ตอนที่ 52 รูปอุบาทว์ฟ้าผ่า วอนลบด่วน!!

เธอกำลังจะพิมพ์ข้อความต่อ เสียงหัวหน้าพยาบาลก็ดังแว่วมาจากปลายทางเดิน "เสี่ยวโจว มาช่วยตรวจใบสั่งยาของพรุ่งนี้หน่อย!"

เธอรีบยัดโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าเสื้อ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปทันที

ในช่องคอมเมนต์เริ่มมีคนได้กลิ่นความผิดปกติ

"โรงพยาบาล? โรงพยาบาลไหนน่ะ? สืออานเป็นอะไรไป?"

คนกลุ่มหนึ่งตามเข้าไปส่องหน้าโปรไฟล์ของ 'สภาพจิตใจล่องลอย' แล้วพบว่าเธอเป็นพยาบาลจริง ๆ คอนเทนต์ที่โพสต์ตามปกติก็เป็นชีวิตประจำวันของบุคลากรทางการแพทย์ ความน่าเชื่อถือพุ่งทะลุปรอททันที

ส่งผลให้คนจำนวนมากขึ้นเริ่มกระวนกระวาย ต่างพากันแท็กถามสถานการณ์จากเธอไม่หยุด

ทว่าพยาบาลสาวกำลังเข้าเวร โทรศัพท์มือถือยัดอยู่ในกระเป๋าไม่ได้หยิบขึ้นมาดูเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าบนโลกออนไลน์มีแฟนคลับกลุ่มหนึ่งร้อนใจจนนั่งไม่ติด ถึงขั้นมีคนมโนไปไกลถึงขั้นแอดมิต ป่วยหนัก โดนบริษัทดองเค็ม และพล็อตละครชุดฟอร์มยักษ์สารพัดเรื่องแล้ว

ชาวเน็ตใจร้อนที่รอคำตอบจากพยาบาลไม่ไหว จึงหันเหไปถล่มเวยป๋อของซ่งสืออานแทน

โพสต์ล่าสุดยังคงเป็นโพสต์โปรโมตผลงานเมื่อหลายวันก่อน ช่องคอมเมนต์ที่เดิมทีเงียบสงบ บัดนี้ถูกเครื่องหมายคำถามยึดพื้นที่ด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

"สืออานนายเป็นอะไรไป! อย่าทำให้ตกใจสิ!"

"ได้ยินว่านายอยู่โรงพยาบาลเหรอ? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

"พี่ช่วยโพสต์บอกหน่อยว่าปลอดภัยดีเถอะนะ!"

ตอนที่ซ่งสืออานรับสายจากจี้ซูเหยา เขากำลังจะจัดการข้าวคำสุดท้ายในชามพอดี

เขาเหลือบมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า วางตะเกียบลงแล้วบอกแม่ซ่ง "แม่ครับ ผมออกไปรับสายแป๊บหนึ่งนะ"

เขาเดินไปจนสุดทางเดินแล้วโทรกลับ "พี่เหยา? มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"

จี้ซูเหยาได้ยินเสียงอีกฝ่ายหนักแน่นมีพลัง ไม่เหมือนคนป่วย ก็ถอนหายใจโล่งอกไปเปลาะหนึ่งก่อน

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าอยู่ดีไม่ว่าดีจะวิ่งโร่ไปโรงพยาบาลทำไม เขาก็บีบหัวคิ้วพลางถาม "ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนเนี่ย?"

"โรงพยาบาลครับ" ซ่งสืออานพิงผนังทางเดิน "มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"

"ทำไมถึงไปโรงพยาบาล? ไม่สบายตรงไหน?" จี้ซูเหยาลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานแล้ว มืออีกข้างหยิบกุญแจรถบนโต๊ะ "เดี๋ยวฉันไปหานายตอนนี้เลย"

ซ่งสืออานรีบพูด "ไม่ต้อง ๆ ครับ ไม่ใช่ผม น้าของผมแอดมิตน่ะ มีเรื่องอะไรคุยทางโทรศัพท์ได้เลย เดี๋ยวอีกสักพักผมก็กลับแล้ว พรุ่งนี้ยังมีเรียนอยู่เลย"

จี้ซูเหยาโยนกุญแจรถกลับลงบนโต๊ะ น้ำเสียงเอือมระอา "นายช่วยเปิดดูเวยป๋อหน่อยเถอะ วัยรุ่นสมัยนี้คนไหนบ้างไม่จับโทรศัพท์ติดมือ แต่นายนี่ดีจริง ๆ ข่าวสารไม่อ่าน แถมยังไม่ตอบอีก"

ซ่งสืออานเก้อเขินเล็กน้อย "วันนี้ยุ่งนิดหน่อยครับ เพิ่งจะได้พักกินข้าวเมื่อกี้นี้เอง"

หลังวางสาย เขาเปิดเวยป๋อขึ้นมา ข้อความหลังบ้านเยอะมากจนโทรศัพท์ค้างไปหลายวินาทีกว่าหน้าจอจะโหลดขึ้นมาได้

ทั้งข้อความส่วนตัวและคอมเมนต์ล้วนเข้ามาสืบดูสถานการณ์ ถามว่าเขาไม่สบายตรงไหน เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า แถมยังมีคนยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเห็นเขาที่โรงพยาบาล และสีหน้าดูแย่มาก

เขาเลื่อนดูอยู่นานสองนานกว่าจะจับต้นชนปลายได้ถูก

ก็แค่มีพยาบาลคนหนึ่งโพสต์ข้อความสองสามข้อความในซูเปอร์ทอปปิก บอกว่าเจอเขาที่โรงพยาบาล จากนั้นชาวเน็ตก็ตามรอยสืบสาวแล้วลือกันไปเรื่อยจนกู่ไม่กลับ

เพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง ก็วิวัฒนาการจาก "เจอซ่งสืออานที่โรงพยาบาล" กลายเป็น "ซ่งสืออานต้องสงสัยว่าป่วยหนัก" ถึงขั้นมีคนบอกว่าเขาโดนบริษัทดองเค็มจนโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาล

เขาแค่ไม่ได้ดูเวยป๋อวันเดียว ทำไมถึงโดนจัดเซตโปรโมชันป่วยหนักพ่วงดองเค็มไปซะได้ ชาวเน็ตยุคนี้มันดูแลยากขนาดนี้เลยเหรอ

เขารีบพิมพ์ข้อความเวยป๋อโพสต์ออกไปทันที "ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะครับ ไม่มีอะไรเลย แค่มาเฝ้าคนในครอบครัวตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลเฉย ๆ ครับ"

โพสต์เสร็จเขาก็เหลียวซ้ายแลขวา บนทางเดินไม่มีคน

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาส่องหน้าตัวเอง หามุมที่คิดว่าดูดีแล้วกดเซลฟี่หนึ่งแชะ จากนั้นก็อัปโหลดลงไปตรง ๆ

โพสต์เสร็จเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องพักผู้ป่วย โดยไม่รู้เลยสักนิดว่ารูปถ่ายรูปนี้จะสร้างแรงสั่นสะเทือนระดับไหนในช่องคอมเมนต์

ช่องคอมเมนต์เริ่มรีเฟรชรัว ๆ อย่างบ้าคลั่งหลังจากที่เขาโพสต์ไปได้เพียงสามวินาที

"นายหาองศาที่สามร้อยหกสิบเอ็ดบนใบหน้าที่ไร้มุมดับสามร้อยหกสิบองศาของตัวเองเจอได้ยังไงเนี่ย?"

"พี่คะ! ฉันขอร้องละ! รูปนี้ช่วยลบเถอะนะ! ปกติก็แทบไม่มีรูปอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงแฟนเซอร์วิสเลย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?"

"มุมนี้... แสงนี้... คุณภาพไฟล์นี้... จังหวะนี้ฉันไม่รู้จะเริ่มแซวอันไหนก่อนดีแล้ว"

"ฉันนั่งขำรูปนี้อยู่ห้านาที ไม่ได้เยาะเย้ยนะ แต่มีความสุขจากใจจริง ขอบคุณนะสืออาน นายเข้าใจวิธีเอาใจแฟนคลับจริง ๆ"

"มีแค่ฉันเหรอที่รู้สึกว่ารูปนี้หล่อมาก... ทั้งที่มองไม่ชัดแท้ ๆ แต่หล่อมากจริง ๆ นะ!!!"

"+1 ฉันก็ว่าไม่เลว ติดแค่กล้องนี้มันเป็นผลผลิตจากปีไหนกันแน่..."

มีแต่คอมเมนต์ขอร้องให้ลบเรียงเป็นพรืด

ซ่งสืออานนั่งอยู่บนเก้าอี้เฝ้าไข้ พลางเลื่อนดูคอมเมนต์ แล้วก็ก้มมองรูปถ่ายที่ตัวเองเพิ่งถ่ายไปเมื่อกี้

เขารู้สึกว่าก็ถ่ายออกมาใช้ได้นี่นา ตาก็เป็นตา จมูกก็เป็นจมูก แค่แสงมืดไปหน่อยเท่านั้นเอง

หลัก ๆ คือกล้องหน้ามือถือของเขาเคยทำตกพังมาก่อน รูปที่ถ่ายออกมาเลยติดฟิลเตอร์ฟุ้งมัวมาในตัว มัวเสียจนเครื่องหน้าแทบมองไม่ชัดขนาดนั้น

เขาพลิกมือถือดูด้านหลัง กระจกข้างเลนส์กล้องแตกลายงาเป็นใยแมงมุม เป็นรอยตอนที่เขาไปส่งอาหารรอบก่อนแล้วมือถือลื่นหลุดจากกระเป๋าเสื้อตกลงพื้น

ตอนนั้นเขาเก็บขึ้นมาเช็ดฝุ่น เห็นว่ายังใช้งานได้อยู่ ก็เลยใช้เรื่อยมาจนถึงตอนนี้

ลี่ลี่ที่อยู่เตียงข้าง ๆ เลื่อนฟีดมาเจอเวยป๋อโพสต์นั้นแล้ว

ตอนที่เธอกดเปิดรูปเซลฟี่นั้นขึ้นมาดู เธอกำลังกินข้าวต้มอยู่ พอเห็นรูปปุ๊บก็แทบจะพ่นข้าวต้มในปากใส่แท็บเล็ต

เธอเอามือปิดปากไอค่อกแค่กอยู่หลายที หน้าแดงก่ำไปหมด

แม่ของเธอรีบลูบหลังให้ "ค่อย ๆ กินสิลูก ไม่มีใครแย่งสักหน่อย"

ซ่งสืออานมองรูปเซลฟี่ที่เพิ่งโพสต์ไป สลับกับดูช่องคอมเมนต์ที่มีแต่คนอ้อนวอนให้ลบรูป เขาลังเลเล็กน้อย รู้สึกว่ากล้องหน้าอาจจะไม่ไหวจริง ๆ

เขาเดินไปข้างแม่ซ่งแล้วยื่นมือถือให้ "แม่ ถ่ายรูปให้ผมหน่อยครับ"

แม่ซ่งรับมือถือมา สองมือประคองตัวเครื่องไว้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ นิ้วมือไม่รู้จะวางตรงไหนดี "สืออาน ทำไมจู่ ๆ ถึงจะถ่ายรูปล่ะลูก"

"ไม่มีอะไรครับแม่ กล้องหน้าผมมันพัง ถ่ายออกมาแล้วขี้เหร่ไปหน่อย กล้องหลังถ่ายสวยกว่า จะเอาไปลงเวยป๋อน่ะครับ"

พอแม่ซ่งได้ยินว่าจะเอาไปลงอินเทอร์เน็ตก็ยิ่งเกร็งเข้าไปใหญ่ ยกมือถือขึ้นมาตั้งตรงแน่ว สายตาจับจ้องใบหน้าลูกชายในหน้าจอ นิ้ววางค้างอยู่บนปุ่มชัตเตอร์ไม่กล้ากดลงไป

ซ่งสืออานเดินไปยืนข้างกำแพง ยกมือขึ้นชูสองนิ้ว

แม่ซ่งกดชัตเตอร์ไปหลายที จากนั้นจึงยื่นมือถือคืนให้อย่างระมัดระวัง "ลูกดูลูกว่าใช้ได้ไหม"

ซ่งสืออานรับมาเปิดดู กล้องหลังถ่ายได้ชัดเจนจริง ๆ ถึงแม้องค์ประกอบภาพจะเบี้ยวไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็เห็นหน้าตาชัดเจน

เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะโพสต์รูปนี้ลงเวยป๋อใหม่อีกรอบด้วยอารมณ์เบิกบาน

ลี่ลี่มองดูการโต้ตอบระหว่างซ่งสืออานกับแม่ซ่ง ทั้งที่มันดูอบอุ่นมาก แต่เธอกลับยิ้มไม่ออก

กระจกครอบกล้องหลังมือถือของซ่งสืออานแตกละเอียดเป็นใยแมงมุม ขอบตัวเครื่องก็มีรอยกระแทกจนสีลอก ดูยี่ห้อและรุ่นแล้วก็เป็นรุ่นเก่าเมื่อหลายปีก่อน

เธออึ้งไปเล็กน้อย หรือตอนนี้อานอานกำลังลำบากอยู่ บริษัทนี้มันทำงานเป็นกันบ้างไหมเนี่ย!!

ศิลปินต้องใช้มือถือเก่าสภาพพังยับเยินขนาดนี้ แม้แต่มือถือใหม่เครื่องเดียวยังไม่จัดหาให้เลยเหรอ?!

ซ่งสืออานไม่รู้เลยสักนิดว่า เด็กสาวเตียงข้าง ๆ เริ่มแต่งทฤษฎีสมคบคิดซีซันสองให้เขาในหัวไปเรียบร้อยแล้ว