ตอนที่ 99 ความห่วงใยของนางเอก

"...ฉันก็แค่เป็นห่วงคุณน่ะค่ะ" เฉินเฝ่ยส่งยิ้มให้เสิ่นเฉียน

เสิ่นเฉียนมองเฉินเฝ่ยด้วยความระแวง

นางเอกไม่มีทางมาเป็นห่วงใครส่งเดชหรอก

แถมความห่วงใยของเธอ ตัวประกอบรับเคราะห์อย่างเขาก็ไม่กล้ารับไว้ด้วย

พอมองสายตาของเฉินเฝ่ย เสิ่นเฉียนก็จับความผิดปกติได้อย่างเฉียบไว

บัดซบ สายตาแบบนี้ อย่าบอกนะว่าคิดจะจีบเขาน่ะ?

เสิ่นเฉียน "..."

มีตรงไหนที่เขาทำไม่พอเหรอ

ถึงทำให้เฉินเฝ่ยยังคิดจะจีบเขาอยู่อีก

แล้วหลี่เฉิงอวี่ล่ะ วัน ๆ หมอนั่นมัวทำอะไรอยู่กันแน่

เป็นถึงพระเอก ช่วยทำตัวให้มีประโยชน์หน่อยได้ไหมครับพี่ชาย

เสิ่นเฉียนที่นึกว่าภารกิจตัวเองจบลงไปแล้ว ตอนนี้มองหาหลี่เฉิงอวี่ด้วยสีหน้ามืดครึ้มเต็มทน

หลี่เฉิงอวี่กำลังยืนอยู่ด้านหลังเฉินเฝ่ย เขาเป็นฝ่ายกลับมาที่วิลล่าพร้อมกับเธอ

สองสามวันมานี้หลี่เฉิงอวี่เอาอกเอาใจเฉินเฝ่ยสารพัด ทั้งไปรับเธอที่มหาวิทยาลัย ทั้งพาไปดินเนอร์ตามร้านอาหารหรู ๆ

พูดตามตรง ไม่ใช่ว่าเขาไม่ทุ่มเท แต่เป็นเพราะเฉินเฝ่ยเปลี่ยนไปต่างหาก

คราวก่อนหลี่เฉิงอวี่ไม่ได้รับจดหมายแสดงความรู้สึกดีจากเฉินเฝ่ย ตั้งแต่นั้นมา ท่าทีของเฉินเฝ่ยที่มีต่อเขาก็เย็นชาลงทันที

ไม่เหลือความกระตือรือร้นเหมือนก่อนหน้านี้อีกเลย

ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้หลี่เฉิงอวี่รู้สึกไม่ยอมรับอย่างยิ่ง ตอนแรกเขาคิดว่าเฉินเฝ่ยหึง จึงตามง้อเธออย่างจริงจังอยู่หลายวัน

ทว่าเฉินเฝ่ยยังคงทำตัวเดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกลกับเขา เพียงแค่ส่งยิ้มให้เป็นครั้งคราวเท่านั้น

นานวันเข้า แม้หลี่เฉิงอวี่จะยังไม่ยอมแพ้ แต่ก็เริ่มหมดความอดทนอยู่บ้างแล้ว

ตัวเขาเคยชินกับการมีคนคอยตามพะเน้าพะนอมาตลอด

แม้จะมีความจริงใจให้เฉินเฝ่อยู่บ้างสักเสี้ยวสองเสี้ยว แต่หลี่เฉิงอวี่ก็ไม่ได้มีความอดทนมากพอที่จะมายื้อยุดกับเธอแบบนี้

ขณะที่เฉินเฝ่ยเองก็เริ่มมีความคิดอื่นอย่างเห็นได้ชัด เธอมองทะลุธาตุแท้ของหลี่เฉิงอวี่แล้ว ยิ่งเสนอหน้าเข้าไป เขาก็ยิ่งไม่เห็นค่า ดังนั้นหลายวันมานี้เธอจึงปล่อยเขาเคว้งไว้

วันนี้เธอยิ่งปฏิเสธคำชวนไปทานมื้อค่ำด้วยกัน แล้วตรงกลับมาที่วิลล่าทันที

สายตาของเธอไม่วนเวียนอยู่รอบตัวหลี่เฉิงอวี่ทุกวันอีกต่อไป แต่มีเป้าหมายใหม่แล้ว

เมื่อชิวเสวี่ยหรูเห็นหลี่เฉิงอวี่เดินหน้าบึ้งตึงกลับมา ก็รู้ทันทีว่าโอกาสของตนเองมาถึงแล้ว

เฉินเฝ่ยคิดอะไรอยู่ชิวเสวี่ยหรูไม่รู้ แต่เธอคิดอะไรอยู่ เธอรู้ดีแก่ใจที่สุด

แม้ปัจจุบันทุกคนจะเท่าเทียมกัน แต่ในสังคมย่อมมีชนชั้นที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่เสมอ

โอกาสที่จะตกถังข้าวสารในชีวิตจริงไม่ได้มีบ่อย ๆ

เพราะคนรวยส่วนใหญ่ไม่มีทางมาเบียดเสียดขึ้นรถไฟใต้ดินช่วงเช้าแปดโมงเย็นหกโมง และไม่มาปรากฏตัวในคอกทำงานอันแสนอึดอัด เพื่อมามีความรักตามจินตนาการกับคนที่ต้องทำงานล่วงเวลาอย่างเธอหรอก

ชิวเสวี่ยหรูรู้ดีอย่างแจ่มแจ้งว่า รายการหาคู่นี้คือโอกาสเดียวของเธอ

อย่างน้อยที่นี่ ข้อมูลของผู้ร่วมรายการทุกคนก็เปิดเผยตามจริง เป็นเศรษฐีตัวจริงและมีภูมิหลังแน่นหนา

ยังไงก็ดีกว่าไปเจอพวกเสแสร้งทำเป็นรวยในชีวิตจริง หรือพวกที่รวยแต่แต่งงานแล้วนอกใจ ปิดบังจนทำให้เธอต้องกลายเป็นมือที่สามโดยไม่รู้ตัว หรือไม่ก็พวกแบดบอยที่เข้ามาเล่นสนุกไปวัน ๆ โดยไม่เคยมีความจริงใจ

ชิวเสวี่ยหรูรู้ชัดเจนว่าตนเองต้องการอะไร

ดังนั้นทันทีที่หลี่เฉิงอวี่กลับมา เธอจึงสวมผ้ากันเปื้อนแล้วเอ่ยปากชวนให้เขาลิ้มลองรสมือของเธอในมื้อค่ำนี้

หลี่เฉิงอวี่ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เย็น พอกลับมาถึงวิลล่าก็รู้สึกหิวจริง ๆ เขาแค่นเสียงฮึใส่เฉินเฝ่ยหนึ่งที แล้วตอบรับคำชวนของชิวเสวี่ยหรู

ตอนนี้ นอกจากพวกเขาแล้ว ผู้ร่วมรายการคนอื่น ๆ ก็กลับมากันอย่างพร้อมหน้าซึ่งหาได้ยากยิ่ง

ทั้งอาจารย์ถังที่ไม่ได้กลับมาหลายวัน ทั้งมั่วหลิน ปี้จิ้ง กระทั่งเกาจั๋วที่ยุ่งกับงานทุกวัน วันนี้ก็กลับมาแต่หัววัน

เสิ่นเฉียนที่ลาหยุดไปหลายวันจนไม่เห็นหน้าก็กลับมาเช่นกัน

ในวิลล่าไม่ได้คึกคักแบบนี้มาหลายวันแล้ว

และพอคนเยอะขึ้น ก็ต้องเจอกับปัญหาเรื่องอาหารการกิน

อันที่จริงมีเพียงช่วงไม่กี่วันแรกที่เริ่มรายการเท่านั้นที่ผู้ร่วมรายการทำอาหารด้วยกันสองสามมื้อ หลังจากนั้นต่างคนต่างก็ยุ่งกับธุระของตนเอง แทบไม่ได้ทำอาหารในวิลล่าเลย

ตอนที่เสิ่นเฉียนไม่อยู่ที่วิลล่า เกาจั๋วก็ไม่เคยเข้าครัวอีกเลย

ส่วนชิวเสวี่ยหรูนั้นคอยสร้างภาพลักษณ์อ่อนหวานเพียบพร้อมของตัวเองทุกวันและทำอาหารอยู่บ่อยครั้ง

แต่น่าเสียดายที่ไม่ค่อยมีคนมาร่วมโต๊ะสักเท่าไร

ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันชาย ปี้จิ้งกับถังเยวี่ยซวนต่างก็ทานมื้อค่ำมาจากที่ทำงานของตัวเองก่อนจะกลับมา บางครั้งถึงขั้นไม่กลับมาเลยหลายวัน

ส่วนเกาจั๋วก็ยิ่งกลับดึกขึ้นทุกวัน ชิวเสวี่ยหรูจึงไม่มีโอกาสได้เอ่ยปากชวนเขาทานมื้อค่ำด้วยกันเลยสักนิด

ถ้าเป็นมื้อดึกด้วยกันก็ว่าไปอย่าง

เธอก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยพยายาม เพียงแต่เวลาที่เธอยกของไปเคาะประตูห้องของเกาจั๋ว ประตูกลับไม่เคยเปิดออกเลยสักครั้ง

ส่งผลให้เธอต้องกินมื้อดึกเองติดต่อกันตั้งหลายวัน จนน้ำหนักขึ้นมาหน่อยแล้วเนี่ย!

ส่วนหลี่เฉิงอวี่ก็เพราะเรื่องจดหมายแสดงความรู้สึกดีคราวก่อน สองสามวันนี้จึงสนิทสนมกับเฉินเฝ่ยมากขึ้น และเย็นชากับเธอไปบ้าง

ชิวเสวี่ยหรูรู้สึกว่าตัวเองสร้างภาพลักษณ์ไปก็เสียเปล่า สองสามวันนี้จึงไม่มีกะจิตกะใจจะเข้าครัวสักเท่าไร

ทว่าวันนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ในตอนที่เธอไม่ได้สร้างภาพลักษณ์ ผู้เข้าแข่งขันชายกลับทยอยกลับมากันครบทุกคน!

เริ่มจากหลี่เฉิงอวี่ จากนั้นก็เป็นผู้เข้าแข่งขันชายทั้งหมด

ชิวเสวี่ยหรูจึงรีบกลับมาสร้างภาพลักษณ์ของตัวเองต่อทันที

แต่ผู้ร่วมรายการคนอื่น ๆ กลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เข้าครัวเลย อาหารเดลิเวอรีหน้าตาน่ารับประทานและประณีตถูกส่งเข้ามาในวิลล่าทีละอย่างสองอย่าง

แค่มองดูแพ็กเกจจิงก็รู้แล้วว่าระดับพรีเมียม

อาหารเดลิเวอรีแบบนี้ถูกส่งมาทั้งหมดสี่ชุด มีทั้งเมนูและรสชาติที่แตกต่างกัน วางจนเต็มโต๊ะอาหารไปหมด

ชิวเสวี่ยหรู "..." อยากจะร้องไห้ชะมัด ช่วยเปิดโอกาสให้เธอจีบผู้ชายหน่อยจะได้ไหม

แต่อารมณ์ความรู้สึกของชิวเสวี่ยหรูไม่ได้อยู่ในสายตาของคนพวกนี้เลย คนที่สั่งของพวกนี้มาต้องการแค่ให้เสิ่นเฉียนได้กินข้าวเร็วที่สุดเท่านั้น

พวกเขารู้ว่าเสิ่นเฉียนต้องหิวมากแน่ ๆ

อาหารเดลิเวอรีทั้งสี่ชุดนี้เป็นของเกาจั๋ว ปี้จิ้ง มั่วหลิน และถังเยวี่ยซวนที่สั่งมา

พอเสิ่นเฉียนกลับมาเห็นโต๊ะอาหารที่วางจนแน่นเอี๊ยด ดวงตาที่แต่เดิมเปล่งประกายด้วยความหิวโหยก็ชะงักนิ่งไปชั่วขณะ

ในตอนนั้นเอง ถังเยวี่ยซวนก็กลับมาถึงวิลล่าด้วยสภาพที่ดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง

เขากลับมาถึงช้ากว่าเสิ่นเฉียน เพราะหลังจากที่เสิ่นเฉียนถูกคุมตัวไป เขาก็รีบต่อสายโทรศัพท์ไปหลายสายทันที

ครั้งนี้เนื่องจากคดีมีความซับซ้อน อีกทั้งยังเกี่ยวข้องกับบุคคลสาธารณะจนมีผลกระทบเป็นวงกว้าง ความจริงแล้วเสิ่นเฉียนต้องถูกสอบสวนหลายรอบ

แถมทนายและญาติของฝั่งตรงข้ามก็ไม่ใช่พวกธรรมดา ด้านหนึ่งก็หาทางช่วยลดหย่อนโทษให้ทั้งสี่คน อีกด้านหนึ่งก็คิดจะลากเสิ่นเฉียนลงน้ำไปด้วย

เสิ่นเฉียนไม่ได้หลุดพ้นออกมาได้ง่ายดายขนาดนั้นจริง ๆ

ทว่าเพราะโทรศัพท์ไม่กี่สายของถังเยวี่ยซวน จึงทำให้หลังจากเสิ่นเฉียนให้ความร่วมมือในการสอบสวนคดีเสร็จสิ้น ก็สามารถออกจากที่นั่นได้ในทันที

ระหว่างนั้นถังเยวี่ยซวนยังช่วยกดการเล่นตุกติกบางอย่างของฝั่งตรงข้ามเอาไว้ ทำให้เสิ่นเฉียนไม่มีเรื่องให้ต้องพะว้าพะวงชั่วคราว

แต่เมื่อได้เห็นเสิ่นเฉียนกลับมาอย่างปลอดภัย เขากลับไม่ได้พูดอะไรเลย

ใบหน้างดงามหมดจดนั้นยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก

"หิวแล้วใช่ไหมครับ ทานอะไรรองท้องก่อนสิ"

มีเพียงประโยคนี้ที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากแดงฟันขาวคู่นั้น ที่ทำให้คนสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนลึกซึ้งอยู่บ้าง

------------------------

คืนนี้ไม่ต้องรอนะทุกคน รีบนอนกันเถอะ พรุ่งนี้อัปสองตอนจริง ๆ ขอสาบานเลย

นักเขียนยังต้องทำงานประจำอยู่ บางครั้งงานเยอะจริง ๆ ต้องขอโทษด้วยนะ ไว้ถ้าวันไหนลาออกแล้วหาเลี้ยงตัวเองด้วยการเขียนนิยายได้เมื่อไหร่ จะอัปเบิ้ลสองตอนให้ทุกวันเลย

กินภาพฝันนี้กันไปพลาง ๆ ก่อนนะ แล้วก็ช่วยส่งของขวัญฟรีมาโชว์พลังให้ดูหน่อย ขอบคุณครับ!