ตอนที่ 94 คำเชิญเล่นภาพยนตร์

พอผู้จัดการเดินออกไป เซี่ยหานเจิงถึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหัวข้อข่าวด่วนที่แจ้งเตือนขึ้นมา "เซี่ยหานเจิง แชมป์โลกขายังไม่หายดี แต่ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยคน"

เขาขมวดคิ้ว นิ้วปัดหน้าจอไปมาหลายครั้ง พลิกดูรายงานข่าวทั้งบทความแล้วแต่ก็ไม่เห็นชื่อของซ่งสืออานแม้แต่น้อย

ทำไมในข่าวถึงพูดถึงแค่เขาคนเดียวล่ะ แล้วซ่งสืออานล่ะ ในฐานะดารา ข่าวเชิงบวกแบบนี้จะส่งผลดีต่อเจ้าตัวไม่น้อยเลย การจงใจล่องหนแบบนี้ มันโง่หรือว่าไม่ใส่ใจกันแน่

แล้วเขาก็นึกถึงอีกคำถามขึ้นมา คนคนหนึ่งจะเปลี่ยนจากมือใหม่ที่แม้แต่การสไลด์ไถลข้างยังทำได้ลำบาก ให้กลายเป็นคนที่ดูมืออาชีพยิ่งกว่านักกีฬามืออาชีพภายในเวลาแค่ไม่กี่วันได้อย่างไร

ไม่ใช่ว่าซ่อนความสามารถแกล้งทำเป็นโง่ ก็ต้องมีแผนการที่ใหญ่กว่านั้นอยู่เบื้องหลัง

แต่มันก็ฟังไม่ขึ้น ต่อให้การสร้างภาพลักษณ์ในวงการบันเทิงจะเก่งกาจแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้คนไม่มีพื้นฐานเลยสกีลากไลน์ระดับนั้นบนลานหิมะได้

เขาลองค้นชื่อซ่งสืออานดูอีกรอบ มีหัวข้อเด้งขึ้นมามากมาย คำชมเต็มหน้าจอ แน่นอนว่ามีพวกแอนตี้แฟนด้วย สองฝ่ายเปิดศึกฟาดฟันกันอย่างดุเดือดในช่องคอมเมนต์ของซูเปอร์ทอปปิก

เลื่อนดูอยู่ครู่หนึ่ง เด็กหัวกะทิ พรสวรรค์ด้านกีฬาไม่เลว พอดูคลิปเล่นกีฬาไปสองสามคลิป ช่วงล่างมั่นคงมาก

คลิปเล่นเทนนิสก็น่าสนใจ ตอนแรกวิ่งไล่ตามลูกไปทั่วคอร์ท พอหันกลับมาอีกทีก็เล่นสูสีกับนักกีฬามืออาชีพได้แล้ว

ทันใดนั้นประกายความคิดก็วาบขึ้นมาในหัว นี่ใช่ภาพลักษณ์แนวคอนทราสต์ที่วงการบันเทิงชอบใช้กันหรือเปล่า ไม่แสดงออกก็แล้วไป แต่พอแสดงทีก็ทำเอาตะลึงกันหมด

เมื่อคิดตกแล้ว เซี่ยหานเจิงก็รู้สึกว่าซ่งสืออานดูน่ามองขึ้นมาทันที ป้าย "แจกันดอกไม้สวยแต่รูป" ที่เคยแปะให้ก่อนหน้านี้ ถูกเขาแอบดึงออกเงียบ ๆ แล้วขยำเป็นก้อนโยนทิ้งลงถังขยะในใจไป

เขาเปิดซีรีส์ที่ซ่งสืออานแสดง แล้วเอนหลังพิงเตียงคนไข้ดูอยู่อย่างนั้น

ผู้ช่วยซื้อข้าวเสร็จกลับมา ก็เห็นพี่ชายของตนกำลังจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ซึ่งมีขันทีในชุดเย่ซ่าสีดำขลับกำลังจ้องมองกล้องด้วยสายตาเย็นชาอยู่ในห้องทรงพระอักษร

กล่องข้าวในมือผู้ช่วยเกือบจะร่วงลงพื้น ติดซีรีส์เนี่ยนะ พี่ชายเขาโดนวิญญาณสิงหรือเปล่าเนี่ย!!

เซี่ยหานเจิงได้รับบาดเจ็บ เดิมทีเฟิงถูอยากจะเปลี่ยนโค้ชคนใหม่มาแทน แต่ซ่งสืออานรู้สึกว่าตัวเองฝึกมาพอสมควรแล้ว ถ้าเปลี่ยนคนใหม่อีกก็ต้องมาปรับตัวเข้าหากันใหม่ จึงเริ่มถ่ายทำเลย

พอไปที่ลานระดับสูง ทั้งช็อตโคลสอัปและท่าทางการสกีแบบง่าย ๆ ล้วนเป็นเขาที่แสดงด้วยตัวเอง

ตัวแสดงแทนก็หารูปร่างคล้ายกันและสวมชุดมิดชิด มาแสดงแทนในส่วนที่มีความยากสูง

ผู้ฝึกสอนในกองถ่ายเห็นท่าทางบนลานระดับสูงของเขาไม่กี่เซ็ต ก็อดพยักหน้าไม่ได้ "ฝึกแค่สองสามวันกลับทำได้ขนาดนี้ ยอดเยี่ยมมากครับ"

ถ่ายโฆษณาตลอดทั้งวันจนเสร็จสิ้น รอตัดต่อตกแต่งหลังการถ่ายทำอีกนิดหน่อย ก็พร้อมปล่อยออกอากาศแล้ว

วินาทีที่ผู้กำกับสั่งคัต ซ่งสืออานก็ตื้นตันใจจนน้ำตาแทบไหล ในที่สุดก็จบเสียที! เงินก้อนน้อย ๆ ของผม!

ก่อนกลับ เขาส่งข้อความไปหาเซี่ยหานเจิง "โค้ชครับ! ผมถ่ายเสร็จแล้ว วันนี้จะกลับเลย ไว้คราวหน้ามีโอกาสค่อยมาเล่นสกีด้วยกันใหม่นะครับ!"

เซี่ยหานเจิงจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง นิ้วค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ด้วยความลังเลอยู่หลายวินาที สุดท้ายก็ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง "ตกลง มีโอกาสต้องมาแน่"

ซ่งสืออานกับพวกพึ่งจะขึ้นเครื่องบิน เฟิงถูก็ปล่อยโปสเตอร์พรีเซนเตอร์คนใหม่ออกมา

ชุดสกีตัดต่อผ้าสีเทาสลับขาวที่ยืนอยู่บนทุ่งหิมะแห่งอาเล่อไท่ ด้านหลังคือทิวเขาหิมะทอดยาวสลับซับซ้อนและชั้นเมฆเวิ้งว้าง แว่นตาสกีเลนส์สีฟ้าวางทาบอยู่ตรงหน้าผาก คิ้วและตามีความหยิ่งทะนงอันเย็นชาแฝงอยู่จาง ๆ มุมขวาล่างของโปสเตอร์เป็นโลโก้ของเฟิงถูและวันที่สินค้าใหม่จะวางจำหน่าย

ช่องคอมเมนต์มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาอย่างล้นหลามในพริบตา คนที่ตื่นเต้นที่สุดก็ยังคงเป็นแฟนคลับของซ่งสืออาน

"กรี๊ดดด! อานอานจริง ๆ ด้วย พรีเซนเตอร์ตัวแรกก็ได้แบรนด์แถวหน้าเลย!"

"ว่าแล้วเชียวว่าอานอานไปทำอะไรที่อาเล่อไท่ ไปถ่ายโฆษณานี่เองใช่ไหม!"

"ไม่ผิดแน่ ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์!"

"ไม่ต่อสัญญากับจักรพรรดิจอเงินจี้ แต่ไปหาดาราแถวท้ายมาเป็นพรีเซนเตอร์ บริษัทพวกคุณเป็นบ้าอะไรกันเนี่ย"

"เม้นต์บนเป็นอะไรมากไหม ว่างนักก็ไปกินบ๊วยไป๊"

"กลุ่มเป้าหมายของพรีเซนเตอร์มันไม่เหมือนกันนี่นา ตอนนี้กีฬาเอ็กซ์ตรีมมีคนรุ่นใหม่เล่นกันเยอะกว่า ก็ต้องหาพรีเซนเตอร์ตามกลุ่มเป้าหมายสิ"

"พูดแบบนี้หมายความว่าไง จะบอกว่าจี้เหวินโจวของเราแก่เหรอ!"

"จะทะเลาะอะไรกัน นี่ก็หล่อดีออก เสื้อผ้าบนโปสเตอร์ใส่ในชีวิตประจำวันก็ดูดีมากเลยนะ จะเริ่มขายเมื่อไหร่เนี่ย!"

"ใส่เสื้อตัวนี้แล้วขาจะยาวขึ้นใช่ไหมเนี่ย ฉันใส่แล้วจะสูงถึงร้อยแปดสิบไหม"

"ตื่นค่ะ ขายาวมันเป็นเรื่องของกรรมพันธุ์ เสื้อผ้ามันแค่ช่วยพรางตาให้ดูขายาวเท่านั้นแหละ"

"ในโปสเตอร์นี้ขาอานอานยาวกว่าชีวิตฉันอีก จะเริ่มขายเมื่อไหร่เนี่ย ใจจะขาดแล้วโว้ย!!!!"

ซ่งสืออานนอนหลับบนเครื่องบินไปตื่นหนึ่งก็แลนดิ้งถึงที่หมาย ลู่สือเยวี่ยมาดักรอตรงทางออกตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วรัวชัตเตอร์ใส่แบบไม่ยั้งอีกรอบ

เขาใส่แจ็กเก็ตกันลมของเฟิงถู สวมหมวกใบหนึ่ง แล้วเดินออกมาด้วยลุคสะอาดตาสบายๆ

ตัวเขายังไม่ทันถึงบ้าน รูปของลู่สือเยวี่ยก็ถูกปล่อยออกมาแล้ว แถมยังรวมรูปแว่นกันแดดแบบเปิดพับได้ตอนลงเครื่องบินคราวก่อนที่ไปสำนักงานใหญ่ กลายเป็นภาพเซตเก้าช่องโพสต์ลงเวยป๋ออย่างแจ่มชัด

"???? ดาเมจกระแทกตาตั้งแต่เปิดจอ!"

"เดี๋ยวสิ ผ่านไปตั้งหลายวันแล้ว เพิ่งจะเอามาลงเหรอเนี่ย!"

"น่ารักมาก แว่นกันแดดอันนี้ฉันก็อยากได้เหมือนกัน"

"เจอแล้ว เป็นของแบรนด์ LUMIERE หลิวหมี่ เพิ่งกดสั่งไปเมื่อกี้นี้เอง!"

"เชี่ย พวกแกมือกดไวเกินไปแล้ว! สินค้าหมดแล้วเนี่ย!"

"@LUMIEREออฟฟิเชียล กรุณาจ่ายค่าโปรโมตสินค้าให้อานอานของเราด้วยค่ะ"

จี้ซูเหยากำลังคุมทีมงานดูแลกระแสคอมเมนต์เรื่องพรีเซนเตอร์อยู่ในห้องทำงาน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นกะทันหัน

หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าเป็นผู้บริหารจากแบรนด์ LUMIERE หลิวหมี่ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วกดรับสาย

ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นว่า แว่นกันแดดแบบเปิดพับได้ที่ซ่งสืออานใส่และถูกถ่ายภาพที่สนามบินเป็นสินค้ารุ่นเก่าเมื่อสองปีก่อนของพวกเขา ซึ่งสินค้าขาดสต็อกไปครึ่งปีแล้ว แต่วันนี้จู่ๆ แฟนคลับก็แห่เข้ามาในร้านจนกวาดเกลี้ยงในพริบตา

จึงอยากสอบถามทางซิงเฉินว่าสนใจจะคุยเรื่องสัญญาพรีเซนเตอร์ไลน์แว่นกันแดดหรือไม่

จี้ซูเหยาวางสาย นิ้วเคาะลงบนโต๊ะทำงานเบาๆ ดูท่าว่าต่อไปนี้หากไม่ใช่แบรนด์ที่เป็นพรีเซนเตอร์คงให้เจ้าเด็กนี่ใส่ไม่ได้แล้วจริงๆ หมอนี่ไปที่ไหนก็เป็นเครื่องป้ายยาเดินได้ชัดๆ

เขาเหลือบมองเวลา เก็บเอกสารบนโต๊ะใส่กระเป๋า หยิบกุญแจรถแล้วขับตรงไปยังวิลลาของซ่งสืออาน

ซ่งสืออานเพิ่งถึงบ้าน ก้นยังไม่ทันแตะโซฟาให้อุ่น ก็ได้ยินเสียงปุ่มกดรหัสดิจิทัลตรงประตูดังติ๊ดๆๆ ขึ้นมาหลายครั้ง

จี้ซูเหยาถือกระเป๋าเอกสารผลักประตูเข้ามา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมาตรฐานแบบผู้จัดการดารา

ซ่งสืออานเหี่ยวเฉาลงในพริบตา ไม่ปล่อยให้คนได้พักหายใจหายคอบ้างเลยจริงๆ

จี้ซูเหยานั่งลงตรงข้ามเขา "เหนื่อยหน่อยนะ ถ่ายงานพรีเซนเตอร์ออกมาได้ดีมาก"

ซ่งสืออานยิ้มแหย "ก็เรื่อยๆ ครับ"

จี้ซูเหยาดันแว่นตาขึ้น "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกสองวันค่าตัวพรีเซนเตอร์ก็น่าจะโอนเข้าบัญชีนายแล้ว"

พอซ่งสืออานได้ยินเรื่องนี้ก็ตาสว่างขึ้นมาทันที ทั้งตัวเด้งขึ้นมาจากพนักพิงโซฟา "จริงเหรอครับ!"

จี้ซูเหยาพยักหน้า "บริษัทเราไม่เคยค้างจ่ายเงินอยู่แล้ว แต่ดีใจก็ส่วนดีใจนะ มีภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เรื่องหนึ่งติดต่อฉันมา อยากชวนนายไปเล่นบทสมทบ"

ซ่งสืออานถามด้วยความสงสัย "ภาพยนตร์เหรอครับ หนังกับละครมันไม่เหมือนกันนี่ครับ เห็นว่าสองวงการนี้มีกำแพงกั้นอยู่ไม่ใช่เหรอ"

จี้ซูเหยาหยิบบทละครจากกระเป๋ายื่นมาตรงหน้าเขา "นายพูดไม่ผิด การจะข้ามจากจอแก้วไปสู่จอเงินนั้นยากมาก นักแสดงบางคนเล่นละครมาทั้งชีวิตยังไม่เคยได้เล่นหนังแม้แต่เรื่องเดียว"

"มุมกล้องของภาพยนตร์ต้องการความแม่นยำในการแสดงสูงกว่า บนจอเงินรายละเอียดสีหน้าทุกอย่างจะถูกขยายใหญ่ขึ้นแบบไร้ขีดจำกัด เพราะฉะนั้นโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีให้ทุกคนหรอกนะ"