ตอนที่ 97 เส้นทางรักและงานของคุณ ผมขอเป็นสปอนเซอร์แต่เพียงผู้เดียว

คอนเสิร์ตอำลากลายเป็นละครปาหี่สุดพิลึกพิลั่น

ใครจะไปคาดคิดว่าค่ำคืนแห่งการยุบวงของบอยแบนด์ระดับท็อป จะปิดฉากลงด้วยวิธีเช่นนี้

ทั้งสี่คนที่เดิมทีคิดจะเขี่ยเสิ่นเฉียนให้พ้นทาง ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นฝ่ายถูกส่งตัวเข้าไปเสียเอง

บุคคลอื่นที่เกี่ยวข้องกับคดีก็ถูกตำรวจคุมตัวไปสอบสวนเช่นกัน

แม้จะเห็นได้ชัดว่าเสิ่นเฉียนถูกจัดฉากใส่ร้าย แต่เนื่องจากตำรวจได้รับแจ้งความ จึงยังต้องทำตามขั้นตอนด้วยการตรวจสารเสพติด อีกทั้งยังต้องไปให้ปากคำและยื่นหลักฐานที่สถานีตำรวจในฐานะผู้แจ้งความ

ส่วนสถานการณ์ของพวกโจวซือเฉินทั้งสี่คนนั้นค่อนข้างร้ายแรงกว่ามาก หากหลักฐานเป็นความจริง พวกเขาก็จะเข้าข่ายความผิดฐานใส่ร้ายป้ายสี ยุยง ชักจูง หลอกลวงให้ผู้อื่นเสพยา และยังรวมกลุ่มกันเสพยาด้วยตัวเองอีกด้วย

ข้อหาพวกนี้แค่ยกมาสักกระทงเดียวก็อ่วมพอแล้ว ยิ่งรวมกันสามกระทงก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ด้วยหลักฐานที่รัดกุมเป็นขั้นเป็นตอนของเสิ่นเฉียนเมื่อครู่ ประกอบกับหากผลตรวจของพวกเขาออกมาเป็นบวกจริง ทั้งสี่คนก็คงดิ้นไม่หลุดอย่างแน่นอน

แม้จะไม่แน่ใจว่าช่วงนี้พวกเขาได้เสพยาหรือไม่ แต่การตรวจซีรัมเลือดและเส้นผมสามารถตรวจย้อนหลังประวัติการเสพยาได้ถึงครึ่งปี

วิดีโอนั้นก็เพิ่งถ่ายไว้เมื่อสามสี่เดือนก่อนเท่านั้น พวกเขาไม่มีทางหนีพ้น

จนถึงตอนนี้ ทั้งสี่คนก็ยังคิดไม่ตกเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงบานปลายมาถึงขั้นนี้ได้

มดปลวกที่พวกเขาคิดว่าจะบี้ให้ตายเมื่อไรก็ได้ กลับพลิกสถานการณ์มาคว่ำพวกเขาจนหงายหลังไม่เป็นท่า

ทั้งสี่คนมองเพดานห้องขังของสถานีตำรวจ พลางทำใจยอมรับไม่ได้ชั่วขณะว่าตัวเองกำลังจะร่วงจากซูเปอร์สตาร์กลายเป็นนักโทษในเรือนจำ

หลังจากเสิ่นเฉียนให้ปากคำเสร็จ ผลตรวจของเขาก็ออกมา และเป็นผลลบตามคาดอย่างไร้ข้อกังขา

เขากลับได้แล้ว

ขณะที่เสิ่นเฉียนกำลังเตรียมตัวจะออกจากสถานีตำรวจ เขาก็เห็นทนายความของโจวซือเฉินและคนอื่น ๆ รีบร้อนเดินทางมาถึง

ทนายเหล่านี้ล้วนเป็นทนายชื่อดังในวงการ และคนที่ตามพวกเขามาด้วยยังมีคนในครอบครัวอีกหลายคน

คนเหล่านั้นแต่งกายภูมิฐาน วางท่าสูงส่ง ดูราวกับอยู่คนละชนชั้นกับคนธรรมดาทั่วไป

ตอนที่เสิ่นเฉียนเดินสวนกับพวกเขา เขาสัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตแค้นที่จับจ้องมายังตน

เขาได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ

ได้ยินเพียงเสียงทนายความด้านหลังเริ่มเจรจากับตำรวจ ส่วนบรรดาคนในครอบครัวต่างก็เริ่มกดโทรศัพท์โทรออกหาเส้นสายและคนรู้จักของตนเองกันจ้าละหวั่น

ทนายระดับท็อปของวงการหลายคน เพื่อให้สมกับค่าจ้างทนายที่ผู้ว่าจ้างจ่ายให้ ก็ยอมทิ้งศักดิ์ศรีหน้าตา

ทั้งที่รู้แก่ใจว่าหลักฐานเสียเปรียบ แต่ก็ยังงัดสารพัดวิธีออกมาใช้เพื่อเล่นแง่ถ่วงเวลาและแถไถกับตำรวจอย่างผู้ดี

น่าเสียดายที่หลักฐานแน่นหนาดั่งขุนเขา คุกนี้พวกโจวซือเฉินต้องได้เข้าไปนอนแน่

ในตอนที่ทนายกำลังยื้อยุดคาราคาซังกับตำรวจ โจวซือเฉินก็ร้องเรียกเสิ่นเฉียนเอาไว้กะทันหัน

แววตาของเขาเย็นเยียบดั่งอสรพิษ ข่มขู่ทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า "เสิ่นเฉียน แกคอยดูเถอะ แกจะได้รู้ว่าไอ้ที่ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดน่ะมันเป็นยังไง"

"ผมคิดว่าผมคงไม่เข้าใจหรอกครับ" เสิ่นเฉียนหยุดฝีเท้า

เขาหันไปมองโจวซือเฉินแล้วขมวดคิ้ว "ตอนนี้ประเทศเขาสนับสนุนให้มีลูกคนที่สองกันแล้ว จะมาห่วงเรื่องเกิดเกินโควตาอะไรอีกครับ"

โจวซือเฉิน: "..."

[ค่าโซเชียลแรง +1]

"แต่ถ้าคุณคิดจะขู่ให้ผมกลัวล่ะก็" มุมปากของเสิ่นเฉียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

"คุณลองดูได้เลยนะ ผมส่งคุณเข้าไปได้รอบหนึ่ง ก็ส่งคุณเข้าไปรอบที่สองได้เหมือนกัน"

โลกยุคนี้มันช่างน่าขันสิ้นดี ผู้กระทำผิดกลับทำตัวลอยหน้าลอยตาชอบธรรม ส่วนเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายกลับต้องตัวสั่นงันงกอยู่ในความหวาดกลัวราวกับเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง

เพื่ออะไรกันล่ะ

เสิ่นเฉียนถูกอัญเชิญมาด้วยแรงพยาบาทอันแรงกล้าของเจ้าของร่างเดิม เจ้าของร่างเดิมถึงขนาดกลายเป็นผีก็ยังไม่ยอมปล่อยพวกมันไป แล้วจะกลัวพวกมันได้อย่างไร

วิญญาณที่มาจากนรก สิ่งที่ไม่กลัวที่สุดก็คือการไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด

ประกายความดุดันในดวงตาของเสิ่นเฉียนไม่ได้น้อยไปกว่าโจวซือเฉินเลยแม้แต่น้อย

โจวซือเฉินชะงักไป เดิมทีเขาคิดว่าคนที่ต้องกลัวคือเสิ่นเฉียน แต่ไม่รู้ว่าทำไมในชั่วพริบตานั้น คนที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่นกลับกลายเป็นตัวเขาเอง

เสิ่นเฉียนไม่มองโจวซือเฉินอีก เขาเดินตรงออกจากสถานีตำรวจไปทันที

ในเสี้ยววินาทีที่ก้าวพ้นสถานีตำรวจ วิญญาณของเสิ่นเฉียนพลันรู้สึกผ่อนคลายเบาสบายขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขารู้ดีว่า นี่คือแรงพยาบาทของเจ้าของร่างเดิมที่กำลังค่อย ๆ สลายไป

ดูท่าแล้ว อีกไม่นานเขาก็จะได้จากโลกใบนี้ไปแล้ว

ขอแค่ถ่ายทำรายการหาคู่ที่เหลือให้เสร็จ จากนั้นก็ปั๊มค่าโซเชียลแรงให้ครบตามเป้าก็พอ

พอคิดถึงค่าโซเชียลแรงของตัวเองในตอนนี้ที่มีอยู่แค่เศษเล็กเศษน้อย เสิ่นเฉียนก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงเป็นครั้งแรก

ต้องเร่งมือให้หนักกว่านี้แล้ว

ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

เสิ่นเฉียนกดรับสาย

เสียงของเกาจั๋วดังมาจากปลายสาย "หันหลังมาสิ"

เสิ่นเฉียนกะพริบตาปริบ ๆ พอหันกลับไป ก็เห็นเกาจั๋วยืนพิงอยู่ข้างรถ

ดูเหมือนเขาจะรออยู่หน้าสถานีตำรวจมานานมากแล้ว เส้นผมจึงถูกลมพัดจนยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาราวกับถูกโอบล้อมด้วยม่านหมอกจาง ๆ ใต้แสงไฟข้างทาง

"กลับบ้านกันเถอะ"

เกาจั๋วเอ่ยผ่านสายโทรศัพท์ น้ำเสียงไพเราะน่าฟังจนทำให้คนฟังรู้สึกจั๊กจี้ในหู

เสิ่นเฉียนผ่อนลมหายใจออกมายาว ๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มจริงใจครั้งแรกของวัน "ไปเดี๋ยวนี้แหละ"

เขาเดินตรงไปหาเกาจั๋ว

ทันทีที่ขึ้นรถ เสิ่นเฉียนก็เอนตัวพิงเบาะข้างคนขับ ไม่คิดจะปิดบังความเหนื่อยล้าของตัวเองแม้แต่น้อย

เกาจั๋วนึกถึงเงาร่างที่ยืนอยู่บนเวทีอย่างสงบนิ่งและแน่วแน่เมื่อครู่ ในใจก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เมื่อวานเขาเดาได้เพียงผิวเผิน แต่คาดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่เสิ่นเฉียนต้องเผชิญนั้นจะมืดมนถึงขนาดไหน

มืดมนเสียจนทำให้เขาถึงกับสั่นสะท้านเมื่อได้ล่วงรู้ความจริง

พอนึกถึงว่าเมื่อวานเสิ่นเฉียนทำท่าทีสบาย ๆ แล้วพูดถึงเรื่องที่จะทำในวันนี้อย่างไม่ยี่หระได้อย่างไร

เกาจั๋วก็ไม่เคยอยากให้ใครตายเท่ากับเวลานี้มาก่อน

หากวันนี้เสิ่นเฉียนประมาทไปแม้เพียงนิดเดียว สิ่งที่ต้องเผชิญก็คือความพินาศย่อยยับจนไม่อาจกู้คืน

เกาจั๋วหลับตาลงเพื่อระงับอารมณ์อันดำมืดและรุนแรงของตนเอาไว้

เขาหันไปมองเสิ่นเฉียนที่ขดตัวอยู่บนเบาะด้วยความเหนื่อยล้า ปลายนิ้วสอดผ่านเส้นผมแล้วลูบศีรษะของเสิ่นเฉียนเบา ๆ

"จบแล้วนะ"

"นั่นสิครับ" เสิ่นเฉียนยิ้มออกมาอย่างเกียจคร้านเช่นกัน

พรุ่งนี้ก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว

สัญญาระหว่างเสิ่นเฉียนกับบริษัทจะสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้

เขากำลังจะกลายเป็นคนว่างงาน

ความสุขที่จะได้รับอิสรภาพกับความกังวลที่ไร้แหล่งรายได้ หล่อหลอมกลายเป็นความรู้สึกอันซับซ้อนของเสิ่นเฉียนในยามนี้

เกาจั๋วดูเหมือนจะมองความรู้สึกของเสิ่นเฉียนออก เขาเอ่ยถามขณะขับรถว่า "หลังจากนี้วางแผนจะทำอะไรต่อ"

บริษัทที่เขาแลกเปลี่ยนมาจากชือหวาเยียนเมื่อคราวก่อน ช่วงนี้ดำเนินกิจการไปได้ด้วยดีทีเดียว

ขอเพียงเสิ่นเฉียนเอ่ยปากว่า "ตกลง" เส้นทางที่ปูทางไว้อย่างดีก็จะปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาทันที

ทว่าคำตอบของเสิ่นเฉียนกลับเหนือความคาดหมาย

เขาคิดดูครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "อาจจะกะว่าจะเริ่มทำธุรกิจส่วนตัวน่ะครับ"

"พอกลับไปแล้ว นายช่วยให้หนุ่มหล่อรอบตัวนายสแกนคิวอาร์โค้ดของผมหน่อยนะ ช่วยอุดหนุนธุรกิจความรักของผมหน่อย"

เกาจั๋ว : "..."

[ค่าโซเชียลแรง +1]

มุมปากของเสิ่นเฉียนประดับด้วยรอยยิ้ม

เกาจั๋วเองก็หัวเราะออกมา เขากะทืบเบรกกะทันหัน

ร่างของเสิ่นเฉียนพุ่งไปข้างหน้าตามแรงเฉื่อย ก่อนจะกระแทกกลับมาพิงพนักเบาะเบา ๆ

รถจอดสนิทอยู่ใต้โคมไฟถนนสีส้มสลัว

เสิ่นเฉียนหันไปมองเกาจั๋ว พลางกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ

เกาจั๋วเอี้ยวตัว ขนตายาวทอดเงาลงบนเปลือกตา ในดวงตาสีดำขลับลึกล้ำคู่นั้น เวลานี้สะท้อนเพียงภาพของเสิ่นเฉียนคนเดียว

"ถ้าเป็นธุรกิจความรักของนาย ผมคิดว่าไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาสนับสนุนหรอก" แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ และดวงตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกอยากครอบครองคู่นั้น

"แค่ผมคนเดียว ก็สนับสนุนนายได้มากพอแล้ว"