ตอนที่ 78 สัมผัสประสบการณ์ทำงานวันสุดท้าย (1)

หลังจากได้พักผ่อนในวันอาทิตย์หนึ่งวัน พอถึงเช้าตรู่วันจันทร์เสิ่นเฉียนก็มารายงานตัวกับอาจารย์ถังตรงเวลา เพื่อทำภารกิจสัมผัสประสบการณ์ทำงานวันสุดท้ายให้เสร็จสิ้น

ประสบการณ์ตลอดหลายครั้งที่ผ่านมานี้ ทำให้เสิ่นเฉียนยิ่งรู้สึกว่าทุกคนล้วนเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ

เกาจั๋วที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย

มั่วหลินที่เจิดจรัสและเปี่ยมไปด้วยพลัง

ปี้จิ้งที่มุมานะและทุ่มเทอย่างเต็มที่

พวกเขาต่างเป็นหัวกะทิในสายงานของตัวเอง เปรียบเสมือนจุดประกายแสงบนยอดพีระมิดที่เจิดจรัสสะดุดตา

ทว่าสิ่งที่น่าจดจำยิ่งกว่าความเจิดจ้า ก็คือความถ่อมตนและความพยายามของพวกเขา จนทำให้ต่อให้ใครจะอิจฉา ก็ต้องยอมรับว่าคนพวกนี้คู่ควรกับความสำเร็จจริง ๆ

หลายวันมานี้เสิ่นเฉียนใช้ชีวิตได้อย่างคุ้มค่าและเต็มอิ่มมาก

ถึงกระเป๋าตังค์จะยังแบนเหมือนเดิม แต่เขากลับรู้สึกว่าจิตวิญญาณของตัวเองได้รับการยกระดับขึ้น

ตอนนี้แม้แต่อิ่มทิพย์ ก็ยังรู้สึกว่ารสชาติหวานกว่าเมื่อก่อน

แต่วันนี้กลับทำให้เสิ่นเฉียนรู้สึกปวดหัวอยู่นิดหน่อย

มันเหมือนคนที่เรียนจบแล้วนอนเปื่อยมาตั้งหลายปี จู่ ๆ ก็ถูกลากตัวกลับเข้าห้องสอบเกาก่าวทั้งที่สมองว่างเปล่า แบบนี้ใครจะไม่ใจคอไม่ดีบ้างล่ะ

แต่ก็ช่วยไม่ได้ เสิ่นเฉียนยังคงเดินตามอาจารย์ถังอย่างว่าง่าย มายังมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับท็อปของประเทศที่อีกฝ่ายสอนอยู่

และยังเป็นมหาวิทยาลัยเก่าของเสิ่นเฉียนด้วย

ผลงานตลอดห้าปีที่ผ่านมาของอาจารย์ถังน่าทึ่งมาก จนกลายเป็นอาจารย์ประจำที่อายุน้อยที่สุดของสถาบันการศึกษาชั้นนำแห่งนี้

เส้นทางสายงานวิจัยไม่ได้ง่ายเลย ความพยายามและหยาดเหงื่อที่ต้องทุ่มเทลงไป แค่คิดเสิ่นเฉียนก็อดทอดถอนใจไม่ได้แล้ว

ไม่มีใครทำได้ดีไปกว่าอาจารย์ถังอีกแล้ว รวมทั้งตัวเขาด้วย

หลังจากมาถึงมหาวิทยาลัย เนื่องจากช่วงเช้าอาจารย์ถังต้องสอนวิชาเอกให้นักศึกษาปริญญาโทหนึ่งคาบ เสิ่นเฉียนจึงเดินตามเขามาที่ห้องเรียนห้องหนึ่ง

เพราะมาถึงเช้า ในห้องเรียนตอนนี้จึงยังไม่มีคน ช่างกล้องไม่ได้ตามเข้ามาด้วยในครั้งนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงการรบกวนนักศึกษาคนอื่นระหว่างเรียน จึงแค่ติดตั้งกล้องไว้ตามมุมห้องไม่กี่ตัวเท่านั้น

ส่วนเนื้อหาการสอนนั้น ก็ได้ปรึกษากับทางมหาวิทยาลัยล่วงหน้าแล้วว่าสามารถเผยแพร่ได้หรือไม่

เนื่องจากวิชานี้ของอาจารย์ถังแต่เดิมก็เป็นวิชาเปิดสาธารณะที่สำคัญของมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว ทางมหาวิทยาลัยจึงไม่เพียงไม่มีปัญหาอะไร มิหนำซ้ำสายตาที่มองอาจารย์ถังยังแฝงไปด้วยความหวังอันเปี่ยมล้นอีกด้วย

เพราะอย่างไรอาจารย์ถังก็จัดว่าเป็นบุคคลโดดเด่นประจำมหาวิทยาลัย ชายหนุ่มคุณภาพคับแก้วแบบนี้แต่ยังโสด ทุกคนต่างก็เห็น ๆ กันอยู่

ตอนนี้พอเห็นว่าเขามีความหวังจะได้สละโสดแล้ว มีหรือจะไม่ช่วยสนับสนุนกันเต็มที่

เสิ่นเฉียนสวมหมวกแก๊ป ใส่เสื้อยืดธรรมดา นั่งอยู่ตรงมุมที่ไม่สะดุดตาที่สุดของห้องเรียน ในจังหวะที่กำลังเริงร่าเตรียมตัวจะเริ่มอู้งาน อาจารย์ถังก็โยนหนังสือเรียนเล่มหนึ่งมาให้เขา

เสิ่นเฉียน "..." เขารู้อยู่แล้วเชียว!

หลังจากถอนหายใจไปเฮือกหนึ่ง เสิ่นเฉียนก็เริ่มอ่านทำความเข้าใจล่วงหน้าอย่างว่าง่าย

ผ่านไปไม่นาน ภายในห้องเรียนก็เริ่มมีนักศึกษาทยอยเดินเข้ามา พอใกล้ถึงเวลาเริ่มคลาส ทั่วทั้งห้องเรียนก็เต็มจนไม่มีที่นั่งว่าง

เสิ่นเฉียนเงยหน้าขึ้นมาก็อดอึ้งไม่ได้ ตอนเขายังเรียนอยู่ อัตราการเข้าเรียนในคลาสไม่เคยแน่นขนาดนี้มาก่อนเลย

เขามองไปยังอาจารย์ถังบนโพเดียมที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็ก มีรูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย และใบหน้าเย็นชาทว่างดงามหาตัวจับยาก

ในใจก็พลันเข้าใจแจ่มแจ้งทันที

จิ๊ ๆ เขาก็เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกนี่แหละว่าความรู้มันช่างมีเสน่ห์ดึงดูดได้ขนาดนี้

ทันใดนั้น เสียงกริ่งเข้าเรียนก็ดังขึ้น เหล่านักศึกษาต่างเงียบเสียงลง อาจารย์ถังจึงเริ่มทำการสอน

วิชานี้คือวิศวกรรมชีวภาพอันลึกซึ้ง ซึ่งไม่ใช่สาขาที่เสิ่นเฉียนเรียนมา แถมยังเป็นหลักสูตรของระดับปริญญาโท เสิ่นเฉียนจึงฟังแล้วมึนตึ้บไปหมด

ทว่าอาจารย์ถังกลับสอนได้ดีมาก ถ่ายทอดเรื่องยากให้เข้าใจง่าย มีการยกตัวอย่างเปรียบเทียบ แม้สีหน้าจะเรียบนิ่ง ทว่าด้วยความเชี่ยวชาญในความรู้เฉพาะทางอย่างถ่องแท้ การอธิบายจึงลื่นไหลและสุขุมเป็นพิเศษ

ขณะที่เสิ่นเฉียนกำลังตั้งใจฟังอยู่นั้น นักศึกษาที่นั่งข้าง ๆ เขาก็ส่งเสียงฮึในลำคอ พร้อมกับพึมพำเสียงเบา "เสแสร้งเก่งจริง ทำเป็นเหมือนฟังรู้เรื่องยังงั้นแหละ"

นั่นเป็นนักศึกษาชายสวมแว่นตา ดูเหมือนเขาจะจำเสิ่นเฉียนได้ จึงกลอกตาบนใส่เสิ่นเฉียนไปหลายรอบ จนทำให้นักศึกษาแถวนั้นพากันหันมามอง

เสิ่นเฉียนจนใจ ไม่นึกเลยว่าความหล่อเหลาของตัวเองจะยังอุตส่าห์ปิดไม่มิด

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ยังคงตั้งใจฟังอาจารย์ถังสอนต่อไป

ทว่าเสียงของนักศึกษาชายคนเมื่อกี้ก็ไม่ได้เบานัก จึงดึงดูดความสนใจจากเพื่อนรอบข้างให้หันมามองเสิ่นเฉียนกันไม่น้อย อาจารย์ถังจึงเหลือบสายตาขึ้นมองมาทางนี้

เมื่อเห็นอาจารย์ถังหยุดพูด เหล่านักศึกษาก็รีบเงียบกริบลงทันที

ถังเยวี่ยซวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ชี้ไปที่กระดานดำแล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "มีใครตอบคำถามข้อนี้ได้บ้างครับ"

สายตาของเขากวาดไปมองนักศึกษาชายคนนั้น "คุณตอบสิ"

นักศึกษาชายประหลาดใจเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนอึกอักอยู่พักหนึ่ง แต่โจทย์ข้อนี้ยากเกินไป เขาจึงตอบไม่ได้

"มีใครทำโจทย์ข้อนี้ได้ไหมครับ" อาจารย์ถังถามอีกครั้ง

ภายในห้องเรียนเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

แม้โจทย์ข้อนี้จะต่อยอดมาจากบทเรียนในตำรา แต่ระดับความยากเห็นได้ชัดว่าเกินขอบเขตความเข้าใจของนักศึกษาทั่วไปไปแล้ว จึงไม่มีใครยกมือขึ้นมาสักคนเดียว

ในตอนนั้นเอง สายตาของถังเยวี่ยซวนก็เลื่อนมาหยุดที่เสิ่นเฉียน

เสิ่นเฉียนพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อถังเยวี่ยซวนเอ่ยกับเขาเบา ๆ สองคำว่า "คุณตอบ"

"..." เสิ่นเฉียนยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้วลุกขึ้นยืน

จากนั้นก็เอ่ยคำตอบของคำถามข้อนี้ออกมา

หลังจากฟังจบ อาจารย์ถังก็พยักหน้าน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า "ถูกต้องครับ"

เมื่อได้ยินคำยืนยันจากอาจารย์ถัง ทั้งนักศึกษาชายที่เยาะเย้ยเสิ่นเฉียนเมื่อครู่ รวมถึงนักศึกษาบางคนที่จำเสิ่นเฉียนได้ ต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

พวกเขาไม่คิดเลยว่าไอดอลในวงการบันเทิงที่มีแต่พวกปลาหลุดตาข่ายการศึกษาภาคบังคับ จะตอบคำถามข้อนี้ได้ แถมยังตอบถูกอีกด้วย

"เป็นไปได้ยังไงกัน?!" มีคนอดอุทานออกมาไม่ได้

เสิ่นเฉียนถอนหายใจ ไม่รู้จะอธิบายความจริงเรื่องที่จู่ ๆ ตัวเองก็ฉลาดขึ้นมาได้อย่างไร

เขามองโจทย์บนกระดานดำอีกครั้ง แล้วส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้อาจารย์ถังที่ยืนอยู่บนโพเดียม

โธ่เอ๊ย ให้ตายสิ จะออมมือและช่วยกันโจ่งแจ้งขนาดนี้เลยเหรอ

โจทย์บนกระดานดำของอาจารย์ถัง ชัดเจนว่าเป็นการต่อยอดมาจากการทดลองที่พวกเขาสองคนเคยทำร่วมกันเมื่อห้าปีก่อน

ไม่มีใครคุ้นเคยกับโจทย์ข้อนี้ไปมากกว่าพวกเขาสองคนอีกแล้ว

แม้ทำแบบนี้จะไม่ค่อยดีเท่าไร แต่พอเห็นคนที่เยาะเย้ยตัวเองเมื่อกี้ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อารมณ์ของเสิ่นเฉียนก็อดเบิกบานขึ้นมาไม่ได้

เมื่ออาจารย์ถังเห็นสีหน้าผ่อนคลายของเสิ่นเฉียน ความขุ่นเคืองในแววตาจึงค่อย ๆ สลายไป

ทว่าดูเหมือนเขาจะไม่ได้ตั้งใจปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านเลยไปง่าย ๆ

"เมื่อกี้ผมลืมแนะนำให้ทุกคนรู้จักครับ" อาจารย์ถังเอ่ยขึ้นมากะทันหัน

"ท่านนี้คือรุ่นพี่ของพวกคุณ และเป็นผู้ร่วมงานของผม... เสิ่นเฉียนครับ" ยามที่เอ่ยชื่อเสิ่นเฉียน แววตาและคิ้วอันเย็นชาของถังเยวี่ยซวนก็มีประกายเปล่งประกายวาบผ่าน

...

ความจริงแล้ว ถังเยวี่ยซวนอยากทำแบบนี้มาตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้ว

น่าเสียดายที่ตอนนั้นเสิ่นเฉียนก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงไปแล้ว และด้วยความกตัญญูรู้คุณ จึงได้ยกผลงานของตัวเองให้อาจารย์ที่ปรึกษาไป

จากนั้นก็ขาดการติดต่อไปอย่างสิ้นเชิง

ถังเยวี่ยซวนเคารพการตัดสินใจของเขา

แต่ของบางอย่างเสิ่นเฉียนอาจไม่ต้องการ ทว่าเขาไม่อาจไม่ให้

ชื่อเสียง ลาภยศ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เสิ่นเฉียนสมควรได้รับ

เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ถัง นักศึกษาในห้องที่ติดตามวงการบันเทิงอยู่บ้างก็ตกตะลึงทันที

รุ่นพี่งั้นเหรอ?

ผู้ร่วมงานงั้นเหรอ?

พวกเขาต่างกระซิบกระซาบกันว่า

"เสิ่นเฉียนก็แค่ไอดอลไม่ใช่เหรอ เขาจะมาอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับพวกเราได้ยังไง!"

"ผู้ร่วมงานเนี่ยนะ ล้อเล่นหรือเปล่า อาจารย์ถังเป็นใครกัน เสิ่นเฉียนจะเคยร่วมงานกับเขาได้ยังไง?"

บรรดานักศึกษาในหอคอยงาช้างไม่ได้เกาะติดอินเทอร์เน็ตไวเท่าชาวเน็ต อีกทั้งคนส่วนน้อยในกลุ่มพวกเขาก็ฝังหัวด้วยความหยิ่งทะนงในสถาบันตัวเองจนเข้ากระดูกดำ จึงยังไม่อยากเชื่อคำพูดของอาจารย์ถังในทันที

ทว่าชาวเน็ตที่รู้เรื่องทุกอย่างกลับฟินจนจิ้นกระจายไปเรียบร้อยแล้ว!

[ฉันล่ะชอบท่าทางสุภาพรักนวลสงวนตัว แต่ทั้งรุกทั้งตามใจแบบนี้ของอาจารย์ถังจริง ๆ เลย!]

[กรี๊ดดดด พระเจ้า! ถึงมุกจะเชยไปหน่อย แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่ามันฟินมากกก!]

[ขอโทษด้วยนะคะที่รสนิยมบ้าน ๆ แต่ฉันชอบดูอะไรแบบนี้ที่สุดเลย!]