ตอนที่ 92 เทพของคุณมาแล้ว

เขาเขย่าปลุกระบบที่กำลังหลับใหลอยู่ในหัว "พี่ระบบ! ตื่นเร็ว! เซี่ยหานเจิงกับคนที่ติดอยู่ข้างในยังมีชีวิตอยู่ไหม!"

ระบบค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงสังเคราะห์เย็นชาแบบเครื่องจักรจะดังขึ้น [ใช้ห้าพันค่าความชื่นชอบเพื่อรายงานสถานการณ์แบบเรียลไทม์]

เจ้าระบบนี่หน้าเงินชะมัด เวลาป่านนี้แล้วยังจะมาต่อรองราคาอีก "หักไปเลย หักเลย!"

[ปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่ทั้งคู่ ผู้บาดเจ็บกระดูกน่องแตกละเอียด ซี่โครงหักหลายซี่ จำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที เซี่ยหานเจิงเอ็นไขว้หน้าข้อเข่า ACL ฉีกขาด แต่อาการไม่รุนแรง เพียงแค่ไม่สามารถพาอีกคนขึ้นมาคนเดียวได้]

ซ่งสืออานรู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่ม เขาได้แต่ร้อนใจอยู่ข้างนอกรั้วกั้น เฮลิคอปเตอร์บินวนอยู่เหนือหัว สปอตไลต์ส่องกราดไปมา แต่ด้านล่างเต็มไปด้วยป่าทึบและทางลาดชัน หาจุดลงจอดไม่ได้เลย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ทั้งสองคนคงไม่มีทางรอดกลับมาแน่

ระบบสบช่องรีบแทรก น้ำเสียงแฝงความกระตือรือร้นของพนักงานขายไว้อย่างหาได้ยาก [หรือจะแลกการ์ดสกีระดับเทพแบบใช้ครั้งเดียวดีล่ะ ถูกมากเลยนะ แค่แสนห้าเท่านั้น]

ร้ายกาจนักนะ ที่แท้ก็รอเขาอยู่ตรงนี้นี่เอง แต่ทำไมของใช้ครั้งเดียวถึงแพงขนาดนี้ กะจะขูดรีดกันชัดๆ เลยนี่หว่า!

[แบบถาวรตอนนี้ร้านค้ายังไม่ลดราคา ค่าความชื่นชอบของโฮสต์ไม่เพียงพอ และทักษะระดับเริ่มต้นก็ไม่พอที่จะไปช่วยคน]

ซ่งสืออานกัดฟัน ค่าความชื่นชอบหนึ่งแสนห้าหมื่นแต้ม พอให้เขาหมุนวงล้อได้ตั้งหลายรอบเลยนะ "แลกๆๆ ช่วยคนสำคัญกว่า!"

[รับทราบ แถมการ์ดโชคดีให้โฮสต์อีกหนึ่งใบ ระยะเวลาสามชั่วโมง ภายในระยะเวลาจะรับประกันความปลอดภัยของโฮสต์]

ยังไม่มีเวลาศึกษาว่าการ์ดอะไร เขาก็ไถสกีไปที่จุดตรวจด้านหน้า ทว่าถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขวางไว้ทันควัน "ตรงนี้ไม่ใช่ที่มุงดู รีบกลับไปซะ"

ซ่งสืออานร้อนใจขึ้นมา "สองชั่วโมงแล้วคนยังไม่ออกมา พวกคุณไม่รู้กันบ้างเหรอ! ผมมีพิกัดของโค้ชเซี่ย เขาคงเจอคนแล้วแต่ไม่มีปัญญาพาออกมา ผมจะเข้าไปช่วยแบกลงเขาด้วยกัน เฮลิคอปเตอร์ไปรอที่ทางออกตีนเขาได้เลย!"

เฮลิคอปเตอร์บินวนอยู่นานสองนานจะมีประโยชน์อะไร มีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น ลงจอดไม่ได้เลย สู้ไปรอที่ตีนเขายังดีกว่า

เสียงเอะอะตรงนี้ดึงดูดความสนใจของฝูงชนสายเผือกโดยรอบมาจนหมด

หลินฟานเพิ่งวิ่งมาถึงก็ได้ยินสิ่งที่พี่ชายของตนพูด ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง รีบคว้าแขนเขาไว้แน่น "พี่ ไม่รักชีวิตแล้วเหรอ! ฝีมือระดับพี่ ลงไปก็มีแต่ไปตายชัดๆ! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาใจบุญนะ!"

ซ่งสืออานย่อมรู้อยู่แล้ว เขาไม่ได้โง่ และไม่ได้เป็นพ่อพระผู้เปี่ยมเมตตาเสียหน่อย

แต่ในเมื่อมีโปรโกงอยู่ในมือ ภายใต้สถานการณ์ที่รับประกันความปลอดภัยของตัวเองได้ เขาก็ยังอยากจะช่วยอยู่ดี ยังไงก็นึกถึงชีวิตคนตั้งสองชีวิต แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นโค้ชที่คลุกคลีกันมาสองสามวันด้วย

เขาจึงดึงหลินฟานไปด้านข้างแล้วกดเสียงต่ำ "ฉันรู้ หลินฟานนายวางใจเถอะ ภายในสามชั่วโมงฉันต้องออกมาได้อย่างปลอดภัยแน่นอน ยังมีเงินอีกล้านกว่ารอฉันอยู่นะ"

หลินฟานไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด ซ่งสืออานถอนหายใจ ยกสองมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ "ก็ได้ๆ ไม่ไปแล้ว ถ้างั้นนายไปซื้อของกินให้หน่อยสิ ฉันหิวแล้ว"

หลินฟานมองเขาอย่างระแวงสงสัย

"จริงจัง ฝีมือระดับฉัน นายคิดว่าเป็นไปได้เหรอ ฉันไม่อยากตายนะ" ซ่งสืออานชี้ไปที่เบาะรองก้นรูปเต่าด้านหลังเอวที่ยังไม่ได้ถอดออก "นายดูซิว่าฉันเหมือนคนไม่กลัวตายตรงไหน"

หลินฟานจ้องเจ้าเต่าสีเขียวตัวนั้นอยู่สองวินาที รู้สึกว่าพี่ชายพูดมีเหตุผล แต่ก็ยังไม่ค่อยวางใจ เดินก้าวไปหันมองกลับมาสามหน พลางมุ่งหน้าไปยังศูนย์การค้าอีกฝั่ง

ซ่งสืออานคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว ไปกลับอย่างน้อยหลินฟานต้องใช้เวลาสี่สิบนาที ถ้าความเร็วมากพอ ก็น่าจะส่งคนลงไปได้ทัน

ในเมื่อเข้าทางด้านหน้าไม่ได้ เขาก็ไถสกีเลียบไปตามขอบรั้วกั้นระยะหนึ่ง จนกระทั่งเจอรอยโหว่ตรงรั้วด้านข้างที่ถูกหิมะทับจนพังลงมา จึงเอี้ยวตัวมุดผ่านเข้าไป

เบาะรองก้นรูปเต่าด้านหลังเอวติดแหง็กอยู่ที่รอยโหว่เล็กน้อย เขาออกแรงกระชากทีหนึ่ง หางของเจ้าเต่าจึงถูกลวดเกี่ยวจนเกิดเป็นรอย

ชีมู่หยาง บล็อกเกอร์สายสกีผู้ชอบสอดรู้สอดเห็นคนหนึ่งกำลังปรับแต่งโดรนอยู่ เตรียมจะถ่ายดูว่าข้างในเกิดสถานการณ์อะไรขึ้น หางตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคนแวบผ่านรอยโหว่ด้านข้างไปพอดี

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบังคับโดรนบินขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างเด็ดขาด

โดรนส่งเสียงหึ่งบินเฉียดผ่านยอดไม้ ไล่ตามจุดแสงที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วนั้นไป

ในภาพ เงาร่างในชุดสกีตัดต่อสีเทาขาวกำลังแล่นผ่านพื้นหิมะในเขตธรรมชาตินอกลานสกีด้วยความเร็วอันน่าตกตะลึง

แผ่นสโนว์บอร์ดกรีดเป็นแนวโค้งคมกริบลงมาตามทางลาดชัน ยามเลี้ยวหักศอก ร่างกายแทบจะขนานไปกับพื้นหิมะ คมบอร์ดด้านหลังสาดละอองหิมะฟุ้งกระจายสูงครึ่งตัวคน

ตามด้วยการกระโดดด้วยความเร็วสูงลอยข้ามท่อนซุงหนาใหญ่ที่ล้มขวางอยู่บนทางลาด พอแตะพื้นก็พุ่งตรงเข้าสู่ทางแคบระหว่างแมกไม้ เอี้ยวตัวแทรกผ่านช่องว่างระหว่างต้นสนสองต้นที่แทบจะแนบชิดกัน เงาร่างสีเทาขาวผลุบโผล่ท่ามกลางลำแสงไฟ

สิ่งเดียวที่ดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไร ก็คือเบาะรองก้นรูปเต่าสีเขียวตรงบั้นท้ายของเขานี่แหละ

ทุกครั้งที่เลี้ยวหักศอกและกระโดด หิมะบนหัวเต่าจะถูกสะบัดหลุดแล้วเกาะติดขึ้นมาใหม่ ลูกตาทั้งสองข้างที่เป็นพลาสติกสะท้อนแสงไฟสลัวดูพิลึกพิลั่น

แม้จะมีทักษะการเล่นสกีระดับเทพติดตัว แต่ก็ยังคงยากลำบากอยู่ดี

ชั้นหิมะในเขตธรรมชาตินั้นไม่มั่นคงอย่างยิ่ง อาจกระตุ้นให้เกิดหิมะถล่มระลอกสองได้ทุกเมื่อ ทุกการเลี้ยวโค้งล้วนต้องประเมินการรองรับน้ำหนักของพื้นหิมะอย่างแม่นยำ

ฝ่ามือของซ่งสืออานชุ่มไปด้วยเหงื่อ ด้านในถุงมือสกีเปียกโชกไปหมด หวังว่าการ์ดนำโชคจะมีประโยชน์บ้างนะ

เขาหลบตอไม้ที่ซ่อนอยู่และโขดหินโผล่พ้นหิมะไปได้หลายจุดติดต่อกัน ทัศนวิสัยตรงหน้าเริ่มพร่ามัวลงเรื่อย ๆ แสงจากไฟฉายสปอตไลต์กระจายกลายเป็นวงแสงสลัวท่ามกลางละอองหิมะ มองทางข้างหน้าแทบไม่เห็นเลย

ขณะที่เขากำลังชั่งใจว่าจะชะลอความเร็วลงดีไหม เหนือศีรษะพลันสว่างวาบด้วยแสงสีขาวบาดตา

ชีมู่หยางมองเห็นผ่านจอมอนิเตอร์ว่าภูมิประเทศเบื้องหน้าอีกฝ่ายซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ จึงดันสวิตช์ไฟสปอตไลต์ที่ติดอยู่กับโดรนขึ้นสู่ระดับแรงสุดอย่างเด็ดขาด

ลำแสงสว่างจ้าสองสายส่องตรงลงมาจากโดรน ผ่าความมืดมิดของราตรี ส่องเนินหิมะเบื้องหน้าทั้งแถบจนสว่างกระจ่างตาราวกับเวลากลางวัน

เงาของลำต้นไม้ทอดลงบนผืนหิมะอย่างชัดเจน โขดหินและตอไม้ที่ซ่อนอยู่ไม่มีทางหลบซ่อนได้เลยภายใต้แสงจ้า

ซ่งสืออานเงยหน้าขึ้น มองผ่านแว่นตากันลมเห็นโดรนลำนั้นกำลังลอยตัวนิ่งอยู่เหนือศีรษะ สปอตไลต์กวาดส่องไล่ตามแนวเส้นทางการเคลื่อนที่ของเขาไปข้างหน้าอย่างแม่นยำมั่นคง

ละอองหิมะถูกลำแสงส่องทะลุ ทัศนวิสัยเปิดกว้างขึ้นหลายเท่าในพริบตา

เขาสูดจมูก แทบจะซึ้งจนน้ำตาไหล คนดียังมีอยู่เยอะจริง ๆ แฮะ พ้นออกไปได้ต้องโขกหัวคารวะพี่ชายเจ้าของโดรนผู้ไม่ประสงค์ออกนามคนนี้สักทีแล้ว

เขายกมือชูนิ้วโป้งให้โดรน จากนั้นย่อตัวลงต่ำอีกครั้ง เร่งความเร็วพุ่งตรงไปยังพิกัดที่ระบบระบุไว้ทันที เสียงแผ่นสโนว์บอร์ดกรีดผ่านผืนหิมะดังก้องกังวานเป็นพิเศษในค่ำคืนอันเงียบสงัด

ในที่สุดก็มองเห็นแสงไฟริบหรี่จุดหนึ่งอยู่ด้านหน้า

เซี่ยหานเจิงหมดเรี่ยวแรง เขาพิงอยู่กับต้นสนที่เอนเอียง แผลเก่าที่ขาเจ็บแปลบเสียดกระดูก

คนเจ็บข้าง ๆ ขาเต็มไปด้วยเลือด แม้จะใช้ชุดปฐมพยาบาลพกพาทำแผลเบื้องต้นไปแล้ว แต่อีกฝ่ายก็อยู่ในสภาพกึ่งหมดสติ ใบหน้าซีดเผือดจนน่ากลัว

เขาหยิบมือถือออกมาดู ไม่มีสัญญาณ แบตเตอรี่เหลือแค่สามเปอร์เซ็นต์

เขาแค่นยิ้มขื่นแล้วเก็บมือถือกลับเข้ากระเป๋า ดูท่าวันนี้คงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แล้ว

แสงสว่างจุดหนึ่งจากระยะไกลกำลังเคลื่อนที่มาทางนี้ด้วยความเร็วสูง เขาหรี่ตาลง นึกว่าตัวเองตาฝาดไป

จุดแสงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เร็วขึ้นเรื่อย ๆ ฝ่าสิ่งกีดขวางไปจุดแล้วจุดเล่า ไม่ใช่ภาพหลอน

ทีมกู้ภัยมาแล้ว! ประกายความหวังจุดติดขึ้นในดวงตา เขาใช้มือยันลำต้นไม้พยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก แล้วโบกมือไปทางระยะไกลอย่างสุดแรง

ซ่งสืออานเบรกกะทันหันจนหยุดลงตรงหน้าเขา สาดละอองหิมะฟุ้งกระจาย เขาหอบหายใจพลางดันแว่นตากันลมขึ้นไปไว้บนหน้าผาก "โค้ชครับ ผมมาแล้ว ยังขยับไหวไหม"

เซี่ยหานเจิงปรับสายตาให้เข้ากับแสงจ้าของสปอตไลต์ได้ และมองเห็นใบหน้าตรงหน้าได้ชัดเจน