ตอนที่ 81 ประสบการณ์ทำงานครั้งสุดท้าย (4)

นักศึกษาทั้งสิบสองคนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพร้อมกัน พวกเขารู้ดีว่านี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

เมื่อมีสังคมคอยจับตาดู ทางมหาวิทยาลัยย่อมไม่กล้าปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แน่นอน

นับตั้งแต่การร้องเรียนล้มเหลวในครั้งก่อน พวกเขาก็ได้ลิ้มรสการแก้แค้นของศาสตราจารย์หลี่มาแล้ว สภาพร่างกายและจิตใจอันเปราะบางไม่อาจแบกรับผลลัพธ์หากศาสตราจารย์หลี่พลิกสถานการณ์กลับมาได้อีกต่อไป

ทว่าถึงแม้ศาสตราจารย์หลี่จะหมดอนาคต แล้วอนาคตของพวกเขาล่ะจะไปทางไหนต่อ

ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเรียนจบได้อย่างราบรื่นหรือไม่ ในฐานะ "คนทรยศ" ต่ออาจารย์ที่ปรึกษาคนก่อน อาจจะไม่มีอาจารย์ที่ปรึกษาคนไหนยอมรับพวกเขาเข้าสังกัดเลยด้วยซ้ำ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจของทั้งสิบสองคนก็เกิดความเคว้งคว้างต่ออนาคตของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง

เสิ่นเฉียนรู้ว่าในใจพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เรื่องนี้เขาช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

แต่อาจารย์ถังกลับเอ่ยปากขึ้นในเวลานี้

เขามองไปยังนักศึกษาชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มในบรรดานักศึกษาทั้งสิบสองคน แพขนตายาวทอดลงแล้วถามว่า "คุณชื่ออะไรครับ"

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "หลี่หมิงครับ..."

"คุณเคยเขียนวิทยานิพนธ์ที่เกี่ยวกับความต้านทานโรคของพืชใช่ไหมครับ"

เพียงชั่วพริบตาเดียว อาจารย์ถังก็ค้นพบวิทยานิพนธ์ฉบับที่เคยทิ้งความประทับใจไว้ในความทรงจำของตน เมื่อช้อนสายตาขึ้น แววตาเย็นชาคู่นั้นก็มีความกระจ่างแจ้งเพิ่มขึ้นมาหนึ่งส่วน

แม้รายละเอียดของวิทยานิพนธ์และการทดลองจะมีข้อบกพร่องอยู่ไม่น้อย ทว่าจุดด่างพร้อยเหล่านั้นก็ไม่อาจบดบังความยอดเยี่ยมได้

หลี่หมิงได้ยินคำพูดของอาจารย์ถังก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้น

อาจารย์ถังคือตัวท็อปแห่งวงการชีววิทยา เป็นตัวตนที่นักศึกษาภาควิชาชีววิทยาทุกคนต่างเคารพนับถือ

คนระดับนี้กลับเคยอ่านวิทยานิพนธ์ของเขา แถมยังจำเขาได้ จะไม่ให้เขาประหลาดใจได้อย่างไร

อาจารย์ถังพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "หลังจากนี้คุณยินดีจะย้ายมาอยู่ห้องแล็บของผมไหมครับ"

[ว้าวววว! อาจารย์ถังที่เหมือนภูเขาน้ำแข็งยอมเปิดปากแล้ว!]

[ถึงอาจารย์ถังจะดูเย็นชา แต่เขาใจดีมากเลยอะ กรี๊ด! ซึ้งจนจะร้องไห้ตายแล้ว!!]

[หรือว่าเขามองออกว่าเสิ่นเฉียนกำลังเสียดายแทนเด็กพวกนั้นกันนะ คุณพระ! เมนต์บนจะร้องไห้ตาย ส่วนฉันจะฟินตายแล้ว!]

"..." เมื่อได้ยินคำชวนของอาจารย์ถัง สมองของหลี่หมิงก็พลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ห้องแล็บของอาจารย์ถังคือห้องแล็บระดับแนวหน้าที่สุดของทั้งคณะ ไม่เพียงแค่ในประเทศ แม้แต่ในต่างประเทศก็ยังมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นอย่างมาก

ตราบใดที่เป็นนักศึกษาสาขาชีววิทยาศาสตร์ที่คิดจะเดินบนเส้นทางการวิจัย ย่อมไม่มีใครไม่อยากเข้าห้องแล็บของอาจารย์ถัง

ความรู้สึกราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่หล่นทับ ทำให้หลี่หมิงทำได้เพียงยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่

ความรู้สึกของเขาสับสนปนเปไปหมด ความเจ็บปวดที่เก็บกดมาตลอดปะปนเข้ากับความยินดีในเวลานี้

ทำให้น้ำตาที่เขาไม่เคยหลั่งรินแม้ในยามที่ถูกกดขี่ข่มเหง ไหลรินลงมาในวินาทีนี้

"รีบตอบตกลงสิ!" เพื่อนข้างหลังหลี่หมิงเร่งเร้า แม้ว่าอนาคตของตัวเองจะยังไม่แน่นอน แต่พวกเขาก็ยังคงรู้สึกดีใจแทนเพื่อนร่วมชะตากรรม

"อาจารย์ถังครับ" ผู้บริหารมหาวิทยาลัยเอ่ยขัดพวกเขาขึ้นมา

เนื่องจากผู้บริหารท่านนี้ไม่สนใจรายการวาไรตี้เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังดูแลคนละแผนก เขาจึงไม่รู้เรื่องการถ่ายทำในวันนี้เลย

เขายังนึกว่าอาจารย์ถังแค่เดินผ่านมาเฉย ๆ

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ถัง สีหน้าของเขาก็แสดงความไม่เห็นด้วยออกมาทันที

"อาจารย์ถัง ตอนนี้ขั้นตอนยังไม่เสร็จสิ้น ตามหลักการแล้วนักศึกษาพวกนี้ยังทำเรื่องเปลี่ยนอาจารย์ที่ปรึกษาไม่ได้นะครับ"

คำพูดนี้ทำให้ความตื่นเต้นของเหล่านักศึกษาราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว รอยยิ้มยินดีบนใบหน้าชะงักค้าง ต่างพากันหันไปมองอาจารย์ถังอย่างทำตัวไม่ถูก

"ผมทราบครับ" อาจารย์ถังกอดอกไว้ตรงหน้าอก ทั้งร่างแผ่รังสีเย็นยะเยียบดั่งทะเลสาบน้ำแข็งในเหมันต์ "ระหว่างการสอบสวน งานวิจัยทั้งหมดของพวกเขาจำเป็นต้องระงับไว้ก่อน"

เขากวาดสายตามองนักศึกษาทั้งสิบสองคน "ผมคิดว่า ทางมหาวิทยาลัยไม่ควรทำให้การเรียนของนักศึกษาต้องล่าช้าแบบนี้ครับ"

คิ้วของผู้บริหารมหาวิทยาลัยขมวดมุ่น

แต่อาจารย์ถังไม่ได้สนใจสีหน้าของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ยังคงกล่าวต่อไปว่า "ในระหว่างที่รอผลการสอบสวน อาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขาไม่สามารถทำหน้าที่ให้คำปรึกษาได้ตามปกติ ในฐานะนักศึกษาที่ทางมหาวิทยาลัยรับเข้ามาแล้ว พวกเขาก็ควรมีสิทธิ์ที่จะเปลี่ยนอาจารย์ที่ปรึกษาได้ครับ"

สีหน้าของผู้บริหารมหาวิทยาลัยเริ่มไม่สบอารมณ์ "แต่การสอบสวนยังไม่..."

เขายังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

"ชีวิตของคนเรามีจำกัด แม้จะเป็นแค่เวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งสัปดาห์ แต่สำหรับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์แล้วล้วนมีค่ายิ่งครับ" อาจารย์ถังไม่อยากเสียเวลาฟังคำพูดซ้ำซากพวกนั้น เขาจึงเหลือบตาขึ้นมองอย่างเฉยชาแล้วเอ่ยขึ้น

ประโยคนี้หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นพูด คงไม่มีใครมีน้ำหนักน่าเชื่อถือเท่าอาจารย์ถัง

เพราะอาจารย์ถังได้พิสูจน์ประโยคนี้ด้วยผลงานวิจัยอันยอดเยี่ยมและสม่ำเสมอมาโดยตลอด

ผลงานของเขาส่งเสริมประสิทธิภาพการผลิตของสังคมอย่างมหาศาล ไม่มีใครสามารถแบกรับผลลัพธ์จากการทำให้เขาเสียเวลาได้ เพราะนั่นคือความสูญเสียครั้งใหญ่หลวง

คำห้ามปรามที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากของผู้บริหารมหาวิทยาลัยพลันชะงักลงทันที เขารู้ดีว่าลูกไม้ผัดผ่อนแบบเดิม ๆ ย่อมไม่ได้ผลกับอาจารย์ถัง

เพราะอย่างไรเสีย อาจารย์ถังก็คือคนที่แม้แต่อธิการบดียังไม่กล้าล่วงเกิน

เมื่อเห็นว่าผู้บริหารมหาวิทยาลัยไม่คัดค้านแล้ว อาจารย์ถังจึงหันไปมองนักศึกษาทั้ง 12 คน ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย "นอกจากเขาแล้ว ผมจะยื่นคำร้องอย่างเป็นทางการต่อกลุ่มงานวิจัยและพัฒนา เพื่อรับคนเพิ่มสำหรับโปรเจกต์ใหม่ของผมครับ"

"มีตำแหน่งว่างค่อนข้างมาก ในกลุ่มพวกคุณคนไหนที่มีทิศทางการวิจัยตรงกันสามารถเข้าร่วมได้ แต่ถ้าใครไร้ความสามารถ ห้องแล็บของผมก็ไม่รับเช่นกันครับ"

แม้คำพูดประโยคนี้ของอาจารย์ถังจะยังคงเย็นชาเหมือนเคย แต่ทันทีที่ได้ยิน แววตาของนักศึกษาทั้ง 12 คนกลับเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าตอนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเมื่อครู่เสียอีก

สว่างไสวดุจดังอนาคตของพวกเขา

เสิ่นเฉียนรู้สึกว่าอาจารย์ถังโคตรเท่เลยจริง ๆ

คนเราจะทั้งหน้าตาดีทั้งฉลาด แถมยังจิตใจดีขนาดนี้ไปพร้อมกันได้ยังไงกันนะ

สมกับเป็นคนที่หน้าตาดีที่สุดในหมู่คนคลั่งไคล้คนฉลาด ฉลาดที่สุดในหมู่คนหน้าตาดี และนิสัยดีที่สุดในหมู่คนฉลาดจริง ๆ!

เสิ่นเฉียนคิดว่า ถ้าสวรรค์กับนรกมีอยู่จริง อาจารย์ถังต้องได้ขึ้นสวรรค์แน่นอน

ฝูงชนค่อย ๆ สลายตัวไป ผู้บริหารมหาวิทยาลัยพาตัวศาสตราจารย์หลี่ออกไป ทางมหาวิทยาลัยได้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนเรื่องนี้ในวันเดียวกันทันที ซึ่งชาวเน็ตจำนวนมากต่างเฝ้าติดตามความคืบหน้าอย่างใกล้ชิด

ขณะที่เรื่องนี้ก็เริ่มบานปลายในโลกอินเทอร์เน็ต นอกจากคลิปสั้นจากการถ่ายทอดสดของรายการหาคู่แล้ว ยังมีคลิปวิดีโอเหตุการณ์ที่นักศึกษาคนอื่น ๆ ถ่ายไว้ถูกแชร์ต่อกันอย่างบ้าคลั่ง ก่อให้เกิดการถกเถียงอย่างเผ็ดร้อนไปทั่วทั้งโลกออนไลน์ และยังทำให้มหาวิทยาลัยอื่น ๆ เกิดกระแสการร้องเรียนเปิดโปงการประพฤติมิชอบทางวิชาการตามมาเป็นระลอก

เหตุการณ์นี้ทำให้สังคมกลับมาให้ความสนใจกับปัญหาในแวดวงวิชาการอีกครั้ง ทุกฝ่ายเริ่มใช้มาตรการที่รัดกุมยิ่งขึ้นในการพัฒนาระบบตรวจสอบคุณภาพทางวิชาการ เพื่อแก้ไขค่านิยมที่ไม่ถูกต้องในวงการวิชาการ

ส่วนนักศึกษา 12 คนที่เป็นศูนย์กลางของเรื่องนี้ รวมไปถึงเสิ่นเฉียนและอาจารย์ถัง ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลักของชาวเน็ต

เสิ่นเฉียนในฐานะไอดอล เดิมทีมีเพียงป้ายกำกับว่า "บันเทิง" แปะอยู่ ตามปกติแล้วไม่ควรแสดงท่าทีต่อเรื่องละเอียดอ่อนเช่นนี้เพื่อหลีกเลี่ยงการตกเป็นเป้าโจมตี

ทว่าพฤติกรรมที่เขาจงใจหลบมุมกล้องให้ รวมถึงประโยคที่ว่า "ความยุติธรรมและการแสวงหาความจริงจากข้อเท็จจริงน่าจะเป็นชื่อเสียงที่ดีที่สุดของมหาวิทยาลัย" กลับทำให้ผู้คนมากมายประทับใจ

ชาวเน็ตที่เดิมทีตั้งใจจะค่อนแคะว่าเขาสร้างภาพ หลังจากผ่านการล้างบางจากคำค้นหายอดนิยมหัวข้อ "วุฒิการศึกษาเสิ่นเฉียน" มาแล้ว ต่างก็พากันหุบปากไปตามระเบียบ

เสิ่นเฉียนทำงานร่วมกับอาจารย์ถังเสร็จสิ้นไปหนึ่งวัน ทั้งคู่เตรียมตัวจะออกจากมหาวิทยาลัย

เมื่อมองทิวทัศน์ที่คุ้นเคยและแสงอาทิตย์ยามอัสดง กาลเวลาราวกับย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน พวกเขายังคงเป็นคนหนุ่มสาวที่ไร้เดียงสาและไร้ซึ่งกำลัง

ทว่าพวกเขาก็คือพวกเขาในตอนนี้ ผู้ซึ่งได้ช่วยตัวเองในวันวานเอาไว้ในวันนี้

"เมื่อกี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ นะครับ" เสิ่นเฉียนมองแสงอาทิตย์อัสดงแล้วเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ "คุณนี่เป็นคนจิตใจดีจริง ๆ เลย ประกันอะไรพวกนั้นไม่ต้องซื้อหรอกครับ คุณจะอยู่รอดปลอดภัยไปตลอดชีวิตแน่นอน"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

ถังเยวี่ยซวน "..."

เสิ่นเฉียนรู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองทำได้อย่างมากก็แค่เพิ่มกระแสความสนใจให้แก่นักศึกษาพวกนี้เท่านั้น เขาไม่มีกำลังพอที่จะช่วยเหลือพวกเขาได้อย่างแท้จริง

พวกเขากล้าหาญมาก แต่การยอมแลกแบบตาต่อตาฟันต่อฟันไม่เคยให้จุดจบที่ดีเลย

โชคดีที่ในท้ายที่สุดมีอาจารย์ถัง ช่วยแต่งแต้มให้ความกล้าหาญของพวกเขามีจุดจบที่สมบูรณ์แบบ

เสิ่นเฉียนส่งยิ้มให้อาจารย์ถัง

ถังเยวี่ยซวนเห็นรอยยิ้มของเสิ่นเฉียนก็พลันหยุดฝีเท้าลง แล้วจ้องมองเขาเงียบ ๆ "เนื้อแท้ของผม ไม่เคยเกี่ยวข้องกับความใจดีเลยครับ"

เขาหลุบตาลงต่ำเล็กน้อย แสงตะวันลับฟ้าอันไกลโพ้นกลายเป็นประกายแสงประดับเรือนผมของเขา แสงเรื่อเรืองทาบทาลงบนโครงหน้าด้านข้างอันไร้ที่ติ

"คุณต่างหากที่เป็นคนสอนให้ผมใจดี" ถังเยวี่ยซวนก้มหน้ามองเสิ่นเฉียน สายตาของทั้งคู่สบประสานเกี่ยวพันกัน

ต่างจากท่าทีเย็นชาต่อหน้าคนอื่นเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง อาจารย์ถังในยามนี้ทั้งดูลุ่มลึกและอบอุ่น จนเสิ่นเฉียนมองแล้วถึงกับชะงักไป

ทว่าในวินาทีถัดมา สายตาของถังเยวี่ยซวนกลับแปรเปลี่ยนเป็นดำมืดลึกล้ำขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาจ้องมองดวงตาของเสิ่นเฉียน พลางเอ่ยช้า ๆ "เสิ่นเฉียน คุณไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด"

ในน้ำเสียงมีความรู้สึกเจือปนอยู่อย่างหาได้ยาก สุ้มเสียงที่เย็นเยียบแต่ไพเราะน่าฟังปัดผ่านแก้วหู ชวนให้คนฟังอดสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้

"ครั้งนี้ อย่าคิดว่าจะหนีพ้น"