ตอนที่ 99 เมืองโรคระบาด 1

พอแต่งหน้าเสร็จ ซ่งสืออานก็ถูกผู้กำกับเรียกไปถ่ายภาพฟิตติงทันที

บรีฟคือต้องดูอ่อนแอและน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาจับสายกระเป๋าผ้าใบใส่เครื่องมือไว้แน่น นิ้วมือกำแน่น แววตาไร้เดียงสาและดูเคว้งคว้าง ท่าทางดูไร้พิษภัยอย่างสิ้นเชิง พอยืนอยู่หน้าฉากซากปรักหักพัง ซากกำแพงพังทลายรอบตัวก็ยิ่งขับเน้นให้เขาดูตัวเล็กลงไปอีก

ช่างภาพกดชัตเตอร์รัวไม่ยั้ง

ถ่ายเซ็ตนี้เสร็จ ผู้กำกับก็สั่งให้เขาหยิบมีดผ่าตัดออกมา แต่งหน้าทำผมแบบเดิม ยืนตำแหน่งเดิม มีเพียงแววตาเท่านั้นที่เปลี่ยนไป

มีดผ่าตัดถูกถือขวางอยู่ตรงหน้าแขน คมมีดยังมีคราบสนิมสีแดงคล้ำที่ฝ่ายพร็อพทำไว้ เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตามองผ่านท่อนแขนด้านบนไปยังเลนส์กล้อง

เด็กหนุ่มพเนจรไร้เดียงสาเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยสายตาเหยียดหยามมองลงมาจากที่สูง ราวกับกำลังก้มมองฝูงมดปลวกที่ติดอยู่ในเขาวงกต

ความแตกต่างระหว่างสองอารมณ์ชัดเจนจนช่างภาพถึงกับชะงักนิ้วที่กดชัตเตอร์ไปครู่หนึ่ง

ผู้กำกับมองภาพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์พลางพยักหน้าหงึก ๆ อย่างพอใจ ตอนนั้นก็เพราะเห็นรูปเต่าหิมะสุดคอนทราสต์ที่ลานสกีอาเล่อไท่นี่แหละ

หนุ่มนักสกีมาดเท่ในชุดสกีมือโปร ผูกเบาะรองก้นรูปเต่าสีเขียวไว้ที่เอว ความรู้สึกทั้งคูลทั้งมุ้งมิ้งแถมยังดูผ่อนคลายไม่แคร์สายตาใคร ทำให้เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีเสน่ห์บางอย่างที่พิเศษมาก

พอเห็นภาพฟิตติงเซ็ตนี้แล้ว ยิ่งมั่นใจว่าเลือกคนไม่ผิดจริง ๆ

ถ่ายเสร็จเขาก็ไปพบกับเหล่านักแสดงนำที่จะต้องร่วมฉากกันในพาร์ตหลัง พอเวินฉิงเห็นหน้าซ่งสืออานแวบแรกก็เบิกตากว้างทันที "นายหน้าตาแบบนี้จริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย! ผู้กำกับบอกว่ามีหนุ่มหล่อมาเล่นคู่กับพวกเรา คราวนี้ไม่ได้โกหกแฮะ"

วะฮ่า ๆ ในที่สุดก็มีอาหารตาเข้ามาสักคน แถมยังเป็นน้องชายน่ารักน่าเอ็นดูอีก

เธอเดินวนรอบตัวซ่งสืออานพร้อมถูไม้ถูมืออย่างตื่นเต้น แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ "ต่อไปถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ อย่าลืมมาหาพี่สาวนะจ๊ะ~"

เฮ่อหมิงโหลวเห็นแววตาของเวินฉิงก็รู้ทันทีว่าคิดอะไรไม่ดีอยู่แน่ เขาเดินเข้ามาข้างหน้าแล้วยื่นมือออกไปช่วยคลี่คลายสถานการณ์อย่างนุ่มนวล "สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับนะ กว่าจะได้ตัวละครของนายมาถ่ายเนี่ยไม่ง่ายเลยจริง ๆ พาร์ตหน้า ๆ ถ่ายเสร็จไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้เพิ่งจะได้มาถ่ายซ่อมพาร์ตหลัง รอดูฝีมือนายอยู่นะ"

ซ่งสืออานเห็นบรรยากาศในกองถ่ายดีขนาดนี้ หัวใจที่เคยกังวลอยู่ก็ผ่อนคลายลงไปมาก

เขาระบายยิ้มแล้วจับมือกับเฮ่อหมิงโหลว "สวัสดีครับ ฝากรุ่นพี่ทุกคนช่วยชี้แนะด้วยนะครับ!"

ผู้กำกับที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยกข้อมือดูนาฬิกา แล้วปรบมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ "เอาล่ะ ๆ แต่งหน้าเสร็จกันหมดแล้ว พวกเรารีบเริ่มถ่ายกันเลยดีกว่า ถ่ายเสร็จขั้นตอนหลังการถ่ายทำยังต้องใช้เวลาอีกนาน เวลาไม่คอยท่า จะมาซ้อมต่อบทกันตอนนี้คงไม่ทันแล้ว พยายามอย่าให้มีเทกเสียนะ ช่วยกันทำให้ผ่านในเทกเดียวไปเลย"

ซ่งสืออานได้ยินแบบนั้นก็คิดในใจ ไม่จริงน่า รีบขนาดนี้เลยเหรอ แต่พอลองนับนิ้วคำนวณเวลาดู อีกแค่สามเดือนกว่า ๆ ก็จะถึงปีใหม่แล้ว ก็คงรีบจริง ๆ นั่นแหละ

เขายังไม่ทันได้ซ้อมบทกับสองนักแสดงนำสักรอบ ก็ถูกทีมงานพาไปยังจุดมาร์กตำแหน่งที่กำหนดไว้

บรรดานักแสดงสมทบเข้าประจำที่ในฉากคลินิกเรียบร้อยแล้ว ตอนที่ซ่งสืออานเดินเข้าไปถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

สเปเชียลเอฟเฟกต์เมกอัปของนักแสดงสมทบพวกนี้สมจริงเกินไป ผิวหนังเน่าเปื่อย กล้ามเนื้อปลิ้นทะลัก คราบเลือดแห้งกรังตรงมุมปาก แค่ยืนนิ่ง ๆ รอเริ่มถ่ายอยู่ตรงนั้น ก็ทำเอาคนดูรู้สึกพะอืดพะอมแล้ว

ยังดีที่มื้อเที่ยงไม่ได้กินอะไรเข้าไปมาก ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงอ้วกออกมาแล้ว

เขานั่งยอง ๆ อยู่ตรงซอกด้านในสุดของตู้ยา ถือมีดผ่าตัดไว้ในมือ ชันขางอตัวขึ้น แล้วซุกศีรษะลงระหว่างหัวเข่า

ฝ่ายพร็อพโรยฝุ่นบาง ๆ ไว้บนพื้น ได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นสนิมเหล็กลอยแตะจมูก

สเลทตีกระทบเสียงดังแป๊ก

ยามค่ำคืนของเมืองโรคระบาดคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเน่าเปื่อยอยู่เสมอ เสียงโหยหวนแหบแห้งของฝูงซอมบี้ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ ส่วนระยะใกล้มีเพียงเสียงสายลมที่พัดหวีดหวิวผ่านชายคาผุพัง

ประตูสังกะสีของคลินิกถูกชนกระแทกเสียงดังปัง ๆ นอตหลุดกระเด็นออกมาทีละตัว นิ้วมือสีเทาแกมเขียวยื่นลอดผ่านช่องประตูเข้ามาไม่หยุด เล็บแตกหักและมีเลือดสีดำซึมไหล

ชวีหลิงโจวขดตัวอยู่ในซอกลึกสุดของตู้ยา พอได้ยินเสียงคำรามจากข้างนอกและเสียงกระแทกประตูอย่างรุนแรง เขาก็กอดขาตัวเองแน่นขึ้นจนตัวหดเหลือเพียงก้อนกลม ๆ ก้อนเล็ก

เสียงเสียดสีเอี๊ยดอ๊าดที่พวกซอมบี้ส่งออกมาเล็ดลอดผ่านช่องประตูเข้ามา มันคือเสียงฟันกัดแทะโลหะอันแหลมคมบาดหู

ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังกึกก้อง ประตูเหล็กของคลินิกถูกระเบิดจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่

ควันและฝุ่นขี้เถ้าพวยพุ่งเข้ามาในห้อง ลู่ฉือสำลักจนไอค่อกแค่กออกมาสองที เขาโบกมือปัดควันดินปืนตรงหน้าให้พ้นทาง พลางตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีมด้านหลัง "เร็วเข้า! อาศัยจังหวะที่พวกซอมบี้ยังไม่มา กวาดเอายาที่ใช้ประโยชน์ได้ไปให้หมด!"

ทีมที่มีสมาชิกสิบกว่าคนทยอยกรูกันเข้ามา เปิดกระเป๋าเป้แล้วกวาดขวดยาบนชั้นวางใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว

เสบียงยาในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้เป็นทรัพยากรที่ขาดแคลนที่สุดในดันเจี้ยน อัตราการดรอปของยาปฏิชีวนะและยาห้ามเลือดต่ำเตี้ยเรี่ยดิน หากพลาดคลินิกแห่งนี้ไป ก็ยังไม่รู้เลยว่าจุดเติมเสบียงจุดถัดไปจะอยู่ที่ไหน

ขวดใบหนึ่งลื่นไถลตกจากชั้นวาง ส่งเสียงดังแป๊กเมื่อกระทบพื้นแล้วกลิ้งไปหลายตลบ

ทั่วทั้งคลินิกพลันเงียบกริบลงทันตา ทุกคนราวกับถูกกดปุ่มหยุดนิ่ง หันไปมองส่วนลึกสุดของตู้ยาอย่างระแวดระวัง

ลู่ฉือส่งสัญญาณมือบอกให้ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่ ส่วนตัวเองกระชับด้ามมีดแน่น ค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาอ้อมเสาน้ำเกลือที่ล้มระเนนระนาด มุ่งหน้าไปยังต้นตอของเสียง

เงาร่างตรงมุมห้องขดตัวอยู่ในเงามืด เขานึกว่าเป็นซอมบี้จึงเงื้อมีดขึ้นเตรียมฟันลงไป

ชวีหลิงโจวได้ยินเสียงลมหวีดหวิวเหนือศีรษะจึงเงยหน้าขึ้น

ดวงตาคู่หนึ่งที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นลอดใต้ปอยผมยุ่งเหยิง

ม่านตาของลู่ฉือหดเกร็งลง เป็นคนเป็น ๆ นี่เอง! เขาชะงักวิถีมีดไว้กลางอากาศอย่างเฉียดฉิว คมมีดหยุดอยู่ห่างจากกระหม่อมของชวีหลิงโจวไม่ถึงห้าเซนติเมตรพอดี

เฉิงจือเวยถือไม้เบสบอลตามมาจากด้านหลังแล้วกดเสียงต่ำถาม "พี่ลู่ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ"

ลู่ฉือจ้องมองคนที่ขดตัวอยู่ตรงมุมห้องคนนี้อยู่นานหลายวินาที

เสื้อผ้าแม้จะมีรอยขาดอยู่สองสามแห่งแต่ก็ยังดูสะอาดสะอ้าน บนตัวไม่มีคราบเลือด และไม่มีร่องรอยของการกลายร่างเป็นซอมบี้ มีเพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกขวัญผวา

เขาเก็บมีดลง หันไปบอกเพื่อนร่วมทีมด้านหลัง "ไม่มีอะไร แค่เด็กคนหนึ่ง"

เขานั่งยอง ๆ ลง พยายามปรับน้ำเสียงไม่ให้เหมือนกำลังสอบปากคำ "ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว โดนซอมบี้กัดบ้างหรือเปล่า"

ชวีหลิงโจวส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว เค้นเสียงแหบแห้งออกมาได้ไม่กี่คำ "อยู่คนเดียว... ไม่ได้โดนกัด"

ลู่ฉือเพ่งมองเขาอย่างละเอียดอีกรอบ เจ้าเด็กตรงหน้าผิวพรรณเนียนละเอียดนุ่มนิ่ม มือไม่มีแม้แต่รอยด้านสักนิด ดูยังไงก็ไม่เหมือนผู้รอดชีวิตที่จะเอาตัวรอดในขุมนรกวันสิ้นโลกแบบนี้ได้เลย

ความหนาแน่นของซอมบี้ในเมืองโรคระบาดถือว่าสูงที่สุดในบรรดาสามดันเจี้ยนแรก ผู้เล่นทั่วไปรวมกลุ่มกันยังไม่กล้าแยกย้ายกันเคลื่อนไหวตามลำพัง การที่เด็กนี่รอดชีวิตอยู่คนเดียวมาได้จนถึงตอนนี้ นับเป็นปาฏิหาริย์โดยแท้

ทว่าดวงตาคู่นั้นช่างดูไร้เดียงสาเหลือเกิน พอถูกสายตาแบบนั้นจ้องมอง เขาก็ตัดใจทิ้งไม่ลงจนได้

อย่างไรเสียก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง จะไปสร้างคลื่นลมก่อเรื่องอะไรได้

"ลุกไหวไหม พวกเราเตรียมจะถอนตัวแล้ว ถ้านายอยากตามพวกเราไปด้วย ก็ไปด้วยกัน"

สิ้นเสียงพูด เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างหลัง

โม่เจาพิงอยู่ข้างชั้นวางยาที่ล้มคว่ำ กอดอกไว้ พลางกวาดสายตาเย็นชาใส่ชวีหลิงโจว "ทรัพยากรมีจำกัด การพาคนเพิ่มมาอีกคนก็เท่ากับเพิ่มอันตรายมาอีกเท่าตัว ฉันไม่เห็นด้วย"