ตอนที่ 76 กลับสู่วิลล่า

ทริปสัมผัสประสบการณ์การทำงานหนึ่งวันของเสิ่นเฉียนกับอาจารย์ถังจบลงแล้ว

ทั้งสองคนกลับมาที่วิลล่าด้วยกัน

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เสิ่นเฉียนก็เห็นเกาจั๋วนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น กำลังเปิดอ่านนิตยสารการเงินเล่มหนึ่งอยู่

เกาจั๋วไหล่กว้างขายาว ท่วงท่าสง่างาม เพียงแค่นั่งอยู่เฉย ๆ ตรงนั้นก็แผ่กลิ่นอายความสูงศักดิ์ออกมาเต็มเปี่ยม

เสิ่นเฉียนอดทอดถอนใจไม่ได้ ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน ท่านประธานเกาดูเหมือนจะหล่อขึ้นอีกแล้ว

เมื่อเห็นเสิ่นเฉียนกลับมา เกาจั๋วก็ช้อนสายตาขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาทะลุผ่านทุกสิ่งทุกอย่างมาหยุดอยู่ที่ร่างของเสิ่นเฉียน สายตาที่เคยห่างเหินพลันระบายด้วยรอยยิ้มในทันใด "นายกลับมาแล้ว"

[ทุกคน ใครจะเข้าใจล่ะเนี่ย! ที่แท้ท่านประธานเกากลับมารอนั่งตรงนี้แต่หัววันทุกวัน ก็เพื่อจะได้พูดประโยคว่า "นายกลับมาแล้ว" เป็นคนแรกตอนที่เสิ่นเฉียนกลับมานี่เอง!]

[สวรรค์ ท่านประธานเกาดีเกินไปแล้วมั้ย!]

[ฮือ ๆ ๆ ฉันก็อยากมีแฟนแบบนี้สักคนเหมือนกัน!]

แต่น่าเสียดายที่เสิ่นเฉียนไม่รู้เลยว่าเกาจั๋วมานั่งรอตรงนี้ติดต่อกันสองสามวันแล้ว เขาเพียงแค่ยิ้มทักทายเกาจั๋ว

"อื้อ กลับมาแล้ว ไม่เจอกันตั้งหลายวันเลยนะ"

เมื่อคืนพอกลับมาเขาก็หัวถึงหมอนหลับเป็นตาย ไม่ได้เจอกับเกาจั๋วเลย พอนับดูแล้วก็ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันติดต่อกันจริง ๆ

เสิ่นเฉียนไม่ได้สังเกตเลยว่า ทั้งที่ตัวเองกับอาจารย์ถังมาด้วยกันสองคน แต่เกาจั๋วกลับพูดคำว่า "นาย" แค่คนเดียว

ทันทีที่เกาจั๋วเห็นว่าข้างกายเสิ่นเฉียนยังมีอีกคน รอยยิ้มในดวงตาก็ค่อย ๆ จางหายไป

"วันนี้สนุกไหม" เขาเอ่ยถาม มุมปากยกยิ้ม แต่แววตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น

เมื่อได้ยินคำถามนี้ เสิ่นเฉียนก็เกาหัวพลางพูดว่า "เรื่องนี้คงต้องถามอาจารย์ถังแล้วล่ะครับ งานของผมน่าเบื่อจะตายไป"

เกาจั๋วหันไปมองถังเยวี่ยซวน สายตาของคนทั้งคู่สบประสานกันกลางอากาศ

นับตั้งแต่ถังเยวี่ยซวนมาร่วมรายการ เขาก็คอยจับตาดูเสิ่นเฉียนมาตลอด รู้ดีว่าเกาจั๋วคือคนที่ได้ใกล้ชิดกับเสิ่นเฉียนมากที่สุดจนถึงตอนนี้

ดังนั้น เสิ่นเฉียนจึงคุ้นเคยกับเกาจั๋วมากกว่าคนอื่น ๆ กระทั่งสนิทสนมมากกว่าตอนอยู่กับตัวเขาเสียอีก

การค้นพบข้อนี้ทำให้ถังเยวี่ยซวนรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อย

สีหน้าของเขายังคงเฉยชาตามปกติ เพียงแต่สายตาที่สบกับเกาจั๋วนั้นเย็นชาเป็นพิเศษ

เขาเลิกหางตาขึ้น แล้วเอ่ยเนิบ ๆ ว่า "ผมสนุกมากครับ"

ได้ยินถังเยวี่ยซวนพูดเช่นนั้น เกาจั๋วก็กระตุกยิ้มมุมปาก ทว่ารอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา "อย่างนั้นเหรอ"

คอมเมนต์ที่เห็นฉากนี้แทบจะคลั่งตาย

[ทุกคน รีบมาดูเร็ว! ฉากเด็ดชวนตื่นเต้นโผล่มาแล้ว!]

[เชี่ย ถึงช่วงสนามอารมณ์อีกแล้วเหรอเนี่ย?! โคตรชอบดูเลย!]

[ตีกันแล้ว อ๊ากกก! ทำยังไงดี เลือกยากจัง อย่าตีกันเลย ฉันจิ้นทั้งสองคู่เลยนะ! พวกนายตีกันแล้วฉันไม่รู้จะเชียร์ใครจริง ๆ!!]

ไม่ว่าคอมเมนต์จะคลั่งกันแค่ไหน หลังจากการปะทะสายตากันเพียงชั่วครู่ ทั้งสองคนก็ถอนสายตากลับไป

เสิ่นเฉียนเก็บข้าวของที่นำกลับมาเข้าไปไว้ในห้องตัวเอง จากนั้นก็เริ่มอาบน้ำล้างหน้าล้างตา เตรียมตัวขนานกับพื้นโลกอย่างเลื่อมใสศรัทธา

"นายดูเหนื่อยมากนะ" เกาจั๋วเดินกลับเข้ามาในห้องเช่นกัน เขากวาดสายตามองรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตาของเสิ่นเฉียนแล้วพูดขึ้น

"พอไหวอยู่ ๆ" เสิ่นเฉียนสระผมเสร็จก็หาวหวอด พลางใช้ผ้าเช็ดผมลวก ๆ "ก็แค่หายจากโรคจิตแล้ว ตอนนี้เลยไม่ค่อยมีกะจิตกะใจเท่าไหร่"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

เกาจั๋ว "..."

เสิ่นเฉียนพอใจกับมุกแป้กของตัวเองมาก หันไปหยีตายิ้มใส่เกาจั๋วอย่างผู้ชนะ

เกาจั๋วมองเสิ่นเฉียนที่เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยล้าไปทั้งตัว แต่ยังคงเปิดเผยและมองโลกในแง่ดี หัวใจก็อดไม่ได้ที่จะอ่อนยวบลงครั้งแล้วครั้งเล่า

เสิ่นเฉียนง่วงจนทนไม่ไหวจริง ๆ เขาปัดผมที่แห้งหมาด ๆ ไม่กี่ที แล้วก็พุ่งทะยานตรงไปยังเตียง มุดพรวดเข้าไปในผ้าห่มทันที

เห็นภาพนั้น เกาจั๋วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางพูดว่า "นายทำแบบนี้เดี๋ยวจะปวดหัวเอานะ"

เสิ่นเฉียนตอบกลับไปอย่างงัวเงีย "ไม่เป็นไรหรอกน่า"

ทว่าผ่านไปไม่นาน เขาก็รู้สึกได้ว่ามีมือข้างหนึ่งมาลูบศีรษะของตนเบา ๆ

เสิ่นเฉียนฝืนลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งอย่างยากลำบาก ก็เห็นท่านประธานเกาผู้สูงศักดิ์ ในเวลานี้กำลังถือผ้าขนหนูแห้งผืนหนึ่งค่อย ๆ ช่วยเช็ดผมให้เขาอย่างแผ่วเบา

ท่วงท่านั้นอ่อนโยนจนเหลือเชื่อ

ความง่วงของเสิ่นเฉียนพลันหายไปครึ่งหนึ่ง รู้สึกว่าตัวเองทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย!

เขาตั้งท่าจะลุกขึ้นทันที

แต่กลับถูกมือข้อนิ้วเรียวชัดของเกาจั๋วกดตัวให้นอนลงบนเตียงตามเดิม

"นอนเถอะ" สุ้มเสียงของเกาจั๋วทุ้มต่ำไพเราะ ราวกับเพลงกล่อมเด็กที่ชวนให้รู้สึกวางใจที่สุด ทำให้เสิ่นเฉียนที่ง่วงจนทนแทบไม่ไหวอยู่แล้ว เริ่มจะลืมตาไม่ขึ้นอีกรอบ

เสิ่นเฉียนพยายามกะพริบตาถี่ ๆ แล้วพูดว่า "ไม่ต้องหรอกครับ เกรงใจแย่เลย"

"ไม่เป็นไร" เกาจั๋วหลุบตามองเสิ่นเฉียนที่นอนอยู่ใต้ผ้านวมนุ่มฟู การเคลื่อนไหวแผ่วเบายิ่งนัก

เมื่อมองดูเรือนร่างสูงโปร่งและใบหน้าด้านข้างเปี่ยมเสน่ห์ทำลายล้างของท่านประธานเกา สติของเสิ่นเฉียนก็เริ่มเลือนรางอีกครั้ง

สองมือที่กุมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของมณฑล A คอยปัดผ่านหนังศีรษะของเขาเป็นระยะ ให้ความรู้สึกจั๊กจี้ซู่ซ่า พลอยทำให้เคลิ้มสบายจนขนลุกเป็นระลอก

จนเสิ่นเฉียนอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์

เกาจั๋วเลิกคิ้วมองเสิ่นเฉียนที่ดูเหมือนลูกแมวน้อยตัวหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น

จากนั้นก็ได้ยินเสิ่นเฉียนพึมพำออกมาทั้งที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นว่า "ขอบคุณนะ ชาติหน้าคุณไปเกิดเป็นพ่อผมเถอะ ผมจะกตัญญูต่อคุณเอง"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

"..." มือของเกาจั๋วชะงักไป

จู่ ๆ ก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมาทันที

เขาเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มออกมาอย่างเงียบเชียบ

ตอนนั้นเอง กลับมีคนมาเคาะประตูห้องของพวกเขา

เกาจั๋วหันไปมองเสิ่นเฉียนที่ใกล้จะหลับเต็มที เห็นคิ้วของอีกฝ่ายขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เสียงเคาะประตูยังคงดังต่อเนื่อง

แววตาของเกาจั๋วฉายประกายความไม่พอใจแวบหนึ่ง เพื่อไม่ให้เสิ่นเฉียนถูกรบกวน เขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตู

พอเปิดประตูออก คนที่ยืนอยู่นอกประตูก็คือเฉินเฝ่ย

"มีธุระอะไร" สายตาที่เกาจั๋วมองไปยังเธอนั้นราบเรียบเย็นชา

ใบหน้าของเฉินเฝ่ยซับสีเลือดฝาด เธอเงยหน้ามองเกาจั๋วพลางเอ่ยว่า "ไม่ทราบว่าคุณพิจารณาดูหรือยังคะ"

"ฉันได้ยินมาว่าช่วงถัดไปเป็นการแข่งแบบจับทีม พวกเรามาจับทีมล่วงหน้ากันเถอะค่ะ" ในดวงตาคู่งามของเฉินเฝ่ยเต็มไปด้วยความคาดหวังที่ทำให้คนยากจะปฏิเสธ