ตอนที่ 98 แพ็กกระเป๋าเข้ากองถ่าย

สายตาของเจียงเหย่และฉือสวินกวาดมองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสอง จากนั้นก็หันขวับไปมองเผยจือเหยียนพร้อมกัน

สีหน้าของเผยจือเหยียนไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ทว่าเห็นได้ชัดว่ามีความอึดอัดอยู่แวบหนึ่ง ไม่จริงน่า เหล่าเผยหึงเหรอ นี่เขากับเสิ่นลิ่งซูสปาร์กกันแล้วงั้นสิ!

ซ่งสืออานเดินตามเสิ่นลิ่งซูออกจากห้องทำงาน ทางเดินเงียบสงบมาก มีเสียงทดสอบเครื่องจักรจากแผนกวิจัยและพัฒนาลอยแว่วมาแต่ไกล

เสิ่นลิ่งซูหันกลับมา น้ำเสียงฟังดูสนิทสนมเป็นกันเอง "ได้รับบทภาพยนตร์เรื่องใหม่หรือยัง"

ซ่งสืออานพยักหน้า "ได้รับแล้วครับ อ่านจบเรียบร้อยแล้ว"

เสิ่นลิ่งซูก้มมองนาฬิกาข้อมือ "อ่านจบแล้วก็ดี อีกไม่กี่วันก็ต้องเข้ากองแล้ว ตั้งใจแสดงล่ะ ฉันขอตัวก่อน"

พูดจบเธอก็ก้าวรองเท้าส้นสูงเดินจากไปอย่างเด็ดขาดฉับไว ซ่งสืออานยืนงงอยู่กับที่ เรียกเขาออกมาแค่เพื่อจะพูดไม่กี่ประโยคนี้เนี่ยนะ เจ้านายใจดีใส่ใจจนน่าแปลกพิลึกแฮะ

เขาเปิดประตูห้องทำงานออก เจียงเหย่กับฉือสวินที่แนบตัวอยู่หลังประตูก็แทบจะหน้าทิ่มคะมำออกมา

ซ่งสืออานมองพวกเขาอย่างสงสัย "พวกนายทำอะไรกันน่ะ"

เจียงเหย่โบกไม้โบกมือแล้วยืดตัวตรงหน้าตาเฉย "ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย นี่พวกเราแค่กำลังจะเปิดประตูออกไปแล้วนายก็กลับมาพอดีต่างหาก"

ฉือสวินดันแว่นขึ้นแล้วเข้าประเด็นทันที "คุณหนูใหญ่เสิ่นคุยอะไรกับนาย"

ซ่งสืออานยักไหล่ "ก็แค่บอกให้ฉันตั้งใจแสดงตอนเข้ากองถ่าย"

ทั้งสองคนไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด "เรียกนายออกไปแค่เพื่อจะพูดเรื่องนี้นี่นะ?!"

ซ่งสืออานพยักหน้า "แล้วจะอะไรอีกล่ะ"

เผยจือเหยียนหยิบกุญแจรถบนโต๊ะขึ้นมา "เอาละ ฉันจองโต๊ะไว้แล้ว มื้อนี้เลี้ยงเอง"

พอทั้งสามคนได้ยินเรื่องกินข้าว ความคิดอยากเผือกเมื่อครู่ก็ปลิวหายไปถึงสวรรค์ชั้นเก้าในพริบตา

ร้านอาหารตั้งอยู่ที่ร้านอาหารส่วนตัวแถวนั้น เผยจือเหยียนจองห้องส่วนตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว

พอกินอิ่มหนำสำราญ เผยจือเหยียนก็กลับไปลุยงานที่บริษัทต่อ ก่อนไปเขาพูดทิ้งท้ายว่า "สุดสัปดาห์ถ้าว่างค่อยเจอกันใหม่" แล้วสาวเท้าก้าวไวหายลับไปหน้าอาคารสำนักงาน

เจียงเหย่กับฉือสวินจะไปดูการแข่งขันอีสปอร์ต บอกว่ากว่าจะแย่งกดบัตรมาได้แสนลำบาก ไม่ไปก็เสียดายแย่

ซ่งสืออานไม่ค่อยสนใจการแข่งตีป้อมเท่าไร จึงเรียกรถกลับหอพักไปนอนชดเชย

การนอนรอบนี้หลับยาวไปจนถึงพลบค่ำ ตอนลืมตาขึ้นมาในหอพักก็ว่างเปล่า มีแสงอาทิตย์อัสดงสีส้มอมแดงลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา

เขาควานหาโทรศัพท์เพื่อดูเวลา ทว่าการแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีธนาคารบนหน้าจอก็ทำให้เขาตื่นเต็มตาทันที หนึ่งล้านแปดแสน เข้าบัญชีแล้ว!

เขาลุกขึ้นมานั่งขยี้ตาแล้วนับอีกรอบ หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน ความรู้สึกของการรวยข้ามคืนมันช่างดูเหนือจริงเหมือนฝันไปไม่มีผิด

เขาจึงสั่งอาหารเดลิเวอรีมื้อหรูให้ตัวเอง แถมยังเพิ่มน่องไก่อีกสองชิ้น ระหว่างรออาหารก็กดส่งอั่งเปาหกร้อยหยวนเข้าไปในกลุ่ม F4

อั่งเปาถูกกดรับหมดเกลี้ยงในพริบตา

เจียงเหย่: "[คุกเข่า] ขอบคุณครับบอส!"

ฉือสวิน: "บอสใจป้ำมาก!"

เผยจือเหยียนไม่ได้พูดอะไร ทว่าวินาทีถัดมาบนหน้าจอก็เด้งการแจ้งเตือนการโอนเงินขึ้นมา

เผยจือเหยียนโอนเงินให้คุณ 2,000.00

เจียงเหย่: "???"

ฉือสวิน: "??? ทำไมอะ!"

เผยจือเหยียน: "คืนผลกำไรสิบเท่า พวกนายไม่ได้โอนให้ฉันนี่"

เจียงเหย่รัวสติกเกอร์อีโมจิรูปรุมกระทืบลงในกลุ่มเป็นพรืด

ไม่กี่วันต่อมา ซ่งสืออานก็ถูกจี้ซูเหยาแพ็กของยัดใส่รถตู้พี่เลี้ยง ส่งตรงไปยังกองถ่ายอีกครั้ง

ภาพยนตร์ช่วงครึ่งแรกถ่ายทำเสร็จไปเกือบหมดแล้ว ขาดเพียงตัวละครสำคัญช่วงกลางถึงท้ายเรื่องอีกสองสามตัวถึงจะครบ กำหนดเวลาจึงกระชั้นชิดและงานหนักหน่วง เพราะต้องเร่งทำให้เสร็จทั้งหมดก่อนเทศกาลตรุษจีน

หลินฟานนั่งเปิดดูตารางถ่ายทำอยู่ที่เบาะข้างคนขับอย่างร่าเริง "พี่ครับ ได้ยินว่าบทหนังเรื่องนี้ขัดเกลามาหลายปี แค่คัดเลือกนักแสดงก็ใช้เวลาไปปีกว่าแล้ว พระเอกลู่ฉือได้จักรพรรดิจอเงินเฮ่อ เฮ่อหมิงโหลวมารับบท ส่วนนางเอกก็คือเวินฉิงที่เคยคว้ารางวัลตุ๊กตาทอง ไม่นึกเลยว่าพวกเราจะได้ส่วนแบ่งความปังติดปลายนวมมาด้วย หนังเรื่องนี้ฉายเมื่อไหร่พี่ต้องดังเปรี้ยงแน่นอน!"

ซ่งสืออานเอนพิงเบาะแล้วหาวหวอด "ก็ขอให้เป็นงั้น อีกนานไหมกว่าจะถึง"

หลินฟานมองเขาผ่านกระจกมองหลังอย่างแปลกใจ ช่วงนี้ก็ไม่มีงานอะไรสักหน่อย ทำไมถึงยังดูอ่อนเพลียขนาดนี้ได้นะ

ซ่งสืออานตื่นเต้นดีใจอยู่สองสามวันหลังจากได้เงินมา ทุกวันก่อนนอนต้องเปิดดูยอดเงินคงเหลือถึงจะหลับลง ใช้จ่ายมือเติบกว่าเดิม สั่งอาหารเดลิเวอรียังกล้าเพิ่มน่องไก่ตั้งสองชิ้นแน่ะ

คนจนเพิ่งรวยกะทันหันเลยปรับตัวไม่ค่อยทัน พอหมดช่วงเห่อก็เริ่มเหี่ยวเฉา ราวกับหนังยางที่ขึงตึงจู่ๆ ก็คลายออก ทั้งตัวเฉื่อยชาจนกระปรี้กระเปร่าไม่ขึ้น

สถานที่ถ่ายทำคือเมืองร้างที่สร้างขึ้นมา ได้ยินว่าทุ่มทุนสร้างหลายร้อยล้านเพื่อใช้ถ่ายทำแนววันสิ้นโลกและแนวไซไฟโดยเฉพาะ

บนซากปรักหักพังมีตะไคร่น้ำและคราบสนิมเทียมเกาะอยู่ รถยนต์ที่พลิกคว่ำจมอยู่ในกองหินไปครึ่งคัน ไกลออกไปบนผนังตึกสูงทรุดโทรมสองสามหลังมีป้ายโฆษณาโฮโลแกรมซีดจางแขวนอยู่ ฉากทั้งหมดทั้งรกร้างและสมจริง

ปกติมีกองถ่ายมาใช้สถานที่กันไม่น้อย แค่ต่อคิวก็ต้องรอนานหลายเดือนแล้ว

ผู้กำกับเหอพอเห็นซ่งสืออานก็กวาดตามองขึ้นลงอยู่หลายรอบ พยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วยื่นมือทักทายอย่างกระตือรือร้น "สวัสดี ยินดีต้อนรับเข้ากองนะ วันนี้ถ่ายรูปโปรโมตกันก่อนเลย อีกไม่กี่วันก็จะได้ปล่อยโปรโมตแล้ว ในที่สุดก็รวมคนครบสักที ขาดแค่นายที่เป็นบอสตัวสุดท้ายนี่แหละ"

ซ่งสืออานยื่นมือไปจับอย่างมีมารยาท "ผู้กำกับเหอเกรงใจไปแล้วครับ"

ช่างแต่งหน้าเป็นชาวต่างชาติไว้เคราเฟิ้ม เชี่ยวชาญการแต่งหน้าสเปเชียลเอฟเฟกต์โดยเฉพาะ ได้ยินว่าเคยทำงานในฮอลลีวูดมาหลายปี

ซ่งสืออานชินแล้วกับการที่ช่างแต่งหน้าพอเจอเขาก็จะเอ่ยปากชมยกใหญ่ก่อน ชมเสร็จก็จับแต่งแปลงโฉมขนานใหญ่ เพราะเครื่องหน้าของเขาคมชัดเกินไป จึงต้องแต่งให้ดูธรรมดาลง ลดทอนความโดดเด่นเพื่อไม่ให้สะดุดตาเกินไปเมื่ออยู่ในฝูงชน

พอแต่งเสร็จ ช่างแต่งหน้าก็ถอยหลังไปสองก้าว พินิจผลงานตัวเองแล้วแบมืออย่างจนปัญญา "ได้เท่านี้แหละ"

ซ่งสืออานมองตัวเองในกระจก มันต่างกันตรงไหนนะ นอกจากช่วงคิ้วและดวงตาที่ถูกลดความเด่นลงไปมาก ไม่ได้ดูคมกริบเหมือนปกติ ดูไร้พิษสงขึ้นมาหน่อย

หางตาถูกกดให้ต่ำลงนิดหน่อย โค้งสันคิ้วถูกเกลี่ยให้แบนราบ ความดุดันทั่วทั้งใบหน้าลดลงอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง พอประกบคู่กับสายตานี้ เพียงแค่ทำหน้าตาน่าสงสารขึ้นมานิดเดียว ก็ให้ความรู้สึกเหมือนคนทั้งโลกติดหนี้เขาอยู่

เมื่อเปลี่ยนเป็นชุดช่างสีเข้มที่ทำเก่าเป็นพิเศษ ปลายขากางเกงและปลายแขนเสื้อรุ่ยเป็นขุย บริเวณหัวเข่าและข้อศอกมีรอยสึกหรอชัดเจน ดูราวกับเพิ่งปีนออกมาจากซากปรักหักพัง

สไตลิสต์ถอยหลังไปสองก้าว ลูบคางพินิจอยู่นาน รู้สึกว่ายังขาดอะไรไปอีกนิดหน่อย

เขาหันไปหยิบแว่นกันลมแบบเก่าจากชั้นวางเครื่องประดับมาสวมไว้บนหัวของซ่งสืออาน แล้วยังสะพายกระเป๋าเครื่องมือผ้าใบสีซีดจางพาดไหล่เขา มีรอยปะซ้ำแล้วซ้ำเล่า มุมกระเป๋าเสียดสีจนซีดขาว

สุดท้ายก็รื้อหาสายรัดข้อมือเชือกถักหลากสีที่ทำด้วยมือออกมาจากมุมหนึ่ง แล้วผูกเข้ากับข้อมือของเขา

สีของสายรัดข้อมือถูกซักจนซีดจางแล้ว ทว่าลายถักกลับละเอียดประณีต ดูเหมือนเป็นของที่คนสำคัญคนหนึ่งมอบให้เขา และได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี

พองานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หลินฟานชะโงกหน้ามามอง ถึงกับตะลึง นี่มันเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยนี่นา!

ชุดช่างสวมหลวมๆ อยู่บนตัวเขา ปลายแขนเสื้อพับขึ้นมาถึงท่อนแขน เผยให้เห็นข้อมือช่วงหนึ่งกับสายรัดข้อมือเส้นเก่า

ปอยผมหน้าผากทิ้งตัวลงมาบดบังคิ้วและดวงตาไปครึ่งหนึ่ง แว่นกันลมสวมเอียงๆ อยู่บนกระหม่อม ทั้งตัวดูราวกับเด็กหนุ่มพเนจรที่ถูกเก็บมาจากซากปรักหักพังของเมืองโรคระบาด

ทั้งเท่ทั้งหล่อ แถมยังแฝงความน่ารักแบบงงๆ อารมณ์แบบ "คนทั้งโลกกำลังล่มสลายแต่น้องนักเรียนคนนี้ยังอยู่นอกวงการ" พอมาอยู่บนหน้าตาแบบนี้ พลังทำลายล้างเลยพุ่งขึ้นเป็นเท่าตัว