ตอนที่ 77 เส้นเรื่องความรักของพระนาง

พอบรรดาคอมเมนต์หน้าจอเห็นว่าเป็นเฉินเฝ่ย ก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที

[แจ้งเตือน แจ้งเตือน! เฉินเฝ่ยจะเริ่มแผลงฤทธิ์อีกแล้ว!]

[ให้ตายสิ ทำไมมีเธออยู่ทุกที่เลย ช่วยอย่ามาขัดจังหวะความหวานของ "เกาเสิ่นน่าห่าน" ได้ไหม!]

[ถอยไป! ถอยไป! ถอยไป! ฉันแค่อยากดูพวกเขาคุยกัน! เธอรีบไปซะทีสิ!]

[เดี๋ยวก่อนนะ ฉันอยากรู้เรื่องจับทีมที่เธอพูดถึงแฮะ เล่าต่อทีสิ!]

[ช่วงต่อไปปล่อยทีเซอร์ออกมาแล้วไม่ใช่เหรอว่าไปเที่ยวต่างประเทศ OMG รู้สึกเลยว่ารายการต้องเล่นใหญ่แน่!]

เกาจั๋วนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เมื่อสัปดาห์ก่อนตอนที่เสิ่นเฉียนไม่อยู่ เฉินเฝ่ยก็เคยวิ่งมาพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเขา

"จับทีมเหรอครับ" หางตาของเกาจั๋วเหลือบมองเสิ่นเฉียนที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะถามอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "กติกาอย่างละเอียดเป็นยังไงครับ"

"กติกาอย่างละเอียดยังไม่ชัดเจนค่ะ แต่เหมือนว่าจะให้เล่นเกมก่อนแล้วค่อยเลือกคน" เฉินเฝ่ยยิ้ม ดวงตาสดใสกับฟันขาวสะอาดชวนให้คนมองใจสั่น "ฉันไม่ค่อยถนัดเล่นเกมเท่าไหร่ แต่ถ้าพี่เกาจั๋วได้ที่หนึ่งเหมือนคราวก่อน จะช่วยเลือกฉันได้ไหมคะ"

"ฉันจะพยายามทำตัวให้มีประโยชน์แน่นอนค่ะ" เธอสบตาเกาจั๋วอย่างมีความหวัง

คำพูดเหล่านี้มีพลังทำลายล้างต่อผู้ชายสูงมาก ยิ่งบวกกับหน้าตาสะสวยของเฉินเฝ่ยแล้ว ยิ่งยากที่ใครจะปฏิเสธเธอลง

ทว่าเกาจั๋วกลับไม่แม้แต่จะมองเธอ

"ขอโทษด้วยครับ ผมมีคนที่อยากจับทีมด้วยแล้ว" เกาจั๋วเอ่ยอย่างเย็นชา

เมื่อได้ยินคำปฏิเสธของเกาจั๋ว สีหน้าของเฉินเฝ่ยก็ฉายแววประหลาดใจ

เกาจั๋ววางตัวเป็นสุภาพบุรุษมาโดยตลอด เฉินเฝ่ยคิดว่าแค่ตัวเองตามตื๊อเขาอีกสักหน่อย อย่างน้อยเพื่อมารยาทแล้ว เกาจั๋วก็คงยอมตอบตกลง

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่ไว้หน้าเธอถึงขนาดนี้

เฉินเฝ่ยพลันตระหนักได้ว่าเวลาเพิ่งผ่านไปแค่สองสัปดาห์สั้น ๆ ทว่าไม่ว่าจะเป็นเหล่าผู้เข้าแข่งขันชายหรือสถานการณ์ในตอนนี้ ต่างก็ไม่เหมือนกับช่วงเริ่มรายการเลยสักนิด

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนทำให้เธอรู้สึกควบคุมอะไรไม่ได้ดั่งใจ

เฉินเฝ่ยเริ่มลนลานอยู่บ้าง แต่ในใจกลับไม่รู้ว่าทำไม ถึงยังรู้สึกว่าทุกอย่างไม่ควรเป็นแบบนี้

ราวกับว่า เธอควรจะต้องเป็นคนที่ทุกคนต่างรุมล้อมเอาอกเอาใจ

ทุกสิ่งที่เธอปรารถนา ย่อมต้องได้มาครอบครอง

และสิ่งที่ได้มาก็ต้องเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ

ตอนแรก เธอคิดว่าหลี่เฉิงอวี่คือตัวเลือกที่ดีที่สุด จึงเลือกเขา

แต่หลังจากได้ไปร่วมทริปสัมผัสประสบการณ์การทำงานของกันและกัน เฉินเฝ่ยก็เริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว

เพราะเธอพบว่า หลี่เฉิงอวี่แตกต่างจากภาพที่เธอวาดไว้ในใจลิบลับ

เขาเป็นประธานบริษัทจริง มีหลี่ซื่อกรุ๊ปอันยิ่งใหญ่อยู่เบื้องหลัง และมีทีมลงทุนมืออาชีพคอยหนุนหลัง ทว่าแทนที่จะเก่งกาจทรงอิทธิพล หลี่เฉิงอวี่กลับเหมือนหุ่นเชิดตัวหนึ่งมากกว่า

ทุกสิ่งที่เขาทำล้วนถูกทางกลุ่มบริษัทจัดแจงไว้หมดแล้ว ทุกการตัดสินใจมาจากทีมลงทุนที่พ่อของหลี่เฉิงอวี่ทิ้งไว้ให้ทั้งสิ้น

ดูเผิน ๆ เหมือนเขาเป็นคนตัดสินใจ ทว่าความจริงแล้วเขาเป็นแค่กระบอกเสียง เป็นเพียงป้ายหน้าร้านสุดหรูหราที่กลุ่มบริษัทดันออกมาเพื่อดึงดูดคนรุ่นใหม่เท่านั้น

เรื่องนี้ทำให้เฉินเฝ่ยที่ต้องการแต่สิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุดมาตลอดรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

ยังดีที่พ่อของหลี่มีหลี่เฉิงอวี่เป็นลูกชายคนเดียว สุดท้ายแล้วทุกอย่างของตระกูลหลี่ก็ต้องตกเป็นของหลี่เฉิงอวี่อยู่ดี

อีกทั้งตระกูลหลี่ก็ร่ำรวยมหาศาล ต่อให้หลี่เฉิงอวี่ไม่ทำงานทำการอะไรเลยก็ยังใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายไปได้ทั้งชาติ แล้วจะมีเหตุผลอะไรให้ต้องไปสนใจว่าความสามารถในการทำงานของเขาจะเป็นอย่างไรเล่า

หลี่เฉิงอวี่ทั้งหล่อเหลามีเสน่ห์ แถมยังเอาใจใส่เธอมากพอ เฉินเฝ่ยจึงเตือนตัวเองว่าอย่าไปยึดติดกับความสมบูรณ์แบบมากเกินไป

แต่ในวันถัดมาตอนที่หลี่เฉิงอวี่มาสัมผัสการทำงานของเธอบ้าง เฉินเฝ่ยกลับสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยใจและความอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด

ตอนนี้เฉินเฝ่ยกำลังเรียนต่อระดับปริญญาเอก สิ่งที่หลี่เฉิงอวี่ต้องมาสัมผัส จึงเป็นชีวิตประจำวันของเฉินเฝ่ยที่ต้องอ่านเอกสารวิชาการสารพัดและเข้าเรียนคลาสเนื้อหาลึกซึ้ง

ชีวิตแบบนี้ทำให้หลี่เฉิงอวี่รู้สึกหมดความอดทน

ผลการเรียนตอนเรียนหนังสือของเขาไม่เอาไหนมาแต่ไหนแต่ไร หลังสอบเกาก่าวก็ถูกพ่อส่งไปชุบตัวที่ต่างประเทศ บริจาคเงินให้มหาวิทยาลัยหลายล้านเพื่อซื้อวุฒิการศึกษาโก้หรู ส่วนตัวเขาก็เอาแต่เที่ยวเล่นสารพัดรูปแบบในต่างประเทศทุกวี่ทุกวัน พอเล่นจนหนำใจแล้วก็หอบวุฒิการศึกษาชื่อดังกลับมา

ด้วยเหตุนี้ หลี่เฉิงอวี่จึงไม่เคยมีความเคารพหรือให้เกียรติการเรียนรู้เลยแม้แต่น้อย

เขาแค่รู้สึกว่า การมีด็อกเตอร์สาวสวยการศึกษาสูงมามีใจให้ตนเองนั้นเป็นเรื่องที่เชิดหน้าชูตามาก

ทว่าความรู้สึกเชิดหน้าชูตาไม่ได้แปลว่าเขาจะมีความอดทน

หลี่เฉิงอวี่นั่งเป็นเพื่อนเฉินเฝ่ยได้ไม่ทันไร ก็ลากเฉินเฝ่ยทั้งนั่งรถสปอร์ตชมรอบมหาวิทยาลัย ทั้งตระเวนเที่ยวเล่นไปทั่วบริเวณใกล้เคียง

ผ่านไปทั้งวัน แทนที่จะเรียกว่ามาสัมผัสชีวิตการทำงานของเฉินเฝ่ย สู้บอกว่าหลี่เฉิงอวี่แค่ใช้ชีวิตกินดื่มเที่ยวเล่นตามความเคยชินของตัวเองเสียดีกว่า

เฉินเฝ่ยทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ตามไปเที่ยวเล่นเป็นเพื่อนเขา

สุดท้ายก็พบด้วยความจนใจว่า ระหว่างเธอกับหลี่เฉิงอวี่นอกจากเรื่องจีบกันหวานแหววแล้ว ก็ไม่มีหัวข้อสนทนาร่วมกันเรื่องอื่นเลย

แม้เธอจะเชี่ยวชาญเรื่องการบริหารเสน่ห์และเล่นเกมความรัก แต่ก็รู้ดีว่าความรักความหลงใหลคือสิ่งที่จืดจางได้ง่ายดายที่สุด

ความจริงข้อนี้ทำให้เฉินเฝ่ยที่มีสติในเรื่องความรักเริ่มลังเล

เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าหลี่เฉิงอวี่คือตัวเลือกที่ดีที่สุดของตัวเองจริงหรือไม่

ทว่าหลี่เฉิงอวี่ไม่ได้ให้เวลาเฉินเฝ่ยคิดทบทวนให้ถี่ถ้วน เขาก็เข้าร่วมทริปสัมผัสชีวิตการทำงานของชิวเสวี่ยหรูแล้ว

ชิวเสวี่ยหรูเป็นครูสอนเต้น โดยหลักๆ สอนการเต้นระบำโบราณ

รูปร่างของครูสอนเต้นล้วนงดงามเป็นพิเศษ แม้ช่วงแรกหลี่เฉิงอวี่จะแอบดูถูกความธรรมดาของชิวเสวี่ยหรูอยู่บ้าง แต่หลังจากได้ชมการแสดงของเธอในระยะประชิด หัวใจของเขาก็เริ่มคันยิบๆ

ทุกรอยยิ้มและการขยับกายของชิวเสวี่ยหรูช่างยั่วยวนจับใจเหลือเกิน

ถึงหลี่เฉิงอวี่จะรู้แจ้งแก่ใจดีว่า ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ภายนอกหรือคุณสมบัติภายใน เฉินเฝ่ยก็เหนือกว่าชิวเสวี่ยหรูทั้งสิ้น

ทว่าสำหรับหลี่เฉิงอวี่แล้ว โต๊ะอาหารในชีวิตของเขาไม่มีทางมีแค่อาหารจานหลักจานเดียว ตราบใดที่เป็นของว่างที่ดึงดูดใจ เขาก็ไม่เคยปฏิเสธเลยสักชิ้น

อีกอย่าง ตอนนี้โอกาสที่จะได้กินอาหารจานหลักก็ยังดูริบหรี่ แต่ท้องของเขาเริ่มหิวแล้ว ก็คงต้องกินของว่างรองท้องไปพลางๆ ก่อน

ดังนั้นพอกิจกรรมสัมผัสงานสิ้นสุดลง ท่าทีที่เขามีต่อเฉินเฝ่ยจึงเปลี่ยนจากกระตือรือร้นในช่วงแรกกลายเป็นเดี๋ยวดีเดี๋ยวห่างเหิน และกลับไปใกล้ชิดสนิทสนมกับชิวเสวี่ยหรูมากกว่า

เรื่องนี้ทำให้เฉินเฝ่ยที่ยังคงลังเลอยู่ถึงกับลนลานขึ้นมาทันที

เธอไม่กล้าเล่นตัวอีกต่อไป ด้านหนึ่งพยายามใช้ท่าทีที่กระตือรือร้นยิ่งขึ้นเพื่อเหนี่ยวรั้งใจของหลี่เฉิงอวี่ไว้ อีกด้านหนึ่งก็พยายามหาทางเข้าหาผู้เข้าแข่งขันชายคนอื่นๆ ให้มากขึ้น เพื่อหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง

......

เมื่อเสิ่นเฉียนมารู้เรื่องความคืบหน้าระหว่างทั้งคู่ในภายหลัง ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่า เส้นเรื่องความรักระหว่างพระเอกนางเอกพังทลายลงมาถึงขั้นนี้ได้ยังไงกัน

คาดไม่ถึงจริง ๆ

ทั้งที่ในเนื้อเรื่องเดิม ด้วยความที่มีเขาคอยกระตุ้น หลี่เฉิงอวี่จึงทุ่มสุดตัวเพื่อตามจีบเฉินเฝ่ยที่ทั้งเก่งทั้งฮอตมาครองให้ได้

เพราะฉะนั้นอย่าว่าแต่จะจับปลาสองมือเลย ตอนกิจกรรมสัมผัสงาน หลี่เฉิงอวี่รู้ตัวดีว่าตนเองไม่มีภูมิความรู้อะไรในหัว ถึงกับซักซ้อมล่วงหน้ามาเป็นพิเศษ เพียงเพื่อจะได้โชว์ด้านที่เท่ระเบิด ปังเวอร์ เผด็จการและเฉียบแหลมตอนเฉินเฝ่ยมาสัมผัสงานของตน เพื่อสร้างความประทับใจให้เธอ

พอเป็นแบบนั้น เฉินเฝ่ยย่อมไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลเหมือนตอนนี้

ทั้งสองต่างรู้สึกว่าอีกฝ่ายคือตัวเลือกที่ดีที่สุดของตัวเอง

หลี่เฉิงอวี่ไม่มีกะจิตกะใจจะวอกแวก เขาตั้งหน้าตั้งตาตามจีบเฉินเฝ่ยอย่างสุดใจ

เฉินเฝ่ยย่อมสามารถใช้กลเม็ดเด็ดพรายของตัวเอง ค่อยๆ มัดใจหลี่เฉิงอวี่ได้อย่างสบายใจ

พอมองดูแบบนี้ เสิ่นเฉียนก็รู้สึกว่าตัวเขาในเนื้อเรื่องเดิมมีบทบาทสำคัญอย่างแท้จริง

แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมแล้ว

พอขาดตัวผลักดันอย่างตัวประกอบใช้แล้วทิ้งแบบเขาไป เส้นเรื่องความรักของพระเอกนางเอกก็ถึงกับดำเนินต่อไปตามปกติไม่ได้เลย

......จะว่าไป เปราะบางเกินไปไหมเนี่ย

น่าเสียดาย ตอนนี้ไม่มีใครคอยทำตัวเป็นหมาน้อยคอยเอาอกเอาใจเฉินเฝ่ยเหมือนเขาในเนื้อเรื่องเดิมอีกแล้ว

นิสัยชอบแย่งของคนอื่นของหลี่เฉิงอวี่ไม่ถูกกระตุ้น ตอนนี้จึงอย่าว่าแต่จะใส่ใจเลย ท่าทีที่มีต่อเฉินเฝ่ยเรียกได้ว่าขอไปทีสุดๆ

แต่นี่แหละคือธาตุแท้ของหลี่เฉิงอวี่

ก็หวังว่าเฉินเฝ่ยจะชอบมันแล้วกัน

เกาจั๋วไม่รอให้เฉินเฝ่ยได้สติ เขาก็ดึงประตูปิดลง

ในจังหวะที่ประตูกำลังจะปิด เฉินเฝ่ยมองลอดผ่านช่องประตูไปยังด้านหลังของเกาจั๋ว

เธอเห็นเสิ่นเฉียนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง และยังเห็นสายตาที่อ่อนโยนจนเกินเหตุของเกาจั๋วตอนหันหลังกลับไป

ในหัวของเฉินเฝ่ยผุดภาพตอนที่ปี้จิ้งปฏิเสธตนเองขึ้นมาอีกครั้ง ในใจพลันพังทลายลงมาช่องหนึ่ง

เธอรู้แล้วว่าคู่แข่งคนสำคัญที่สุดของตัวเองคือใคร