ตอนที่ 83 การตัดสินใจของทั้งสี่คน

เสิ่นเฉียนลุกขึ้นอย่างไม่สนใจใคร ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องน้ำ

พลางพึมพำกับตัวเองไปด้วยขณะเดิน "รู้งี้ไม่กินเผ็ดขนาดนั้นก็ดี"

[ค่าโซเชียลแรง +4]

"..."

ความเงียบของคนทั้งสี่ดังสนั่นจนแทบกลบทุกสรรพสิ่ง

เกาจั๋วละสายตากลับมา ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังห้องใต้หลังคา

[ท่านประธานเกาจะไปหย่อนจดหมายแล้วโว้ย!!! ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าเขาจะส่งให้ใคร แต่ก็ยังตื่นเต้นอยู่ดีอะ!]

[รอดูเลย! ไม่รู้ว่าคราวนี้ท่านประธานเกาจะเขียนอะไรลงในจดหมายแสดงความรู้สึกดีบ้างนะ?]

ฝีเท้าของเกาจั๋วไม่ช้าไม่เร็ว ดวงตาหลุบลงครึ่งหนึ่ง ท่วงท่าสุขุมสง่างาม ทุกย่างก้าวที่ก้าวขึ้นบันไดล้วนดูดีไร้ที่ติ

พอกลุ่มชาวเน็ตได้สติจากการหวีดหน้าจอ เขาก็มายืนอยู่หน้าห้องส่งจดหมาย และผลักประตูที่มุ่งตรงไปยังเป้าหมายอันแน่ชัดบานนั้นเข้าไปแล้ว

หลังเข้าไปในห้องส่งจดหมาย เกาจั๋วก็ดึงกระดาษจดหมายแสดงความรู้สึกดีแผ่นเปล่าออกมาหนึ่งใบ

นิ้วเรียวยาวเห็นข้อนิ้วชัดเจนกดมุมกระดาษสีขาวเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็จรดปลายปากกาเขียนข้อความเรียบง่ายลงไปประโยคหนึ่ง

"สัปดาห์นี้ช่างยาวนานเป็นพิเศษ"

จากนั้นเขาก็วางปากกาลง แล้วหย่อนจดหมายแสดงความรู้สึกดีลงในกล่องจดหมายของเสิ่นเฉียน

[อุ๊ย~ ความหมายลึกซึ้งจังเลยน้า~]

[หวานมากกก หวานไม่ไหว! ประโยคนี้ของท่านประธานเกาให้อารมณ์เหมือน 'คืนนี้พระจันทร์สวยดีนะ' เป๊ะเลย!]

[อยากบอกชอบก็ต้องไม่พูดคำว่าชอบตรง ๆ การสารภาพรักแบบแอบแฝงนี่มันชวนใจเต้นแรงจริง ๆ ท่านประธานเกาไม่เบาเลยนี่หว่า!]

อีกฟากหนึ่งของหน้าจอ บรรดาชิปเปอร์เรือ "เกาเสิ่นน่าห่าน" ต่างก็ยิ้มกว้างจนแก้มแทบแตก

ทว่าตอนที่เกาจั๋วเดินออกมาจากห้องใต้หลังคา ก็ประจันหน้าเข้ากับปี้จิ้งที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาพอดี

ปี้จิ้งก้าวขึ้นบันไดอย่างเอื่อยเฉื่อย สายตาประสานเข้ากับเกาจั๋วที่เพิ่งก้าวออกจากห้องส่งจดหมาย

แววตาที่ทั้งสองมองสบกันเจือไว้ด้วยการประเมินและระแวดระวัง เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างลูกผู้ชายและความเป็นเจ้าของที่เข้าฟาดฟันกัน

ปี้จิ้งเก็บซ่อนท่าทีเฉื่อยชาของตนทันที

ความรู้สึกในดวงตาของเกาจั๋วก็ค่อย ๆ จมดิ่งลงเช่นกัน

ชั่วพริบตานั้น ราวกับสิงโตตัวผู้กับจ่าฝูงหมาป่ามาเผชิญหน้ากันโดยบังเอิญ

เพียงแค่สบตากันแวบเดียว ก็ทำให้บรรยากาศรอบข้างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันตราย

[OMG ช่วยด้วย! บรรยากาศตึงเครียดจนฉันไม่กล้าหายใจแล้ว!]

[ใครเก็ตฉากนี้บ้างแม่! พวกแกเอ๊ย มันตื่นเต้นเร้าใจเกินไปแล้ว!]

[ขอโทษค่ะ ฉันไม่ควรเหยียบเรือสองแคมเลย ตอนนี้รู้สึกผิดบาปมากกกก! ฟีลเหมือนโดนจับชู้ได้คาเตียงเลยเนี่ย!]

[ข้างบนน่ะ เตียงกว้างพอไม่ต้องกลัวหรอก คนที่โดนจับได้คาเตียงไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว อิอิ บนเตียงนี้ยังมีพวกเราอยู่อีกเป็นล้านนนนคน]

ยังดีที่ทั้งสองเพียงแค่เดินสวนกันบนห้องใต้หลังคา พอเดินผ่านกันไปแล้วต่างฝ่ายต่างก็ละสายตากลับมา

คอมเมนต์บนจอถึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้

ปี้จิ้งเดินเข้าไปในห้องส่งจดหมาย

เขาเหลือบมองกล่องจดหมายของเสิ่นเฉียนแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบกระดาษจดหมายแสดงความรู้สึกดีแผ่นเปล่าออกมาหนึ่งใบ

เหล่าชาวเน็ตพลันกระจ่างใจในทันที

[ชัวร์ป้าบ ไม่ผิดแน่ คราวนี้ปี้จิ้งก็ยังคงส่งให้เสิ่นเฉียน!]

[ต้องยอมรับเลยว่า "ปี้เสิ่นสั่วฉิว" ชิปฟินจริง ๆ นะ พ่อหนุ่มพระโพธิสัตว์เจ้าเล่ห์รุ่นน้องมันกร้าวใจเกินไปแล้ว ฉันชอบมากจริง ๆ นะเนี่ย!]

บรรดาชาวเน็ตต่างเฝ้ารอคอยตาละห้อย

เห็นเพียงปี้จิ้งยืนพิงโต๊ะอย่างเกียจคร้านอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็จรดปากกาเขียนข้อความไม่กี่คำ แล้วเดินตรงไปยังกล่องจดหมายของเสิ่นเฉียน

หลังจากเปิดกล่องจดหมาย ปี้จิ้งก็เห็นจดหมายอีกฉบับที่นอนนิ่งอยู่ข้างในนั้นทันที

เมื่อก่อนเพื่อเก็บเป็นความลับจากผู้ร่วมรายการคนอื่น และเพื่อไม่ให้ผู้ชมจับโป๊ะได้ ทีมงานผู้กำกับมักจะนำจดหมายที่ส่งแล้วไปเก็บรักษาไว้ชั่วคราวหลังจากผู้ร่วมรายการแต่ละคนส่งเสร็จ เพื่อเคลียร์กล่องจดหมายให้ว่างก่อนปล่อยให้ผู้ร่วมรายการคนถัดไปเข้ามาส่ง

แต่เมื่อรายการดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว แน่นอนว่าการได้ดูสมรภูมิชิงรักหักสวาทย่อมสนุกกว่าเป็นไหน ๆ ดังนั้นทีมงานผู้กำกับมีหรือจะยอมปล่อยโอกาสกระตุ้นอารมณ์ผู้ร่วมรายการแบบนี้ให้หลุดมือ

พอเห็นเรตติ้งที่พุ่งกระฉูดขึ้นเรื่อย ๆ ผู้กำกับก็ฉีกยิ้มกว้างจนตาแทบปิด

ทว่าปี้จิ้งที่มองดูจดหมายในกล่องของเสิ่นเฉียนฉบับนั้น กลับหรี่ตาลงอย่างไม่สบอารมณ์

เขาระงับความอยากที่จะโยนมันทิ้งเอาไว้ แล้วหย่อนจดหมายของตัวเองลงในกล่องของเสิ่นเฉียนเช่นกัน

จากนั้น สิ่งที่ถูกใส่ลงไปในกล่องจดหมายพร้อมกับจดหมาย ยังมีเหรียญทองแกะสลักอย่างประณีตพร้อมสายคล้องคอสีแดงสลับน้ำเงินอีกหนึ่งเหรียญ

บนจดหมายที่ปี้จิ้งหย่อนลงไปในกล่องนั้น เขาเขียนข้อความเรียบง่ายไว้เพียงสามพยางค์สั้น ๆ ว่า

"เหรียญแรก"

...

[คุณพระช่วย! นี่มันจะขี้อ่อยเกินไปแล้วมั้ยเนี่ย!]

[เล่นใหญ่เกินไปแล้ว ใครมันจะไปต้านไหวกันล่ะเนี่ย... ขนาดฉันเป็นผู้ชายแท้ ๆ ยังแทบจะเบี่ยงเบนเลย!]

[นี่... หรือว่านี่คือเหรียญทองที่ปี้จิ้งเพิ่งคว้ามาได้จากการแข่งขันว่ายน้ำชิงแชมป์ระดับประเทศ? คุณพระช่วย เหรียญทองที่เพิ่งได้มาเมื่อวาน ยังอุ่น ๆ อยู่เลยนะเนี่ย! มิน่าล่ะว่าทำไมเมื่อวานเขาถึงฟอร์มดีขนาดนั้น!]

[ฮือ ๆๆ เสิ่นเฉียน หันมามองหมาน้อยของเราหน่อยเถอะ! เขารักนายมากจริง ๆ นะ!]

หลังจากหย่อนจดหมายเสร็จแล้ว ปี้จิ้งก็เดินออกจากห้องหย่อนจดหมายไป

คนที่สามที่ขึ้นมาบนห้องใต้หลังคาเพื่อหย่อนจดหมายแสดงความรู้สึกดี ก็คือมั่วหลินที่เพิ่งเดินทางกลับมาอย่างเหน็ดเหนื่อย

มั่วหลินปิดฉากการทัวร์คอนเสิร์ตครั้งนี้ได้อย่างราบรื่นและสมบูรณ์แบบ

ทันทีที่งานเสร็จสิ้นลงโดยที่ยังไม่ทันได้พักผ่อน เธอก็รีบขึ้นเครื่องบินเดินทางกลับประเทศทันที

เพราะมั่วหลินไม่อยากพลาดโอกาสที่จะได้แสดงความรักต่อเด็กหนุ่มของเธอแม้แต่ครั้งเดียว

ถึงแม้จะผ่านไปเพียงไม่กี่วันสั้น ๆ แต่พอคิดว่าสมบัติล้ำค่าของตัวเองกำลังมีคนจ้องจะแย่งไป ในใจของมั่วหลินก็เต็มไปด้วยความรู้สึกถึงวิกฤต

เธอเดินเข้าไปในห้องหย่อนจดหมาย หยิบปากกาขึ้นมาเขียนลงบนจดหมายแสดงความรู้สึกดีที่ยังว่างเปล่า แล้วยิ้มพลางจรดปากกาเขียนข้อความหนึ่งประโยคว่า "หวังว่าเธอจะยังไม่ได้ชอบคนอื่นไปนะ"

ทว่าในตอนที่เธอเปิดกล่องจดหมายของเสิ่นเฉียน และเตรียมจะหย่อนจดหมายแสดงความรู้สึกดีของตัวเองลงไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกลับพลันเลือนหายไปในทันที

มั่วหลินพบว่าในกล่องจดหมายของเสิ่นเฉียน มีจดหมายสองฉบับกับเหรียญทองหนึ่งเหรียญนอนนิ่งอยู่ข้างในแล้ว

เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ มีคนไม่น้อยเลยที่กำลังจ้องตาเป็นมัน

มั่วหลินแค่นยิ้มเย็นออกมา

ใครใช้ให้เด็กหนุ่มของเธอมีเสน่ห์ที่ยากจะต้านทานขนาดนั้นกันเล่า?

มั่วหลินรู้สึกว่าเสิ่นเฉียนคู่ควรกับการได้รับความรักจากคนมากมายกว่านี้จริง ๆ

และการจะเอาชนะใจเพื่อให้ได้ความรักจากเขานั้น ก็ถือเป็นเรื่องที่ท้าทายอย่างยิ่ง

แต่ยังดีที่มั่วหลินไม่เคยกลัวความท้าทายเลยสักนิด

เธอหย่อนจดหมายแสดงความรู้สึกดีของตัวเองลงไปในกล่องจดหมายของเสิ่นเฉียนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทั้งทีมงานผู้กำกับและผู้ชมต่างก็เฝ้าดูด้วยความตื่นเต้น

จนถึงตอนนี้ เสิ่นเฉียนได้รับจดหมายแสดงความรู้สึกดีจากผู้ร่วมรายการไปแล้วถึงสามคน!

ขาดอีกแค่ฉบับเดียวก็จะทำลายสถิติสูงสุดแล้ว

ไม่รู้เหมือนกันว่า ผู้เข้าแข่งขันชายคนสุดท้ายที่มีประสบการณ์ทำงานร่วมกับเสิ่นเฉียนจะตัดสินใจเลือกอย่างไร

ชวนให้ตั้งตารอคอยจริง ๆ

และคนสุดท้ายที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยนั้น ก็คืออาจารย์ถังผู้ที่คาดเดาใจได้ยากที่สุดมาโดยตลอดนั่นเอง