ตอนที่ 98 นายรู้ไหมว่าตอนนี้นายดูน่าสงสารขนาดไหน

กล้องไลฟ์สดของรายการหาคู่กลับมาถ่ายทอดอีกครั้งตั้งแต่ตอนที่เสิ่นเฉียนเดินออกจากสถานีตำรวจ เหล่าชาวเผือกทั้งหลายต่างก็มารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียงในทันที

ช่างเป็นนกที่ตื่นเช้าได้หนอนกินจริง ๆ เพราะพอกดเข้ามาดูก็ได้ฟินกับโมเมนต์หวานเจี๊ยบนี้เข้าเต็มเปา!

ทำเอาคนดูที่ไม่ได้เสพความฟินมาหลายวันตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่

สมแล้วที่เป็น "เกาเสิ่นน่าห่าน" ของพวกเขา ประสิทธิภาพในการแจกความหวานนี่มันสูงลิบจริง ๆ!

[กรี๊ดดดดดด! ฟินมาก ชอบโมเมนต์นี้สุด ๆ!]

[ท่านประธานเกาแพรวพราวมากอะ!!! คบกันเลย! คบกันเลย!]

[สารภาพรักแบบตรงไปตรงมาขนาดนี้ ขอดูหน่อยสิว่าคราวนี้เสิ่นเฉียนจะหลบยังไงอีก!]

เสน่ห์อันน่าหลงใหลของเกาจั๋วช่างรุกรานจนเกินต้าน มือข้างหนึ่งของเขาวางพาดไว้บนพวงมาลัยอย่างสบายอารมณ์ ส่วนมืออีกข้างก็ทาบลงบนพนักพิงเบาะข้างคนขับ กักตัวเสิ่นเฉียนไว้ในเบาะอย่างสมบูรณ์จนอีกฝ่ายไม่อาจหลบเลี่ยงได้อีก

ภายในรถอันคับแคบ อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ

เสิ่นเฉียนลูบจมูกตัวเอง นึกเสียใจที่ผีเข้าสิงจนหน้ามืดตามัวเพื่อแลกกับค่าโซเชียลแรงเพียงน้อยนิด

เขามองใบหน้าอันไร้ที่ติของเกาจั๋ว พลางกลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยว่า "ช่างเถอะครับท่านประธานเกา ผมไปทำงานดีกว่า ผมรักการทำงาน"

เกาจั๋วยกยิ้มมุมปากเบา ๆ "ไม่อยากสานต่อเรื่องความรักแล้วเหรอ"

เสิ่นเฉียน "ผมขอโฟกัสเรื่องงานก่อนดีกว่าครับ... เพราะความรักที่ไม่มีรากฐานทางวัตถุมันก็เหมือนเม็ดทรายที่พร้อมจะปลิวกระจาย"

นี่คือสัจธรรมเพียงข้อเดียวที่เขาเข้าใจหลังดูหนังเรื่องเสี่ยวสือไต้ ภาค 1 ถึง 4 จบ

ทว่าเกาจั๋วกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ

"ถ้าเป็นรากฐานทางวัตถุ ฉันมีพร้อม" ดวงตาของเขาราวกับมีตะขอเกี่ยว ดึงดูดให้คนอดไม่ได้ที่จะตกลงไปในนั้น "ความรักของฉันไม่ใช่เม็ดทรายที่พร้อมจะปลิวกระจาย นายไม่อยากลองสานต่อดูหน่อยเหรอ"

ทุกสายตาและทุกถ้อยคำของเกาจั๋วแฝงไปด้วยมนตร์สะกดอันตรายถึงตาย

เสิ่นเฉียนไม่กล้ามองเขาอีกแล้ว กลัวว่าถ้าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ขึ้นมา จะยอมตามน้ำไปตรงนั้นเลย

"ไม่ได้ ๆ ครับ" เขาพยายามประคับประคองสติของตัวเองเอาไว้ "ผมต้องเป็นผู้หญิงที่พึ่งพาตัวเองได้... อ๊ะ ไม่สิ ผู้ชายที่พึ่งพาตัวเองได้ต่างหาก"

เกาจั๋ว "......"

[ค่าโซเชียลแรง +1]

ชาวเน็ตกลั้นขำไม่ไหวกันจริง ๆ แล้ว:

[ผู้ชายพึ่งพาตัวเองได้บ้าอะไรเนี่ย...]

[การใช้ชีวิตแบบมีสติน่ะเป็นเรื่องดีนะ แต่ทำไมฉันถึงไม่อยากชมเขาเลยล่ะเนี่ย ทำไงดี?]

[เฮ้อ การมาตกหลุมรักเสิ่นเฉียนเนี่ย น่าจะเป็นเคราะห์กรรมครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขาแล้วล่ะ]

[ขอแสดงความเห็นใจแบบเรียลไทม์...]

[เงินใส่ซองงานแต่งคงยังไม่ได้ให้ในเร็ว ๆ นี้ งั้นขอร่วมใส่ซองความเห็นใจตามเมนต์บนไปก่อนแล้วกัน]

เสิ่นเฉียนกับเกาจั๋วกลับมาถึงวิลล่า

เกาจั๋วขับรถไปจอดที่โรงรถ เสิ่นเฉียนจึงลงจากรถที่หน้าประตูก่อน

เขายังไม่ทันได้เดินเข้าวิลล่า ก็มองเห็นปี้จิ้งเสียก่อน

หมอกในคืนนี้ค่อนข้างหนา แสงไฟหน้าประตูวิลล่าส่องสว่างรำไรท่ามกลางม่านหมอกที่ลอยอบอวล

ส่วนปี้จิ้งก็ยืนพิงข้างประตูอย่างเกียจคร้านอยู่แบบนั้น ไม่รู้ว่ายืนรอมานานแค่ไหน ทั่วทั้งร่างดูราวกับจะชุ่มไปด้วยละอองน้ำ ผิวขาวซีดของเขาเรียบเนียนดั่งกระเบื้องเคลือบชั้นดี ส่องประกายขาวกระจ่างนวลตาราวกับแสงจันทร์ภายใต้แสงไฟ

เขาเหลือบตาขึ้นมองอย่างไม่ตั้งใจ ครั้นมองเห็นเสิ่นเฉียนชัดเจนแล้ว จึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ

แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงเดินมาหยุดตรงหน้าเสิ่นเฉียน ก้มหน้าลงมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยถามเสียงเบา "กินข้าวหรือยัง"

พอพูดถึงเรื่องกินข้าว เสิ่นเฉียนก็แทบจะยืนไม่อยู่

ทั้งซ้อม ทั้งขึ้นคอนเสิร์ตแบบจัดเต็มไปรอบหนึ่ง แถมยังต้องไปสถานีตำรวจต่ออีก ช่างเป็นวันที่ทั้งเปลืองสมองและสูบพลังงานไปจนหมดเกลี้ยงจริง ๆ

ต่อให้เป็นคนเหล็กก็ยังทนไม่ไหว

ที่ตอนนี้เสิ่นเฉียนยังยืนอยู่ได้ ล้วนพึ่งพาจิตใจอันแน่วแน่ที่ไม่อยากขายหน้าล้วน ๆ

แต่ตอนนี้เขาเริ่มจะฝืนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

เมื่อเห็นว่าเสิ่นเฉียนทรงตัวไม่อยู่ ปี้จิ้งจึงเข้ามาประคองเสิ่นเฉียนเอาไว้ แล้วให้อีกฝ่ายเอนซบลงบนไหล่ของตน

เสิ่นเฉียนได้กลิ่นอายอันสดชื่นและชวนให้รู้สึกผ่อนคลายจากตัวของปี้จิ้งในทันที

จากนั้น ก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของปี้จิ้งดังขึ้นข้างหู "นายรู้ไหมว่าตอนนี้นายดูน่าสงสารขนาดไหน"

น่าสงสารจนปี้จิ้งอยากจะกอดรัดเขาไว้แล้วหลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายตัวเอง

ทว่าเขากลับตัดใจลงมือหนักขึ้นแม้เพียงนิดเดียวไม่ได้เลย

เกาจั๋วที่เพิ่งจอดรถเสร็จเดินเข้ามาในลานบ้าน สบสายตาเข้ากับปี้จิ้งที่กำลังกอดเสิ่นเฉียนอยู่อย่างแผ่วเบาพอดี

เมื่อเห็นปี้จิ้งกอดเสิ่นเฉียนอยู่ เกาจั๋วก็ขมวดคิ้วแน่น แววตาที่มองไปยังปี้จิ้งทอประกายอันตรายวาบผ่าน

ปี้จิ้งเข้าใจความหมายในสายตาของเกาจั๋วดี

เขายกมุมปากขึ้น พลางมองสบตากลับไปอย่างตรงไปตรงมา พร้อมกับก้มหน้าลงกระซิบถามข้างหูเสิ่นเฉียนด้วยเสียงแผ่วเบา "เดินไหวไหม"

"ถ้าเดินไม่ไหวผมอุ้มนายเอง"

น้ำเสียงที่เขาใช้คุยกับเสิ่นเฉียนนั้นแผ่วเบาเหลือเกิน ทว่าสายตาที่มองไปยังเกาจั๋วกลับเต็มไปด้วยความท้าทายอย่างถึงที่สุด

ผู้ชมหน้าจอที่เดิมทีกำลังฟินกับคู่ "ปี้เสิ่นสั่วฉิว" กันอย่างเมามัน จู่ ๆ ก็พบว่าสถานการณ์กลายเป็นสมรภูมิชูร่าไปเสียแล้ว ในใจพลันส่งเสียงกรีดร้องลั่นเหมือนลาเห่าหอน

[กรี๊ดดดดดด ภาพนี้มันได้ฟีลเกินไปแล้วโว้ยยย!!!]

[เกาจั๋ว: ทำไมหันหลังแป๊บเดียว โดนตีท้ายครัวไปแล้วล่ะ...]

[อุ๊ย ขอโทษนะคะท่านประธานเกา ฉันแค่มาช่วยคุณจับตาดูเฉย ๆ ไม่ได้มีเจตนาจะแอบชิปคู่นี้เลยจริง ๆ เชื่อฉันสิคะ...]

[ตีกันเลยสิ ตีกันเร็วเข้า!!! ยังจะยืนเฉยกันอยู่ทำไมอี๊ก?!]

[ฮือๆๆ ตอนเสิ่นเฉียนไม่อยู่ ฉันไม่ได้ฟินกับของดี ๆ แบบนี้มาหลายวันแล้ว นี่แหละคือสิ่งที่ฉันคู่ควรจะดู!!!]

หัวใจแห่งการชิปของชาวเน็ตที่เงียบสงบไปหลายวัน ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาใหม่อีกครั้งในวันนี้

และมนุษยชาติก็เพิ่งได้ค้นพบธาตุแท้ของตัวเองในวันนี้ ว่าที่แท้ก็เป็นแค่ตัวมาร์มอตที่ทำได้แต่แหกปากกรีดร้อง

เสิ่นเฉียนไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังอยู่ท่ามกลางสมรภูมิชูร่า และไม่รู้ด้วยว่าเกาจั๋วกำลังยืนอยู่ข้างหลังเขา

เขาเพียงแค่จับแขนของปี้จิ้งพยุงตัวยืนให้มั่น แล้วพูดว่า "วางใจเถอะ ต่อให้ต้องคลานผมก็จะคลานไปให้ถึงโต๊ะอาหาร"

พูดจบ สองตาของเสิ่นเฉียนก็เปล่งประกายสีเขียววาววับ ก่อนจะจ้ำอ้าวเดินลิ่วเข้าไปในวิลล่าอย่างรวดเร็ว

ปี้จิ้ง "..."

เกาจั๋ว "..."

[ค่าโซเชียลแรง +2]

"กลับมาแล้วเหรอ เสิ่นเฉียน" เฉินเฝ่ยประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเสิ่นเฉียน เธอนึกถึงประเด็นร้อนติดเทรนด์ในวันนี้ขึ้นมา

ข่าวในอินเทอร์เน็ตตอนนี้รายงานไปแค่ว่าหลังจบคอนเสิร์ตอำลา สมาชิกทั้งวงก็ถูกตำรวจคุมตัวไปสอบสวน ยังไม่ได้รายงานผลลัพธ์ที่แน่ชัดหลังจากนั้น

เรื่องนี้กลายเป็นข่าวดังครึกโครมในวันนี้ เฉินเฝ่ยเองก็รู้เรื่องแล้วเช่นกัน

"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม" สายตาที่เธอมองไปยังเสิ่นเฉียนเจือแววสืบเสาะ ทั้งยังแฝงความลิงโลดใจอย่างลึกล้ำมิดชิดเอาไว้

เดิมทีเสิ่นเฉียนก็เป็นแค่อดีตไอดอลในวงการบันเทิง อาชีพไม่ได้นับว่าหน้ามีตาอะไรนัก ตอนนี้ยังมาพัวพันกับเรื่องอื้อฉาวอย่างการเสพยาเสพติดอีก

ผู้ร่วมรายการหาคู่ส่วนใหญ่ต่างก็เป็นชนชั้นนำจากหลากหลายแวดวง และชนชั้นนำก็มักจะรักเกียรติและถนอมชื่อเสียงของตัวเองเสมอ

แม้ว่าเสิ่นเฉียนจะไม่ได้เสพยา แต่เขาก็ใช้ชีวิตคลุกคลีกับเพื่อนร่วมวงมาตลอดห้าปี ทั้งยังมาจากบอยแบนด์วงเดียวกัน หลังจากนี้ขอเพียงเอ่ยถึงเสิ่นเฉียน ย่อมหนีไม่พ้นที่จะต้องพาดพิงถึงเพื่อนร่วมวงทั้งสี่คนที่เสพยาอย่างแน่นอน

ข่าวฉาวแบบนี้ย่อมไม่ส่งผลดีต่อนักธุรกิจผู้บริหารเครือบริษัทอย่างเกาจั๋ว นักกีฬาทีมชาติอย่างปี้จิ้ง หรือแม้กระทั่งนักวิจัยระดับหัวกะทิอย่างอาจารย์ถัง

ดังนั้น ต่อให้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นจะมีความรู้สึกดี ๆ ให้เขา แต่หลังจากชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียแล้ว สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกเขาอยู่ดี

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเสิ่นเฉียนหลังจากยกเลิกสัญญากับบริษัทแล้วจะยังคงเป็นศิลปินต่อไปหรือไม่ แต่ในฐานะบุคคลสาธารณะ ภาพลักษณ์คือสิ่งสำคัญที่สุด

พอหมดกระแสเกาะข่าวฉาวระลอกนี้ไปแล้ว เสิ่นเฉียนก็ยากที่จะได้รับยอดทราฟฟิกมากไปกว่านี้อีก

ราวกับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากส่วนลึกในใจของเฉินเฝ่ยบอกเธอว่า ยิ่งโชคชะตาของเสิ่นเฉียนตกต่ำลงมากเท่าไร โชคชะตาของเธอก็จะยิ่งดีขึ้นมากเท่านั้น

หน้าที่ของเสิ่นเฉียนก็มีไว้เพื่อส่งเสริมให้เธอโดดเด่นขึ้นเท่านั้น

นี่เป็นครั้งแรกในรอบเวลานานที่เฉินเฝ่ยได้มองเห็นจุดเปลี่ยน

เธอมองดูเสิ่นเฉียนพลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างโล่งอก

ทว่าคาดไม่ถึงว่าเมื่อเสิ่นเฉียนได้ยินคำถาม "เธอไม่เป็นไรใช่ไหม" ของเธอ เขากลับหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน

เขาหลุบตาลงถามว่า "ทำไมเหรอ คุณมีบ๊วยหลิวหลิวเหมยไหมล่ะ"

"ถ้ามีก็เอามาให้ผมสักเม็ดสิ"

กำลังหิวอยู่พอดี

เฉินเฝ่ย "..."

[ค่าโซเชียลแรง +1]