ตอนที่ 100 เมืองโรคระบาด 2

เฉิงจือเวยยิ้มพลางตบบ่าโม่เจา "โธ่เอ๋ย พ่อพ่อค้าหน้าเลือด เวลาป่านนี้แล้วยังจะมาคิดเล็กคิดน้อยอีก เด็กคนเดียวจะกินได้สักเท่าไรกันเชียว ขืนยังไม่ไป ซอมบี้จะมากัดก้นนายแล้วนะ!"

ลู่ฉือเก็บมีด หันไปมองเงาร่างสีเทาที่เริ่มรวมตัวกันนอกประตู "อย่ามัวพล่าม ฝูงซอมบี้ใกล้จะมาแล้ว เราต้องรีบหาตัวผู้ป่วยหมายเลขศูนย์ให้เจอเร็วที่สุด"

ชวีหลิงโจวยันตู้ยาพยุงตัวลุกขึ้นยืน เฉิงจือเวยเงยหน้ามองเขาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นมา จากที่ก้มมองกลายเป็นมองระดับสายตาแล้วเปลี่ยนเป็นแหงนมอง "พี่ลู่ นี่น่ะเหรอเด็กที่คุณว่า พอยืนขึ้นมานี่แทบจะสูงกว่าพี่แล้วนะ..."

ลู่ฉือเองก็คาดไม่ถึงว่า "เด็ก" คนนี้จะตัวสูงขนาดนี้ เมื่อกี้ตอนขดตัวกลมอยู่ในมุมยังดูเหมือนแมวจรจัดอยู่แท้ ๆ เขาแตะจมูกแก้เก้อแล้วเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง "เวลานี้ใช่เวลามาแซวเล่นไหม ถอยได้แล้ว"

พวกเขากลุ่มหนึ่งย่องออกจากประตูด้านหลังคลินิก ถนนในเมืองโรคระบาดถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาสีเทาอมเขียว ระยะการมองเห็นไม่ถึงสิบเมตร

เฉิงจือเวยเดินนำทางอยู่ข้างหน้า ในมือถือแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ที่หยิบติดมือมาจากเซฟเฮาส์หลังก่อน บนหน้าจอระบุพื้นที่ที่ผู้ป่วยหมายเลขศูนย์อาจจะเคยเคลื่อนไหวไว้หลายจุด

"ถ้าดูจากเส้นทางการแพร่เชื้อ จุดที่ผู้ป่วยหมายเลขศูนย์ปรากฏตัวครั้งแรกน่าจะอยู่แถวโบสถ์ใจกลางเมือง แต่พอไวรัสแพร่กระจายก็ถูกย้ายไปที่เขตกักกันของโรงพยาบาลประจำเมือง"

เฉิงจือเวยขยายภาพตรวจจับความร้อนบนหน้าจอ จุดสีแดงที่แสดงถึงฝูงซอมบี้กระจายตัวหนาแน่นเต็มไปหมดทั่วทั้งบล็อกถนน "ปัญหาตอนนี้คือ ระหว่างโบสถ์กับโรงพยาบาลมีถนนคั่นอยู่สามสาย และแต่ละสายมีคลื่นฝูงซอมบี้อย่างน้อยสองระลอก"

ลู่ฉือกวาดตามองแผนที่ "แยกย้ายกันหาเบาะแส โม่เจากับจือเวยไปค้นบันทึกเอกสารที่โบสถ์ ฉันกับคนที่เหลือจะไปสำรวจทางที่โรงพยาบาล"

ชวีหลิงโจวยืนอยู่ข้าง ๆ กอดกระเป๋าพยาบาลไว้อย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครสังเกตว่าเขาควรจะไปกับกลุ่มไหน

โม่เจาปรายตามองเขา "แล้วเขาจะตามใครไป"

"ตามนายไป"

มุมปากของโม่เจาตุกระตุกเบา ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก หันหน้าเดินมุ่งตรงไปยังทิศทางของโบสถ์

ประตูเหล็กของโบสถ์ปิดแง้มไว้ ภายในเละเทะระเกะระกะ ม้านั่งยาวล้มระเนระนาดบนพื้น กระจกสีแตกไปเกินครึ่ง แสงจันทร์ส่องลอดรอยโหว่เข้ามา ทอดเงาแสงเอียงกะเท่เร่ลงบนพื้น

เฉิงจือเวยนั่งยอง ๆ อยู่หน้าตู้เก็บเอกสารเพื่อค้นหาบันทึกพิธีศีลจุ่มและมรณบัตร ส่วนโม่เจาตรวจสอบทางเข้าห้องใต้ดินลับบริเวณใกล้แท่นบูชา

ชวีหลิงโจวกอดกระเป๋าเสบียงยาพยาบาลยืนอยู่ในมุมห้อง ไม่ได้ช่วยอะไรได้มากนัก

เสียงคำรามต่ำดังมาจากประตูด้านข้าง ซอมบี้สามตัวพุ่งพรวดออกมาจากด้านหลังห้องสารภาพบาป ผิวหนังสีเทาอมเขียวเต็มไปด้วยตุ่มหนองเปื่อยพุพอง ลูกตาขุ่นขาว มุมปากมีน้ำลายเหนียวหนืดย้อยลงมา

พวกมันจับกลิ่นอายของคนเป็นได้ จึงพุ่งกระโจนตรงไปยังทิศทางที่เฉิงจือเวยอยู่

เฉิงจือเวยตอบสนองรวดเร็วมาก เธอเหวี่ยงไม้เบสบอลฟาดตัวหน้าสุดกระเด็นไป แต่ตัวที่สองก็กระโจนเข้ามาจากทางด้านข้างแล้ว

เธอหันกลับมาไม่ทัน เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ากรงเล็บของซอมบี้ตัวนั้นกำลังจะคว้าโดนไหล่ของเธอ ทว่าชวีหลิงโจวที่กอดกระเป๋าพยาบาลกลับวิ่งไปข้าง ๆ สองก้าว หลบพ้นแนวการโจมตีของซอมบี้ได้อย่างพอดิบพอดี

เฉิงจือเวยอาศัยจังหวะนี้เหวี่ยงไม้เบสบอลครั้งที่สอง จัดการตัวที่เหลืออีกสองตัวลงได้ แล้วหอบหายใจพลางหันกลับไปมอง

ชวีหลิงโจวขดตัวอยู่หลังม้านั่งยาวที่ล้มคว่ำ กอดกระเป๋าพยาบาลไว้ในอ้อมอกแน่น ทั้งตัวสั่นเทิ้ม

เฉิงจือเวยไม่ได้คิดอะไรมาก คิดแค่ว่าเขาโชคดีเฉย ๆ

โม่เจาชะโงกหน้าออกมาจากทางเข้าห้องใต้ดิน "เจอแล้ว! ใต้ดินของโบสถ์มีห้องเก็บศพ แฟ้มประวัติผู้เสียชีวิตกลุ่มแรกอยู่ที่นี่ทั้งหมด ผู้ป่วยหมายเลขศูนย์ชื่อเสิ่นตู้ เพศชาย อายุสามสิบเจ็ดปี เส้นทางการเคลื่อนไหวก่อนติดเชื้อจุดสุดท้ายคือโรงพยาบาลประจำเมือง"

ความหนาแน่นของซอมบี้ที่โรงพยาบาลประจำเมืองสูงกว่าพื้นที่อื่น ๆ ในเมืองถึงหลายเท่า

กำแพงด้านนอกของตึกเต็มไปด้วยเถาวัลย์กลายพันธุ์เลื้อยพัน ห้องโถงชั้นหนึ่งเนืองแน่นไปด้วยซอมบี้ที่เดินเพ่นพ่าน แม้แต่ในปล่องลิฟต์ก็ยังมีอัดแน่นอยู่หลายตัว

พวกของลู่ฉือเคลียร์ทางเดินบันไดข้างออกมาได้เส้นหนึ่งแล้ว แต่ซอมบี้ยังคงหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

"บุกตรงไปที่แผนกจิตเวชชั้นเก้าเลย อย่าแตกแถวอีก!" ลู่ฉือฟันมีดใส่ซอมบี้สองตัวที่ขวางบันไดจนล้มคว่ำ แล้วออกแรงวิ่งนำขึ้นไปข้างบน

ทางเดินบันไดคับแคบ โม่เจาวิ่งอยู่หน้าสุด เฉิงจือเวยกับลู่ฉือคอยระวังหลัง ส่วนชวีหลิงโจวถูกประกบอยู่ตรงกลาง วิ่งซวนเซตามไปติด ๆ

เมื่อวิ่งมาถึงชั้นหก ฝูงซอมบี้ระลอกใหม่ก็ทะลักเข้ามาตรงประตูบันไดหนีไฟอย่างกะทันหัน โม่เจาถูกต้อนจนมุมอยู่ตรงหัวมุม ซอมบี้ตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ลำคอของเขาจากด้านข้าง

เขายื่นมือไปคว้าตัวชวีหลิงโจวที่อยู่ข้างๆ แล้วผลักออกไปข้างหน้าอย่างแรง

ชวีหลิงโจวถูกเขาผลักจนเซไปกระแทกกำแพง ไหล่ชนเข้ากับประตูกล่องสายส่งน้ำดับเพลิงเหล็กจนเกิดเสียงดังทึบ

พวกซอมบี้ถูกคนเป็นๆ ที่กระเด็นเข้ามาอย่างกะทันหันดึงดูดความสนใจ โม่เจาจึงอาศัยจังหวะนี้มุดเข้าบันไดหนีไฟแล้ววิ่งขึ้นไปข้างบนต่อ

ลู่ฉือกับเฉิงจือเวยถูกฝูงซอมบี้ขวางไว้ จึงไม่มีเวลาสนใจสิ่งที่เกิดขึ้นข้างหลังเลย ได้แต่กัดฟันเปิดทางขึ้นไปด้านบนต่อ คนกลุ่มนั้นหายลับเข้าไปในโถงบันได เหลือเพียงชวีหลิงโจวคนเดียวที่ต้องเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้

ชวีหลิงโจวพิงอยู่ข้างกล่องสายส่งน้ำดับเพลิง ซอมบี้ที่กินพื้นที่ไปครึ่งทางเดินกำลังรุกคืบเข้ามาหาเขา

ตัวที่วิ่งอยู่หน้าสุดอยู่ห่างจากเขาเพียงก้าวเดียว กรงเล็บสีเขียวเทายื่นตรงเข้าหาลำคอของเขา

กรงเล็บนั้นชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ปลายนิ้วเน่าเปื่อยอยู่ห่างจากคอของเขาไม่ถึงสิบเซนติเมตร

ฝูงซอมบี้ด้านหลังเองก็หยุดชะงักลงทั้งหมด ทั้งทางเดินราวกับถูกใครบางคนกดปุ่มหยุดชั่วคราว ทุกตัวหยุดนิ่งค้างอยู่ในจังหวะที่กำลังโถมเข้าใส่

หยดน้ำที่รั่วลงมาจากเพดานกระทบลงบนกระเบื้องปูพื้น เสียงนั้นดังกังวานชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบสนิท

ชวีหลิงโจวก้มหน้า ปอยผมปรกบังสีหน้าเอาไว้ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

สุดท้ายก็ทิ้งเขาไปจนได้...

โม่เจาคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ว่าทำไมซอมบี้ฝูงนี้ถึงได้ตามกัดเขาดุที่สุด

เขาหนีจากชั้นหกขึ้นมาถึงชั้นเจ็ด ฝูงซอมบี้ด้านหลังตามติดเขาแจราวกับติดเครื่องระบุตำแหน่ง เลี้ยวโค้งไม่ชะลอความเร็ว แถมยังปีนบันไดเร็วกว่าคนเป็นๆ อย่างเขาเสียอีก

ตอนที่เขาถีบประตูหนีไฟเปิดออกก็เกือบถูกซอมบี้ที่หมอบอยู่หลังประตูกัดหน้า จึงต้องกระเสือกกระสนพุ่งขึ้นชั้นเก้าต่อไป

ลู่ฉือฟันซอมบี้ที่ขวางทางขาดเป็นสองท่อน พลางกัดฟันคำรามลั่น "โม่เจา! บนตัวนายมีอะไรดึงดูดพวกมันอยู่หรือเปล่า! นายไปทางไหนพวกมันก็ตามไปทางนั้น มันหมายความว่ายังไงกันแน่!"

โม่เจาวิ่งหนีตายสุดชีวิตพลางตะโกนกลับไป "เชี่ยเอ๊ย! ฉันจะไปรู้ได้ไงวะ!"

เขาคลำไปตามตัว ในกระเป๋านอกจากบิสกิตอัดแท่งครึ่งซองแล้ว ก็มีแค่ไม้กางเขนที่ฉกมาจากโบสถ์อันหนึ่ง

เฉิงจือเวยมองแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ในมือ จุดสีแดงที่แสดงตำแหน่งของซอมบี้บนหน้าจอกำลังกระจายตัวใหม่ในรูปแบบที่แปลกประหลาด

ฝูงซอมบี้ที่เดิมทีปิดล้อมบันไดหนีไฟแต่ละจุดอย่างสม่ำเสมอ ตอนนี้ส่วนใหญ่กลับเคลื่อนที่ไปในทิศทางของโม่เจา

เธอขมวดคิ้ว แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้คิดทบทวน ตำแหน่งของแผนกจิตเวชบนแผนที่ถูกระบุออกมาแล้ว "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกันนะ! อยู่ที่แผนกจิตเวชชั้นเก้า ผู้ป่วยหมายเลขศูนย์อยู่ที่นั่น!"

ทุกคนแยกย้ายกันตามทางเข้าต่างๆ เพื่อขึ้นไปยังชั้นเก้า โม่เจาดึงแขนเฉิงจือเวยไว้ไม่ยอมปล่อย "ฉันไปด้วย!"

เฉิงจือเวยสะบัดแขนออก "ตอนนี้ต้องแยกกันตามหาคน ฉันยังต้องไปเอายาเพื่อสกัดตัวอย่างเชื้อโรคอีก" พูดจบก็วิ่งตรงไปอีกทางทันที

โม่เจาไม่มีทางเลือก ได้แต่กัดฟันลุยขึ้นชั้นเก้า ซอมบี้ราวกับมีระบบตรวจจับอัตโนมัติ พากันเลี้ยวหักมุมวิ่งกรูไปยังทิศทางของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ซอมบี้ไม่กี่ตัวที่เพิ่งจะตามหลังเฉิงจือเวยมาติดๆ ก็ผละจากไป ต่างหันขวับไปวิ่งไล่ตามโม่เจาแทน

เฉิงจือเวยพลันสังเกตเห็นว่าข้างหลังเงียบสงบลง เธอหยุดยืนเอามือยันเข่าหอบหายใจอย่างหนัก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นชวีหลิงโจวที่เพิ่งถูกผลักเข้าไปในฝูงซอมบี้กำลังเดินมาจากปลายทางเดินฝั่งนั้น

เธอตกใจจนเกือบเหวี่ยงไม้เบสบอลออกไป "นายยังมีชีวิตอยู่เหรอ! ไม่เป็นไรใช่ไหม!"

ชวีหลิงโจวส่ายหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา "ไม่เป็นไรครับ เมื่อกี้แอบเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยมา"