ตอนที่ 91 แผนแก้แค้น

คำว่า "ที่รัก" สองคำยังไม่ทันหลุดจากปาก ปี้จิ้งกับเกาจั๋วก็สังเกตเห็นรอยเขียวช้ำที่ผลุบๆ โผล่ๆ บนตัวเสิ่นเฉียนพร้อมกันเสียก่อน

ความจริงการทรมานของโจวซือเฉินนั้นรู้จักกะเกณฑ์มาก บาดแผลบนตัวเสิ่นเฉียนล้วนอยู่ในจุดที่มิดชิดอย่างยิ่ง

ด้านในต้นแขน ข้อศอก หัวเข่า เอว

ที่เหล่านี้ขอแค่สวมชุดทำการแสดง โดยพื้นฐานแล้วก็แทบจะมองไม่ออกเลย

แต่ไม่ว่าจะขยับทำท่าอะไร มันก็จะเจ็บแปลบขึ้นมาจริง ๆ ทุกครั้ง

เสิ่นเฉียนดึงเสื้อยืดของตัวเองลงเพื่อปกปิดรอยแผลที่กระจายอยู่ตามตัว

ทว่าเกาจั๋วกลับจับแขนของเขาไว้เบา ๆ คิ้วขมวดแน่น น้ำเสียงตึงเครียดขึ้นมา "แผลพวกนี้..."

"ไปโดนอะไรมา"

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเฉียนเห็นเกาจั๋วขมวดคิ้วแน่นขนาดนี้

อีกฝ่ายมักจะสุขุมเหินห่างและสูงส่งอยู่เสมอ แม้กระทั่งตอนแก้ปัญหาที่ยุ่งยากกว่านี้ในบริษัท ก็ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

เสิ่นเฉียนเบี่ยงหลบเล็กน้อยพลางดึงแขนตัวเองกลับมา

จากนั้นก็หัวเราะร่าอย่างไม่ใส่ใจ "ซ้อมเต้นแล้วชนนู่นชนนี่น่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก"

เมื่อได้ยินคำตอบของเสิ่นเฉียน แววตาของเกาจั๋วก็เย็นเยียบลง เขาจ้องมองบาดแผลบนตัวเสิ่นเฉียนเงียบ ๆ

แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจวงการนี้ก็ตาม

แต่รอยเขียวช้ำระดับนี้ คิดดูก็รู้ว่าไม่มีทางเกิดจากการซ้อมตามปกติแน่นอน

ก้นบึ้งดวงตาของเกาจั๋วราวกับผืนทะเลก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน

หากจะบอกว่าเกาจั๋วในยามนี้ยังคงสะกดอารมณ์อยู่ล่ะก็ ตอนที่ปี้จิ้งเห็นบาดแผลบนตัวเสิ่นเฉียน สีหน้าเรียบนิ่งของเขากลับแฝงไปด้วยความอันตรายที่ชวนให้กระสับกระส่าย

แต่เมื่อเห็นว่าเสิ่นเฉียนไม่อยากพูดอะไรมาก เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมา แล้วเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่ง "เจ็บไหม"

"ไม่เจ็บครับ" เสิ่นเฉียนตอบ "แทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว"

พูดจบก็คิดจะกลับไปนอนต่อ

แต่ปี้จิ้งกลับคว้าแขนเขาไว้

วินาทีถัดมา เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตา กดมือลงบนรอยฟกช้ำที่แขนของเสิ่นเฉียนเต็มแรง จากนั้นก็หลุบตามองเสิ่นเฉียนแล้วถามว่า "ไม่เจ็บเลยจริง ๆ เหรอ"

เสิ่นเฉียนครางฮึ่มในลำคอด้วยความเจ็บ

ถึงแม้ปี้จิ้งจะยั้งแรงไว้บ้าง แต่แผลพวกนี้ของเสิ่นเฉียนไม่ได้เกิดขึ้นแค่วันเดียว โดนแตะเบา ๆ ก็เจ็บจนเขาแทบจะสบถด่าแม่แล้ว

"ถ้าคุณคิดจะเลือกรังแกคนที่อ่อนแอกว่าล่ะก็" เสิ่นเฉียนกัดฟันมองปี้จิ้งแล้วพูดอย่างเจ็บแค้น "งั้นก็ยินดีด้วย คุณเลือกถูกคนแล้ว"

"..."

ใช้ปากที่แข็งที่สุด พูดคำที่ขี้ขลาดตาขาวที่สุดออกมา

[ค่าโซเชียลแรง +1]

ปี้จิ้งเห็นว่าเสิ่นเฉียนยังมีแรงมาเล่นมุก จึงพูดอย่างจนใจ "ถ้าปล่อยทิ้งไว้ไม่รักษา มันจะกลายเป็นแผลเรื้อรังเอานะ"

เกาจั๋วมองดูท่าทางเจ็บแทบตายของเสิ่นเฉียน พลางถอนหายใจเบา ๆ "ผมจะตามหมอมา"

พูดจบก็เตรียมจะโทรศัพท์เรียกแพทย์ประจำตัวของตนให้มาที่นี่

"อย่าครับ" เสิ่นเฉียนกลับรีบห้ามเขาไว้

แม้จะยังเจ็บแทบทนไม่ไหว แต่เขาก็ยังขวางเกาจั๋วเอาไว้

"เสิ่นเฉียน นายจะเอาสุขภาพร่างกายตัวเองมาล้อเล่นงั้นเหรอ" เกาจั๋วมองเสิ่นเฉียน สายตาดูเคร่งขรึมลง

"ผมรู้ครับ แต่มันไม่ได้จริง ๆ" เสิ่นเฉียนดึงตัวเกาจั๋วไว้ "ขอร้องล่ะ! อย่าเรียกหมอมาเลยนะครับ"

"บอกเหตุผลผมมา" เกาจั๋วมองเสิ่นเฉียน แววตาลึกล้ำราวกับจะมองทะลุเข้าไปในใจเขา

"เอ่อ..." เสิ่นเฉียนชะงักไป

เขาเหลือบมองเกาจั๋วอย่างหยั่งเชิง แล้วเอ่ยว่า "เพราะถูกใช้ความรุนแรงในครอบครัวมาหลายปีจนหย่าร้าง สามีกับเมียน้อยแบ่งสมบัติไปหมดแล้วยังไล่ผมออกจากบ้าน ตอนนี้ผมเตรียมตัวจะสู้ตายแล้ว โอนวีแชตให้ผม 50 หยวน แล้วมาฟังแผนแก้แค้นของผมสิครับ"

เกาจั๋ว "..."

ปี้จิ้ง "..."

เสิ่นเฉียนหัวเราะแห้ง ๆ สองเสียง หวังจะกลบเกลื่อนเรื่องนี้ให้ผ่าน ๆ ไป

ทว่าเกาจั๋วกลับหรี่ตาลง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

วินาทีถัดมา โทรศัพท์ของเสิ่นเฉียนก็สั่นขึ้นมาหนึ่งครั้ง

เขาเปิดวีแชตขึ้นมา พบว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านจากเกาจั๋วหนึ่งข้อความ

พอกดเปิดดู เสิ่นเฉียนก็เห็นว่าเกาจั๋วเพิ่งจะโอนเงินเข้ามาให้เมื่อครู่นี้

และเลขศูนย์หลายตัวในยอดเงินโอนนั้น ก็ทำเอาเขานับจนตาลาย

"เล่าแผนแก้แค้นของนายมาสิ" เกาจั๋วนั่งลงบนโซฟา มองเสิ่นเฉียนอย่างสบายอารมณ์ "พอให้ฟังจนจบไหม"

เสิ่นเฉียน "..."

เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

เสิ่นเฉียนรู้ว่าเกาจั๋วกับปี้จิ้งเป็นห่วงตนเอง แต่บางเรื่อง ในตอนนี้จะให้เกิดความผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย

รายการหาคู่เป็นการถ่ายทอดสด ถ้าเรียกหมอมา ทางทีมงานรายการจะต้องเข้ามาซักไซ้แน่นอน

ทันทีที่ชาวเน็ตสังเกตเห็นรายละเอียดนี้ ก็จะรู้ว่าเขามีแผลตามตัว

และเมื่อนำไปปะติดปะต่อกับตารางงานของเขาในช่วงไม่กี่วันมานี้ ย่อมต้องสาวไปถึงเพื่อนร่วมวงของเขาอย่างแน่นอน

ในขณะที่เพื่อนร่วมวงของเขายังคงตั้งหน้าตั้งตาคิดจะเล่นงานเขาอยู่

เสิ่นเฉียนกำลังรอให้พวกนั้นลงมือ

หากตอนนี้ทำให้เกิดกระแสสังคมจนพวกนั้นไหวตัวทันแล้วเริ่มไม่กล้าลงไม้ลงมือ ครั้งต่อไปก็อาจจะไม่ราบรื่นแบบนี้แล้ว

เสิ่นเฉียนต้องการให้พวกนั้นคิดว่าเขาเป็นเพียงลูกแกะที่ยอมยื่นคอให้เชือด เพื่อให้พวกนั้นทนรอลงมือไม่ไหว

ครั้งนี้นับเป็นโอกาสที่ดีที่สุด เขาจะพลาดไม่ได้ ดังนั้นจึงต้องไม่ปล่อยให้มีเรื่องอื่นมาทำให้เกิดปัญหาแทรกซ้อนเด็ดขาด

เสิ่นเฉียนรู้สึกกลัดกลุ้มอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าจะแถเนียนเอาตัวรอดไปได้อย่างไร

"ล้อเล่นน่า ผมไม่ได้หย่า ไม่มีสามี แล้วก็ไม่มีทรัพย์สินอะไรทั้งนั้นแหละ..." เขาตัดใจกดยกเลิกการโอนเงินคืนไป จากนั้นก็หมุนตัวตั้งท่าจะชิ่งหนี "ง่วงแล้ว ผมไปนอนล่ะนะ พวกคุณตามสบาย"

ทว่าเสิ่นเฉียนยังไม่ทันได้ชิ่ง ก็ถูกเกาจั๋วกับปี้จิ้งล็อกแขนไว้คนละข้างให้อยู่กับที่เสียก่อน

เสิ่นเฉียน "..." ทำไมถึงรู้สึกเหมือนคนร้ายโดนรวบตัวยังไงชอบกล

ปี้จิ้งมองออกว่าเสิ่นเฉียนกำลังพยายามหลบเลี่ยง แม้จะจนใจแต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เพียงแค่พูดว่า "ไม่ตามหมอก็ได้ ห้องผมมียาอยู่"

"เดี๋ยวผมไปเอามาให้" เขาเดินตรงไปทางประตูห้อง

เสิ่นเฉียนหดตัวอยู่บนโซฟา พลางพูดอย่างเกรงใจอยู่บ้าง "ปล่อยทิ้งไว้เดี๋ยวก็หายเอง ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ"

ปี้จิ้งปรายตามองบาดแผลบนตัวเสิ่นเฉียน แววตานั้นทำเอาเสิ่นเฉียนนึกถึงความเจ็บแปลบเมื่อครู่นี้ขึ้นมาทันที

เขาจึงหุบปากฉับในทันใด

ปี้จิ้งเก็บสายตากลับมา ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แล้วจึงเดินกลับห้องไปเอายา

ในห้องจึงเหลือเพียงเสิ่นเฉียนกับเกาจั๋วสองคน

เพื่อที่จะไม่ต้องสบสายตาที่มองทะลุคนได้ง่ายๆ ของเกาจั๋ว เสิ่นเฉียนจึงเลือกนอนแผ่เป็นซากศพอยู่บนโซฟา

ทว่าเกาจั๋วกลับดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้เขาแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นง่ายๆ แบบนี้

เขามองเสิ่นเฉียนด้วยแววตาลึกล้ำ ก่อนจะเอ่ยช้าๆ "เสิ่นเฉียน นายน่าจะรู้นะว่าไม่ว่าเรื่องอะไร ผมย่อมมีวิธีจัดการเสมอ"

น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความเอ็นดูระคนสงสารที่ไม่อาจซ่อนเร้นไว้ได้อีกต่อไป อีกทั้งยังมีความเด็ดขาดเหี้ยมเกรียมที่หยิบยกมาใช้อย่างง่ายดาย ซึ่งหาดูได้ยากจากท่าทีสง่างามสุขุมตามปกติของเขา

เสิ่นเฉียนรู้ว่าเกาจั๋วคงเดาเรื่องราวออกแล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ เสิ่นเฉียนก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง ทว่ายังคงถอนหายใจออกมาพลางกล่าว "ผมรู้ครับ แต่ไม่จำเป็นหรอก"

"ผมไม่อยากยืมมือคนอื่นมาล้างแค้น"

เสิ่นเฉียนมองเพดานห้อง แววตาเย็นชาเด็ดเดี่ยว

เกาจั๋วมองเสิ่นเฉียนอย่างเงียบๆ

"การทำให้พวกนั้นพังทลายลงด้วยมดตัวหนึ่งที่คิดว่าจะขยี้ให้ตายได้ง่ายๆ" เสิ่นเฉียนหันไปมองเกาจั๋ว มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "นี่ถึงจะเป็นส่วนที่น่าสนุกที่สุดของเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เหรอครับ"

......

ในตอนที่เสิ่นเฉียนยิ้มและพูดประโยคนี้ออกมา เกาจั๋วรู้สึกว่าหัวใจของตนเองหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่งในชั่วพริบตานั้น

จากนั้นมันก็กลับมาเต้นเป็นจังหวะอย่างทรงพลังยิ่งกว่าเดิม

เสิ่นเฉียนเคยสร้างความประทับใจให้เขาไว้มากมาย แต่ไม่มีครั้งไหนที่ดูสมจริงและแจ่มชัดจับตาไปยิ่งกว่าช่วงเวลานี้อีกแล้ว

เกาจั๋วพลันแย้มยิ้มออกมา

โครงหน้าอันไร้ที่ติและใบหน้าหล่อเหลาเผยความงามสง่าที่ชวนให้ไม่อาจละสายตาไปได้ผ่านรอยยิ้มนี้

เขามองเสิ่นเฉียน ในดวงตาแฝงไปด้วยระลอกคลื่นที่ซัดสาด ดูลึกล้ำยิ่งกว่าราตรีกาลภายนอกเสียอีก

"งั้นไว้ทุกอย่างจบลงเมื่อไหร่ หวังว่าผมจะได้รับเกียรติให้เป็นผู้ฟังแผนการล้างแค้นนี้นะ"

เสิ่นเฉียนพยักหน้าพลางยิ้ม "เรื่องเล็กครับ"

"แค่โอนวีแชตให้ผมสักห้าสิบก็พอ"