ตอนที่ 97 ดูไม่รู้เรื่อง แต่ดูทรงแล้วโคตรเทพ

เขาค่อย ๆ ขยับถอยไปข้าง ๆ ทีละนิด พอหญิงสาวสงบสติอารมณ์จากความตื่นเต้นลงได้แล้วเงยหน้าขึ้นมาอีกที ซ่งสืออานก็ขยับไปอยู่ตรงมุมอีกฟากหนึ่งของโบกี้แล้ว แถมยังมีคนคั่นกลางระหว่างเธอกับเขาตั้งหลายคน ไม่ใช่สิ เดินหนีไปตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย!

เธอยังไม่ทันได้เดินเข้าไปขอลายเซ็น ก็ทำได้แค่มองตาปริบ ๆ ตอนที่ซ่งสืออานลงจากรถไฟไปที่สถานีศูนย์ธุรกิจ

เธอชะงักไปนิดหนึ่ง เหลือบมองป้ายสถานี ที่นี่เป็นย่านศูนย์กลางธุรกิจ มีแต่อาคารสำนักงานและตึกสำนักงานใหญ่เต็มไปหมด

อานอานมีงานใหม่หรือเปล่านะ! รู้สึกเหมือนตัวเองได้ค้นพบทวีปใหม่เข้าแล้ว

เธอรีบส่งข้อความรัว ๆ เข้าไปในกลุ่มแฟนคลับกลุ่มยี่สิบ "พวกเธอทายซิว่าฉันเจอใคร!"

"อย่าบอกนะว่าเจออานอาน"

"อ๋อ ใครเหรอ..."

"ฉันเจออานอานบนรถไฟใต้ดิน! จริง ๆ นะ! ดูไอพีฉันก็รู้ ฉันทำงานอยู่จิงตู!"

พอข้อความนี้ส่งออกไป แชตกลุ่มก็ระเบิดความฮือฮาขึ้นมาทันที

"ทำไมใคร ๆ ก็บังเอิญเจอเขากันหมด มีแค่ฉันที่ไม่เคยเจอเลย! ฉันจะงอแงแล้วนะ!"

"คุณพี่คะ เธออยู่คนละฟากโลก จะไปเจอใครได้ยังไงยะ"

"5555!"

"ไม่เชื่อ ขอรูปด้วยค่ะ!"

เธอมองดูเงาร่างคนในอัลบั้มรูปมือถือที่เบลอจนกลายเป็นก้อนเดียวเพราะความตื่นเต้นเกินไป ได้แต่เก็บโทรศัพท์กลับไปเงียบ ๆ เอาไว้คราวหน้าละกัน

พวกซ่งสืออานทั้งสามคนเดินออกจากสถานีไม่ไกลก็เป็นอาคารสำนักงาน ตัวอักษรขนาดใหญ่สี่คำว่า "รุ่ยอันเทคโนโลยี" แขวนอยู่บนยอดตึก สะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกายเย็นเยียบ

ซ่งสืออานแหงนหน้าขึ้น ไล่นับทีละชั้นไปตามผนังกระจกจากล่างขึ้นบน ตึกนี้อย่างน้อยก็น่าจะมีสามสิบกว่าชั้น โลโก้ด้านบนสุดใหม่เอี่ยมและเป็นมันวาว

ซื้อตึกทีซื้อทั้งตึกเลยเหรอเนี่ย รวยมากจริง ๆ เงินเยอะขนาดนี้แบ่งมาให้เขาใช้บ้างได้ไหมนะ ถึงมันจะหน้าด้านมาก แต่เขาก็อยากลองใช้ชีวิตแบบหน้าด้าน ๆ อย่างนี้สักครั้งจริง ๆ

ทั้งสามคนไปรับบัตรพนักงานชั่วคราวที่แผนกต้อนรับ แตะบัตรผ่านประตูกั้นแล้วตรงเข้าลิฟต์ไป

ลิฟต์เป็นแบบกระจกใสทั้งตัว ตอนที่เลื่อนขึ้นไปจึงมองเห็นทิวทัศน์ของย่านศูนย์กลางธุรกิจทั้งหมดได้อย่างชัดเจน

เจียงเหย่เกาะกระจกชะโงกหน้ามองลงไป ปากก็ไม่ยอมหยุดพูด "เชี่ยเอ๊ย ใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มเลย พอเรียนจบถ้าฉันหน้าด้านมาทำงานที่นี่คงไม่มีปัญหาใช่ไหม เหล่าเผยน่าจะรับฉันไว้แหละเนอะ"

ฉือสวินสาดน้ำเย็นใส่ข้าง ๆ "มาทำอะไรที่นี่ มารับหน้าที่ชาร์จแบตให้หุ่นยนต์เหรอ"

"นายจะไปรู้อะไร คนเรียนการเงินไปอยู่ที่ไหนก็เฉิดฉายได้ทั้งนั้น ชาร์จแบตให้หุ่นยนต์มันทำไมเหรอ"

ทั้งสองคนเถียงกันในลิฟต์มาตลอดทางจนถึงชั้นบนสุด พอประตูลิฟต์เปิดออก เผยจือเหยียนก็ยืนอยู่ตรงหน้าประตูแล้ว ดูเหมือนจะยืนรออยู่สักพัก

เจียงเหย่พูดว่า "เหล่าเผย นายกำลังจะลงไปข้างล่างเหรอ"

เผยจือเหยียนตอบว่า "เมื่อกี้แผนกต้อนรับบอกว่าพวกนายมาถึงแล้ว เลยมารับน่ะ"

เจียงเหย่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะ เดินวนรอบตัวเขาไปหนึ่งรอบ "ทำไมวันนี้ถึงได้ใส่ใจขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย แต่บริษัทนายนี่สุดยอดจริง ๆ เดินดูมาตลอดทางมีแต่อะไรที่เป็นปัญญาประดิษฐ์ทั้งนั้น ต่อไปพวกเราจะไม่ถูก AI แย่งงานไปหมดเหรอ"

เผยจือเหยียนเดินนำพวกเขาเข้าไปด้านใน "การพัฒนาของ AI เป็นทิศทางที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ้าคิดจะมาแทนที่มนุษย์อย่างสมบูรณ์ ในช่วงเวลานี้ยังเป็นไปไม่ได้ เงื่อนไขสำคัญของการพัฒนาสังคมก็คือมนุษย์เสมอ เทคโนโลยีเป็นเพียงเครื่องมือผลักดันให้ก้าวไปข้างหน้า AI จัดการข้อมูลมหาศาลได้ แต่ยากที่จะมีความมุ่งมั่น ความอบอุ่น หรือความคิดสร้างสรรค์ที่ฉีกกรอบเดิม ๆ เหมือนอย่างมนุษย์ เครื่องมือมีไว้เพื่อรับใช้มนุษย์ตลอดไป ไม่ใช่มาแทนที่มนุษย์"

ซ่งสืออานรู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผลมาก คนที่ยืนอยู่สูงก็ย่อมมองเห็นได้กว้างไกล หมอนี่คิดค้นเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่ตอนอยู่มหาวิทยาลัยแล้ว วิสัยทัศน์และมุมมองของเขาไม่ได้อยู่ในมิติเดียวกับนักศึกษาธรรมดาที่ยังคงปวดหัวกับการสอบปลายภาคอย่างพวกตนจริง ๆ

เมื่อเดินผ่านประตูกระจกระบบเซนเซอร์ ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้นทันตา

พื้นที่ทั้งชั้นถูกทุบเชื่อมถึงกันจนกลายเป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาแบบเปิดโล่ง ระหว่างโต๊ะทำงานไม่มีฉากกั้น ผนังเต็มไปด้วยหน้าจอที่กำลังแสดงผลโค้ดอันหนาทึบและโมเดลสามมิติแบบเรียลไทม์

วิศวกรหลายสิบคนนั่งประจำโต๊ะทำงาน บางคนรัวคีย์บอร์ดใส่หน้าจอคู่ด้วยความเร็วสูง บางคนสวมแว่น VR เพื่อปรับแต่งวิถีการเคลื่อนที่ของแขนกลในพื้นที่เสมือนจริง และยังมีบางคนที่ยืนล้อมกระดานไวต์บอร์ดเพื่อถกเถียงเรื่องอะไรบางอย่างกันอยู่

บนไวต์บอร์ดเต็มไปด้วยสูตรคำนวณและแผนผังทอพอโลยีที่ซ่งสืออานดูไม่รู้เรื่อง

ตรงใจกลางของศูนย์วิจัยและพัฒนาเป็นโซนทดสอบแบบลดระดับลงไป ล้อมรอบด้วยกระจกกันระเบิดหนาหนึ่งชั้น

หุ่นยนต์สี่ขาตัวสีเงินขาวตัวหนึ่งกำลังก้าววิ่งขึ้นลงบันได ท่วงท่าลื่นไหลราวกับสุนัขล่าเนื้อที่มีชีวิตจริง

บนโต๊ะทำงานข้าง ๆ ยังมีหุ่นยนต์กึ่งสำเร็จรูปที่ยังไม่ได้ประกอบเปลือกนอกนอนอยู่อีกสองสามตัว สายไฟและเซนเซอร์โผล่ออกมาเปลือยเปล่า ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตจักรกลที่ถูกแยกชิ้นส่วนในภาพยนตร์ไซไฟ

เจียงเหย่แนบตัวทั้งร่างติดกระจก ดวงตาแทบจะถลนออกมา "ไอ้เจ้านี่ราคาตัวละเท่าไหร่เนี่ย"

เผยจือเหยียนตอบ "ยังอยู่ในช่วงทดสอบ ตอนนี้ยังไม่เปิดขายทั่วไป"

"แล้วอนาคตมันทำอะไรได้บ้าง ส่งอาหารเหรอ"

"ค้นหาและกู้ภัยในภูมิประเทศซับซ้อน สำรวจภัยพิบัติทางธรณีวิทยา ตรวจตราโรงงานอุตสาหกรรม ได้หมดเลย ส่งอาหารก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แค่จะสิ้นเปลืองระบบไลดาร์ของมันไปหน่อย"

ฉือสวินดันแว่นขึ้น เผยความสนใจออกมาเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก "พาสุนัขไปเดินเล่นได้ไหม ฉันหมายถึงพาสุนัขจริง ๆ ไปเดินเล่นน่ะ"

เผยจือเหยียนมองเขาปราดหนึ่ง "สุนัขนายนี่อาศัยอยู่บนภูเขาไฟหรือบนธารน้ำแข็งกันล่ะ"

ซ่งสืออานที่อยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะพรวดออกมา

ทางเดินยาวทอดยาวผ่านศูนย์วิจัยและพัฒนา สองข้างทางเป็นห้องทำงานของโครงการต่าง ๆ ที่กั้นด้วยกระจกใส

ตอนเดินผ่านห้องที่มีป้ายแขวนว่า "ห้องปฏิบัติการปฏิสัมพันธ์ไบโอนิก" ซ่งสืออานก็แอบชะเง้อมองเข้าไปข้างใน หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ตัวหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าเปียโน นิ้วมือจรดลงบนคีย์เปียโน ท่าทางลื่นไหลจนแทบมองไม่เห็นความแข็งทื่อแบบจักรกล

มันเล่นบทเพลงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำนองเชื่องช้าไหลเอื่อยผ่านทางเดินราวกับสายน้ำ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ รู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้ทั้งดูล้ำยุคและโดดเดี่ยวในคราวเดียวกัน

"นี่เป็นโครงการที่รุ่ยอันร่วมมือกับวิทยาลัยดนตรีในปีนี้ เรียกว่า 'การตอบสนองผ่านผิวสัมผัส'"

เผยจือเหยียนหยุดยืนหน้ากระจก มองหุ่นยนต์ที่กำลังเล่นเปียโนอยู่ข้างใน "ช่วยให้คนสัมผัสความรู้สึกในการเล่นเปียโนผ่านนิ้วมือของหุ่นยนต์ได้ พอสวมถุงมือรับสัมผัสแล้ว ความรู้สึกที่ปลายนิ้วของหุ่นยนต์จะส่งตรงถึงมือนายแบบเรียลไทม์ นายแค่ดีดมือเปล่าอยู่ที่บ้าน ก็สัมผัสได้ถึงน้ำหนักและผิวสัมผัสของคีย์เปียโนแล้ว"

ซ่งสืออานคิดครู่หนึ่ง "ถ้างั้นต่อไปก็นอนอยู่บ้านแล้วสัมผัสการปีนหน้าผาได้เหมือนกันใช่ไหมครับ"

"ในทางทฤษฎีทำได้ ขอแค่มีฐานข้อมูลการสัมผัสที่ตรงกัน"

"แล้วการกินข้าวล่ะครับ"

"การสัมผัสสามารถจำลองได้ แต่รสชาติยังทำไม่ได้ในตอนนี้"

"งั้นก็ไม่ได้สิครับ มีแต่สัมผัสในปากแต่ไม่มีรสชาติ มันต่างอะไรกับการกินพลาสติกล่ะ"

เผยจือเหยียนไม่ได้ตอบอะไร แต่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

สุดทางเดินคือห้องทำงานของเผยจือเหยียน หน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นทั้งผนังหันหน้าออกสู่เส้นขอบฟ้าของย่านศูนย์กลางธุรกิจ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาเป็นแนวเฉียง

ในห้องทำงานไม่มีการตกแต่งเกินจำเป็น มีโต๊ะทำงานตัวใหญ่สีเทาเข้มหนึ่งตัว หน้าจอหลายหน้าจอ และบนชั้นหนังสือก็เต็มไปด้วยหนังสือวิชาการเฉพาะทาง

ทันทีที่ทั้งกลุ่มเดินเข้าไป ก็ได้พบกับคนที่ไม่คาดคิดคนหนึ่ง

เสิ่นลิ่งซูนั่งอยู่บนโซฟา มือถือแก้วกาแฟ แววตาของซ่งสืออานปิดบังความอยากรู้อยากเห็นเรื่องซุบซิบไม่มิดเลย พระนางคู่นี้พัฒนาไปถึงขั้นไหนกันแล้วเนี่ย!

เขารู้เพียงแค่ว่าตอนจบสุดท้ายทั้งสองคนจะแต่งงานกันเพื่อผนึกกำลังของสองตระกูลใหญ่ แต่เส้นทางความรักระหว่างทางในนิยายต้นฉบับนั้นเขียนไว้ยืดยาวและดราม่าหนักหน่วงมาก ไม่รู้ว่าตอนนี้คืบหน้าไปถึงขั้นไหนแล้ว

เสิ่นลิ่งซูเห็นพวกเขาเดินเข้ามาก็วางแก้วลงแล้วลุกขึ้นยืน พูดกับเผยจือเหยียนประโยคหนึ่งว่า "ส่งของขวัญเรียบร้อยแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ"

เผยจือเหยียนส่งเสียงอืมรับคำ "ครับ ฝากสวัสดีผู้เฒ่าเสิ่นแทนผมด้วย"

ตอนที่เสิ่นลิ่งซูเดินผ่านซ่งสืออาน ฝีเท้าของเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "ออกมานี่หน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย"

ซ่งสืออานชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ผะ...ผมเหรอครับ"