ตอนที่ 84 ผลการส่งจดหมายของคนทั้งสอง

อาจารย์ถังเดินเข้าไปในห้องส่งจดหมาย

ในการส่งจดหมายรอบนี้ เนื่องจากมีตัวเลือกจำกัด ทีมงานจึงไม่ได้ตั้งกฎบังคับส่งอย่างเข้มงวดกับผู้เข้าแข่งขัน

บรรดาผู้เข้าแข่งขันมีสองทางเลือก สามารถเลือกที่จะส่งหรือไม่ส่งก็ได้

ทีมงานและชาวเน็ตที่รู้กติกานี้ต่างลุ้นจนใจเต้นกระสับกระส่าย รอคอยให้อาจารย์ถังทำการตัดสินใจ

เพราะพวกเขาไม่ไว้ใจอาจารย์ถังเอาเสียเลยจริง ๆ!

ขอแค่อาจารย์ถังอย่าทำเรื่องเปิ่น ๆ หน้าแตกเหมือนสองสามครั้งก่อนหน้าอีกก็พอ

คู่จิ้น "ต้าถังเสิ่นซื่อ" จะมีตัวมีตนกับเขาได้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับคืนนี้นี่แหละ!

แฟนคลับทุกคนต่างพากันแขวนหัวใจไว้บนเส้นด้าย

เห็นเพียงถังเยวี่ยซวนที่เดินเข้ามาในห้องส่งจดหมาย ไม่ได้ดูตามสบายเหมือนหลายครั้งก่อนหน้า แม้สีหน้าจะยังคงเย็นชาอยู่ แต่แววตากลับเพิ่มความจดจ่อจริงจังขึ้นมาหลายส่วน

หลังจากเข้ามาในห้องส่งจดหมายแล้ว ผู้เข้าแข่งขันทั่วไปจะเขียนจดหมายแสดงความรู้สึกดีก่อน แต่อาจารย์ถังนอกจากจะไม่เริ่มเขียนจดหมายแสดงความรู้สึกดีเหมือนคนอื่นแล้ว เขายังเดินตรงไปยังตู้จดหมายของเสิ่นเฉียนทันที

ทีมงานชะงักไป ไม่แน่ใจว่าอาจารย์ถังคิดจะทำอะไร สายตาและมุมกล้องของทุกคนในห้องใต้หลังคาต่างจับจ้องไปที่ตัวเขา

ทว่าน่าเสียดายที่แม้จะเป็นเช่นนั้น พออาจารย์ถังเปิดตู้จดหมายของเสิ่นเฉียนออกตรง ๆ ทุกคนก็ห้ามไม่ทันเสียแล้ว

ทีมงาน: "..." ป้องกันไว้สารพัดวิธี แต่กันจุดนี้ไม่ทันจริง ๆ!

ชาวเน็ต: "..." ต้องเป็นคุณเท่านั้นจริง ๆ!

[อาจารย์ถังไม่เล่นตามเกมอีกแล้ว! แม่เจ้า! ตื่นเต้นเป็นบ้า!]

[ไม่ดูก็ไม่รู้ พอดูแล้วถึงกับสะดุ้งเลยใช่ไหมล่ะเสี่ยวถัง คู่แข่งนายเพียบเลยนะนั่น!]

[ฮือๆๆ "ต้าถังเสิ่นซื่อ" เพิ่งอยู่ตรงจุดเริ่มต้นเอง คนอื่นเขาจะถึงเส้นชัยกันหมดแล้ว อาจารย์ถังรีบฮึดสู้หน่อยสิ!]

ไม่มีใครรู้เจตนาในการทำเช่นนี้ของอาจารย์ถัง แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการที่พวกเขาจะสัมผัสได้ว่าเรื่องราวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นละเอียดอ่อนขึ้นมาแล้ว

เห็นเพียงถังเยวี่ยซวนกวาดตามองตู้จดหมายของเสิ่นเฉียนเรียบ ๆ

เมื่อเห็นว่าข้างในอัดแน่นไปด้วยจดหมายและสิ่งของอื่น ๆ อีกนิดหน่อย เขาก็ยกมุมปากขึ้นบางเบา

ใบหน้าที่งดงามสะกดสายตาอยู่แล้ว ครั้นมีรอยยิ้มจาง ๆ นี้แต่งแต้ม ก็เปล่งประกายอารมณ์ความรู้สึกอันเด่นชัดที่หาได้ยากยิ่งออกมา

ชาวเน็ตหน้าจอตะลึงงันไปชั่วขณะ

หน้าต่างคอมเมนต์คึกคักขึ้นมาอีกรอบ:

[สวรรค์ ดูให้ชัด ๆ นะ ชาติหน้าขอหน้าตาแบบนี้ ขอบคุณค่ะ!]

[ยิ้มนี้ดาเมจรุนแรงมาก! อยู่ ๆ ฉันก็อยากชิปต้าถังเสิ่นซื่อขึ้นมาเลย!]

[พังแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนอาจารย์ถังจะเข้าสู่ด้านมืดแล้ว!]

หลังจากถังเยวี่ยซวนมองตู้จดหมายของเสิ่นเฉียนแวบหนึ่ง เขาก็เดินกลับมาที่โต๊ะแล้วหยิบกระดาษจดหมายกับปากกาขึ้นมา

เขาจรดปากกาเขียนลงไปสองบรรทัด:

"ในบรรดางานวิจัยและหัวข้อค้นคว้าเป็นพันเป็นหมื่นเรื่อง คุณคืองานวิจัยที่ลึกซึ้งที่สุดและเป็นหัวข้อค้นคว้าที่วิเคราะห์ได้ยากที่สุดของผม

ถ้าเวลาห้าปีหนึ่งรอบยังไม่พอ ผมยังมีเวลาห้าปีอีกหลายรอบให้ไขปริศนาในตัวคุณ"

......

ประโยคนี้เรียบง่ายราวกับกำลังบอกเล่าข้อเท็จจริงพื้นฐานที่สุด ทว่าเบื้องหลังกลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอันหนักแน่นอย่างยิ่ง

สำหรับอาจารย์ถังที่เย็นชามาโดยตลอด นี่แสดงให้เห็นถึงความพิเศษที่เขามีต่อเสิ่นเฉียนอย่างยิ่งยวดแล้ว

หลังจากเขียนเสร็จ ถังเยวี่ยซวนก็หย่อนจดหมายลงในตู้จดหมายของเสิ่นเฉียน

แม้เขาจะไม่ชอบเอาของของตัวเองไปรวมไว้กับของคนอื่น แต่เขายิ่งไม่ชอบให้สิ่งที่ตัวเองต้องการถูกคนอื่นแย่งชิงไปมากกว่า

ส่วนชาวเน็ตเมื่อได้เห็นข้อความสองบรรทัดที่อาจารย์ถังเขียน คอมเมนต์ก็แทบจะคลั่งตายกันหมดแล้ว!

[คู่ที่ฉันชิปในที่สุดก็ฮึดสู้แล้วโว้ย!]

[ฉันขอประกาศว่า วันนี้ "ต้าถังเสิ่นซื่อ" เข้าร่วมสนามรบอย่างเป็นทางการ ฝีมือสูสีทัดเทียมทุกคน กลายเป็นสี่ขั้วอำนาจแย่งชิงกันแล้ว!]

ทางฝั่งคอมเมนต์คู่แข่งก็มีคนพากันตัดพ้อเช่นกัน:

[มีคู่แข่งตัวฉกาจโผล่มาอีกคนแล้วสินะ!]

สรุปก็คือ วันนี้คอมเมนต์คึกคักราวกับฉลองเทศกาลปีใหม่

ทว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้กลับไม่อาจหาพบร่องรอยได้บนใบหน้าอันเย็นชาของอาจารย์ถังเลยแม้แต่น้อย พอส่งจดหมายเสร็จเรียบร้อย เขาก็เดินออกจากห้องใต้หลังคา

ประจวบเหมาะกับที่เสิ่นเฉียนเพิ่งเข้าห้องน้ำเสร็จและเดินมาเจอกันตรงโถงทางเดินพอดี

"ส่งเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ" เสิ่นเฉียนเอ่ยทักทายอาจารย์ถัง

เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นเฉียน ถังเยวี่ยซวนก็พลันหยุดฝีเท้าลง

เขาหันไปมองเสิ่นเฉียน แววตาแฝงความหมายลึกซึ้งชวนให้ขบคิด "ผมส่งให้คุณ"

เสิ่นเฉียน: "..." เขาถามอะไรหรือยังเนี่ย?

[อุ๊ยๆๆ! พูดออกมาแล้ว พูดออกมาแล้ว!]

[ไม่พูดไม่ได้แล้ว ความตรงไปตรงมาของอาจารย์ถังมักจะมาได้ถูกจังหวะเสมอจริง ๆ]

[อาจารย์ถังคือคนที่คุณคิดว่าเขาทำไม่เป็น แต่ความจริงเขาโคตรเป็นเลยต่างหาก!]

คำบอกกล่าวที่กะทันหันเกินตั้งตัวทำให้เสิ่นเฉียนมึนงงไปบ้าง เขาเกาหัว แวบหนึ่งไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

แต่สถานการณ์แบบนี้น่าจะเป็นโอกาสที่ต้องกล่าวขอบคุณ

เขาจึงเอ่ยว่า "เอ่อ... ครับ ขอบคุณครับ"

ถังเยวี่ยซวนมองเสิ่นเฉียน พลันก้มหน้าลงเล็กน้อย

หางตาและเรียวคิ้วที่เจือความเย็นชาเลิกขึ้นน้อย ๆ ดวงตาเปี่ยมเสน่ห์คู่นั้นสบประสานเข้ากับนัยน์ตาของเสิ่นเฉียนตรง ๆ ก่อนจะเอ่ยถาม "แล้วคุณล่ะครับ?"

"คุณจะส่งให้ใคร?"

ความหล่อเหลาของอาจารย์ถังแต่เดิมก็มีอานุภาพทำลายล้างสูงอยู่แล้ว พอยิ่งถูกเขามองอย่างจดจ่อขนาดนี้ เสิ่นเฉียนก็อดเผลอชะงักไปไม่ได้

และความชะงักนี้เองที่ทำให้เกิดเรื่อง

โถงทางเข้าเชื่อมต่อกับบันไดลงชั้นล่าง เสิ่นเฉียนเดิมทียืนอยู่ตรงขอบขั้นบันไดขั้นบนสุดอยู่แล้ว พอชะงักแล้วขยับเท้า จึงก้าวพลาดเหยียบความว่างเปล่าเข้าทันที

ร่างทั้งร่างของเขาหงายหลังล้มลงไป!

ต้องมาขายหน้าขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!

นี่คือความคิดสุดท้ายในสมองตอนที่เสิ่นเฉียนหงายหลังร่วงลงไป

เขายอมจำนนต่อโชคชะตาปล่อยให้ตัวเองร่วงไปข้างหลัง หวังว่าจะใช้ตัวอย่างของตัวเองเป็นบทเรียนสอนเพื่อน ๆ หน้าจอโทรทัศน์ ว่าต่อไปนี้เวลาดูคนหล่อหรือคุยกับคนหล่อ ต้องเลือกสถานที่ที่ปลอดภัยจริง ๆ

ทว่าถังเยวี่ยซวนกลับคว้ามือเขาเอาไว้แน่นในวินาทีแรกที่เสิ่นเฉียนล้มลง

เสิ่นเฉียนหันไปมอง รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เมื่อครู่เพราะกลัวว่าอาจารย์ถังจะรังเกียจ ตอนที่หงายหลังล้มจึงสะกดความคิดที่อยากจะคว้าหาที่ยึดเกาะเอาไว้

นึกไม่ถึงเลยว่าอาจารย์ถังจะยื่นมือเข้ามาช่วยด้วยตัวเอง

เสิ่นเฉียนมองมือขาวผ่องจนเกินพอดีคู่นั้นที่กุมตัวเองไว้

มือของอาจารย์ถังก็เหมือนกับตัวเขา เพราะต้องอยู่ในห้องทดลองตลอดทั้งปี ผิวจึงขาวผ่องเป็นพิเศษ

ผิวขาวจัดโทนเย็นอันงดงามขับเน้นริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ประกอบกันเป็นภาพที่ชวนเจริญหูเจริญตาอย่างยิ่ง

...เสิ่นเฉียนรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตัวเองคงหมดทางเยียวยาแล้ว ถึงขนาดวอกแวกได้แม้กระทั่งในเวลาแบบนี้

ความงามนี่ช่างล่อลวงคนจริง ๆ!

ถังเยวี่ยซวนดึงเสิ่นเฉียนกลับขึ้นมา

"ขอบคุณครับ" เสิ่นเฉียนรีบเอ่ยขอบคุณ

หลังจากถังเยวี่ยซวนดึงเสิ่นเฉียนกลับมาแล้ว เขาก็หลุบตามองมือของตัวเอง

สัมผัสถึงอุณหภูมิที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในฝ่ามือ ในใจของเขาก็ผุดความรู้สึกอื่นนอกจากความรังเกียจขึ้นมาเป็นครั้งแรก

เสิ่นเฉียนเห็นอาจารย์ถังมีท่าทางเหมือนอาการรักความสะอาดกำเริบก็รู้สึกเกรงใจ กำลังคิดหาทางออก แต่ทีมงานก็เร่งให้รีบดำเนินการส่งจดหมายแสดงความรู้สึกดีให้เสร็จสิ้นเสียก่อน

"ไม่เป็นไรครับ คุณไปเถอะ" ถังเยวี่ยซวนส่ายหน้าให้เสิ่นเฉียน

"..."

การกระทำแบบนี้ในสายตาของเสิ่นเฉียน กลายเป็นว่าถึงแม้อาจารย์ถังจะตะขิดตะขวงใจ แต่ก็ยังอดทนไม่ยอมพูดออกมา ทำให้เขายิ่งรู้สึกเกรงใจมากขึ้นไปอีก

เรื่องโรครักความสะอาดแบบนี้ บางครั้งเจ้าตัวก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ เสิ่นเฉียนไม่ได้รู้สึกว่าเขาดัดจริตหรือเสียมารยาทแต่อย่างใด มันก็แค่ความเคยชินของแต่ละคนไม่เหมือนกัน สิ่งไหนที่ให้เกียรติกันได้ก็ควรให้เกียรติ

ในเนื้อเรื่องเดิม มีการบรรยายไว้ว่าโรครักความสะอาดของอาจารย์ถังค่อนข้างรุนแรงมาก

ดังนั้นหลังจากเข้าไปในห้องส่งจดหมายแล้ว เสิ่นเฉียนคิดดูแล้วก็รู้สึกว่ายังจำเป็นต้องอธิบายให้อาจารย์ถังฟังสักหน่อย

เขาจรดปากกาเขียนข้อความสองสามคำลงบนจดหมายแสดงความรู้สึกดี จากนั้นก็หย่อนลงไปในตู้จดหมายของอาจารย์ถัง

บนกระดาษจดหมายเขียนประโยคที่ทรงพลังอย่างยิ่งไว้หนึ่งประโยค:

"ผมเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วล้างมือจริง ๆ นะครับ ผมสาบานเลย"