ตอนที่ 75 ต้าถังเสิ่นซื่อ (6)

หลังถ่ายทำเสร็จสิ้น ผู้กำกับภาพก็มองดูฟุตเทจดิบที่ถ่ายเสร็จด้วยความตื่นเต้น

งานพรีเซนเตอร์เชิงพาณิชย์ถูกทั้งสองคนถ่ายทอดออกมาราวกับงานศิลปะ มีบรรยากาศเหมือนภาพยนตร์และมีผิวสัมผัสประหนึ่งภาพวาดสีน้ำมัน

อย่าว่าแต่เอาไปทำเป็นแค่โปสเตอร์โปรโมตเลย ต่อให้รวมเป็นสมุดภาพศิลปะสักเล่มก็ยังได้

ทีมงานทุกคนในที่นั้นต่างมีลางสังหรณ์ตรงกันว่า การโปรโมตซีรีส์นี้ของพวกเขาจะต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน!

ทว่าการถ่ายแบบสำหรับนายแบบแล้ว แท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่เหน็ดเหนื่อยเอาการ

การเปลี่ยนชุดและยืนโพสท่าติดต่อกันเป็นเวลานาน หากถ่ายทำในร่มยังพอทำเนา แต่เมื่อใดที่ต้องถ่ายกลางแจ้งแล้วเจอสภาพอากาศเลวร้าย มันก็ไม่ต่างอะไรกับการทรมาน

สรุปแล้ว เมื่อลอกเปลือกนอกอันเจิดจรัสออก มันก็คืองานใช้แรงงานที่ทั้งน่าเบื่อและสูบพลังกายไปพร้อมๆ กัน

ระหว่างการถ่ายทำ ถังเยวี่ยซวนมองใบหน้าด้านข้างอันแน่วแน่และไร้ซึ่งความหงุดหงิดรำคาญใจของเสิ่นเฉียน พลันเกิดมุมมองที่เปลี่ยนไปต่อวงการที่สูญเปล่าพรสวรรค์ของอีกฝ่ายขึ้นมาบ้าง

เมื่องานเสร็จสิ้น เสิ่นเฉียนกับอาจารย์ถังก็เปลี่ยนชุดออก

เนื่องจากความหล่อเหลางดงามของอาจารย์ถังมีเสน่ห์เย้ายวนใจเกินไป เสิ่นเฉียนจึงต้องใช้เวลาตั้งสติพักใหญ่กว่าจะกลับมาเป็นปกติ

ยังดีที่อาจารย์ถังไม่มีความคิดจะเข้าสู่วงการบันเทิง ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องไปกินแกลบแน่

เสิ่นเฉียนส่ายหัวไปมาเบาๆ ก่อนจะโบกมือให้อาจารย์ถังแล้วเอ่ยว่า "ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวผมพาคุณไปที่ที่หนึ่ง"

ที่แห่งนั้นมีคำตอบว่าทำไมเสิ่นเฉียนถึงมาทำงานในวงการนี้

เพื่อไม่ให้อาจารย์ถังต้องทรมานกับความรู้สึกผิดที่ติดค้างโดยไม่จำเป็นอีก เสิ่นเฉียนจึงคิดว่าจำเป็นต้องให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนเข้าวงการนี้มาไม่ใช่เพราะถูกบีบบังคับ แต่เป็นความสมัครใจ

ทั้งสองคนเดินทางมาถึงบริษัทของเสิ่นเฉียน

สัญญาของเสิ่นเฉียนใกล้จะหมดลงแล้ว จึงถือโอกาสกลับมาเก็บของสักหน่อยพอดี

เขาพาถังเยวี่ยซวนมาที่ห้องซ้อมของวงพวกเขา

เสิ่นเฉียนเคยใช้เวลาซ้อมทั้งวันทั้งคืนนับไม่ถ้วนที่นี่ หากเทียบกับเวทีอันงดงามตระการตาแล้ว ห้องซ้อมที่ไร้แสงไฟสปอตไลต์แห่งนี้ต่างหากที่เป็นสถานที่ที่เขาใช้เวลาอยู่มากที่สุด

เวลาห้าปีจะว่ายาวนานก็ไม่ยาวนาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น

เพียงแค่มองห้องซ้อม เขาก็หวนนึกถึงวันคืนที่หยาดเหงื่อไหลรินราวสายฝนเหล่านั้นได้

ถึงแม้จะบอกได้ไม่ชัดเจนว่าการตัดสินใจเลือกนี้ถูกหรือผิด แต่ไม่ว่าจะถูกหรือผิดมันก็ผ่านพ้นมาแล้ว

"เส้นทางนี้ผมเป็นคนเลือกเองครับ" เสิ่นเฉียนยิ้มพลางกล่าว

เจ้าของร่างเดิมชื่นชอบงานนี้จากใจจริง

เมื่อห้าปีก่อน ด้วยเหตุเรื่องข้อมูลห้องแล็บรั่วไหล แม้ว่าเขาจะเป็นหนึ่งในทีมวิจัยและพัฒนา แต่ทางมหาวิทยาลัยก็ยังยกเลิกสิทธิ์การเรียนต่อปริญญาเอกโดยตรงของเขา

หากสืบสาวถึงต้นตอ ผลประโยชน์ในแวดวงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์นั้นพัวพันกันยุ่งเหยิง ผู้รับผิดชอบที่ขโมยผลงานของถังเยวี่ยซวนไปแม้จะถูกไล่ออก ทว่าก็ยังคงแผ่ "อิทธิพลที่เหลืออยู่" ในวงการต่อไปได้

แม้คนคนนั้นจะไม่กล้าลงมือกับอาจารย์ถังตรงๆ แต่การจะเล่นงานเสิ่นเฉียนที่เป็นเพียงนักศึกษาปริญญาตรีไร้เส้นสายสักคน ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

ด้วยเหตุนี้ อนาคตที่แต่เดิมเสิ่นเฉียนมีตัวเลือกมากมาย จึงพลันปิดประตูลงตรงหน้าเขาทุกบาน

ในตอนนั้น เขาที่กำลังสับสนเคว้งคว้างถูกแมวมองค้นพบเข้าโดยบังเอิญ จากนั้นเมื่อถูกหว่านล้อมด้วยคำพูดหวานหูเลิศเลอ เขาก็ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงและกลายมาเป็นไอดอล

ทว่าเสิ่นเฉียนทั้งร้องเพลงไม่เป็นและเต้นไม่ได้ หลังจากลองทำดูได้สักพัก เขาก็ค้นพบว่าตนเองไม่เหมาะกับวงการนี้

แต่เมื่อเขาคิดจะถอนตัวออกไป กลับต้องชะงักฝีเท้าลงเพราะเหตุผลสองประการ

ประการแรกคือค่าปรับมหาศาลจากการผิดสัญญา นั่นเป็นเงินที่คนธรรมดาทำงานสุจริตทั่วไปชั่วชีวิตก็ไม่มีทางหาได้

และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ เสิ่นเฉียนได้ค้นพบเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง

ในช่วงแรกเริ่ม เพราะเขาร้องเต้นไม่เป็นเลยแม้แต่น้อย ทุกสิ่งทุกอย่างจึงทำได้เพียงเรียนรู้หน้างานแบบสดๆ

แต่ต่อให้เขาทุ่มเทความพยายามมากกว่าคนอื่นสิบเท่าร้อยเท่า ก็ยังไม่อาจเทียบกับเพื่อนร่วมวงคนอื่นๆ ที่ฝึกฝนเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่เด็กได้อยู่ดี

ดังนั้นบนเวที เสิ่นเฉียนจึงทำได้เพียงยืนอยู่ในตำแหน่งริมสุดเท่านั้น

ทว่าเรื่องน่าอัศจรรย์ก็คือ แม้เขาจะยืนอยู่ตรงขอบริมสุด แต่ก็ยังมีคนที่มองเห็นเขา

เสิ่นเฉียนค่อยๆ มีแฟนคลับของตัวเอง แม้จำนวนจะน้อยกว่าสมาชิกคนอื่นในวงมาก แต่คนเหล่านี้เมื่อได้เห็นความเก้ๆ กังๆ ของเขาแล้วก็ยังคงชื่นชอบเขาอยู่ดี

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกตื้นตันใจอย่างยิ่ง

เพราะสิ่งนี้แตกต่างจากแวดวงวิชาการและการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่มีเพียงผลงานที่ยอดเยี่ยมและโดดเด่นที่สุดเท่านั้นจึงจะถูกมองเห็น เสิ่นเฉียนเพิ่งเคยรับรู้เป็นครั้งแรกว่า ที่แท้ตัวเองที่ไม่เก่งกาจพอก็ได้รับการยอมรับได้เช่นกัน

และกระบวนการวิจัยทางวิทยาศาสตร์นั้นช่างโดดเดี่ยวอ้างว้าง ก่อนที่จะเกิดผลลัพธ์ ทุกอย่างเป็นเพียงแค่การลองผิดลองถูก

ซึ่งการลองผิดลองถูกถือเป็นเรื่องที่สมควรทำ ส่วนกระบวนการระหว่างนั้นกลับไร้ซึ่งผู้คนเหลียวแล

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเฉียนได้รับการยอมรับและความรักตั้งแต่ในระหว่างกระบวนการพยายาม

พวกเขาคอยสนับสนุน ชอบ และให้กำลังใจเขาโดยไม่หวังผลตอบแทน

และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเฉียนได้รู้ว่า ที่แท้นอกจากผลสำเร็จที่เป็นรูปธรรมแล้ว ระหว่างคนกับคนยังสามารถมีพลังงานที่คอยส่งต่อกำลังใจให้แก่กันได้เช่นกัน

เขาเปิดตู้ล็อกเกอร์เก็บของของตัวเองในห้องซ้อม

พอเปิดออก ถังเยวี่ยซวนก็เห็นจดหมายหลายปึกที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างประณีตเรียบร้อยอัดแน่นอยู่ข้างใน

"ได้รับมาตอนเมื่อหลายปีก่อนช่วงที่ยังนิยมเขียนจดหมายกันอยู่น่ะครับ" เสิ่นเฉียนมองจดหมายพวกนี้ด้วยสายตาอ่อนโยนพลางเอ่ยขึ้น "สิ่งเหล่านี้คือความหมายของผม"

เขาหยิบจดหมายปึกหนึ่งออกมาอย่างเบามือ กระดาษจดหมายพวกนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองจาง ๆ แล้ว

ถังเยวี่ยซวนรับจดหมายจากมือของเสิ่นเฉียนมา แล้วเปิดอ่านทีละฉบับ

จดหมายเหล่านี้มีทั้งยาว ทั้งสั้น ลายมือบางฉบับยังดูอ่อนวัย บางฉบับดูผ่านโลกมามาก

"พ่อแม่บอกว่าฉันทำอะไรก็เห่อแค่แป๊บเดียว แต่ฉันกลับชอบเธอมานานมาก ๆ นานจนฉันรู้สึกว่าตัวเองก็สามารถยืนหยัดทำเรื่องใดเรื่องหนึ่งต่อไปได้เหมือนกัน ไม่ได้เป็นคนไร้ประโยชน์อย่างที่พวกเขาว่า"

"ผมอ้วนมาก เพื่อน ๆ ที่โรงเรียนพากันหัวเราะเยาะผม ผมอยากผอมลง อยากกลายเป็นคนที่เท่เหมือนคุณ แต่ทุกคนคิดว่าผมฝันเฟื่องไปเอง ทว่าผมเชื่อว่าตราบใดที่ผมพยายามเหมือนคุณ ผมต้องทำได้แน่"

"สวัสดีเสิ่นเฉียน คุณอาจจะไม่รู้จักฉัน แต่ในหลาย ๆ วันที่ฉันเหนื่อยล้าจนแทบเงยหน้าไม่ไหว คุณคือสิ่งเดียวที่พอฉันนึกถึงแล้วก็มีความสุขขึ้นมา"

"ฉันรู้ว่าคุณอยู่ไกลจากฉันมาก แต่ชีวิตที่อยู่รอบตัวฉันไม่มีคนแบบคุณเลย ฉันรู้ว่าตัวเองอาจไม่มีวันกลายเป็นดวงดาวได้ แต่มองดูคุณแล้ว ฉันอยากจะเป็นอย่างน้อยก็ตะเกียงสักดวง ไม่อยากกลายเป็นความมืดมิด"

ความพยายามอย่างไม่ลืมหูลืมตาเหล่านั้น ทำให้เสิ่นเฉียนค่อย ๆ กลายมาเป็นสมาชิกคนหนึ่งของบอยแบนด์ระดับท็อป

เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองคงไม่อาจเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสังคมได้อีกแล้ว

แต่คนที่ชอบเขากลับกำลังบอกเขาว่า เขาไม่ได้กำลังเสียเวลาเปล่า

เสิ่นเฉียนมักรู้สึกว่าตัวเองทำไปเพียงน้อยนิด แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับมีมากมายเหลือเกิน

ห้าปีผ่านไปแล้ว คนกลุ่มนี้อาจลืมวันเวลาที่ตามกรี๊ดไอดอล ลืมเขาไปแล้ว และก้าวไปสู่การเป็นคนที่ดีขึ้น

แต่ความหมายที่พวกเขามอบให้แก่เสิ่นเฉียนกลับยังคงอยู่เสมอ

เสิ่นเฉียนส่งยิ้มให้อาจารย์ถัง "ถึงจะเข้าใจยาก ทั้งจนทั้งเหนื่อย แต่ห้าปีนี้ผมมีความสุขจริง ๆ นะครับ"

ถังเยวี่ยซวนมองเสิ่นเฉียนที่เป็นแบบนี้ แววตาและสีหน้าอันเย็นชาพลันคลายความกระด้างลงชั่วขณะ

มีบางสิ่งบางอย่างปล่อยวางเขาลงในวินาทีนี้เอง