ตอนที่ 93 มโนไปเองเป็นโรคที่ต้องรักษา

ร่างทรุดฮวบกลับลงไปบนพื้นหิมะดังผล็อย นี่เป็นภาพหลอนก่อนตายหรือไง ทำไมถึงเห็นซ่งสืออานได้ล่ะ

เซี่ยหานเจิงพิงลำต้นไม้ เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น ใบหน้าตรงหน้านั้นเลือนรางลงเรื่อยๆ ในสายตา

ก่อนตายมโนภาพดันเป็นหมอนี่เนี่ยนะ ปกติมันต้องเห็นภาพชีวิตตัวเองกับครอบครัวฉายวาบขึ้นมาไม่ใช่เหรอ ทำไมเขาถึงไม่เหมือนคนอื่นล่ะเนี่ย...

ซ่งสืออานเห็นโค้ชจ้องมองตนเองตาค้างด้วยสายตาเหม่อลอย จึงยื่นมือไปโบกตรงหน้าเขา "โค้ชครับ! ได้ยินผมไหม!" คงไม่ใช่ว่า โค้ชจะหนาวจนสมองเบลอไปแล้วหรอกนะ?

เขาย่อตัวลงนั่ง ใช้มือที่สวมถุงมือหนาตบแก้มเซี่ยหานเจิงเบาๆ ทว่าคุมแรงไม่อยู่ เสียงตบเลยดังเพียะกังวานชัดเจน

เซี่ยหานเจิงถูกตบจนตื่นเต็มตา เขายื่นมือไปคว้าแขนซ่งสืออานหมับ "นายคือซ่งสืออานจริงๆ ด้วย!"

ซ่งสืออานขมวดคิ้วมุ่น "ถ้าไม่ใช่ผมแล้วจะเป็นใครล่ะครับ พวกเรารีบไปกันเถอะ พี่ชายคนข้างๆ ดูเหมือนจะไม่ไหวแล้ว"

เซี่ยหานเจิงไม่มีเวลามาคิดแล้วว่าลูกศิษย์คนนี้โผล่จากลานระดับกลางดิ่งมาถึงส่วนลึกของเขตนอกลานสกีได้ยังไง "ขาฉันเจ็บ ลงไปไม่ได้ นายพาเขาไปก่อนเถอะ แล้วค่อยให้คนมารับฉัน"

ซ่งสืออานเหลือบมองคนเจ็บที่หมดสติอยู่บนเปลหามข้างๆ แล้วมองขาของเซี่ยหานเจิงที่ยกไม่ขึ้นอีก "เลิกพูดมากเถอะครับโค้ช โค้ชนั่งบนบอร์ดผมแล้วกอดขาผมไว้ มือก็ดึงเปลของพี่คนนั้นไว้ ผมจะสไลด์ลงไปตามทางที่มีต้นไม้น้อยๆ ด้านข้าง"

เซี่ยหานเจิงกัดฟัน นี่เป็นวิธีเดียวในตอนนี้ เขาจัดการยึดคนเจ็บบนเปลหามให้แน่นหนา หาตำแหน่งนั่งบนสโนว์บอร์ดของซ่งสืออาน แล้วดึงคานลากเปลไว้แน่น

ซ่งสืออานเองก็ไม่เคยพาใครซ้อนมาก่อน ยิ่งไม่เคยลากเปลหามด้วย กลัวจนขาสั่นพั่บๆ ไปหมด

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งเพื่อปรับอารมณ์ "งั้นผมจะลงไปแล้วนะครับ จากตรงนี้ถึงตีนเขาก็ไม่ได้ไกลมากแล้ว"

แล้วก็ค่อยๆ สไลด์ลงไปตามทางอย่างเชื่องช้าเช่นนี้

เซี่ยหานเจิงที่อยู่ด้านล่างกวาดตามองรอบทิศ จ้องมองภูมิประเทศทุกจุดเบื้องหน้าตาไม่กะพริบ กลัวว่าซ่งสืออานจะล้มจนกลายเป็นตายเรียบสามศพ

หลังจากการสไลด์ลงอย่างช้าๆ นานถึงครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มองเห็นแสงไฟที่ตีนเขา ไฟสีแดงน้ำเงินของรถกู้ภัยกะพริบวิบวับอยู่ในความมืด

ซ่งสืออานถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขาอ่อนเปลี้ยจนแทบยืนไม่อยู่

เจ้าหน้าที่กู้ภัยเห็นภาพนี้แล้วถึงกับยืนอึ้งไปหลายวินาที คนคนเดียวลากคนอีกสองคนสไลด์ลงมาจากส่วนลึกของเขตนอกลานสกี

พวกเขารีบประสานงานเรียกเฮลิคอปเตอร์ทันที เปลหามและกล่องปฐมพยาบาลถูกยกเข้ามาพร้อมกัน

วินาทีที่เซี่ยหานเจิงเห็นทีมกู้ภัยพุ่งเข้ามาตรงหน้า เส้นประสาทที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด เขาคอพับหมดสติไปทันที

เฮลิคอปเตอร์บินเสียงกระหึ่มเข้ามานำตัวทั้งสองขึ้นเครื่อง ซ่งสืออานอาศัยจังหวะที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยกำลังชุลมุนวุ่นวายแอบชิ่งหนีไปอย่างเงียบเชียบ

พอกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคิดจะตามหาตัว กระเช้าลอยฟ้าก็แกว่งไกวพาลอยขึ้นไปถึงไหล่เขาแล้ว

ที่ผิดคาดคือพอกลับมาถึงลานสกีกลับไม่เห็นหลินฟาน สัญญาณมือถือก็กลับมาแล้ว ทว่าไม่มีสายที่ไม่ได้รับจากหลินฟานเลยสักสาย

แปลกชะมัด ตามหลักแล้วพอหลินฟานซื้อของกลับมาแล้วไม่เจอเขา ก็น่าจะโทรจิกจนสายแทบไหม้สิ

เพิ่งขึ้นมาถึงก็ได้ยินเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถือโทรโข่งตะโกนบอกฝูงชนที่มุงดูอยู่ "ช่วยคนขึ้นมาได้แล้วครับ ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว!"

มีคนโบกโทรศัพท์มือถืออย่างตื่นเต้น "ต้องยกให้ Zayne (เซี่ยหานเจิง) จริงๆ แชมป์โลกไม่ได้มาเพราะโชคช่วย!"

"นึกว่าจะไม่รอดขึ้นมาทั้งคู่แล้วซะอีก คุณพระ โคตรเจ๋ง ตอนนี้ทั้งคู่เป็นยังไงบ้างแล้ว?"

"ได้ยินว่ามีอีกคนนะ ขนาดทีมกู้ภัยยังเข้าไปไม่ได้ มีคนสไลด์เข้าไปลากตัวออกมาเนี่ย"

"ใครกันน่ะ เขตนอกลานสกีแบบนี้ระดับเซียนยังไม่กล้าลงไปเลย ใครมันจะใจกล้าขนาดนั้น?"

มีเพียงชีมู่หยางที่ดูเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ เขาก้มหน้าเปิดดูภาพที่โดรนบันทึกไว้ อีกฝ่ายสวมแว่นตากันลมเลยถ่ายไม่เห็นหน้าตรงๆ ไม่คิดเลยว่าจะพาคนทั้งสองคนออกมาได้สำเร็จจริงๆ ไม่ยอมรับฝีมือก็คงไม่ได้แล้ว

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเก็บวิดีโอนี้ไว้ก่อนยังไม่โพสต์ออกไป รอจนกว่าจะสืบรู้แน่ชัดว่าคนคนนั้นคือใครกันแน่ค่อยว่ากัน

หลังจากซ่งสืออานขึ้นมาก็โทรหาหลินฟาน อีกฝ่ายกดรับสายทันที "พี่ครับ เดี๋ยวผมไปหานะ! เมื่อกี้คนเยอะมากเลย พายทุเรียนที่สั่งไปยังต้องรออบอีกสักพักครับ"

อุตส่าห์รีบร้อนกลับมาแทบตายเพราะกลัวว่าหลินฟานจะเป็นห่วง ซ่งสืออานพิงราวระเบียง "ไม่เป็นไรๆ นายซื้อกินด้วยสิ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง!"

ทางฝั่งหลินฟานมีเสียงเตาอบดังฉ่าๆ ลอยมา "ขอบคุณครับพี่! อีกเดี๋ยวผมก็ไปหาแล้วครับ!"

ซ่งสืออานส่ายหน้าอย่างจนใจ หนีบแผ่นสโนว์บอร์ดไว้ใต้รักแร้แล้วหันหลังเดินตรงไปยังทิศทางของซูเปอร์มาร์เก็ต

ชีมู่หยางกำลังเก็บโดรนอยู่ พลันเหลือบสายตาไปมองแบบไม่ได้ตั้งใจ เชี่ย มหาเทพนี่หว่า

ตอนแรกยังนึกว่าจำคนผิด จนกระทั่งคนคนนั้นหันตัวกลับมา เบาะกันกระแทกก้นรูปเต่าด้านหลังเอวยวบไปกว่าครึ่ง ด้านข้างยังมีรอยขาดจากการถูกลวดหนามบาด ปุยฝ้ายด้านในโผล่ออกมาหน่อยหนึ่ง

เป๊ะเลย ไม่ผิดแน่ มหาเทพชอบสไตล์แบบนี้จริงๆ ด้วย

พอกลับมาเจอกับหลินฟาน หลินฟานก็ยื่นพายทุเรียนให้ พลางกวาดสายตามองพี่ชายของตนขึ้นลงรอบหนึ่ง "พี่ครับ พี่ไปไหนมาน่ะ ทำไมเต่ามันแฟบไปแบบนั้นล่ะครับ แล้วฝ้ายหายไปไหนหมด"

ซ่งสืออานเปลี่ยนเรื่องคุยหน้าตาเฉย "หลินฟาน ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว ไหนล่ะพาย"

หลินฟานได้ยินดังนั้นจึงรีบยื่นถุงในมือส่งไปให้ทันที

ทั้งสองคนขึ้นรถกลับโรงแรม หลินฟานไถดูข่าวในมือถือ บนหน้าจอเป็นภาพถ่ายจากสถานที่เกิดเหตุ เฮลิคอปเตอร์กำลังหามคนเจ็บขึ้นเปลพยาบาล "พี่ครับ ช่วยคนเจ็บขึ้นมาได้แล้วนะ บาดเจ็บสาหัสอยู่ แต่รักษาชีวิตไว้ได้ ตอนนี้หน้าโรงพยาบาลที่รับการรักษามีแต่นักข่าวเต็มไปหมด ทุกคนอยากสัมภาษณ์โค้ชเซี่ยกันทั้งนั้นเลยครับ"

ซ่งสืออานกัดพายไปหนึ่งคำ ชะโงกหน้าเข้าไปดูวิดีโอแวบหนึ่ง หน้าประตูโรงพยาบาลมีผู้คนอัดแน่นเนืองแน่น กล้องถ่ายรูปและไมโครโฟนสารพัดจ่อไปยังประตูห้องฉุกเฉินที่ปิดสนิทอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนฟื้นแล้วหรือยัง

บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล เซี่ยหานเจิงกำลังให้น้ำเกลือ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองมาอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

คุณหมอยืนอยู่ข้างเตียงพลิกดูประวัติการรักษา สอบถามคำถามสองสามข้อตามปกติ แล้วตรวจดูเฝือกดามขาของเขาอีกรอบ "หมอสอบถามอาการป่วยก่อนหน้านี้จากผู้ช่วยของคุณแล้ว พักผ่อนฟื้นฟูร่างกายให้ดีเถอะนะ ถ้าอยากกลับไปอยู่ในจุดสูงสุด อย่างน้อยที่สุดก็ต้องพักฟื้นสักครึ่งปี"

เซี่ยหานเจิงส่งเสียงอืมรับคำ "ขอบคุณครับคุณหมอ"

หมอเพิ่งจะเดินออกไป ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก เฉิงเหยาสวมรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามา หน้าจอมือถือยังสว่างอยู่ ด้านบนแสดงข้อความแจ้งเตือนข่าวที่กำลังติดเทรนด์แบบเรียลไทม์

เธอวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ กอดอกยืนอยู่ข้างเตียง "อยากปิดฉากอาชีพนักกีฬาแล้วใช่ไหม ถึงได้เล่นพิเรนทร์แบบนี้!! ช่วงนี้เห็นว่านายพักรักษาตัวแล้วคงอุดอู้ถึงได้ยอมปล่อยให้ไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตา แต่นายกลับทำเรื่องแบบนี้เนี่ยนะ!"

เซี่ยหานเจิงยันตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงรั้งโดนเฝือกดามขา แต่คิ้วไม่ขมวดเลยสักนิด "ผู้จัดการทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ ผมจะทำอะไรมันเป็นอิสระของผม"

เฉิงเหยาแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห นายน้อยนี่อารมณ์ร้ายจริงนะ ผู้จัดการอย่างเธอคงคุมไม่อยู่แล้ว "ใช่ ฉันคุมนายไม่ได้ ฉันมันก็แค่คนรับจ้างทำงาน บอสเซี่ยบอกว่าพอนายหายดี ขาหายเป็นปกติเมื่อไหร่ก็ให้กลับไปช่วยงานเขาเสีย การแข่งขันชิงแชมป์โลกครั้งต่อไปก็อีกตั้งสองปี"

เซี่ยหานเจิงสะบัดหน้าหนี "ไม่ไป!"

เฉิงเหยาถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา "งั้นนายก็หาทางไปคุยกับบอสเซี่ยเองแล้วกัน พักรักษาตัวให้ดีล่ะ ฉันไปก่อน อย่าเพิ่งซี้ซั้วออกไปนอกโรงพยาบาลล่ะ ด้านนอกมีแต่นักข่าวเต็มไปหมด แต่ก็นับว่าเป็นข่าวในแง่บวกอยู่นะ ช่วยโปรโมตสินค้าของบริษัทให้ฟรีๆ ไประลอกหนึ่งเลย"