ตอนที่ 96 เปิดบริษัทใหม่

ทุกคนยืนอยู่ตรงประตู ไม่มีใครกล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า

ชวีหลิงโจวเดินออกมาจากด้านหลังสุด อ้อมผ่านพวกเขาด้วยฝีเท้าไม่ช้าไม่เร็ว เขาเดินไปหยุดตรงหน้าเก้าอี้ตัวนั้น หมุนตัวกลับมา แล้วนั่งลง

แสงไฟในห้องสีขาวหรี่มืดลงกะทันหัน มีเพียงแสงสีแดงจากหน้าจอมอนิเตอร์ที่สาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา

เขาเอียงคอเล็กน้อย มองไปยังลู่ฉือ "คู่ต่อสู้คนสุดท้ายของพวกนาย ก็คือฉัน"

ซ่งสืออานที่อ่านบทจบทั้งเล่มรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว พล็อตเรื่องทั้งหมดมีจุดพลิกผันซ้อนพลิกผันแล้วพลิกผันอีก ตัวละครทุกตัวในเรื่องต่างโดดเด่นราวกับเป็นตัวเอก

แม้ช่วงแรกจะพอเดาได้ว่าชวีหลิงโจวไม่ใช่คนธรรมดา แต่ก็คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นบอสใหญ่ตัวจริง

เป็นบทประเภทภายนอกใสซื่อแต่ข้างในร้ายลึกอีกแล้ว ทว่าก็น่าสนุกดี แถมเนื้อหาในดันเจี้ยนแนวอินฟินิตี้ยังน่าสนใจมากด้วย

กฎกติกาของแต่ละด่านออกแบบมาให้เปลืองสมองสุด ๆ ไม่ใช่แค่การต่อสู้เข่นฆ่ากันธรรมดา แต่ต้องใช้การอนุมานเชิงตรรกะ การชิงไหวชิงพริบทางจิตวิทยา และการมองหาช่องโหว่ของระบบ

ในฐานะหนังฟอร์มยักษ์ช่วงตรุษจีนถือว่าไร้ข้อกังขาจริง ๆ แค่ไม่รู้ว่าใครจะมาเล่นเป็นลู่ฉือพระเอกของเรื่อง อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะต้องระดับจักรพรรดิแห่งจอเงินละมั้ง

เขาชักจะตั้งตารอขึ้นมาแล้วสิ ถ้าเล่นบทนี้ได้ดีก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพระเอกเลย ถึงจะโผล่มาช่วงกลางค่อนไปทางท้ายเรื่อง แต่มีเสน่ห์ดึงดูดมากจริง ๆ

บริษัทถึงกับยอมมอบบทนี้ให้เขา ช่วงนี้ดวงดีเกินไปหน่อยไหมเนี่ย เขาเดินไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดี

หลายวันหลังจากนั้นนอกจากเวลาเข้าเรียนแล้ว เขาก็เอาแต่ขลุกอยู่ในหอพักเพื่อศึกษาบท บนโต๊ะเต็มไปด้วยกระดาษโน้ตกองพะเนิน

ฉือสวินเดินผ่านหลังเขาอยู่หลายรอบ ทุกครั้งก็เห็นเขาถือปากกาขีด ๆ เขียน ๆ บนกระดาษ สีหน้าเดี๋ยวเคร่งเครียดเดี๋ยวตื่นเต้น ในปากยังพึมพำอะไรไม่หยุด

ในที่สุดฉือสวินก็ทนไม่ไหว "สืออาน นายศึกษาวิจัยอะไรอยู่ทุกวันเนี่ย อาวุธนิวเคลียร์หรือระเบิดปรมาณูเหรอ กินข้าวก็ดู เลิกเรียนก็ดู ก่อนนอนก็ยังดูอีก"

ซ่งสืออานจิบน้ำไปอึกหนึ่งโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า "นายรู้ได้ไง ศึกษาสิ่งพวกนี้ก็สนุกดีนะ"

ฉือสวินเริ่มอยู่ไม่สุขแล้ว ไม่จริงน่า เพื่อนเขาคิดจะทิ้งเส้นทางการแสดงแล้วไปอยู่วิทยาลัยวิจัยจริงเหรอ! ถ้าเป็นงั้นเสบียงใจของเขาก็หายไปน่ะสิ! ไม่ได้ เด็ดขาดเลยนะ!

เขามองซ่งสืออานด้วยสีหน้าผิดหวังสุดขีด "นายยังจำความฝันและความทะเยอทะยานในตอนแรกได้อยู่ไหม! ถ้านายไม่ได้เป็นจักรพรรดิโทรทัศน์มันน่าเสียดายแย่เลยนะ!"

ซ่งสืออานถึงค่อยละสายตาออกมาจากบทละครได้ เขาถูเปลือกตาที่เมื่อยล้าเบา ๆ

ความฝันและความทะเยอทะยานงั้นเหรอ? เขาไม่ได้มีความมุ่งหวังยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้นหรอก ที่มาแสดงละครตอนแรกก็แค่เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น

แต่พอมาถึงตอนนี้ เขากลับเริ่มชอบการแสดงขึ้นมาทีละนิดจริง ๆ เสียแล้ว

คงเป็นเพราะทุกครั้งที่ได้รับบทบาทใหม่ มันเหมือนกับการเปิดประตูสู่อีกชีวิตหนึ่ง เรื่องราวที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางได้สัมผัสในชีวิตจริง เขากลับสามารถใช้ชีวิตผ่านมันได้ในบทละคร

"วางใจเถอะ ฉันยังไม่คิดจะเปลี่ยนสายงานหรอก นี่บทละครเรื่องใหม่" เขาพลิกหน้าปกให้ฉือสวินดูแวบหนึ่ง

ฉือสวินยื่นหน้าเข้ามาดูใกล้ ๆ ด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ""ผู้ชนะเบอร์หนึ่ง"? หนังฟอร์มยักษ์เรื่องที่มีข่าวลือมาหลายปีว่าจะสร้างนั่นน่ะเหรอ? นายเล่นเป็นใคร?"

"ตัวละครที่ดูอ่อนแอแต่จริง ๆ แล้วร้ายลึกที่สุด"

"งั้นก็เหมาะเลยสิ นายมีหน้าที่ดูอ่อนแออยู่พอดี"

"นายพูดใหม่อีกทีซิ?" ซ่งสืออานยกขวดน้ำขึ้นมาเล็งใส่เขา

ฉือสวินถอยหลังไปสองก้าว ขยับแว่นตาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ "ฉันหมายถึง นายมีใบหน้าที่หลอกคนทั้งโลกได้ต่างหาก"

เจียงเหย่ชะโงกหน้าลงมาจากเตียงชั้นบน "เหล่าเผยเปิดบริษัทใหม่ ชวนพวกเราไปฉลองที่บริษัทเขาน่ะ"

ซ่งสืออานทำหน้างงงวยเต็มประดา เขาเพิ่งไม่อยู่ไปแค่ไม่กี่วัน เผยจือเหยียนก็เนรมิตบริษัทขึ้นมาได้แล้วเหรอ?

"บริษัทอะไรล่ะ? ที่บ้านเขาก็เปิดบริษัทอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

ฉือสวินหันหน้าจอมือถือมาให้เขาดู "นั่นมันของพ่อเขา เขาอยากเปิดบริษัทของตัวเองมาตลอด 'รุ่ยอันเทคโนโลยี' วิจัยพวกหุ่นยนต์อัจฉริยะน่ะ"

ซ่งสืออานได้แต่ยกนิ้วโป้งให้ ประธานจอมเผด็จการนี่มันต่างออกไปจริง ๆ นึกจะเปิดบริษัทก็เปิดเลย ความยากง่ายคงห่างจากการที่เขาไปตั้งแผงลอยในตลาดโต้รุ่งสักหนึ่งกาแล็กซีทางช้างเผือกได้

เขาเก็บกวาดบทละครและกระดาษโน้ตบนโต๊ะ สวมเสื้อคลุมทับ "งั้นพวกเราไปกันเถอะ เวลาก็ไม่เช้าแล้วเหมือนกัน"

รถไฟใต้ดินนอกมหาวิทยาลัยมีสายที่ตรงไปยังย่าน CBD พวกเขาไม่กี่คนเดินออกจากประตูมหาวิทยาลัยมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน

พอเพิ่งเดินเข้าสถานี ฉือสวินก็อุทาน "เชี่ย" ออกมาคำหนึ่ง ทั้งตัวยืนชะงักนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาเบิกกว้างจ้องเป๋งไปข้างหน้า

ซ่งสืออานมองตามสายตาของเขาไป แล้วก็พลอยยืนอึ้งไปเหมือนกัน

บนจอยักษ์ดิจิทัลในสถานีรถไฟใต้ดิน ภาพของเขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันลมดีไซน์ตัดต่อคู่สีเทาขาวของเฟิงถู ด้านหลังเป็นทิวเขาหิมะทอดยาวสุดลูกหูลูกตาของอาเล่อไท่ แว่นตากันลมสำหรับเล่นสกีเลนส์สีฟ้าคาดไว้ที่หน้าผาก กำลังทอดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมาขวักไขว่

ด้านข้างเป็นโปสเตอร์อีกรูป ในชุดแจ็กเก็ตกันลมมีฮู้ดลายน้ำหมึกฟุ้งกระจายโทนสีขาวสว่าง มีหูฟังเฮดโฟนสีเงินคล้องไว้ที่คอ ยืนพิงราวระเบียงดาดฟ้าตึกสูงในเมือง

ป้ายโฆษณาตลอดทางเดินกลายเป็นภาพของเขาทั้งหมด ทอดยาวตั้งแต่ทางเข้าไปจนถึงชานชาลา

ฉือสวินตื่นเต้นจนเสียงหลง "เมื่อวานยังไม่เห็นมีเลย วันนี้ในสถานีรถไฟใต้ดินดันมีแต่นาย... ป้ายโฆษณาของนายเต็มไปหมด!"

ซ่งสืออานรีบเอามือตะปบปิดปากเขาไว้ "นายเบาเสียงหน่อยสิ!"

ฉือสวินพยักหน้ารัวๆ ซ่งสืออานจึงยอมปล่อยมือ

ฉือสวินสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดสองที แหงนหน้ามองจอดิจิทัลที่ใหญ่ที่สุดแผ่นนั้น พลางอุทานออกมาจากใจจริง "มันต้องจอใหญ่ยักษ์แบบนี้สิวะถึงจะสะใจ"

ข้างจอยักษ์เริ่มมีคนมายืนรุมถ่ายรูปกันไม่น้อยแล้ว

มีเด็กสาวสองคนกำลังยกมือถือขึ้นหามุมเล็งถ่ายโปสเตอร์ หนึ่งในนั้นที่มัดผมหางม้าพอถ่ายเสร็จก็สะกิดเพื่อน "เธอไม่ได้อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับซ่งสืออานคนนี้หรอกเหรอ ทำไมไม่ไปขอถ่ายรูปคู่กับตัวจริงล่ะ"

เพื่อนกลอกตามองบน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ "ยิ่งพูดยิ่งช้ำใจ เขาวิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่าย จับตัวไม่เคยทันเลยสักนิด แถมเวลาส่วนใหญ่เขาก็ไม่ได้อยู่ในมอ ตารางเรียนเขายังโล่งยิ่งกว่ากระเป๋าตังค์ฉันอีก"

"ตัวจริงเขาหล่อเหมือนในโปสเตอร์นี้จริงเหรอ ไม่ได้รีทัชแน่นะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีคนที่หน้าตาดูดีแบบนี้ได้จริงๆ เล่นเอาเธอหลงหัวปักหัวปำขนาดนั้น"

"ถ้าโกหกให้ฟ้าผ่าเลย โปสเตอร์นี้เทียบตัวจริงไม่ติดเลยสักนิด เธอต้องเข้าใจนะว่ามอเราคนหน้าตาดีมีเยอะเป็นกระตั้ว เขายังโดดเด่นออกมาได้ขนาดนั้น เธอก็ลองคิดดูเอาเองแล้วกัน"

ซ่งสืออานยืนฟังอยู่ข้างๆ จนใบหูเริ่มร้อนผ่าว เขาดึงหมวกลงมาปิดต่ำอีกนิด ดึงหน้ากากอนามัยขึ้นสูงอีกหน่อย แทบอยากจะหดตัวมุดหายเข้าไปในเสื้อแจ็กเก็ตทั้งตัว

เจียงเหย่ตบไหล่เขาอย่างสะใจอยู่ข้างๆ "อุ๊ยๆๆ มีคนเขินว่ะ เป็นดาราดังแล้วแท้ๆ หนังหน้าต้องหนากว่านี้หน่อยสิเพื่อน"

ซ่งสืออานไม่สนใจเขา พอประตูรถไฟใต้ดินเปิดออกก็เดินก้าวเข้าไปทันที

ช่วงเที่ยงคนค่อนข้างเยอะ รถไฟสายนี้เป็นเส้นทางที่คนทำงานและนักเรียนนักศึกษาใช้เป็นประจำ ภายในขบวนรถจึงเบียดเสียดยัดเยียดจนไม่มีที่นั่งว่างเลยสักที่ พวกเขาจึงได้แต่เอื้อมมือจับห่วงโหนยืนกันอยู่

เด็กสาวตัวเล็กคนหนึ่งยืนอยู่ข้างซ่งสืออาน กำลังยืนรอให้ถึงสถานีปลายทางอย่างเบื่อหน่าย

เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจเพื่อจะมองดูป้ายสถานี สายตาจึงเหลือบไปสบเข้ากับดวงตาของเด็กหนุ่มร่างสูงข้างกาย

สมองพลันเหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ประสาทสัมผัสทั้งหมดไปรวมอยู่ที่หางตาที่เชิดขึ้นเล็กน้อยคู่นั้นในทันที

เธอก้มหน้าเปิดหน้าจอล็อกมือถือขึ้นมาดูอีกที ภาพบนหน้าจอล็อกคือภาพนิ่งของซ่งสืออานในบทเมิ่งเจิ่นจากเรื่อง "บัลลังก์จักรพรรดิ" เธอเงยหน้าขึ้นมองดวงตาข้างๆ อีกครั้ง พลางเทียบดูซ้ำไปซ้ำมาถึงสามรอบ

ใช่แล้ว ตัวจริงคืออานอานจริงๆ ด้วย!!!

ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที ระยะประชิดขนาดนี้ ส่วนสูงแบบนี้ ช่วงขาแบบนี้ ไหนจะมือที่จับห่วงโหนอยู่ซึ่งข้อนิ้วได้รูป เรียวยาวและดูสะอาดสะอ้านนั่นอีก

เธอจะเป็นลมแล้ว แม่จ๋า เพื่อนสาวจ๋า หน้าเธอจะสุกไหม้หมดแล้ว หายใจไม่ออกทำยังไงดี อยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ เหลือเกิน!

เธอรีบเอามือตะปบปิดปากตัวเองแน่น ใบหน้าแดงก่ำจากการพยายามกลั้นอารมณ์ ไหล่สองข้างสั่นระริก

ซ่งสืออานรู้สึกว่าคนข้างๆ ยืนตัวสั่นไม่หยุด พอก้มลงมองก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังเอามือปิดปาก หน้าแดงก่ำ ดูเหมือนคนที่อยากจะอ้วกแต่กำลังพยายามกลั้นไว้สุดชีวิต

เขาเผลอก้มลงดมกลิ่นบนตัวตัวเองตามสัญชาตญาณ ก็หอมดีนี่หว่า ก่อนออกจากห้องเขาก็อาบน้ำมาแล้วแท้ๆ...