ตอนที่ 95 บทนี้ดูเข้าท่าไม่เบา

ซ่งสืออานรับบทละครมา หน้าปกพิมพ์ชื่อเรื่องว่า "ผู้ชนะหมายเลขหนึ่ง" ดีไซน์หน้าปกมาในสไตล์ไซเบอร์พังก์ หลอดไฟนีออนกับสายข้อมูลเสมือนจริงผสานเข้าด้วยกัน ให้ความรู้สึกพรีเมียมหรูหรามาก

จี้ซูเหยาดันแว่นตาขึ้น "บทเรื่องนี้ถือเป็นตัวเต็งแถวหน้าของปีนี้เลยนะ คว้าบทมาได้สักบทก็เก่งมากแล้ว เพราะงั้นฉันเลยอยากให้นายขัดเกลาฝีมือดีๆ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หนังเรื่องนี้ลงโปรแกรมฉายช่วงตรุษจีนปีนี้แน่นอน"

ซ่งสืออานจ้องบทละคร ไม่นึกเลยว่าจะได้ลงโปรแกรมตรุษจีน แบบนี้ต้องทำการบ้านหนักๆ เสียแล้ว "ไม่มีปัญหาครับพี่เหยา รับรองว่าจะทำการบ้านอย่างดีเลยครับ"

จี้ซูเหยาลุกขึ้นยืน "ฉันไปก่อนล่ะ ยังมีเรื่องวุ่นๆ รอให้ไปตามเช็ดตามล้างอีกเพียบ"

ซ่งสืออานพลิกอ่านบทโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา "ได้เลยครับ เดินทางปลอดภัยครับพี่เหยา"

จี้ซูเหยาเดินไปถึงหน้าประตูก็หันกลับมามองเขาอีกแวบหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ นี่มันเรื่องอะไรกันนักกันหนา เรื่องเก่ายังไม่ทันซา เรื่องใหม่ก็ประดังเข้ามา ศิลปินในมือทำไมแต่ละคนถึงไม่ทำให้เขาสบายใจได้บ้างเลยนะ

ซ่งสืออานเอนกายพิงโซฟาพลางศึกษารายละเอียดของบทเรื่องนี้อย่างตั้งใจ

บทที่ได้รับดูเหมือนจะมีแอร์ไทม์ไม่ค่อยเยอะ โผล่มาช่วงกลางถึงท้ายเรื่อง น่าจะไม่ใช่ตัวละครสำคัญอะไร ชวีหลิงโจว ชื่อตัวละครนี้ฟังดูไม่เลวเลยแฮะ

เรื่องราวเซตฉากอยู่ในโลกเทคโนโลยีแห่งอนาคต เทคโนโลยีโฮโลแกรมเสมือนจริงแทรกซึมเข้าไปในทุกซอกทุกมุมของชีวิตมนุษย์ บริษัทยักษ์ใหญ่ชื่อ "เทียนฉวนเทคโนโลยี" ได้พัฒนาเกมโฮโลแกรมแนวลูปไม่รู้จบขึ้นมาเกมหนึ่ง

หลังจากผู้เล่นล็อกอินเข้าไป จะสามารถสัมผัสประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงในโลกดันเจี้ยนต่างๆ

ไม่ว่าจะเป็นสมรภูมิรบโบราณ ดินแดนรกร้างวันสิ้นโลก ซากโบราณสถานใต้ทะเลลึก เมืองสไตล์สตีมพังก์ ตราบใดที่จินตนาการไปถึง ที่นี่มีให้ทั้งหมด

วันแรกที่เปิดตัว จำนวนผู้เล่นออนไลน์ทั่วโลกก็ทะลุพันล้านคน มีคนทำธุรกิจในเกม มีคนหาคู่รักในเกม บางคนถึงขั้นลาออกจากงานในโลกความจริง เพื่อมาขลุกอยู่ในเกมหาเงินตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

รายได้จากการเคลียร์ดันเจี้ยนเดียวเทียบเท่ากับการทำงานข้างนอกทั้งเดือน ใครจะยังอยากกลับไปยังโลกความจริงอันจืดชืดหม่นหมองนั่นอีก

จนกระทั่งระบบล่มกะทันหัน สติสัมปชัญญะของผู้เล่นทุกคนที่ออนไลน์อยู่ถูกล็อกติดไว้ในแคปซูลเล่นเกม ปุ่มล็อกเอาต์กลายเป็นสีเทา หากบังคับตัดการเชื่อมต่อจะทำให้สมองตายทันที

เมนเฟรมของเกม "เทียนฉวน" ได้ประกาศข้อความทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ว่า ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง ผู้ชนะที่รอดชีวิตเป็นคนสุดท้ายจะได้รับฐานข้อมูลและสิทธิ์ควบคุมทั้งหมดของเทียนฉวนเทคโนโลยี รวมถึงทรัพย์สินทั้งหมดของบริษัทโลกเสมือนจริงที่มีมูลค่าประเมินสูงกว่าแปดแสนล้าน ส่วนสติสัมปชัญญะของผู้แพ้จะถูกขังไว้ในดันเจี้ยนลูปไม่รู้จบตลอดกาล ออกไม่ได้ และตายไม่ได้

นี่คือเกมเคลียร์ด่านมรณะที่มีวิญญาณเป็นเดิมพัน

พระเอก 'ลู่ฉือ' เดิมทีแค่ล็อกอินเข้ามาตามหาคน ตามหาน้องสาวที่เผลอกดลิงก์ผิดจนติดอยู่ข้างใน

ทว่าคนยังไม่ทันเจอ ตัวเขาก็ถูกล็อกไว้เสียเอง เขาฝ่าด่านปราบศัตรูมาตลอดทาง สู้ตั้งแต่ด่านแรกที่เป็นโคลอสเซียมโรมันโบราณไปจนถึงด่านที่เจ็ดที่เป็นห้วงลึกใต้ทะเลลึก ทั้งยังรวบรวมลูกน้องมาได้ไม่น้อย

มีทั้งอดีตทหารหน่วยรบพิเศษ เด็กสาวแฮกเกอร์อัจฉริยะ พ่อค้าหน้าเลือดที่สร้างตัวจากการเก็งกำไรไอเทมในเกม และยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรสักอย่าง

ชายหนุ่มคนนี้ก็คือชวีหลิงโจว

ลู่ฉือเก็บเขาได้ในด่านที่สี่ "เมืองโรคระบาด" กฎของดันเจี้ยนนั้นคือการหาต้นตอเชื้อของคนไข้หมายเลขศูนย์ ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วย NPC กลายพันธุ์ ผู้เล่นหากถูกกัดเพียงคำเดียวก็จะติดเชื้อ และจะสูญเสียสติกลายเป็นผู้ติดเชื้อรายใหม่ภายในสิบนาที

ชวีหลิงโจวนั่งขดตัวอยู่ตรงมุมคลินิกร้างแห่งหนึ่ง ข้างนอกเต็มไปด้วยฝูงซอมบี้ อาวุธเพียงชิ้นเดียวในมือคือมีดผ่าตัดขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง แม้แต่ด้ามมีดยังร้าว

ลู่ฉือช่วยฉุดเขาออกมาจากดงซอมบี้อย่างง่ายดาย ด้วยเหตุผลเรียบง่าย "คนเพิ่มมาอีกคนก็มีมือเพิ่มอีกคู่ อย่างน้อยช่วยหยิบผ้าพันแผลให้ก็ยังดี"

และชวีหลิงโจวก็ทำได้แค่ช่วยหยิบผ้าพันแผลให้จริงๆ

สมรรถภาพร่างกายของเขาแย่มาก วิ่งไม่กี่ก้าวก็หอบแฮ่ก ทักษะการต่อสู้เป็นศูนย์ แม้แต่วิชาแฮกระบบขั้นพื้นฐานที่สุดที่เด็กสาวแฮกเกอร์สอนให้ เขายังเรียนไม่รู้เรื่อง

ทุกครั้งที่เจอศัตรู ถ้าเขาไม่ได้กำลังวิ่งหนีอยู่ ก็กำลังรอให้คนมาช่วยอยู่

ขณะที่กลุ่มตัวเอกตั้งรับคลื่นซอมบี้อยู่ด้านหน้า เขากลับกอดกล่องปฐมพยาบาลนั่งยองๆ หลบอยู่ตรงมุมกำแพงด้านหลัง

ในขณะที่เพื่อนร่วมทีมกำลังสู้ตายกับบอสท่ามกลางพายุหิมะ เขากลับห่มผ้าห่มนั่งผิงไฟสบายใจอยู่ในแคมป์

มีครั้งหนึ่งที่ลู่ฉือทนไม่ไหวจริงๆ จนต้องถามเขา "นายรอดมาถึงด่านที่สี่ได้ยังไงกันแน่เนี่ย"

ชวีหลิงโจวคิดดูครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างจริงจัง "โชคดีน่ะ"

อ่านถึงตรงนี้ ซ่งสืออานก็ขมวดคิ้ว บทนี้มีไว้เพื่ออะไรกัน เพื่อเน้นย้ำความมีเมตตาจิตอันยิ่งใหญ่ของพระเอกงั้นเหรอ หรือเพื่อสะท้อนถึงมนุษยธรรมของกลุ่มตัวเอกกันแน่

เขาเดินไปหยิบโค้กในตู้เย็นมาขวดหนึ่งแล้วอ่านต่อ

ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ ด่านที่ห้า "เขาวงกตกระจกเงา" กลุ่มตัวเอกติดอยู่ในเมทริกซ์กระจกที่สะท้อนภาพไม่สิ้นสุด ทุกคนต้องเผชิญหน้ากับความกลัวที่ฝังลึกที่สุดในจิตใจ

เด็กสาวแฮกเกอร์ติดอยู่ในความทรงจำเรื่องไฟไหม้ตอนเด็ก ทหารหน่วยรบพิเศษต้องเผชิญกับวันที่เพื่อนร่วมรบสละชีพซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสนามรบ สิ่งที่ลู่ฉือเห็นคือน้องสาวที่ติดอยู่ในแคปซูลเกมและกำลังร้องขอความช่วยเหลืออย่างเงียบงัน

ขณะที่ทุกคนกำลังดิ้นรนอยู่บนขอบเหวแห่งความสิ้นหวัง ชวีหลิงโจวกลับเดินทอดน่องในเขาวงกตไปรอบหนึ่ง พบโปรแกรมแบ็กดอร์ที่ถูกลืมไว้ แล้วถือโอกาสกดหยุดไทม์ไลน์ของดันเจี้ยนทั้งด่านชั่วคราว

เขาอาศัยช่วงเวลาที่หยุดนิ่งลากทุกคนออกมาจากภาพหลอนทีละคน จากนั้นก็กลับไปนั่งที่มุมเดิมของตัวเองก่อนที่เวลาจะกลับมาเดินต่อ เพื่อทำหน้าที่ตัวนำโชคต่อไป

ตอนที่ลู่ฉือฟื้นขึ้นมาก็พบว่าทุกคนผ่านด่านมาได้อย่างงงๆ จึงนึกว่าเป็นเพราะบั๊กของระบบ

ด่านที่หก "ห้วงลึกใต้สมุทร" ยานดำน้ำที่กลุ่มตัวเอกนั่งมาถูกหมึกยักษ์บดขยี้แหลกละเอียด ทุกคนกระจัดกระจายอยู่ในทะเลลึกที่มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง ออกซิเจนมีพอให้หายใจได้แค่สิบห้านาทีเท่านั้น

ท่ามกลางความมืดที่มองเห็นได้ไม่ถึงหนึ่งเมตร ลู่ฉือเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังว่ายน้ำอย่างไม่รีบร้อนอยู่ไกลๆ ท่าทางผ่อนคลายราวกับกำลังแช่น้ำอยู่ในสระว่ายน้ำบ้านตัวเอง

เมื่อออกซิเจนหมดและทุกคนลอยขึ้นสู่ผิวน้ำรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ชวีหลิงโจวก็บิดเสื้อผ้าเปียกๆ จนแห้งอยู่บนชายหาดเรียบร้อยแล้ว

ซ่งสืออานวางกระป๋องโค้กลงบนโต๊ะน้ำชาแล้วยืดตัวนั่งตรง ไม่สิ ตัวประกอบชายขอบคนหนึ่ง ผ่านดันเจี้ยนระดับมหาโหดมาตั้งห้าหกด่าน กลับแค่ชายเสื้อเปื้อนเล็กน้อยเนี่ยนะ...

ลู่ฉือแทบจะโดนลอกหนังไปทั้งตัว แต่ชวีหลิงโจวกลับไม่แม้แต่จะเสียทรงผม

จนกระทั่งด่านที่แปดจบลง กลุ่มตัวเอกล้มตายบ้างพิการบ้าง จากยี่สิบคนเหลือรอดเพียงเก้าคน

พวกเขายืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ของด่านสุดท้าย หลังประตูคือศูนย์กลางของเกมทั้งหมด ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของตัวตนหลักแห่งเมนเฟรมเทียนเฉวียน

ประตูเปิดออก หลังประตูไม่ใช่สัตว์ประหลาดตัวร้าย และไม่ใช่บอสตัวสุดท้ายอะไรทั้งนั้น

แต่เป็นห้องสีขาวโล่งกว้าง ตรงกลางมีเก้าอี้ตั้งอยู่ตัวหนึ่ง ด้านหน้าเก้าอี้คือจอภาพวงจรปิดขนาดใหญ่เท่าผนังห้องทั้งแถบ บนหน้าจอกำลังแสดงสถานะการรับรู้ของผู้เล่นทุกคนที่ติดอยู่แบบเรียลไทม์

จุดสีแดงทุกจุดคือตัวแทนของคนที่ยังดิ้นรนอยู่ในดันเจี้ยน จุดแสงสีแดงละลานตากะพริบระยิบระยับอยู่บนหน้าจอ ดูราวกับวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองใหญ่ทั้งเมือง