ตอนที่ 92 สนุกไปกับเวทีนี้

"มานี่สิ" ปี้จิ้งหยิบยาเสร็จก็เดินกลับมา เอียงศีรษะบอกเสิ่นเฉียน

เสิ่นเฉียนเห็นท่าทางไม่คิดจะออมมือของปี้จิ้ง ก็รู้ทันทีว่าเดี๋ยวตนเองต้องทรมานแน่

เขาจึงส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปทางเกาจั๋ว

เกาจั๋วเห็นเสิ่นเฉียนมองมาที่ตนด้วยสายตาน่าสงสาร จึงถอนหายใจเบา ๆ

เขาขยับลุกขึ้นพับแขนเสื้อเชิ้ต แล้วพูดกับปี้จิ้งว่า "ดึกแล้ว ให้ผมทายาให้เขาเองดีกว่า"

ปี้จิ้งไม่ได้มองเกาจั๋ว เขายังคงมองเสิ่นเฉียนอยู่ แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า "นายคิดว่านายจะทำได้มืออาชีพกว่าฉันเหรอ"

เกาจั๋วเงียบไปชั่วครู่

เขาเหลือบมองรอยช้ำบนตัวเสิ่นเฉียนแวบหนึ่ง แล้วนั่งลงบนโซฟาตามเดิม

เสิ่นเฉียนจนปัญญา ได้แต่ยอมรับชะตากรรมเดินไปนั่งลงข้างปี้จิ้ง

แต่เขายังอยากจะดิ้นรนอีกสักนิด จึงพูดขึ้นว่า "ผมทาเองได้ ตรงตำแหน่งนี้ไม่มีปัญหาหรอก"

ทว่าปี้จิ้งกลับไม่ฟังเสิ่นเฉียน

เขาโน้มตัวเข้ามาพร้อมแรงกดดันเต็มเปี่ยม มือข้างหนึ่งกดเสิ่นเฉียนไว้กับโซฟา อีกข้างจับแขนเสิ่นเฉียนขึ้น เผยให้เห็นข้อศอกที่ช้ำจนม่วงคล้ำ

ท่าทางระมัดระวังแต่กลับไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ขัดขืน

เสิ่นเฉียนทำหน้ามุ่ย ยอมอยู่นิ่ง ๆ ในที่สุด

เมื่อเห็นรอยแผลของเสิ่นเฉียน ปี้จิ้งก็ถอนหายใจแผ่วเบา แต่น้ำหนักมือกลับไม่ได้ผ่อนลงเลยแม้แต่น้อย

เพราะรอยฟกช้ำของเสิ่นเฉียนค่อนข้างหนัก จำเป็นต้องนวดสลายเลือดคั่งถึงจะหายเร็ว

แต่กระบวนการนวดสลายรอยช้ำนั้นทรมานเจียนตาย ปี้จิ้งคลึงผิวของเสิ่นเฉียนไปทีละนิดจนเสิ่นเฉียนเจ็บจนเส้นเลือดปูดโปน

ถึงอย่างนั้นเสิ่นเฉียนก็ไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว

ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ปี้จิ้งเพียงก้มหน้าลงก็มองเห็นหน้าผากที่ผุดเหงื่อเย็นจากความเจ็บปวด คิ้วที่ขมวดมุ่น และฟันที่ขบแน่นของเสิ่นเฉียน

สำหรับนักกีฬามืออาชีพ การบาดเจ็บถือเป็นเรื่องปกติที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

ตอนที่เอ็นฉีกจนเจ็บปวดแสนสาหัส ปี้จิ้งยังสามารถกัดฟันว่ายไปจนถึงเส้นชัย และไม่ร้องครวญครางสักคำตอนรับการรักษา

เพราะเขารู้ดีว่าหากความเจ็บปวดเป็นกระบวนการที่ต้องเจอ สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงแค่ทำความคุ้นเคยกับมัน

แต่พอมองเสิ่นเฉียน หลายครั้งหลายคราที่ปี้จิ้งอยากจะหยุดมือ

เขาทำใจไม่ลง

เสิ่นเฉียนดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความลังเลของปี้จิ้ง จึงเลิกคิ้วอย่างอ่อนแรงแล้วพูดว่า "หรือเดี๋ยวเราไปกินมื้อดึกกันหน่อยดีไหม"

"ทำไมรู้สึกเหมือนมื้อเย็นนายกินไม่อิ่มเลย มีแรงอยู่แค่นี้เองเหรอ"

ปี้จิ้ง "..."

น้ำหนักมือกลับมาเป็นปกติทันที

"ซี๊ด" เสิ่นเฉียนสูดปาก เจ็บจะแย่แต่ก็ยังปากแข็ง "ค่อยเข้าท่าหน่อย"

ปี้จิ้งถึงกับหลุดขำออกมาด้วยความหมั่นไส้

เขารู้ว่าเสิ่นเฉียนจงใจยั่วโมโห เพื่อให้เขาสบายใจขึ้นตอนออกแรงกด

จู่ ๆ ปี้จิ้งก็รู้สึกว่า บนโลกใบนี้คงไม่มีเรื่องไหนยากไปกว่าการไม่ชอบเสิ่นเฉียนอีกแล้ว

ยากจนเขาแทบไม่ต้องคิดก็ยอมแพ้ไปเลย

ปี้จิ้งค่อย ๆ นวดจุดอื่น ๆ บนตัวเสิ่นเฉียนจนครบ ตอนนี้ก็เหลือแค่ช่วงเอว

เขาจับชายเสื้อยืดของเสิ่นเฉียนแล้วเลิกขึ้น

เส้นเอวกระชับและแผงอกขาวเนียนของเสิ่นเฉียนพลันเปิดเผยสู่อากาศ

สายตาของปี้จิ้งหยุดชะงักไปเพียงชั่วพริบตา จากนั้นก็จับเสิ่นเฉียนคว่ำหน้าราวกับพลิกปลาเค็ม

ทำให้ใบหน้าของเสิ่นเฉียนจมลงไปในโซฟาทันที

เสิ่นเฉียน "..." ไม่มีใครออกมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้เขาหน่อยเหรอ

ปี้จิ้งเริ่มทายาลงบนรอยฟกช้ำที่เอวของเสิ่นเฉียน

แต่พอนิ้วเพิ่งจะแตะโดนแผลที่เอว เสิ่นเฉียนก็ส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาทันที

มือของปี้จิ้งชะงักไป เขาถอนหายใจในใจก่อนจะขยับมือต่อ

ร่างกายของเสิ่นเฉียนสั่นเทิ้มเล็กน้อย

ครู่ต่อมา ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เสิ่นเฉียนระเบิดหัวเราะลั่น "พรืด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

เขาหัวเราะไปพลางบิดเอวหนีไปพลาง "จักจี้ชะมัด!"

ปี้จิ้ง "..."

เกาจั๋ว "..."

ปี้จิ้งกดตัวเสิ่นเฉียนไว้

เสิ่นเฉียนทนเจ็บได้ ทนลำบากได้ แต่เขาทนจักจี้ไม่ได้จริง ๆ

ขอแค่มือของปี้จิ้งแตะโดนเอว เขาก็เริ่มตัวสั่นทันที

เขาบิดตัวหลบไปพลางหัวเราะไม่หยุดไปพลาง

...

บรรยากาศกลายเป็นเรื่องพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันใด

ทีมงานที่เดินผ่านหน้าห้อง พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างใน สีหน้าต่างก็ตกตะลึงกันไม่น้อย

พวกเขาพากันคิดว่า เกมอะไรกันนะที่ทำให้ผู้ชายสามคนเล่นกันสนุกสนานได้ขนาดนี้

เล่นไพ่โต้วตี้จู่เหรอไง!?

ไหนว่าสนามอารมณ์สุดเดือดไงล่ะเนี่ย

ในห้อง ปี้จิ้งกับเกาจั๋วสบตากันแวบหนึ่ง

เกาจั๋วขยับตัวลุกขึ้น ช่วยปี้จิ้งกดตัวเสิ่นเฉียนเอาไว้

ภายใต้การควบคุมของชายหนุ่มร่างโตสองคน ในที่สุดเสิ่นเฉียนก็ขยับตัวไม่ได้อีก

สภาพเขาดูน่าสงสารจับใจ

หยาดน้ำตาเปียกชุ่มขนตาเรียวงอนดั่งปีกนก

หางตาแดงระเรื่อ ผิวขาวเนียนทั่วร่างขึ้นสีชมพูจาง ๆ จากการหายใจหอบถี่ น้ำเสียงเจือเสียงหอบหายใจหนักหน่วง

"พวกนาย... จะทำแบบนี้... กับ..." แววตาของเสิ่นเฉียนเริ่มเหม่อลอย เขาขัดขืนแล้วพูดต่อ "...จุดบ้าจี้ของผมไม่ได้นะ..."

"......"

กว่าจะทายาเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อย

ปี้จิ้งกับเกาจั๋วตกอยู่ในความพูดไม่ออกแบบเดียวกัน จู่ ๆ ก็เกิดความเข้าใจตรงกันขึ้นมา ทั้งคู่ต่างพากันเงียบไปครู่หนึ่ง

เสิ่นเฉียนมองทั้งสองคนด้วยสายตากล่าวโทษไปพลางสวมเสื้อยืดไปพลาง ท่าทางดูราวกับชายหนุ่มผู้รักนวลสงวนตัวที่เพิ่งถูกรังแกมาหมาด ๆ

ปี้จิ้งยกมุมปากยิ้มอย่างจนใจ

ก่อนจะเดินออกไป เขาปรายตามองเสิ่นเฉียนแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "ขอให้พรุ่งนี้นายผ่านไปได้อย่างราบรื่นนะ"

คำพูดนี้ดูเหมือนเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ แต่แฝงความหมายชัดเจน

ขนตาของเสิ่นเฉียนสั่นไหวเล็กน้อย

เขาไม่อยากให้ชาวเน็ตเดาออก แต่เขากลับลืมไปว่า ปี้จิ้งกับเกาจั๋วเองก็อาจจะเดาออกได้เหมือนกัน

แต่อีกฝ่ายกลับไม่ถามอะไรเลยสักคำ

เพียงแค่อวยพรให้เขาราบรื่นเท่านั้น

ประตูถูกปิดลง

เกาจั๋วลูบหัวเสิ่นเฉียนเบา ๆ

"นายทำได้อยู่แล้ว" เขาขยับริมฝีปากเอ่ยทีละคำ น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์เปี่ยมด้วยความหนักแน่นที่ทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ "นอนเถอะ"

ตลอดช่วงที่เก็บตัวซ้อม เสิ่นเฉียนไม่เคยได้นอนหลับสนิทเลยสักคืน

แต่ในคืนนี้ เขากลับนอนหลับได้อย่างสงบและสบายใจเป็นพิเศษ

วันรุ่งขึ้นเสิ่นเฉียนตื่นแต่เช้าตรู่ ขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดงานเพื่อเตรียมตัวสำหรับคอนเสิร์ตอำลาของพวกเขา

ก่อนการแสดงจะเริ่มขึ้น พวกเขายังต้องซ้อมใหญ่อีกสองรอบ

ในฐานะบอยแบนด์ระดับท็อป พวกเขาผ่านการแสดงมาเกือบพันรอบแล้ว ประสบการณ์บนเวทีอันโชกโชนและสภาพจิตใจที่มั่นคง ทำให้พวกเขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อยทั้งที่เป็นคอนเสิร์ตครั้งสุดท้าย

กระทั่งบางคนยังรู้สึกเบื่อหน่ายด้วยซ้ำ

พวกเขาเบื่อหน่ายการร้องและการแสดงที่ไม่รู้จักจบจักสิ้น เบื่อหน่ายที่ทั้ง ๆ มีวิธีสร้างชื่อเสียงและกอบโกยเงินทองได้ง่ายกว่านี้ แต่กลับยังต้องมาซ้อมแล้วซ้อมเล่า ต้องมาฝึกเต้นอยู่ตลอดเวลา

ดังนั้น พวกเขาจึงสนับสนุนการตัดสินใจยุบวงของโจวซือเฉินอย่างเต็มที่

พวกเขาแทบอยากจะปลดแอกตัวเองออกจากสถานะ 'ไอดอล' ที่มักถูกคนมองข้ามและเข้าใจผิดให้ได้เร็วขึ้นสักวัน เพื่อก้าวไปเป็นนักแสดงหรือนักร้องที่ได้รับความเคารพยกย่องมากกว่านี้ในวงการบันเทิง

ความรังเกียจและความยึดติดนั้นราวกับทำให้พวกเขาในตอนนี้ ไม่ใช่คนคนเดียวกับคนที่เคยอยากเป็นไอดอลในวันวาน

สุดท้ายแล้ว ในบรรดาคนทั้งห้า คนเพียงคนเดียวที่ยังอาลัยอาวรณ์สถานะของตัวเอง กลับกลายเป็นเสิ่นเฉียนที่จับพลัดจับผลูเข้ามาในวงการนี้เสียอย่างนั้น

หลังการซ้อมใหญ่สิ้นสุดลง โจวซือเฉินมองเสิ่นเฉียนแวบหนึ่งแล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "นายฟื้นตัวได้ดีนี่"

"ครับ" เสิ่นเฉียนพยักหน้าตอบสั้น ๆ "ยังหนุ่มแน่นนี่ครับ ร่างกายเลยอึดถึกทน"

โจวซือเฉินยิ้มพลางกล่าวว่า "หวังว่านายจะมีความสุขกับเวทีในวันนี้นะ"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ" เสิ่นเฉียนยิ้มตอบ "ผมจะสนุกกับมันให้เต็มที่"

"สนุกสุดเหวี่ยงไปเลย"