ตอนที่ 91 หิมะถล่ม

เซี่ยหานเจิงพูดจบก็ดึงแว่นกันลมสกีลงมา "เดี๋ยวผมสาธิตให้ดูรอบหนึ่ง"

ซ่งสืออานพยักหน้าอย่างคาดหวัง เมื่อกี้ได้ยินคนข้าง ๆ บอกว่าโค้ชคนนี้เก่งกาจมาก ตอนดูคนอื่นเล่นในเน็ตเขาก็รู้สึกว่ามันส์และเท่สุด ๆ ไม่รู้ว่ามาดูของจริงตรงหน้าจะรู้สึกยังไง

เซี่ยหานเจิงมองสีหน้าเปี่ยมความหวังของเขา เดิมทีอาการบาดเจ็บที่ขายังไม่หายดี กะว่าจะสาธิตท่าพื้นฐานง่าย ๆ ให้จบเรื่องไป

แต่ตอนนี้กลับอยากเห็นแววตาตะลึงงันจากอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาไถบอร์ดไปยังจุดเตรียมตัว สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพุ่งทะยานลงไปทันที

ออกตัวเร็วจัด เสียงบอร์ดกรีดผ่านผิวดิมะดังคมชัด เข้าโค้งคาร์ฟวิ่งด้วยความเร็วสูงในโค้งแรก ร่างกายแทบจะขนานไปกับพื้นหิมะ บอร์ดสะบัดม่านหิมะขึ้นมาด้านหลังเป็นสาย

ตามติดด้วยการตีลังกาหน้าพร้อมหมุนตัวจับบอร์ด จังหวะลอยตัวคว้าขอบบอร์ดได้อย่างมั่นคง พริบตาที่ลงสู่พื้นก็ไม่ชะงักเลยสักนิด ปาดเข้าสู่การไถลแนบพื้นต่อทันที

หัวเข่าอยู่ห่างจากพื้นหิมะไม่ถึงหนึ่งกำปั้น ก่อนจะปิดท้ายด้วยการเบรกกะทันหันด้วยความเร็วสูง คมบอร์ดด้านข้างปาดขวาง สะบัดละอองหิมะฟุ้งกระจายเต็มฟ้า

ซ่งสืออานยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านบน เดี๋ยวนี้โค้ชลานสกีเก่งกาจขนาดนี้เลยเหรอ โคตรเท่ชะมัด!!!

เซี่ยหานเจิงชะลอความเร็วลงในช่วงท้าย ขาเริ่มจะตึง ๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว เส้นเอ็นเจ็บแปลบขึ้นมาตุบ ๆ

ทว่าตลอดเส้นทางเขาไม่ได้ลดทอนท่าลงเลย กัดฟันฝืนเปลี่ยนขอบบอร์ดท่าสุดท้ายจนเสร็จสิ้น

ผู้คนไม่น้อยต่างพากันมองตาค้าง เพื่อนนักสกีสองสามคนที่กำลังฝึกไถข้างอยู่ริมลานระดับเริ่มต้นหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เทพที่ไหนมาไล่ตบเด็กที่ลานเริ่มต้นกันเนี่ย

ซ่งสืออานรอจนเซี่ยหานเจิงนั่งกระเช้ากลับขึ้นมา น้ำเสียงตื่นเต้นจนได้ยินมาแต่ไกล "โค้ชครับ นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว! ต้องฝึกนานแค่ไหนเนี่ย ผมก็อยากทำแบบนี้ได้บ้าง!"

เซี่ยหานเจิงดันแว่นกันลมขึ้นไปไว้บนหน้าผาก ยกยิ้มบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น "ไม่นานเท่าไหร่ สิบเจ็ดสิบแปดปีได้"

รอยยิ้มของซ่งสืออานแข็งค้างบนใบหน้า โค้ชครับ ร่างกายอุณหภูมิสามสิบเจ็ดองศาทำไมถึงพูดจาเย็นชาบาดลึกขนาดนี้ได้ สิบเจ็ดสิบแปดปีงั้นเหรอ เขามีเวลาไม่ถึงสิบเจ็ดสิบแปดวันด้วยซ้ำ

บริษัทหาตัวแสดงแทนเถอะ ให้เขาคืนเงินค่าตัวที่ได้มาบางส่วนก็ได้

เขาก้าวขึ้นสโนว์บอร์ดอย่างสิ้นหวัง แล้วลองไถลลงไปข้างล่างอย่างช้า ๆ

รอบแรกทำได้ไม่เลวเลย ทรงตัวได้อยู่ เพียงแต่ความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนชักจะเบรกไม่อยู่แล้ว

เมื่อเห็นว่าทางโค้งข้างหน้าใกล้เข้ามาทุกที เขาก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ทิ้งก้นจ้ำเบ้าลงไป เบรกด้วยก้นได้สำเร็จ

เบาะรองก้นรูปเต่าลากผ่านพื้นหิมะเป็นเส้นโค้งสีเขียว ผ่านพ้นไปได้อย่างปลอดภัยไร้อันตราย เขาลุกขึ้นยืนตบหิมะบนตัวเต่า แล้วชูนิ้วโป้งให้เซี่ยหานเจิงที่อยู่ข้างบน

ตากล้องที่ตามมาถ่ายภาพรัวชัตเตอร์ติด ๆ กัน เปลี่ยนภาพสุดฮาให้กลายเป็นฟีลหนังฟอร์มยักษ์แนวกีฬาเอ็กซ์ตรีมได้หน้าตาเฉย

ผ่านไปสองวันติดต่อกันเขาก็เลื่อนจากลานระดับเริ่มต้นไปสู่ลานระดับกลางได้สำเร็จ ทุก ๆ การเลี้ยวโค้งล้วนแลกมาด้วยการเอาตูดกระแทกพื้นล้มแล้วล้มเล่าทั้งนั้น

ในแววตาของเซี่ยหานเจิงฉายแววชื่นชมออกมาได้ยากยิ่ง ตั้งแต่ที่ซ่งสืออานจับจุดได้ก็ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว สามารถเล่นคนเดียวตลอดเส้นทางจนกระทั่งเบรกหยุดได้อย่างปลอดภัยแล้ว

หลังจากซ่งสืออานล้มไปสิบกว่ารอบในที่สุดก็เล่นเป็นทางเป็นทรง ความตื่นเต้นในใจพลุ่งพล่านไม่หยุด บอกแล้วว่าเขาน่ะมีพรสวรรค์ เงินหนึ่งล้านแปดแสนกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่

เซี่ยหานเจิงยืนมองท่าทางดีใจจนเหลิงของเขาอยู่ข้าง ๆ พลางสาดน้ำเย็นดับความมั่นใจทันควัน "ก้าวหน้าเร็วมากก็จริง แต่เหลือเวลาอีกห้าวัน คิดจะฝึกท่ายากพวกนั้นให้ได้มันเป็นไปไม่ได้หรอก เตรียมตัวแสดงแทนไว้เถอะ"

ซ่งสืออานตบเจ้าเต่าแปะ ๆ พร้อมยิ้มแป้น "ผมก็คิดงั้นเหมือนกัน เมื่อคืนเลยปรึกษากับทางบริษัทแล้ว อันไหนง่ายผมเล่นเอง อันไหนยากค่อยจ้างตัวแสดงแทน"

เซี่ยหานเจิงนึกไม่ถึงว่าเขาจะรู้จักประเมินตัวเองดีขนาดนี้ ทั้งสองคนฝึกซ้อมกันต่ออีกสองสามชั่วโมง ซ่งสืออานก็สามารถโลดแล่นไปมาบนลานระดับกลางได้อย่างมั่นคงแล้ว ท่าทางการสลับขอบบอร์ดลื่นไหลขึ้นเรื่อย ๆ ความถี่ในการล้มก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ในช่วงเวลาพัก เซี่ยหานเจิงก้มมองมือถือแวบหนึ่ง คิ้วขมวดมุ่น เขาเลื่อนหน้าจออยู่สองสามที สีหน้ายิ่งทวีความเคร่งเครียด

"มีอะไรเหรอครับ" ซ่งสืออานชะโงกหน้าเข้าไปถาม

"ในโซนนอกเขตควบคุมมีคนพลัดหลงเข้าไปในพื้นที่ไร้ผู้คน เกิดหิมะถล่มเป็นวงแคบ คนติดอยู่ข้างใน มีการส่งเฮลิคอปเตอร์บินเข้าไปข้างในลึกแล้ว แต่ทีมกู้ภัยเข้าไปไม่ได้ ต้องมีคนเล่นสกีเข้าไปพาตัวออกมา"

รอยยิ้มของซ่งสืออานหุบลงทันที มีคนประสบอุบัติเหตุแล้ว!

เซี่ยหานเจิงยัดมือถือใส่กระเป๋า ก้มตัวลงล็อกไบน์ดิงให้แน่น "นายซ้อมคนเดียวไปก่อน ผมไปช่วยกู้ภัย"

ซ่งสืออานอ้าปากค้าง อันตรายขนาดนั้นเขาจะไปคนเดียวเนี่ยนะ? ต่อให้เก่งกาจแค่ไหนก็ยังเป็นคน โซนนอกเขตเพิ่งเกิดหิมะถล่ม ชั้นหิมะยังไม่คงที่ เผลอๆ อาจเกิดหิมะถล่มซ้ำสองได้เลย

เขายังไม่ทันได้พูดอะไร เซี่ยหานเจิงก็สไลด์ตัวออกไปแล้ว ท่วงท่าที่ตัดผ่านลานสกีเร็วยิ่งกว่าตอนสาธิตให้ดูเมื่อกี้เสียอีก เพียงพริบตาเดียวก็หายลับเข้าไปในป่าหิมะทางฝั่งโซนนอกเขต

หลินฟานวิ่งเหยาะๆ มาจากโซนพักผ่อนอย่างเอื่อยเฉื่อย ในมือยังถือช็อกโกแลตร้อนมาสองแก้ว พลางมองเห็นเฮลิคอปเตอร์บินผ่านเหนือหัวไปแต่ไกล เสียงคำรามของเครื่องยนต์สั่นสะเทือนจนผืนหิมะสั่นไหว "เมื่อกี้ผมเห็นมีเฮลิคอปเตอร์บินมา เกิดอะไรขึ้นเหรอพี่"

ซ่งสืออานมองไปยังทิศทางที่เซี่ยหานเจิงหายตัวไป "มีคนแอบเข้าไปเล่นในโซนที่ยังไม่เปิด แล้วเกิดหิมะถล่มเป็นวงแคบ โค้ชก็เลยไปช่วยกู้ภัยด้วย"

หลินฟานชะงักไปเหมือนกัน ก่อนจะยื่นช็อกโกแลตร้อนให้เขา "ไม่เป็นไรหรอกพี่ โค้ชคนนี้ได้ยินว่าเป็นแชมป์อะไรสักอย่าง เก่งมากเลยนะ"

ซ่งสืออานรับมาจิบไปอึกหนึ่ง ใจที่แขวนเติ่งอยู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขารู้หน้าที่กลับไปซ้อมต่ออีกพักหนึ่ง พอซ้อมจบรอบหนึ่งแล้วดูเวลา นี่ก็ปาเข้าไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว

เขาเงยหน้ามองฟ้า เสียงคำรามของเฮลิคอปเตอร์ยังคงบินวนเวียนอยู่ไกลๆ ไม่มีทีท่าว่าจะลงจอดเลยสักนิด

บนโลกออนไลน์ก็เริ่มมีกระแสลุกลาม เกิดเหตุหิมะถล่มในโซนนอกเขตอัลไต มีคนถูกฝัง ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มีความคืบหน้า

ความร้อนแรงในช่องคอมเมนต์พุ่งทะยานไม่หยุด

"ช่วงนี้เป็นอะไรกัน ไม่หิมะถล่มก็สึนามิ ธรรมชาติดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยแฮะ"

"เมนต์บนยังไม่เก็ตสถานการณ์สินะ แอบมุดเข้าไปในโซนที่ยังไม่เปิดจนทำให้เกิดหิมะถล่มเอง ธรรมชาติไม่ขอรับผิดเรื่องนี้นะบอกเลย"

"สองชั่วโมงแล้วนะ ทำไมยังช่วยคนออกมาไม่ได้อีก? ไหนว่าส่งคนไปแล้วไง"

"ตอนนี้ฝั่งนั้นฟ้ามืดแล้ว กู้ภัยยิ่งยากกว่าเดิม เห็นมีคนถ่ายคลิปเฮลิคอปเตอร์บินวนอยู่นานสองนาน ไม่มีที่ให้ลงจอดเลยสักนิด"

"ฝั่งโซนนอกเขตนั่นมีแต่ป่าทึบกับหน้าผาชัน เฮลิคอปเตอร์ลงไปไม่ได้ ต้องอาศัยคนเล่นสกีเข้าไปเท่านั้น ได้ยินว่าคนที่เข้าไปยังเป็นอดีตแชมป์โลกที่อาการบาดเจ็บที่ขายังไม่หายดีด้วย"

"เจ็บขายังจะไปอีกเหรอ? ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาใครจะรับผิดชอบล่ะเนี่ย?"

ซ่งสืออานเลื่อนจอมือถือดู พอเห็นประโยคที่ว่า "อาการบาดเจ็บที่ขายังไม่หายดี" นิ้วมือก็ชะงักไป เขายัดช็อกโกแลตร้อนใส่มือหลินฟาน ก้มตัวลงล็อกไบน์ดิงให้แน่น

หลินฟานเกือบถือแก้วไม่อยู่ "พี่จะไปไหนน่ะ"

"ไปดูหน่อย" ซ่งสืออานดึงแว่นตาสกีลงมา "แค่ไปดูอยู่แถวๆ ขอบทาง ไม่เข้าไปหรอก" พูดจบตัวเขาก็สไลด์ตามลานสกีลงไปแล้ว

หลินฟานได้ยินคำนี้แทบช็อกตาย สองขากุลีกุจอจ้ำบนพื้นหิมะอยู่นานสองนานกว่าจะตามพี่ชายของตนทัน

พี่ชายของเขานี่นะ อยากมุงดูก็ต้องดูสถานการณ์หน่อยสิ นั่นมันเขตหิมะถล่มนะ ไม่ใช่ถนนคนเดินตลาดโต้รุ่ง!

พอซ่งสืออานไปถึงรอบนอกของโซนนอกเขตก็เห็นคนมุงยืนล้อมกันอยู่รอบหนึ่ง เบียดเสียดกันแน่นขนัดอยู่ริมรั้วกั้น บ้างก็ยกมือถือถ่ายวิดีโอ บ้างก็ชะเง้อคอมองเข้าไปข้างใน

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มหนึ่งคอยกั้นไว้อย่างแน่นหนา ไม่ยอมให้ใครแอบเข้าไปเองตามอำเภอใจ

เขาเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองเข้าไปข้างใน นอกจากความมืดมิดของราตรีอันเวิ้งว้างกับแสงไฟสปอตไลต์ที่ส่ายไปมาประปรายแล้ว ก็มองไม่เห็นอะไรเลย

ทางฝั่งโค้ชก็ติดต่อไม่ได้แล้ว คงไม่ได้เกิดเรื่องขึ้นหรอกนะ...