ตอนที่ 94 ความจริง

ชายหนุ่มทั้งห้าคนบนเวทีกำลังโค้งคำนับขอบคุณผู้ชม

บรรดาผู้ชมต่างก้มมองรูปถ่ายแฉไอดอลชายคนหนึ่งกำลังเสพยาในเวยปั๋ว ใบหน้าของเจ้าของรูปนั้นตรงกับเสิ่นเฉียนที่อยู่บนเวทีพอดิบพอดี...

ส่งผลให้บรรยากาศคอนเสิร์ตที่ยังคึกคักสุดขีดเมื่อวินาทีก่อน พลันเงียบกริบลงทันตา

และไม่ใช่แค่ผู้ชมในฮอลล์เท่านั้นที่ตกตะลึง

โพสต์แฉนี้ถูกแชร์ต่อบนโลกออนไลน์หลายหมื่นครั้งภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที

ชาวเน็ตบางส่วนแชร์เพราะไม่อยากจะเชื่อและต้องการข้อพิสูจน์ ขณะที่บางส่วนฟันธงไปแล้วพร้อมกับตะโกนด่าว่า "ศิลปินฉาวไสหัวลงไปจากเวทีซะ" แล้วกระหน่ำแชร์อย่างบ้าคลั่ง

แฟนคลับจำนวนมากที่เพิ่งโดนเสิ่นเฉียนตกจากสเตจนี้ต่างตกใจกลัวกับข่าวแฉบนฮอตเสิร์ช จนต้องรีบถอนความชอบและความชื่นชมที่มีต่อเสิ่นเฉียนกลับคืนไปทันควัน

[น่ากลัวเกินไปแล้ว! ยังไม่ทันได้เป็นแฟนคลับเลย ภาพลักษณ์ก็พังซะแล้ว!]

[วงการบันเทิงเป็นอะไรไปเนี่ย ถึงจะไม่ค่อยดัง แต่ก็มาจากบอยแบนด์ระดับท็อปนะ ทำไมมีคนพรรค์นี้อยู่ได้?]

[ฉันตามซัพพอร์ตเสิ่นเฉียนมาตั้งแต่เดบิวต์ ถ้าข่าวแฉเป็นเรื่องจริง ฉันคงผิดหวังมากจริงๆ ฮือๆๆ...]

แม้จะมองไม่เห็นการถกเถียงบนโลกออนไลน์ แต่เสิ่นเฉียนที่อยู่บนเวทีก็รับรู้ถึงความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว

ความเงียบงันที่แผ่ขยายไปทั่วของผู้ชมด้านล่างเวที รวมถึงสายตาแปลกประหลาดที่มองตรงมายังเขา

ทำให้เขาเข้าใจได้ในทันทีว่า นี่คือจังหวะเวลาที่โจวซือเฉินเลือกไว้ให้เขา

เสิ่นเฉียนหันไปมองทั้งสี่คนที่ยืนอยู่ข้างกาย

พวกเขาอยู่ร่วมกันมาห้าปี

ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่บนเวทีนับครั้งไม่ถ้วน หลั่งเหงื่อร่วมกันในห้องซ้อมมานับวันนับคืน

ร่างเดิมเคยคิดว่าพวกเขาคือเพื่อนพ้องที่สนิทใจที่สุด

แต่ความจริงกลับพิสูจน์แล้วว่า มิตรภาพที่เขาคิดไปเองเหล่านี้นี่แหละที่ทำให้เขาต้องแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

แสงไฟบนเวทีจะสว่างไสวเพียงใด ก็ไม่อาจส่องให้รอยยิ้มเย็นเยียบชั่วร้ายบนใบหน้าของคนทั้งสี่สว่างขึ้นมาได้

ช่างเป็นปีศาจข้างกายจริงๆ สินะ

โจวซือเฉินที่ยืนอยู่ตำแหน่งเซ็นเตอร์กำลังเพลิดเพลินกับสีหน้าของเสิ่นเฉียน

เขาเอามือปิดไมค์ของตัวเอง แล้วกระซิบบอกเสิ่นเฉียนในมุมที่คนดูมองไม่เห็น "รู้สึกยังไงบ้างล่ะ ที่เห็นทุกอย่างที่ตัวเองทุ่มเทมาสลายกลายเป็นฟองอากาศน่ะ?"

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดั่งลำตัวของอสรพิษ แฝงไปด้วยความประสงค์ร้ายที่ชวนให้ขนลุก

เสิ่นเฉียนตรากตรำฝึกซ้อมมาเนิ่นนาน ก็เพื่อให้สามารถกล่าวคำอำลาและปิดม่านต่อหน้าแฟนคลับที่รักเขามาหลายปีด้วยการแสดงที่สมบูรณ์แบบที่สุดในคอนเสิร์ตอำลานี้

พวกเขาเลือกที่จะแฉก่อนหน้านี้หรือหลังจากนี้ก็ได้แท้ๆ แต่กลับเจาะจงเลือกช่วงเวลาที่พิเศษที่สุดนี้

ดูท่าพวกเขาคงอยากจะเหยียบเขาให้จมลงสู่นรกจริงๆ

แต่น่าเสียดาย เสิ่นเฉียนไม่ได้อยากลงนรกสักหน่อย

เขามองดูตำรวจที่เดินฝ่าแถวที่นั่งผู้ชมตรงมายังเวที บนใบหน้าไม่มีทั้งความตื่นตระหนกหรือสิ้นหวังอย่างที่เพื่อนร่วมวงอยากเห็น

ตรงกันข้าม มุมปากของเขากลับยกขึ้นเล็กน้อย

แม้จะคลาดเคลื่อนจากเนื้อเรื่องเดิมไปบ้าง แต่ดูเหมือนปลายทางสุดท้ายก็ยังคงบรรจบที่เดียวกัน

เสิ่นเฉียนรู้ดีว่าหากตนถูกคุมตัวไปคาเวที ภายใต้กระแสสังคม วันนี้จะกลายเป็นตราบาปที่ไม่อาจลบเลือนไปตลอดชีวิต

ไม่ว่าข่าวแฉจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เส้นทางในวงการบันเทิงของเขาก็ถือว่าพังพินาศแล้ว

คนทั้งสี่ใต้เวทีลุกขึ้นยืนมองเสิ่นเฉียนบนเวทีทันทีที่เกิดความวุ่นวายขึ้นในหมู่ผู้ชม

ปี้จิ้งที่อยู่ใกล้ที่สุดก้าวตรงไปยังเสิ่นเฉียนแล้ว

อาจารย์ถังมองเสิ่นเฉียน พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมกดโทรออก

ส่วนเกาจั๋วเดินมาถึงใต้เวทีและยื่นมือไปหาเสิ่นเฉียน หวังจะพาเขาออกไป

มั่วหลินที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ชั้นบนขมวดคิ้วพลางแทรกตัวฝ่าฝูงชน เดินมุ่งหน้ามาทางเสิ่นเฉียนเช่นกัน

การกระทำของทั้งสี่คนที่สวนกระแสฝูงชนนั้นดูสะดุดตายิ่งนักท่ามกลางผู้คน

เสิ่นเฉียนประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าในสถานการณ์ที่เสียเปรียบถึงเพียงนี้ พวกเขาก็ยังเลือกที่จะเดินตรงมาหาเขา

เสิ่นเฉียนยิ้มบางๆ ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง

ทว่าคนที่ยังพร้อมจะเชื่อใจเสิ่นเฉียนต่อไปนั้นมีน้อยเหลือเกิน มีเพียงพวกเขาสี่คนเท่านั้นจริงๆ

เหล่าผู้ชมที่ตอนแรกยังลังเลสงสัย เมื่อเห็นตำรวจเดินตรงไปหาเสิ่นเฉียน ก็ปักใจเชื่อข่าวแฉในเวยปั๋วไปแล้วถึงเจ็ดแปดส่วน

ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำของสมาชิกคนอื่นๆ ในวง ณ เวลานี้ ยังเป็นการราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ซ้ำเติมภาพลักษณ์ต่อสาธารณะที่สั่นคลอนของเสิ่นเฉียนเข้าไปอีก

"เสิ่นเฉียน นึกไม่ถึงเลยว่านายจะทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้!" ซูเยี่ยนบนเวทีถอยหลังไปหลายก้าว ทำท่าทางตกใจจนเหมือนลืมไปว่าตัวเองยังถือไมค์อยู่

เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทั้งสถานที่จัดคอนเสิร์ตในทันที

ส่วนเถาเชียนอวี่ก็มองไปที่เสิ่นเฉียน พลางถอนหายใจยาว "ฉันเตือนนายแล้วนะ เสิ่นเฉียน"

เสิ่นเฉียน "..."

ทักษะการแสดงอันย่ำแย่ของทั้งสองคนนี้ ทำให้เสิ่นเฉียนนึกถึงคะแนนในโต้วป้านของซีรีส์และหนังไม่กี่เรื่องที่พวกเขาร่วมแสดงขึ้นมาเลย

ต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนไม่น่าดูสักนิด

ทว่าช่วยไม่ได้ ผลลัพธ์กลับดีเกินคาด การเป็นพยานปากเอกจากเพื่อนร่วมวงทำให้คนที่เดิมทีเชื่อไปเจ็ดแปดส่วน เปลี่ยนเป็นปักใจเชื่ออย่างสนิทใจทันที

เพราะไม่มีใครคิดถึงเหตุผลที่เพื่อนร่วมวงที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีของเสิ่นเฉียนจะจงใจใส่ร้ายเขาเลยสักคน

"สวัสดีครับ คุณคือคุณเสิ่นเฉียนใช่ไหมครับ"

ในตอนนั้น ตำรวจเดินมาถึงตรงหน้าเสิ่นเฉียนแล้วกล่าวว่า "กรุณาไปกับพวกเราด้วยครับ มีประชาชนแจ้งเบาะแสเข้ามา ต้องการให้คุณให้ความร่วมมือในการสอบสวน"

เสิ่นเฉียนพยักหน้า ไม่ได้แก้ตัวอะไรให้มากความ

เพียงแต่ก่อนจะเดินตามตำรวจไป จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมาว่า "คุณตำรวจครับ ผมเองก็อยากแจ้งความเหมือนกันครับ"

ตำรวจมองเสิ่นเฉียนด้วยความประหลาดใจ

สาเหตุที่พวกเขามาได้จังหวะพอดีขนาดนี้ เป็นเพราะเพิ่งได้รับแจ้งความไม่นานก่อนหน้านี้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้าต้องสงสัยว่าเสพยา และขอให้พวกเขารีบมาให้เร็วที่สุด

ทว่าพอพวกเขามาถึงสถานที่ตามที่แจ้งไว้ ก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

พวกเขาตระหนักได้ว่าตัวเองอาจจะกำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือ

ดังนั้นจึงอดทนรอฟังและมองไปที่เสิ่นเฉียน

บรรดาแฟนคลับบนอัฒจันทร์ต่างพากันประหลาดใจ พวกเขาไม่นึกเลยว่าจะต้องมาเจอเหตุการณ์พลิกผันเช่นนี้ในการมาร่วมคอนเสิร์ตอำลา

ส่วนปี้จิ้ง เกาจั๋ว ถังเยวี่ยซวน และมั่วหลิน หลังจากได้ยินคำพูดของเสิ่นเฉียนก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างนั้นแน่ พวกเขาทั้งหมดต่างมองไปยังเสิ่นเฉียน และคอยปกป้องเขาอยู่เงียบๆ ผ่านทางสายตา

เสิ่นเฉียนหยิบไฟล์เสียงสำรองที่พกติดตัวตลอดเวลาออกมา เขาทำราวกับลืมไปแล้วว่าไมค์ยังเปิดอยู่ จากนั้นก็กดปุ่มเล่นเสียง

จากนั้น เสียงบันทึกท่อนหนึ่งก็ดังก้องไปทั่วทั้งคอนเสิร์ต ผู้ชมหลายหมื่นคนต่างได้ยินเสียงพูดของคนคนหนึ่งพร้อมๆ กัน

"พาเขาไปส่งที่ที่เตรียมไว้"

นี่คือสิ่งที่อัดไว้ในคืนที่เสิ่นเฉียนหมดสติไปนั่นเอง

แฟนคลับที่คุ้นเคยฟังปราดเดียวก็จำได้ทันที

เสียงในคลิปเสียงนั้นคือเสียงของโจวซือเฉิน

ในวินาทีที่เสียงของตัวเองดังขึ้นมา สีหน้าของโจวซือเฉินก็เปลี่ยนไปทันที

ไม่หลงเหลือความสง่างามสุขุมดั่งเช่นเคยอีกต่อไป สายตาที่เขามองเสิ่นเฉียนราวกับอาบไปด้วยยาพิษ

โจวซือเฉินส่งสัญญาณมือให้ทีมงานหลังเวทีทันที เพื่อให้ตัดสัญญาณไมค์ของเสิ่นเฉียนเดี๋ยวนี้

ทว่าการกระทำนี้กลับถูกปี้จิ้งซึ่งอยู่ใกล้เวทีเห็นเข้าพอดี

ก่อนที่ทีมงานคนนั้นจะทันได้ขยับตัว ปี้จิ้งก็เดินมาด้านหลังของเขาแล้วกดมือเขาเอาไว้

จากนั้นก็ยิ้มพลางส่ายหน้าให้เขา

ทีมงานคนนั้นขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผาก

ในไมค์ของเสิ่นเฉียนที่ยังไม่ถูกตัด เสียงบันทึกยังคงเล่นต่อไปเรื่อยๆ

หลังจากเสียงขยับตัวกุกกักดังขึ้นครู่หนึ่ง ก็มีเสียงของอีกคนดังตามมา

"เล่นของจริงไปเลยสิ" คราวนี้เป็นเสียงของหลี่หลี่ น้ำเสียงของเขาเจือความเย็นชาไร้ความรู้สึก

"รอให้จบงานก่อน" เสียงของโจวซือเฉินดังขึ้นมาอีกครั้ง

เขาพูดว่า "ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายเวทีของฉันเด็ดขาด"

จากนั้น ก็มีอีกเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา

"บนเวทีไม่ควรมีมันตั้งแต่แรกแล้ว" เถาเชียนอวี่แค่นเสียงฮึ

"แค่ถ่ายรูปมันจะง่ายเกินไปสำหรับมันหรือเปล่า" เสียงอาฆาตแค้นของซูเยี่ยนดังขึ้น "ต้องลากมันลงมาด้วยกันเท่านั้น ต่อให้มันมีหลักฐานในมือก็ไม่กล้าทำอะไรแล้ว"

"ฉันบอกแล้วไงว่ารอให้จบงานก่อน" โจวซือเฉินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ "ก่อนที่มันจะถูกพาตัวไปสอบสวน"

บันทึกเสียงเปิดมาถึงตรงนี้ คนที่ควรเข้าใจก็เข้าใจกันหมดแล้ว