ตอนที่ 85 ตัวอย่างกิจกรรมช่วงถัดไป

หากค่าโซเชียลแรงของชาวเน็ตสามารถนับสถิติได้ด้วยล่ะก็ เชื่อว่านั่นคงเป็นตัวเลขมหาศาลอย่างแน่นอน

ชั่วขณะนี้พวกเขาไม่รู้เลยว่าจะบรรยายความรู้สึกตอนนี้ออกมาอย่างไรดี

"บอกได้คำเดียวว่า ดูแล้วฉันถึงกับหน้ามืดไปเลย"

"สมกับเป็นนายจริง ๆ เสิ่นเฉียน"

"ฉันจิ้นจนแทบจะวูบอยู่แล้ว สุดท้ายนายกลับมาบอกแบบนี้เนี่ยนะ เกลียดจริง ๆ ที่นายเป็นพวกทื่อมะลื่อแบบนี้!"

"ฉันจะร้องไห้ตายแล้ว กองเชียร์ทั้งหลายอย่าไปคาดหวังเลยว่าคนในใจเสิ่นเฉียนคือใคร จิตใจเขาปกติเหมือนคนทั่วไปหรือเปล่ายังต้องมาถกกันอยู่เลย"

ชาวเน็ตเริ่มจะชินกับการเดินเกมสุดเหนือความคาดหมายแบบนี้ของเสิ่นเฉียนแล้ว

เพียงแต่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตอนที่อาจารย์ถังได้รับจดหมายจะทำสีหน้าแบบไหน...

ขออวยพรให้แล้วกัน

จนถึงตอนนี้ นอกจากเจียงหานหัวที่ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชาแล้วเดินหนีไปตั้งแต่เริ่มกิจกรรม ผู้ร่วมรายการคนอื่น ๆ ต่างก็ส่งจดหมายแสดงความรู้สึกดีของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว

กิจกรรมช่วงนี้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

เหลือแค่รอเฉลยความเซอร์ไพรส์ของทุกคนในวันพรุ่งนี้

และในคืนนี้ ทีมงานรายการก็ได้บอกใบ้สั้น ๆ ให้ผู้ร่วมรายการรู้ถึงกิจกรรมช่วงต่อไป

ผู้กำกับเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ตั้งแต่เริ่มรายการจนถึงตอนนี้เป็นเวลาสั้น ๆ ราวสองสัปดาห์ ทุกคนเริ่มทำความเข้าใจซึ่งกันและกันลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ แต่สุดท้ายแล้วคนคนนี้เหมาะกับการใช้ชีวิตร่วมกันจริงหรือเปล่า สิ่งที่เราเห็นเป็นเพียงแค่ด้านผิวเผินของเขา

หรือของเธอกันแน่นะ"

"เชื่อว่าในใจของผู้ร่วมรายการทุกท่านคงยังมีความกังวลใจเรื่องนั้นเรื่องนี้อยู่แน่ ๆ ดังนั้นทีมงานรายการจึงได้เตรียมช่วงกิจกรรมที่สามารถทดสอบธาตุแท้ของคนได้ดีที่สุดไว้ให้ทุกคน นั่นก็คือ...การไปเที่ยวด้วยกัน!"

"แต่การเดินทางในครั้งนี้อาจแตกต่างจากรูปแบบที่ทุกท่านคุ้นเคยอยู่บ้าง" ผู้กำกับมองไปยังผู้ร่วมรายการทุกคนที่อยู่ในที่นั้น พลางกลอกตาไปมา "งบประมาณของทุกคนมีจำกัด ต้องวางแผนการเดินทางและค่าใช้จ่ายด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าในมุมหนึ่งของโลกที่ไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสถานที่ แถมสภาพความเป็นอยู่ยังไม่เป็นดั่งใจ ทุกคนจะยังคงรักษาท่วงท่าและความสง่างามเอาไว้ได้หรือไม่ จะยังรักษาภาพลักษณ์อันสมบูรณ์แบบในสายตาของเขา

หรือในสายตาของเธอได้อยู่หรือเปล่า"

เมื่อได้ยินการจัดการเช่นนี้ ผู้ร่วมรายการส่วนใหญ่ต่างก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

พวกเขาเคยชินกับสภาพความเป็นอยู่อันสุขสบายมั่งคั่ง

การไปเที่ยวพักผ่อนสำหรับพวกเขาก็คือการผสานระหว่างคุณภาพและความเพลิดเพลิน สวมเสื้อผ้าที่สวยงามภูมิฐาน ไปลิ้มลองอาหารในร้านระดับเวิลด์คลาส เดินชมนิทรรศการและร้านสินค้าแบรนด์หรูต่าง ๆ หรือไม่ก็นั่งตกปลาเล่นชิล ๆ ในคฤหาสน์ของตัวเอง

"งบประมาณจำกัด" เป็นคำพูดที่พวกเขาแทบไม่เคยได้ยินมาก่อน

ดังนั้น สำหรับกิจกรรมช่วงถัดไป ผู้ร่วมรายการบางส่วนจึงรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง แต่ก็มีบางส่วนที่รู้สึกอยากลองดูสักตั้ง

ในบรรดาคนทั้งหมด นอกจากสีหน้าของอาจารย์ถังที่ยังคงเย็นชาเหมือนเช่นเคยแล้ว ท่ามกลางผู้ร่วมรายการทั้งหมด คนที่มีปฏิกิริยานิ่งสงบที่สุดต่อกิจกรรมช่วงถัดไปกลับกลายเป็นเสิ่นเฉียน

หลังจากเสิ่นเฉียนฟังกฎของรายการจบ ในใจก็ไม่มีความหวั่นไหวใด ๆ แม้แต่น้อย

อย่าว่าแต่ไปเที่ยวเลย งบประมาณจำกัดมันคือวิถีชีวิตปกติของเขาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

เงินหนึ่งสตางค์หักแบ่งใช้เป็นสองส่วน มันจะไปยากตรงไหนกัน

ถึงเวลาให้พวกคนรวยได้เปิดหูเปิดตาสัมผัสความช็อกสะเทือนใจจากโลกของคนจนแล้ว

เสิ่นเฉียนไม่ได้กังวลกับกิจกรรมช่วงถัดไปเลยแม้แต่นิด

หลังจากทีมงานรายการบอกใบ้กิจกรรมช่วงถัดไปเสร็จ กิจกรรมของวันนี้ก็ถือเป็นอันสิ้นสุดลง

ผู้ร่วมรายการต่างแยกย้ายกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง

เสิ่นเฉียนยังไม่ทันได้กลับเข้าห้อง ก็มีสายโทรเข้าจากเบอร์แปลกเบอร์หนึ่ง

"สวัสดีครับ" เสิ่นเฉียนกดรับสาย

"สวัสดีครับ ผมเป็นผู้รับผิดชอบของแบรนด์น้ำหอมที่ร่วมงานกับคุณเมื่อคราวก่อนครับ" คนปลายสายใช้น้ำเสียงสุภาพเป็นอย่างยิ่ง "ไม่ทราบว่าคุณยังจำผมได้ไหมครับ"

"จำได้แน่นอนครับ" เสิ่นเฉียนนึกย้อนไปถึงโฆษณาน้ำหอมที่ถ่ายทำไปเมื่อสัปดาห์ก่อน

นั่นเป็นประสบการณ์การถ่ายทำที่น่ารื่นรมย์ทีเดียว

น้ำเสียงของผู้รับผิดชอบไม่อาจซ่อนความดีใจไว้ได้ "หลังจากร่วมงานกับคุณครั้งก่อน ยอดขายสินค้าของเราก็พุ่งขึ้นหลายสิบเท่าทันที ตอนนี้กลับมาเปิดสายการผลิตใหม่อีกครั้งแล้ว เถ้าแก่ของพวกเราอยากจะเชิญคุณมาเป็นพรีเซนเตอร์ระยะยาวของแบรนด์เราครับ"

เสิ่นเฉียนประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าการเป็นพรีเซนเตอร์ง่าย ๆ เพียงครั้งเดียวของตนจะส่งผลได้ถึงขนาดนี้

"ยินดีด้วยจริง ๆ ครับ" เขาแสดงความยินดีอย่างจริงใจ คิดดูแล้วก็รู้สึกลำบากใจนิดหน่อย "แต่ว่าสัญญาของผมกับบริษัทกำลังจะหมดลงเร็ว ๆ นี้แล้วครับ"

"อ้าว!"

ผู้รับผิดชอบตกใจมาก ตอนที่คุยเรื่องความร่วมมือกับบริษัทต้นสังกัดของเสิ่นเฉียนเมื่อคราวก่อน อีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้เลยสักนิด

เสิ่นเฉียนเปรียบเสมือนยาวิเศษที่ช่วยชุบชีวิตแบรนด์ของพวกเขาให้ฟื้นคืนชีพ เจ้านายบอกไว้แล้วว่า ขอแค่เสิ่นเฉียนยอมเป็นพรีเซนเตอร์ ไม่ว่าจะเสนอเงื่อนไขอะไรมาก็ตอบตกลงได้ทั้งนั้น

ดังนั้นเขาจึงรีบถาม "ไม่ทราบว่าหลังจากนี้คุณวางแผนไว้อย่างไรบ้างครับ ยังคิดจะเป็นศิลปินต่อไปอยู่ไหม" ขอแค่เสิ่นเฉียนยินดี จะอยู่บริษัทไหนก็คุยกันง่ายทั้งนั้น

ได้ยินดังนั้น เสิ่นเฉียนจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ไม่ว่าจะเคยเหน็ดเหนื่อยหรือยากลำบากแค่ไหน เจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยยอมแพ้ เขาย่อมต้องรักงานนี้อย่างแน่นอน

ดังนั้นเสิ่นเฉียนจึงไม่มีเหตุผลที่จะยอมแพ้แทนเจ้าของร่างเดิม

เขาพูดกับผู้รับผิดชอบว่า "ใช่ครับ แถมผมยังมีแผนการในสายอาชีพที่สมบูรณ์แบบเตรียมไว้แล้วด้วย"

"ก้าวแรกคือก้าวข้ามเอเชีย ก้าวที่สองคือมุ่งสู่ระดับสากล!" เสิ่นเฉียนชูกำปั้นขึ้นพร้อมตะโกนก้อง

[ค่าโซเชียลแรง +1]

...จะพูดยังไงกับแผนการในสายอาชีพนี้ดีล่ะ เรียกได้ว่ามีความอหังการแฝงอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่พอได้ยินแผนการในสายอาชีพที่ดูไม่น่าเชื่อถือขนาดนี้ของเสิ่นเฉียน ผู้รับผิดชอบนอกจากจะไม่คิดว่ามีปัญหาแล้ว เขายังถึงกับตบมือร้องชมทันที

"ยอดเยี่ยมมากครับ! ตรงกับแผนการของพวกเราพอดีเลย!"

เสิ่นเฉียน "จริงเหรอครับ ช่างบังเอิญขนาดนี้เชียว!"

จากนั้น ทั้งสองคนก็เริ่มพูดคุยกันอย่างละเอียดว่าจะทำเป้าหมายนี้ให้เป็นจริงได้อย่างไร

เมื่อเห็นภาพนี้ บนคอมเมนต์ก็มีจุดไข่ปลาลอยผ่านพรึ่บพรั่บ

[...]

[ฉันมักจะรู้สึกแปลกแยกจากโลกใบนี้อยู่บ่อย ๆ เพียงเพราะตัวเองยังจิตไม่พอ...]

[ทำใจให้สบายเถอะ พวกที่ครองโลกนี้ได้ไม่มีใครปกติสักคนหรอก]

ท่ามกลางเสียงบ่นแซวของชาวเน็ต จู่ ๆ ก็มีคอมเมนต์หนึ่งลอยผ่าน และได้รับยอดไลก์ถล่มทลายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

คอมเมนต์นั้นเขียนไว้ว่า

[ฉันถูกสอนมาตั้งแต่เด็กว่าอย่าพูดจาโอ้อวด ให้ใช้ชีวิตตามระเบียบแบบแผนเพื่อเป็นคนปกติ จนลืมไปแล้วว่าไม่ได้พูดอะไรที่ดูอหังการแต่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตแบบนี้นานแค่ไหนแล้ว]

ประโยคนี้สะกิดโดนใจชาวเน็ตจำนวนมากเข้าอย่างจัง

[ฮือ ๆๆ พูดตามตรงนะ ถึงจะด่าว่าเสิ่นเฉียนบ้าประสาทแดกมาตลอด แต่พอมองดูเขาแล้ว ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็มีความกล้าเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหนึ่งเสมอ]

[ฉันก็เหมือนกัน! จริง ๆ แล้วเสิ่นเฉียนคือคนประเภทที่ฉันอยากเป็น อยากหัวเราะก็หัวเราะ อยากด่าก็ด่า เขาทำให้ฉันรู้ว่าที่แท้การใช้ชีวิตในสังคมไม่จำเป็นต้องคอยหวาดกลัวหรือระแวดระวังไปหมด ที่แท้คนเรายังสามารถมีชีวิตอยู่แบบนี้ได้ ร้องไห้หนักมาก...]

[ตอนแรกฉันก็คิดว่าเขาแค่ทำตัวไร้สาระเรียกร้องความสนใจ แต่พอดูเขาดีดประสาทบ่อย ๆ เข้า คนขี้ขลาดอย่างฉันกลับมีความกล้าที่จะลุกขึ้นมาสู้เฉยเลย ทุกคนเข้าใจฟีลไหม! เขาเปลี่ยนฉันจริง ๆ นะ!]

ตั้งแต่เสิ่นเฉียนเข้าร่วมรายการ เขาก็ถูกก่นด่ามาโดยตลอด แม้จะถึงช่วงกลางรายการแล้วก็ยังมีทั้งคนชมและคนด่าปนกันไป

แม้ท่าทีของหลาย ๆ คนที่มีต่อเขาจะไม่ถึงขั้นเลวร้าย แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงการยืนดูอยู่เฉย ๆ เพื่อนั่งรอให้เขาดับสนิท

นี่เป็นครั้งแรกที่คอมเมนต์สนับสนุนเสิ่นเฉียนบนหน้าจอมีจำนวนมากกว่าคอมเมนต์แอนตี้

ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างเงียบงัน

เมื่อเสิ่นเฉียนคุยกับผู้รับผิดชอบเสร็จสิ้นด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคาอารมณ์อยู่ เขาก็ได้รับสายโทรศัพท์อีกสายหนึ่ง

คราวนี้เป็นเบอร์ที่คุ้นเคย

"ฮัลโหลครับ" เสิ่นเฉียนกดรับสาย

พี่หลี่พูดด้วยความตื่นเต้นจากปลายสาย "เสิ่นเฉียน สตรีทแบรนด์ที่ร่วมงานกันคราวก่อน รอบนี้เจาะจงมาเลยว่าต้องการร่วมงานกับนายต่อ ได้ยินว่าเพราะคอลเลกชันที่นายกับผู้ร่วมรายการอีกคนโปรโมตรอบก่อนขายดีจนถล่มทลาย รอบนี้พวกเขาให้ค่าตัวสูงกว่าคราวก่อนตั้งเยอะ รีบมาต่อสัญญากับบริษัทเร็วเข้า เดี๋ยวฉันจะไปคุยสัญญาให้"

พอเสิ่นเฉียนได้ยินก็ส่งเสียงแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

เพื่อไม่ให้พี่หลี่ฟังผิดพลาด เสิ่นเฉียนจึงพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำและเชื่องช้า "ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่มีแผนที่จะต่อสัญญากับบริษัทแม้แต่น้อย"