ตอนที่ 74 ต้าถังเสิ่นซื่อ (5)

"คุณแน่ใจนะว่าไม่มีปัญหา" เสิ่นเฉียนไม่คิดเลยว่าทริปสัมผัสประสบการณ์ทำงานธรรมดาๆ ในวันนี้จะพลิกผันมาแบบนี้

"ไม่มีปัญหาครับ" ถังเยวี่ยซวนไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่หันไปมองผู้รับผิดชอบของทางแบรนด์

ผู้รับผิดชอบกำลังกลุ้มใจว่าจะหาใครมาถ่ายต่อให้เสร็จ ตัวอย่างเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ของซีซั่นนี้ก็ปล่อยออกไปแล้ว ถ้าถ่ายไม่เสร็จตามกำหนด เสื้อผ้าของซีซั่นนี้ก็จะตกรุ่น ซึ่งสำหรับแบรนด์แฟชั่นอย่างพวกเขาถือเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้เลย

อันที่จริงแวบแรกเขาก็นึกถึงอาจารย์ถังที่มากับเสิ่นเฉียนแล้ว

ถ้าเชิญเขามาถ่ายแบบชุดสูททางการซีรีส์นี้ได้ ไม่ว่าจะด้วยอิทธิพลหรือภูมิหลังระดับทางการ นัดแรกในการบุกเบิกตลาดชุดทางการของพวกเขาไม่มีทางพลาดเป้าอย่างแน่นอน

แต่ด้วยสถานะของอาจารย์ถังค้ำคออยู่ เขาจะเอาความกล้าบ้าบิ่นที่ไหนไปเอ่ยปากถาม

ทว่าใครจะไปคิดว่าอาจารย์ถังจะเสนอตัวร่วมถ่ายทำเอง!

แบบนี้จะมีเหตุผลให้ปฏิเสธได้ยังไง ผู้รับผิดชอบดีใจแทบไม่ทันแล้ว

การเบี้ยวสัญญาครั้งนี้มันช่างดีงามจริงๆ!

ผู้รับผิดชอบรีบเข้าไปประจบประแจงด้วยสีหน้าระรื่น จัดแจงให้ช่างแต่งหน้าและสไตลิสต์เข้ามาดูแลลุคให้อาจารย์ถังทันที

"เดี๋ยวก่อนครับ" เสิ่นเฉียนยอมปล่อยให้อาจารย์ถังเสียเปรียบไม่ได้เด็ดขาด

เขายิ้มตาหยีพลางหันไปมองผู้รับผิดชอบแล้วเอ่ย "เรามาคุยเรื่องสัญญากันให้เรียบร้อยก่อน คุยเสร็จค่อยเริ่มก็ยังไม่สายครับ"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ แน่นอนอยู่แล้ว!" ผู้รับผิดชอบหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเรียกฝ่ายกฎหมายมาร่างสัญญาตรงนั้นทันที

เสิ่นเฉียนนั่งอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา โดยคำนึงว่าอาจารย์ถังอาจแค่นึกสนุกชั่ววูบ ไม่เหมือนตัวเขาที่เป็นคนของประชาชนจนแทบไม่มีความเป็นส่วนตัวอยู่แล้ว

เขาจึงทักท้วงข้อสัญญาที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผลไปหลายข้อ และถามความเห็นของอาจารย์ถังเพื่อปรับแก้

ในที่สุดก็ต่อรองค่าตัวพรีเซนเตอร์มาได้ในราคาสวยหรูไม่น้อย

ถึงแม้อาจารย์ถังคงไม่ได้ขัดสนเงินแค่นี้ก็ตาม

น่าเสียดายที่ยังมีข้อสัญญาอีกสองสามข้อที่ไม่ได้จำกัดขอบเขตและระยะเวลาการนำภาพไปใช้ ซึ่งทางผู้รับผิดชอบไม่ยอมปล่อยผ่านง่ายๆ

เรื่องนี้สำหรับคนในวงการที่อยากได้พื้นที่สื่อเพิ่มอาจจะไม่เป็นไร แต่สำหรับคนทั่วไปแล้ว มันจะกระทบต่อชีวิตความเป็นอยู่ไม่มากก็น้อย

พอนึกภาพแล้วหันไปเห็นอาจารย์ถังนั่งนิ่งๆ อยู่ข้างๆ เสิ่นเฉียนก็เกิดความรู้สึกผิดบาปเหมือนกำลังขายลูกกินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าไม่ใช่เพราะทริปสัมผัสประสบการณ์ทำงานในวันนี้ อาจารย์ถังคงไม่มีทางคิดจะถ่ายแบบอะไรทำนองนี้แน่นอน

เสิ่นเฉียนคิดในใจว่า ควรให้อาจารย์ถังไตร่ตรองดูอีกทีจะดีกว่า

ตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีสายเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของผู้รับผิดชอบ

พอผู้รับผิดชอบเห็นว่าเป็นสายจากบอสใหญ่ของบริษัท ก็รีบเดินออกไปรับสายนอกห้องทำงาน

"มีอะไรเหรอครับบอส" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประจบ

"เมื่อกี้ มีสายจากเบื้องบนโทรเข้ามาหาฉัน แกจงร่างสัญญาใหม่เดี๋ยวนี้เลย ข้อสิบเอ็ด แล้วก็ข้อที่ยี่สิบสี่ ขอบเขตการใช้งานกับสิทธิ์อะไรที่คลุมเครือให้ตัดทิ้งให้หมด อย่าได้คิดตุกติกแม้แต่นิดเดียวเชียว"

พอผู้รับผิดชอบได้ยินคำนี้จากบอสใหญ่ เหงื่อกาฬก็แตกพลั่กทั่วตัวทันที

เขามองลอดกระจกห้องทำงานเข้าไปยังอาจารย์ถังอย่างระมัดระวัง

ถังเยวี่ยซวนจับสายตาของเขาได้อย่างเฉียบคม จึงปรายตามองเขาเบาๆ แวบหนึ่ง

ผู้รับผิดชอบรีบดึงสายตากลับมาด้วยความสั่นเทา

บุคลากรระดับที่ประเทศปกป้องคุ้มครองอย่างนี้ พวกเขาไม่มีทางใช้สัญญาเอาเปรียบส่งเดชได้จริงๆ

ผู้รับผิดชอบรอจนเจ้านายวางสาย ก็รีบกลับเข้ามาในห้องทำงานแล้วเปลี่ยนคำพูดทันควัน พร้อมกับร่างสัญญาฉบับใหม่เสร็จสรรพ

เสิ่นเฉียนประหลาดใจเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะทึ่งว่าทางแบรนด์นี้คุยง่ายดีจัง พอสัญญาเรียบร้อยลงตัว เขาก็ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ผู้รับผิดชอบ

แต่ผู้รับผิดชอบกลับไม่กล้ายิ้มตอบ

เขาแทบไม่กล้าขยับเขยื้อนตัว พอแก้สัญญาเสร็จก็แอบมองอาจารย์ถังด้วยความรู้สึกผิด หวังเพียงให้ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้ปล่อยเขาไปเหมือนปล่อยลมนรกไปสักคน

แต่ถังเยวี่ยซวนไม่ได้แลเขาสักนิด

สำหรับสิ่งที่ตนไม่สนใจ เขาไม่เคยชอบเสียเวลากับมันอยู่แล้ว

หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องสัญญา ทั้งสองคนก็เริ่มแต่งหน้าและเปลี่ยนชุดตามการจัดแจงของทีมงาน

ชุดทางการสำหรับถ่ายคู่ในซีรีส์นี้มีกลิ่นอายความวินเทจ โทนสีความอิ่มตัวต่ำที่ดูพรีเมียม ผสานกับการตัดเย็บอันประณีตไร้ที่ติ

นี่คือนัดแรกในการกรุยทางสู่ตลาดชุดทางการของแบรนด์แฟชั่นนี้ ย่อมต้องงัดดีไซน์ที่ดีที่สุดออกมาแน่นอน

ชุดแรกของเสิ่นเฉียนเป็นสูทผ้าซาตินสีดำ ผสานดีไซน์ที่ฉีกกรอบจากสูทแบบเดิม ๆ เติมความขบถลงไปในความสุภาพเรียบร้อย

พอก้าวออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็ดูเหมือนคุณชายตระกูลสูงศักดิ์สายขบถตัวจริงเสียงจริง

เหล่าทีมงานต่างพากันตาเป็นประกายอย่างอดไม่ได้

ช่างแต่งหน้าช่วยเซตทรงผมให้เสิ่นเฉียนใหม่อีกรอบ จังหวะนั้นอาจารย์ถังก็เปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยพอดี

ปกติแล้วอาจารย์ถังมักจะใส่ชุดทางการโทนสีเข้มเรียบหรู และคัตติ้งเนี้ยบกริบไร้ที่ติตลอด

ดังนั้น พอนุ่งเสื้อคอเต่าสีดำทับด้วยสูทสีเขียวนกยูงเดินออกมา ทุกคนจึงรู้สึกเหมือนสตูดิโอถ่ายทำทั้งห้องสว่างวาบขึ้นมาทันตา

กลิ่นอายของอาจารย์ถังเย็นชาทว่าหน้าตากลับงดงามชวนหยุดหายใจ ริมฝีปากบางสะกดสายตากับคิ้วตาอันเฉยเมย สันจมูกโด่งตรงกับนัยน์ตาที่ทอดลงครึ่งหนึ่ง ช่างเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันงดงามที่ขัดแย้งกันอย่างลงตัว

ทั้งเจิดจ้าและลุ่มลึก

ทุกครั้งที่เสิ่นเฉียนเห็นอาจารย์ถังก็อดทอดถอนใจในความลำเอียงของพระผู้สร้างไม่ได้

ทำไมบางคนถึงได้ทั้งสมองทั้งหน้าตาไปหมดเลยนะ

แบบนี้มันไม่ดีเอาเสียเลย

แต่ถ้าชาติหน้าเขาได้แบบนี้บ้าง ก็ถือซะว่าเขาไม่เคยพูดอะไรแล้วกัน

......

เหล่าทีมงานเริ่มดึงสติกลับมาจากดาเมจความหล่อของทั้งคู่

พวกเขาถ่ายดารามานักต่อนัก แต่ก็แทบไม่เคยเจอใครที่มีเบ้าหน้าระดับพรีเมียมขนาดนี้มาก่อน

เพราะดาราในวงการบันเทิงมีเกลื่อนกลาดราวกับสายน้ำ วันนี้คนนี้ดัง พรุ่งนี้คนนั้นปัง เรียกได้ว่าเป็นนิยามของคำว่าดีชั่วปะปนกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ยังไม่ต้องพูดถึงฝีมือการแสดงหรือผลงาน บางทีกะอีแค่ทักษะการพรีเซนต์ตอนถ่ายโฆษณาพรีเซนเตอร์ก็ทำเอาพูดไม่ออกแล้ว

โชคดีที่วันนี้ดวงดี หน้าตาระดับนี้ช่วยลดความยากในการถ่ายทำไปได้โข ทุกคนในกองจึงกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

หลังจากฝ่ายพร็อพจัดของเข้าที่ ช่างจัดแสงและตากล้องก็เริ่มทำงานของตัวเองทันที ไฟและกล้องจับจ้องไปยังสองหนุ่มที่มีหน้าตาฟ้าประทาน

ชั่วพริบตาเดียว การปะทะทางสายตาจากสองสไตล์ที่ต่างขั้วก็ตรึงสายตาทุกคู่ในกองถ่ายจนไม่อาจละสายตาได้

ทว่า ผู้กำกับการถ่ายทำกลับมองทั้งสองคนที่ยืนห่างกันเกือบเมตรด้วยความจนใจพลางเอ่ย "รบกวนทั้งสองท่านมีปฏิสัมพันธ์กันหน่อยครับ"

อาจารย์ถังเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเฉียน

ยามอยู่ต่อหน้าอาจารย์ถัง เสิ่นเฉียนยังคงมีความเคารพและเกรงใจคนสุภาพเรียบร้อยอยู่บ้าง

ในใจเขากำลังคิดหาท่าโพสที่ดูเป็นธรรมชาติและไม่เป็นการล่วงเกินอีกฝ่ายจนเกินไป

ในที่สุดก็ค่อย ๆ ก้าวไปข้างกายอาจารย์ถังอย่างระมัดระวัง พลางแตะมือลงบนไหล่ของอาจารย์ถังอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยคำ "ขอโทษด้วยนะครับ"

สีหน้าของอาจารย์ถังไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับการสัมผัสของเสิ่นเฉียนเลยสักนิด

เสิ่นเฉียนแอบโล่งอกเบา ๆ

"ธีมการถ่ายคู่ครั้งนี้คือ 'เย็นกับร้อน' ครับ อยากให้ทั้งสองท่านมีการสัมผัสทางกายเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยเพื่อขับเน้นความแตกต่าง" ผู้กำกับการถ่ายทำกล่าว

ต้องยอมรับว่าเสิ่นเฉียนกับอาจารย์ถังเหมาะกับธีมนี้จริง ๆ

ความร้อนแรงของเสิ่นเฉียนกับความถือพรตเย็นชาของอาจารย์ถังสร้างความตัดกันของความเย็นกับความร้อนได้อย่างเด่นชัด

เมื่อมือของเสิ่นเฉียนวางบนไหล่อาจารย์ถัง และอาจารย์ถังหลุบตามองเขา ภายใต้แสงเงาที่สว่างสลับมืด กลับก่อให้เกิดความรู้สึกแห่งโชคชะตาที่ยากจะอธิบาย

การปะทะทางสายตาอันทรงพลังทำให้คอมเมนต์วิ่งกันคึกคักขึ้นมาทันที

[กรี๊ดดดด! เคมีเข้ากันจนฟินกระจาย! อาจารย์ถังก็สวยเกินไปแล้วมั้ยอะ!]

[คนสวยสายเย็นชากับไอ้ต้าวหมาดื้อของเขา ทุกคนคะ ฉันเริ่มชิปแล้วนะเนี่ย!]

[บรรเลงดนตรีต่อไป เต้นต่อไป! ฉันกำลังฟิน ห้ามหยุดนะ!]

ผู้กำกับการถ่ายทำถ่ายมุมต่าง ๆ อย่างพึงพอใจ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ทั้งคู่เปลี่ยนท่า

"ยังดูมีระยะห่างเกินไปหน่อยครับ รบกวนทั้งสองท่านช่วยทำตัวให้เป็นธรรมชาติกว่านี้อีกนิด"

เสิ่นเฉียนชะงักไป แล้วเริ่มคิดใหม่อีกรอบ

ระหว่างที่เขากำลังคิดอยู่นั้น อาจารย์ถังก็ขยับตัวขึ้นมากะทันหัน

อาจารย์ถังก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ต่อจากก้าวที่เสิ่นเฉียนเพิ่งขยับเข้ามา

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองหดแคบลงในพริบตา

เพียงแค่การกระทำเรียบง่าย ทว่ากลับหลอมรวมสไตล์ที่แตกต่างกันสุดขั้วของทั้งคู่ให้กลมกลืนกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เสิ่นเฉียนอึ้งไป เมื่อเห็นใบหน้าที่งดงามสะกดใจจนแทบถล่มเมืองของอาจารย์ถังอยู่ใกล้เพียงเอื้อม ดวงตาคู่งามอันเย็นชาทว่าจดจ่อกำลังจ้องมองตนเองอยู่

อาจารย์ถังไม่ได้ก้มหน้า เพียงแต่ทอดสายตามองเสิ่นเฉียนที่กำลังเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "นี่ไม่ใช่ความเร็วในการทำงานปกติของคุณนะ"

ทั้งที่ทั้งสองคนต่างก็ยืนตัวตรงเป๊ะ ไม่ได้โน้มเอียงเข้าหากันแม้แต่น้อย ทว่าไม่รู้ทำไม จู่ๆ บรรยากาศคลุมเครือชวนใจสั่นก็พลันแผ่ซ่านออกมาจนสลักลึกถึงกระดูก

กล้องบันทึกภาพช่วงเวลาที่แรงดึงดูดทางเพศพุ่งทะยานถึงขีดสุดนี้ไว้ได้อย่างพอดิบพอดี

——————

วันนี้ดูงานกาล่าตรุษจีนอยู่ ไม่ต้องรอกันนะเพื่อนๆ สุขสันต์วันปีใหม่ครับ ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรง ราบรื่นในทุกๆ เรื่องในปีใหม่นี้นะ พรุ่งนี้ค่อยมาอัป ติดไว้ 2 ตอนแล้ว จะทยอยชดเชยคืนให้อย่างแน่นอน!