ตอนที่ 96 หลักฐานมัดตัวชิ้นสุดท้าย

ตำรวจไม่คาดคิดว่าการแจ้งความครั้งนี้จะมีความลับซ่อนอยู่มากขนาดนี้ พวกเขามีประสบการณ์การทำคดีอย่างโชกโชน และเคยเห็นเรื่องเน่าเฟะสกปรกโสมมในวงการบันเทิงมาไม่น้อย

ตอนที่ผู้ช่วยคนนี้ยอมรับความผิดทั้งหมดไว้คนเดียว พวกเขาก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเรียบง่ายแค่นั้นแน่นอน

แต่การทำคดีต้องยึดหลักฐานเป็นสำคัญ หากหลังจากนี้หาหลักฐานอื่นไม่เจอ พวกเขาก็ยากจะถอนรากถอนโคนลากตัวการที่เหลือออกมาได้

ถ้าวันนี้ไม่ได้ดาราหนุ่มคนนี้ฉลาดเป็นกรด ป่านนี้คงยากแม้แต่จะถอนหัวผักกาดหัวนี้ออกมาด้วยซ้ำ

พวกเขาสั่งให้คนคุ้มกันสถานที่เกิดเหตุไว้ก่อน จากนั้นก็เตรียมจะคุมตัวทุกคนกลับไปสอบสวน

ทว่าในตอนนั้นเอง เสิ่นเฉียนกลับเดินไปที่ขอบเวทีอย่างกะทันหัน

เขาโน้มตัวลงไปหยิบแฟลชไดรฟ์อันหนึ่งออกมาจากใต้พรมตรงริมขอบเวที

นี่คือแฟลชไดรฟ์ที่เขาแอบเอามาซ่อนไว้ตรงนี้ล่วงหน้าตั้งแต่วันแรกที่มาซ้อม

เขารู้ดีว่าการเก็บของสิ่งนี้ไว้กับตัวไม่ปลอดภัย

โจวซือเฉินเห็นของในมือเสิ่นเฉียนก็หรี่ตาลงอย่างอันตราย

หลายวันที่เสิ่นเฉียนมาซ้อม โจวซือเฉินแอบตรวจโทรศัพท์มือถือของเขาไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

ครั้งนี้เขาถึงได้กล้าลงมืออย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมเช่นนี้

คิดไม่ถึงเลยว่า เสิ่นเฉียนจะเอาของมาซ่อนไว้ในที่แบบนี้ แถมยังซ่อนอยู่ใต้จมูกของทุกคนอีกต่างหาก

จนถึงตอนนี้ โจวซือเฉินถึงรู้สึกขึ้นมาจริงๆ แล้วว่าเรื่องชักจะรับมือยาก

เสิ่นเฉียนเป่าฝุ่นบนตัวแฟลชไดรฟ์เบาๆ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองสีหน้าของทั้งสี่คนที่แทบอยากจะกินเลือดกินเนื้อเขา

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "คุณตำรวจครับ ผมยังมีหลักฐานอีกชิ้นหนึ่ง"

"นอกจากเรื่องที่แจ้งไปเมื่อกี้แล้ว ผมอยากจะแจ้งความเรื่องที่พวกเขารวมกลุ่มกันเสพยาเสพติดด้วยครับ"

พอได้ยินคำพูดของเสิ่นเฉียน ที่นั่งผู้ชมก็ฮือฮากันยกใหญ่

ใบหน้าของหลี่หลี่ ซูเยี่ยน และเถาเชียนอวี่บนเวทีซีดเผือดลงทันตา

แววตาของโจวซือเฉินพลันฉายประกายชั่วร้ายเยียบเย็นออกมาเช่นกัน

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า เสิ่นเฉียนจะยังเก็บหลักฐานเอาไว้ในมือได้อีก

ถ้าหลักฐานเป็นของจริงละก็ พวกเขาก็เป็นอันจบเห่กันหมดแน่

วงการบันเทิงไม่มีที่ยืนให้ศิลปินที่มีประวัติด่างพร้อย ต่อให้พวกเขามีแบ็กหลังยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ไม่มีสปอนเซอร์หรือค่ายไหนกล้าป้อนงานให้อยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น พ่อแม่และครอบครัวของพวกเขาก็ไม่มีทางยอมให้คนในตระกูลมีรอยมลทินแบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด

เถาเชียนอวี่วิ่งปรี่เข้าไปราวกับคนบ้าคลั่ง หมายจะแย่งแฟลชไดรฟ์ในมือของเสิ่นเฉียน ทว่ากลับถูกตำรวจขวางเอาไว้ได้ทันควัน

"ปล่อยฉัน!" ดวงตาของเขาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่เสิ่นเฉียนอย่างเอาเป็นเอาตาย "เสิ่นเฉียน ฉันขอเตือนให้นายหยุดเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นนายจะต้องเสียใจกับสิ่งที่ทำในวันนี้ไปตลอดชีวิต!"

ถ้าพวกเขาไม่มีความสุข ก็อย่าหวังว่าเสิ่นเฉียนจะได้อยู่อย่างสงบสุขเหมือนกัน!

"กรุณาหยุดพฤติกรรมข่มขู่ของคุณด้วยครับ" คุณตำรวจกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

แต่เถาเชียนอวี่ยังคงจ้องเสิ่นเฉียนตาไม่กะพริบ

เสิ่นเฉียนเองก็มองตอบเขากลับไปอย่างสงบ

คนพวกนี้ดูเหมือนจะไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะมีวันที่ตัวเองถูกกระชากหน้ากากเปิดโปง

และพอช่วงเวลานี้มาถึง พวกเขากลับคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นความผิดของคนอื่นเสียอย่างนั้น

เสิ่นเฉียนไม่ได้พูดอะไรมากความ เขาเพียงก้าวลงจากเวที แล้วเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับจอขนาดใหญ่บนเวทีโดยตรง

"......"

เจ้าหมอนี่ มันได้ใจจริงๆ

ผู้ชมในฮอลล์รู้สึกเพียงว่า ค่าตั๋ววันนี้มันคุ้มเกินคุ้มยิ่งกว่าถูกหวยเสียอีก

ดูคอนเสิร์ตจบแถมยังได้เสพเผือกชิ้นโตสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ได้ทั้งความบันเทิงและข่าวซุบซิบแบบทูอินวัน ไม่เคยเห็นคอนเสิร์ตของใครจะสุดจัดปลัดบอกขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ!

แม้ว่าการไลฟ์สดออนไลน์จะถูกตัดสัญญาณไปตั้งแต่ตอนที่ผู้ช่วยถูกจับกุมเมื่อครู่แล้วก็ตาม

ทว่าในเมื่อมีผู้ชมอยู่เต็มฮอลล์ขนาดนี้ จึงยังมีคนจำนวนไม่น้อยแอบเปิดไลฟ์สดในที่เกิดเหตุ เพื่อเปิดโอกาสให้ชาวเน็ตสายเผือกในโลกออนไลน์ได้เข้ามาร่วมวงเสพเผือกด้วย

ด้วยเหตุนี้ ในเวลาเพียงชั่วพริบตา คีย์เวิร์ดที่เกี่ยวข้องกับ "คอนเสิร์ตอำลาของบอยแบนด์ระดับท็อป" จึงกวาดพื้นที่ไปเกินกว่าครึ่งหนึ่งของสิบอันดับแรกบนฮอตเสิร์ช

วงการบันเทิงระเบิดลงตูมใหญ่

เกิดเรื่องอื้อฉาวขนาดใหญ่โตขนาดนี้ เดิมทีทางผู้จัดตั้งใจจะเคลียร์พื้นที่ไล่คนกลับ ทว่าผู้ชมเรือนหมื่นต่างก็อยากมุงดูเรื่องชาวบ้าน มีหรือที่พวกเขาจะยอมเดินออกไปง่ายๆ?

เหล่าผู้ชมต่างพากันนั่งปักหลักแน่นหนาราวกับขุนเขาที่ไม่สะทกสะท้าน!

พริบตานั้น จอขนาดใหญ่ก็เริ่มฉายวิดีโอความยาวสองนาทีกว่า ทุกคนต่างเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

"คุณย่าครับ อรุณสวัสดิ์ครับ!"

บนหน้าจอเริ่มจากปรากฏใบหน้าของเสิ่นเฉียน เขากล่าวทักทายกับกล้องว่า "พวกเรามาถึงประเทศ C ตั้งแต่เมื่อคืนเพื่อมาร่วมงานงานหนึ่ง ทะเลที่นี่เป็นสีเขียวมรกตด้วยนะ คุณย่าดูสิครับ"

ด้านหลังของเขาคือท้องทะเลสีเขียวอมฟ้า ลมทะเลพัดปอยผมตรงหน้าผากของเขาพลิ้วไหว ทั้งคนทั้งบรรยากาศช่างงดงามราวกับภาพฝัน

เพื่อให้ถ่ายติดผืนทะเล เสิ่นเฉียนจึงหมุนกล้องไปอีกฝั่ง

"ตอนนี้เพิ่งหกโมงเช้ากว่า ๆ ที่นี่ฟ้าสว่างเร็วมากเลยครับ" เสิ่นเฉียนเดินออกจากห้อง พลางเดินไปที่ระเบียงพลางพูดว่า "แต่หนาวกว่าในประเทศจริง ๆ ด้วย เดี๋ยวผมไปหากระเป๋าเดินทางหยิบเสื้อคลุมก่อนนะ"

เขาเดินไปพลางพึมพำกับตัวเองไปพลางว่า "ผมจำได้ว่าเหมือนจะวางไว้ในห้องชั้นล่างนะ"

หลังจากลงมาถึงชั้นล่าง เสิ่นเฉียนก็เดินไปที่ปลายทางเดินอีกฝั่ง เมื่อเคาะประตูแล้วไม่มีเสียงตอบรับ เขาก็เปิดประตูห้องห้องหนึ่งเข้าไป

ภายในห้องนั้นรูดผ้าม่านปิดไว้หมด มืดสลัวไปหมดจนมองอะไรแทบไม่เห็น

"เหมือนจะเป็นห้องนี้นะ" เสิ่นเฉียนย่นจมูก รู้สึกเหมือนว่ากลิ่นมันแปลก ๆ พิกล

เขาคลำมือไปตามผนังจนเจอสวิตช์ไฟ

ชั่วพริบตาที่เปิดไฟ สภาพภายในห้องก็แวบผ่านหน้ากล้องไป

ในกล้องปรากฏร่างของคนสองสามคนที่ทุกคนในที่แห่งนี้คุ้นหน้าคุ้นตากันเป็นอย่างดี

มีทั้งซูเยี่ยน หลี่หลี่ เถาเชียนอวี่ และโจวซือเฉิน

พวกเขานอนระเกะระกะอยู่บนพื้นและบนโซฟา

ความสว่างที่จ้าขึ้นมากะทันหันทำให้ทุกคนขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายตา

หลี่หลี่ที่กำลังสะลึมสะลือพูดขึ้นอย่างหงุดหงิดเต็มทน "ปิดไฟ"

เสิ่นเฉียนไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในห้อง จึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขาพูดพลางเอ่ยคำว่า "ขอโทษครับ" แล้วรีบปิดไฟทันที

โทรศัพท์ในมือถูกลดต่ำลงตามไปด้วย มุมกล้องจึงคว่ำลง จากนั้นก็เห็นเพียงภาพประตูถูกปิดลง

แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ทว่าภาพที่แวบผ่านไปในห้องเมื่อครู่ ก็ทำให้ใบหน้าของบรรดาผู้ชมเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ผงสีขาวที่เหลืออยู่บนโต๊ะ รวมถึงกระบอกฉีดยา มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสถานที่มั่วสุมเสพยา

ภาพที่แวบผ่านไปนั้นจับสังเกตได้ยากจริง ๆ ทว่าสายตาของผู้ชมในที่เกิดเหตุต่างเบิกกว้างดั่งกระดิ่งทองเหลือง ไม่ปล่อยให้พิรุธแม้เพียงนิดเดียวเล็ดลอดสายตาไปได้

หลังจากเห็นภาพที่ล่อแหลม เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ก้าวเข้ามาหยุดการเล่นวิดีโอทันที เพื่อป้องกันไม่ให้คลิปแพร่กระจายออกไปจนสร้างผลกระทบที่ไม่ดี

ทว่าเนื้อหาในวิดีโอนี้กลับดึงดูดความสนใจของพวกเขาเข้าเต็มเปา

สายตาของตำรวจตวัดมองไปยังคนทั้งสี่ทันที

เสิ่นเฉียนเงยหน้ามองจอภาพ วิดีโอนี้ซ่อนอยู่ในคลิปที่เจ้าของร่างเดิมส่งให้คุณย่านี่เอง

สาเหตุที่ตอนแรกเขาหาคลิปนี้ไม่เจอ ก็เพราะจำนวนวิดีโอที่เขาต้องค้นหาในแต่ละครั้งนั้นมีมหาศาลจนน่าตกใจ

และจังหวะเสี้ยววินาทีนี้ก็ช่างแนบเนียนและสั้นเกินไปจริง ๆ

อีกทั้งเรื่องราวในวันนั้นก็ไม่ได้หลงเหลือความทรงจำใด ๆ อยู่ในหัวของเจ้าของร่างเดิมเลย

เจ้าของร่างเดิมคิดแค่ว่าเพื่อนร่วมวงของเขาคงเมาหนักเมื่อคืนก่อน จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ แล้วส่งวิดีโอที่เพิ่งถ่ายเสร็จไปให้คุณย่า เพื่อบอกว่าตนเองเดินทางมาถึงประเทศ C อย่างปลอดภัยแล้ว

เขาไม่เคยรู้เลยว่า ชะตากรรมของตัวเองจะต้องก้าวไปสู่จุดจบเพราะเหตุการณ์นี้

เมื่อวันหนึ่งหลี่หลี่ดันนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้

เสิ่นเฉียนที่เห็นสถานที่เสพยากับตาและอาจมีหลักฐานเก็บไว้ จึงถูกกำหนดให้ต้องพบกับจุดจบอันเลวร้าย

เสิ่นเฉียนมองสีหน้าซีดสลับคล้ำของพวกเขาก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

จังหวะเวลาอันดีที่พวกเขาอุตส่าห์เลือกให้เขา มันจะไม่ใช่ช่วงเวลาอันดีที่พวกเขาเลือกให้ตัวเองด้วยหรอกหรือ

หวังว่าพวกเขาจะชอบสิ่งที่ตัวเองเลือกนะ