ตอนที่ 51 ท่านอนแบบไหนถึงจะฝันเห็นได้

ตอนที่แม่ของลี่ลี่เปิดประตูเข้ามา ก็เห็นลูกสาวตัวเองนอนขดตัวนิ่งอยู่ในผ้าห่ม โผล่มาแค่ดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องเพดานเขม็ง ใบหน้าแดงก่ำราวกับกุ้งเพิ่งต้มสุก

เธอวางผลไม้ที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะข้างเตียง เดินเข้าไปแตะหน้าผากลี่ลี่ "ลี่ลี่ เป็นอะไรไปลูก ทำไมหน้าแดงขนาดนี้"

ยิ่งแตะก็ยิ่งรู้สึกว่าผิดปกติ หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปข้างนอก "ทำไมตัวร้อนขนาดนี้ แผลผ่าตัดคงไม่อักเสบหรอกนะ เดี๋ยวแม่ไปตามหมอ"

ลี่ลี่คว้าชายเสื้อแม่ไว้หมับ ร้อนรนจนเสียงแตกพร่า "ไม่เป็นไรค่ะแม่! แค่อบผ้าห่มเฉย ๆ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ!"

แต่ในใจกลับกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง คุณแม่ที่รักขา!! แม่ไม่ต้องพูดแล้ว ลูกสาวแม่ขายหน้าที่สุดในชีวิตก็วันนี้แหละ!!!

แม่ของเธอแตะหน้าผากเธออีกครั้งอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย พอแน่ใจว่าไม่มีไข้ถึงได้ถอนหายใจโล่งอกแล้วนั่งลงข้างเตียง

ลี่ลี่มุดหน้าลงกับหมอน รู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องย้ายไปอยู่ดาวดวงอื่น

ซ่งสืออานเหลือบมองเวลา ใกล้จะหกโมงเย็นแล้ว

เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "แม่ครับ แม่คุยเป็นเพื่อนคุณน้าไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไปซื้อข้าวเย็นมาให้ มีอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษไหมครับ"

แม่ซ่งบอกว่า "อะไรก็ได้จ้ะ ลูกเลือกตามสบายเลย"

ซ่งสืออานพยักหน้า สวมหน้ากากอนามัยกับหมวกแล้วเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่ประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลง ลี่ลี่ก็ทิ้งตัวหมดสภาพลงบนเตียงเหมือนคนไร้กระดูก พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

เธอคว้ามือถือขึ้นมา ส่งสติกเกอร์รุมซ้อมรัว ๆ ใส่หน้าต่างแชตของเพื่อนสนิทเบอร์สองไปสามสิบกว่าอัน หน้าจอเต็มไปด้วยหมัดและระเบิดจนฝั่งตรงข้ามตั้งรับไม่ทัน

กวางเอ๋อชอบกินแตง: ฉันจะตัดขาดความสัมพันธ์กับแกสองวัน!

เพื่อนสนิทเบอร์สอง: ?????

กวางเอ๋อชอบกินแตง: แกรู้ไหมว่าเสียงฟ้าผ่าเมื่อกี้ของแก อันอันเขาได้ยินเต็มสองรูหู! แถมคนในครอบครัวเขาก็ได้ยินด้วย!

ฝั่งตรงข้ามเงียบไปนานมาก ก่อนจะส่งสติกเกอร์รูปคนตัวเล็กผูกคอตายมาให้

เพื่อนสนิทเบอร์หนึ่งโผล่มาอย่างเงียบ ๆ: เอ่อ... ไม่ต้องเสียใจไปนะ คนที่ตายคาโซเชียลมีแค่ลี่ลี่ ซ่งสืออานไม่รู้สักหน่อยว่าคนที่อยู่ปลายสายคือใคร ภาพลักษณ์ของแกยังอยู่ดี

กวางเอ๋อชอบกินแตง: ??? สรุปคือมีแค่ฉันคนเดียวสินะที่ต้องเจ็บปวด?

ลี่ลี่ไม่อยากคุยกับแก๊งเพื่อนสนิทที่พึ่งพาไม่ได้พวกนี้ชั่วคราว

แม่ของเธอยื่นแอปเปิลที่ปอกเสร็จแล้วชิ้นหนึ่งมาให้จากข้าง ๆ "เอาละ เลิกดิ้นได้แล้ว ละครเมื่อวานยังดูไม่จบเลย แม่เพิ่งดูไปแค่สิบกว่าตอนเอง"

ลี่ลี่หยิบแท็บเล็ตจากโต๊ะข้างเตียงส่งให้แม่ "มีประวัติการรับชมอยู่ค่ะ กดเข้าไปดูต่อได้เลย" แม่ของเธอรับแท็บเล็ตไป สวมแว่นตาแล้วเริ่มดูละครต่อ

ลี่ลี่เอนหลังพิงหัวเตียงไถคลิปสั้นไปเรื่อย ๆ ไถไปไถมา คลิปเบื้องหลังกองถ่ายที่เพิ่งปล่อยใหม่คลิปหนึ่งก็ถูกดันขึ้นมาบนหน้าฟีดของเธอ

วิดีโอนี้เป็นของออฟฟิเชียลเวยป๋อของ "ปณิธานทะยานฟ้า" ที่เพิ่งโพสต์ลง

ในภาพนั้น อิ๋งชีล้มลงจมกองเลือด หน้ากากดิ้นทองเลื่อนหลุดมาอยู่ข้างแก้ม ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดกระจาย

หลังจากผู้กำกับสั่ง "คัต" เด็กหนุ่มที่ควรจะนอนนิ่งอยู่กับที่ก็ลืมตาขึ้นมาทันควัน ก่อนจะเงยหน้าฉีกยิ้มกว้างให้สวี่เช่อ "ซื่อจื่อ ข้าฟื้นแล้ว!"

สวี่เช่อที่ขอบตายังแดงก่ำอยู่ พอได้ยินเสียงตะโกนนั้นก็ทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ออก ยกมือขึ้นตบไหล่เขาไปทีหนึ่ง

น้องชายที่ถือแผ่นสะท้อนแสงอยู่ข้าง ๆ ขำจนตัวสั่น กล้องก็เลยสั่นตามไปด้วยหลายจังหวะ

ช่องคอมเมนต์คึกคักอย่างยิ่งไปเรียบร้อยแล้ว

"อ๊าก! เด็กหนุ่มที่มีชีวิตชีวาขนาดนี้ต่างหากล่ะคือตัวตนจริง ๆ ของอิ๋งชี!"

"ใครจะเข้าใจ วินาทีก่อนยังร้องไห้อยู่เลย วินาทีถัดมาเขาลืมตาแล้วบอกว่า 'ข้าฟื้นแล้ว' น้ำตากับเสียงหัวเราะฉันพุ่งออกมาพร้อมกันเลย"

"ฉันยังไม่เคยดูเรื่องนี้เลย สรุปว่าสนุกไหมอะ? เขาเป็นพระเอกเหรอ? ตอนจบตายหรือรอด?"

ใต้คอมเมนต์นี้มีคนเข้ามาตอบอย่างพร้อมเพรียงเป็นแถวว่า "สาวน้อย สนุกมาก ไม่ปวดตับเลยสักนิด เชื่อฉันสิ!"

"+1 เป็นแนวคอมเมดี้ล้วน ๆ เลยแก แนะนำสุดตัว!"

"+10086 สนุกจนแทบคลั่ง! หวานกรุบตลอดทั้งเรื่อง!!"

ลี่ลี่มองแถวคอมเมนต์ที่ลืมตาพูดจาโกหกหน้าตายพวกนั้นแล้วมุมปากก็กระตุก

คนพวกนี้เวลาจะหลอกล่อคนดูหน้าใหม่นี่ตาไม่กะพริบกันเลยจริง ๆ

หลังจากเลื่อนดูช่องคอมเมนต์เสร็จเธอก็วางมือถือลง ในหัวพลันผุดความคิดเรื่อยเปื่อยขึ้นมามากมาย

ตามหลักแล้วด้วยคุณสมบัติอย่างซ่งสืออาน ทั้งเซ็นสัญญากับซิงเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์ แถมยอดผู้ติดตามในเวยป๋อก็ทะลุแปดแสนคนแล้ว ทำไมจนถึงตอนนี้ถึงยังไม่มีข่าวคราวเรื่องรับบทนำเลยสักเรื่อง

เธอกำลังคิดทฤษฎีสมคบคิดสารพัดอยู่ในหัว จู่ ๆ แขนเสื้อก็ถูกแม่ดึงเบา ๆ

"ลี่ลี่ แกดูคนนี้สิ! ใช่คนที่เพิ่งเจอเมื่อกี้ไหม!"

ภาพที่หยุดชั่วคราวบนแท็บเล็ตค้างอยู่ที่ช็อตที่อิ๋งชีกำลังถอดหน้ากากพอดี กล้องซูมเข้าไปที่ใบหน้าของเขา จังหวะที่หน้ากากเลื่อนหลุดเผยให้เห็นดวงหน้าเปื้อนคราบเลือดที่ซ่อนอยู่ข้างใต้

ลี่ลี่รีบเอามือปิดปากแม่ทันควัน "แม่ เบาเสียงหน่อยสิคะ!"

แม่ของเธอรีบลดเสียงลงแล้วกระซิบข้างหู "มิน่าล่ะเมื่อกี้สายตาถึงติดหนึบอยู่กับเขา ที่แท้ก็เป็นดารานี่เอง พ่อหนุ่มคนนี้หน้าตาหล่อเหลาจริง ๆ ดูดีกว่าไอ้เหลยอะไรนั่นที่แกตามกรี๊ดรอบก่อนตั้งเยอะ"

ลี่ลี่โดนแม่แซวเสียจนใบหูแดงแจ๋ "แม่พูดอะไรเนี่ย ดูซีรีส์ไปเลยค่ะดูซีรีส์" เธอผลักแท็บเล็ตใส่มือแม่

ตอนที่ซ่งสืออานกลับมา น้าก็หลับไปแล้ว

แม่ซ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เฝ้าไข้ ศีรษะพิงผนัง หลับตา ลมหายใจแผ่วเบา

เขาวางกล่องอาหารที่ซื้อกลับมาลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแผ่วเบา แต่เพิ่งวางลงแม่ซ่งก็ตื่นขึ้นมา

เธอเห็นลูกชายกลับมาก็ขยี้ตา "สืออาน กลับมาแล้วเหรอ"

ซ่งสืออานพยักหน้า พลางกดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า "น้าหลับไปแล้วเหรอครับ แม่กินก่อนเถอะ พอน้าตื่นค่อยอุ่นให้ใหม่อีกที"

แม่ซ่งพยักหน้า ซ่งสืออานเปิดกล่องข้าว แยกตะเกียบส่งให้ถึงมือแม่ซ่ง ส่วนตัวเองก็ถืออีกชุดหนึ่งไปนั่งลงข้าง ๆ

สองแม่ลูกกินข้าวกันเงียบ ๆ มีพูดคุยเรื่องสัพเพเหระที่บ้านเกิดบ้างเป็นระยะ

ตอนที่พยาบาลผลักประตูเข้ามาตรวจตามรอบ ซ่งสืออานกำลังก้มหน้าซดน้ำแกงอยู่พอดี

พยาบาลถือสมุดบันทึกการตรวจเดินมาที่เตียงของลี่ลี่ เอ่ยถามเรื่องอุณหภูมิร่างกายและอาการของบาดแผลตามปกติ ทุกอย่างเรียบร้อยดี

เธอหันหลังเดินไปยังเตียงฝั่งตรงข้าม กำลังจะอ้าปากถามเรื่องการกินอาหารของน้า แต่พอสายตากวาดผ่านชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เฝ้าไข้ ทั้งร่างก็ชะงักงันไปชั่วขณะ

แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องลงมาจากเพดาน ขับเน้นสันโครงหน้าด้านข้างของเขาให้เด่นชัดคมกริบ

พยาบาลตรวจคนไข้จนเสร็จด้วยสีหน้าเรียบเฉย จดบันทึกลงในสมุดสองสามข้อ กำชับข้อควรระวังด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท จากนั้นจึงเข็นรถเครื่องมือแพทย์ออกจากห้องไป

ทันทีที่ประตูปิดลง เธอรีบเข็นรถก้าวฉับ ๆ กลับไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล พอดำเนินการส่งเวรเสร็จก็หยิบมือถือออกมา นิ้วมือสั่นระริกขณะกดเปิดซูเปอร์ทอปปิกของซ่งสืออาน

สภาพจิตใจล่องลอย: พี่สาวน้องสาวทั้งหลาย! ฉันเจอสืออานตัวจริงแล้ว! ซื้อหุ้นตัวนี้ไม่มีขาดทุนจริง ๆ! ตัวจริงดูดีกว่าในซีรีส์ตั้งเยอะ รูปถ่ายน่ะหลอกลวงสิ้นดี!

คอมเมนต์ด้านล่างพรั่งพรูขึ้นมาทันที

"สาว แกควงกะดึกจนเห็นภาพหลอนไปแล้วรึเปล่า..."

"ต้องนอนท่าไหนถึงจะฝันเห็นแบบนี้ได้เนี่ย คืนนี้ฉันจะลองดูบ้าง"

"!! แปะรูปมาสิยะ!!"

พอพยาบาลเห็นคอมเมนต์ก็รีบพิมพ์อธิบาย

สภาพจิตใจล่องลอย: จรรยาบรรณวิชาชีพน่ะ แอบถ่ายมั่วซั่วไม่ได้ บอกได้แค่ว่าเจอที่โรงพยาบาล