ตอนที่ 79 ประสบการณ์การทำงานครั้งสุดท้าย (2)

[ระดับการศึกษาของเสิ่นเฉียน]

[เสิ่นเฉียนจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง]

[ช็อก! อดีตของไอดอลคนหนึ่ง]

แฮชแท็กหัวข้อเหล่านี้พุ่งทะยานกวาดอันดับบนเทรนด์ค้นหายอดนิยมอย่างรวดเร็ว!

ตอนที่เสิ่นเฉียนไปออกเดตช่วงสุดสัปดาห์กับมั่วหลินคราวก่อน ประวัติการศึกษาของเขาก็เคยถูกขุดคุ้ยมาแล้ว ทว่ากระแสตอนนั้นจำกัดอยู่แค่วงการผู้ชมรายการหาคู่ คนในแวดวงอื่นไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

แต่คราวนี้กลับเกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยชื่อดัง แถมยังเกี่ยวโยงไปถึงนักวิจัยที่มีชื่อเสียง ส่งผลให้ความสนใจและกระแสความนิยมของเขาแผ่ขยายออกไปนอกวงการทันที

ชื่อของเสิ่นเฉียนกลายเป็นที่จดจำของผู้คนมากมายเป็นครั้งแรก

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องที่มีกลิ่นประหลาดตลบอบอวล เถาเชียนอวี่มองชื่อที่ติดอยู่บนเทรนด์ค้นหาด้วยสีหน้ารังเกียจ

"ทำไมเสิ่นเฉียนถึงติดเทรนด์อีกแล้ววะ" เขากัดฟันพูด "ถึงในมือถือจะตรวจไม่เจออะไรก็เถอะ แต่ไม่รู้ทำไมในใจฉันมันกระวนกระวายไม่เป็นสุขตลอดเลย"

หลี่หลี่ที่นอนอยู่บนโซฟาขยี้ผมสีแดงสะดุดตาของตัวเอง แววตาฉายแววมืดมนแวบหนึ่ง "ซือเฉิน พวกเราจะปล่อยให้มันทำตามใจแบบนี้ต่อไปจริง ๆ เหรอ"

"ทำไงดีล่ะ ถ้าเกิดมันดังขึ้นมาพวกเราก็จบเห่กันพอดี" ซูเยี่ยนแสดงสีหน้าตื่นตระหนก

โจวซือเฉินนั่งตัวตรงอย่างสง่างามอยู่บนโซฟาตรงกลาง ผิดกับอีกสามคนที่นั่งระเกะระกะไม่เป็นท่า

เขามองชื่อบนเทรนด์ค้นหา พลางยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก

ซูเยี่ยนเห็นโจวซือเฉินไม่พูดจาจึงเริ่มร้อนใจขึ้นมา อดถามอีกครั้งไม่ได้ "ในมือถือไม่มีหลักฐานจริง ๆ ใช่ไหม"

พอได้ยินคำว่า "หลักฐาน" โจวซือเฉินก็หันขวับไปมองเขาพลางหรี่ตาลง

"นั่นมันไม่ใช่มือถือของเขาตั้งแต่แรกแล้ว" แววตาของโจวซือเฉินหม่นแสงลง "พวกนายแหวกหญ้าให้งูตื่น จนทำให้เขาเตรียมรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว"

ซูเยี่ยนหน้าถอดสีทันที

เถาเชียนอวี่อุทานด้วยความตกใจ "มันเนี่ยนะเตรียมรับมือไว้ล่วงหน้า หรือว่าในมือมันจะมีหลักฐานจริง ๆ?!"

หลี่หลี่เองก็หันไปมองโจวซือเฉินเช่นกัน

"อย่าทำตัวเหมือนเด็กสามขวบไปหน่อยเลย" โจวซือเฉินกวาดสายตามองทั้งสามคน มุมปากยกยิ้มเย็นชา "ของที่มีคนเชื่อถือเท่านั้นถึงจะเรียกว่าหลักฐาน"

"ถ้าไม่มีใครเชื่อเขา สิ่งที่เขาเอาออกมามันจะยังนับเป็นหลักฐานได้อีกเหรอ"

โจวซือเฉินเลียเพดานปากตัวเอง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย "คงเก็บเขาไว้ไม่ได้แล้วจริง ๆ น่าเสียดายชะมัด"

เมื่อเห็นสีหน้าของโจวซือเฉิน ซูเยี่ยนก็อดขนลุกซู่ไม่ได้

เขารู้ดีว่า นี่คือสีหน้าเวลาที่โจวซือเฉินคิดจะทำลายใครสักคนให้พินาศ

หลังจากเลิกเรียน เสิ่นเฉียนก็เดินตามอาจารย์ถังออกจากห้องเรียน

ลำดับต่อไป ในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษาของนักศึกษาปริญญาเอก อาจารย์ถังยังมีธุระบางอย่างที่ต้องกลับไปจัดการที่ห้องทำงาน

เสิ่นเฉียนเดินตามหลังอาจารย์ถังต้อย ๆ ราวกับหาง เดินไปมาในรั้วมหาวิทยาลัยที่เคยคุ้นเคยแห่งนี้ รู้สึกราวกับว่ากาลเวลาได้ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนในพริบตา

มุมปากของเสิ่นเฉียนค่อย ๆ ยกยิ้ม ทว่าในขณะที่เขากำลังหวนรำลึกความหลังอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาขวางทางไว้

ห้องทำงานของอาจารย์ถังอยู่ทางฝั่งตะวันตกของชั้นสามในอาคารเรียน ฝั่งตะวันออกของอาคารเป็นห้องเรียน ส่วนฝั่งตะวันตกเป็นห้องทำงานของอาจารย์ประจำคณะทุกคนและสำนักงานฝ่ายวิชาการ

เวลานี้มีนักศึกษา 12 คนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่ตรงทางเดินที่ต้องผ่านไปยังห้องพักอาจารย์ พร้อมกับตะโกนเสียงดังว่า

"พวกเราคือนักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอก จากห้องปฏิบัติการของศาสตราจารย์หลี่รั่วเฟย สาขาวิชาชีววิทยาระบบและชีววิทยาสังเคราะห์ คณะวิทยาศาสตร์สิ่งมีชีวิต พวกเราขอร่วมกันรายงานพฤติกรรมประพฤติมิชอบทางวิชาการของศาสตราจารย์หลี่และกลุ่มวิจัยของเขา และหวังว่าทางมหาวิทยาลัยจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนเป็นธรรม!"

ทั้งเสิ่นเฉียนและอาจารย์ถังต่างชะงักฝีเท้าลง

นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีนักศึกษาที่เพิ่งเลิกเรียนรวมถึงอาจารย์ในห้องทำงานอีกหลายท่าน เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายขนาดนี้ ทุกคนต่างพากันหันไปมอง

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ"

คณาจารย์จากฝ่ายวิชาการรีบมาถึงเป็นกลุ่มแรกพลางมองนักศึกษาทั้ง 12 คนด้วยความประหลาดใจ "มีปัญหาอะไรก็แจ้งกับทางมหาวิทยาลัยได้ มายืนเรียงแถวตรงนี้ทำไมกัน ไป ไปคุยกันที่ห้องทำงานเถอะ"

ทว่าคำพูดของอาจารย์กลับไม่ได้ทำให้นักศึกษาทั้ง 12 คนขยับเขยื้อนเลยสักก้าว

พวกเขายังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิมอย่างดื้อดึง พลางทอดสายตามองมายังทิศทางที่เสิ่นเฉียนยืนอยู่

เสิ่นเฉียนชะงักไป หันไปมองกล้องถ่ายทำที่อยู่ด้านหลังตัวเอง

ในตอนนั้นเอง ในบรรดานักศึกษา 12 คน ก็มีนักศึกษาชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มก้าวออกมา

"พวกเราขอใช้ชื่อจริงรายงานพฤติกรรมของศาสตราจารย์หลี่ ว่าในระหว่างที่พวกเรากำลังศึกษาอยู่นั้น เขาได้บังคับให้พวกเราแก้ไขข้อมูล บิดเบือนผลการทดลอง ซึ่งสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อความเที่ยงตรงและความน่าเชื่อถือของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์!"

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งแต่ทรงพลัง "พวกเราขอรับผิดชอบต่อคำพูดของตัวเองทุกคำ และสามารถส่งมอบหลักฐานได้ครับ"

อาจารย์ฝ่ายวิชาการถึงกับชะงักไป

ในเวลานั้นเอง ศาสตราจารย์คนหนึ่งก็เดินกระหืดกระหอบออกมาจากห้องทำงานด้วยความโมโหจัด ก่อนจะเปิดฉากด่ากราด "พวกแกคิดจะทำบ้าอะไรกัน! ไม่อยากเรียนจบกันแล้วใช่ไหม! มาพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรตรงนี้! ไสหัวกลับไปให้หมดเดี๋ยวนี้!"

เมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้น แววตาของนักศึกษาชายที่เป็นผู้นำก็ปรากฏความเวทนาและเจ็บปวดขึ้นมาวูบหนึ่ง

ทว่าเขากลับไม่ยอมถอยร่นเพราะการข่มขู่ของอาจารย์ที่ปรึกษา แต่ยังคงพูดต่อว่า "ประการที่สอง พวกเราขอรายงานว่าศาสตราจารย์หลี่ใช้วิธีการสารพัดรูปแบบในการทำลายชื่อเสียงทางวิชาการและอนาคตของนักศึกษาที่ไม่ยอมร่วมมือกับการปลอมแปลงผลงานทางวิชาการ อีกทั้งยังใช้วิธีกดดัน ข่มขู่ และก่นด่าเหยียดหยามเพื่อกดหัวพวกเรามาเป็นเวลานาน จนทำให้นักศึกษาหลายคนมีปัญหาสุขภาพจิตขั้นรุนแรง"

"แกกำลังพูดจาเหลวไหลอะไร! หุบปากเดี๋ยวนี้!" ศาสตราจารย์หลี่ผลักนักศึกษาชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มอย่างแรง ก่อนจะหันไปพูดกับฝูงชนที่มุงดูอยู่ "แยกย้ายกันไปได้แล้วทุกคน พวกนี้มันพูดจาเพ้อเจ้อ เชื่อถือไม่ได้ทั้งนั้น"

นักศึกษาชายเซถลาจากการถูกผลักจนเกือบจะล้ม ทว่าคนข้างหลังก็รีบยื่นมือมาประคองเอาไว้ทันที พร้อมกับช่วยกันกันเขาไว้ตรงกลาง

ในดวงตาของคนทั้ง 12 คนมีเปลวไฟลุกโชน พวกเขาเคยถูกกดขี่และถูกก่นด่ามานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าในครั้งนี้พวกเขาจะไม่ยอมหวาดกลัวและอดทนอีกต่อไปแล้ว

หลังจากนักศึกษาชายทรงตัวได้ เขาก็กัดฟันพูดขึ้นว่า "พวกเราเคยเขียนจดหมายร้องเรียนไปแล้ว แต่เรื่องกลับเงียบหายเข้ากลีบเมฆ นักศึกษาทุกคนที่มีส่วนร่วมในการเขียนจดหมายร้องเรียนล้วนถูกศาสตราจารย์หลี่กลั่นแกล้งและกดดันอย่างจงใจ ดังนั้นวันนี้พวกเราจึงต้องออกมายืนตรงนี้เพื่อให้คนจำนวนมากได้รับรู้ ให้คนที่ไม่ได้ร่วมมือทำความชั่วไปกับเขาได้รับรู้!"

"พวกเราเชื่อมั่นว่า สถาบันที่พวกเราตั้งใจอ่านหนังสืออย่างหนักหนาสาหัสมานานหลายปีกว่าจะสอบเข้ามาได้ จะไม่มีวันมืดมนไปทั้งหมด พวกเราเชื่อว่า ความยุติธรรมยังมีอยู่จริง!" ทุกถ้อยคำของเขาหนักแน่นและก้องกังวาน

"พวกเราหวังว่าทางมหาวิทยาลัยจะตั้งคณะกรรมการตรวจสอบเรื่องนี้ และดำเนินมาตรการแก้ไขที่เหมาะสม เพื่อรักษาบรรทัดฐานของคนทำงานวิจัย เพื่อให้ข้อมูลเหล่านั้นมีความรับผิดชอบต่อคนรุ่นนี้และคนรุ่นหลัง! เพื่อปกป้องความมุ่งมั่นและความหวังของนักวิจัยทุกคน!" นักศึกษาทั้ง 12 คนตะโกนออกมาพร้อมกันด้วยน้ำเสียงที่ทั้งฮึกเหิมและสะเทือนอารมณ์

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ดังขึ้น ไม่ใช่แค่นักศึกษาเท่านั้น แม้แต่อาจารย์และศาสตราจารย์จากห้องทำงานใกล้เคียงต่างก็ตกตะลึงไปตามกัน

เสิ่นเฉียนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ส่วนด้านหลังของเขาก็คือเลนส์กล้องถ่ายทำที่ถูกเปิดทางให้บันทึกภาพไว้หมดแล้ว