ตอนที่ 53 กางเกงในปลิวว่อน

หลังจากเก็บขยะเรียบร้อย ซ่งสืออานก็พูดกับแม่ซ่งว่า "แม่ครับ จ้างคนดูแลดีไหม แม่จะได้กลับไปพักผ่อนบ้าง"

แม่ซ่งรีบส่ายหน้าทันที "ไม่ต้องหรอก เจ้าเด็กคนนี้ ไม่ต้องไปเสียเงินเสียทองโดยใช่เหตุ ผ่าตัดเสร็จแม่กับน้าแกก็กลับแล้ว แกตั้งใจเรียนไปเถอะ เรื่องพวกนี้ไม่ต้องห่วงหรอก"

ซ่งสืออานรู้ดีว่าพูดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ "งั้นผมกลับก่อนนะครับ มะรืนนี้น้าผ่าตัดผมค่อยมาใหม่ พอดีไม่มีเรียน มีอะไรให้ผมช่วยก็โทรหาได้ตลอดเวลานะครับ"

แม่ซ่งพยักหน้าหงึก ๆ "วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับไปเถอะลูก มีเรื่องอะไรแม่จะบอกแกเอง"

ลี่ลี่เห็นซ่งสืออานเตรียมจะกลับ หัวใจข้างในก็กรีดร้องจนแทบจะควบคุมไม่อยู่

อยากจะเรียกเขาไว้เพื่อขอลายเซ็น แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ ร้อนรนจนขอบตาเริ่มแดง

ตอนซ่งสืออานเดินผ่านข้างเตียงของเธอ เขาก็หยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหยิบซองจดหมายซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ วางลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วเอ่ยด้วยเสียงเบา "ขอให้หายไว ๆ นะครับ"

พูดจบเขาก็เดินจากไป โลกนี้จะไปมีเรื่องบังเอิญเยอะขนาดนั้นได้ยังไง ของอย่างอื่นเขาไม่มี แต่ไอ้ของอย่างรูปพร้อมลายเซ็นน่ะมีเพียบ

ชาติก่อนเขาต้องตายกะทันหันเพราะทำงานหนักเกินไป ดังนั้นจึงอยากให้ทุกคนมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ถือเป็นคำอวยพรอย่างหนึ่งแล้วกัน

หลังจากซ่งสืออานเดินออกไป ลี่ลี่ก็หยิบซองจดหมายขึ้นมา ด้านในมีรูปพร้อมลายเซ็นสองใบ ด้านหลังยังเขียนข้อความพิเศษเอาไว้อีกด้วย

ใบหนึ่งเขียนว่า "ปลอดภัยแข็งแรงทุกคืนวัน" อีกใบเขียนว่า "สุขสำราญไร้กังวล"

ลี่ลี่แนบรูปถ่ายไว้กับอก กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ

ไอดอลเทวดาชัด ๆ! เพื่อนรักขอโทษด้วยนะ ทั้งสองใบนี้เธอขอเก็บสะสมตลอดกาล!

ซ่งสืออานเรียกรถแท็กซี่ตรงกลับมหาวิทยาลัยทันที

เขาเอนหลังพิงเบาะหลังแท็กซี่ มองดูเสาไฟข้างทางที่สว่างขึ้นทีละดวง ๆ วันหยุดยาวเจ็ดวันนี้ผ่านไปค่อนข้างยาวนานทีเดียว

ตอนไปถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยมีนักศึกษาลากกระเป๋าเดินทางอยู่ไม่น้อย ทุกคนต่างรีบกลับเข้าหอในคืนวันสุดท้ายของวันหยุด

เขาผลักประตูห้องพักเข้าไป เกือบจะสะดุดกล่องพัสดุหน้าประตูจนล้ม

ลังกระดาษขนาดเล็กใหญ่สิบกว่ากล่องกองพะเนินอยู่ตรงทางเข้า จนแทบไม่มีที่จะให้วางเท้า

ซ่งสืออานเกลี่ยกล่องพัสดุไปไว้ด้านข้างด้วยสีหน้างุนงง "พวกนายซื้ออะไรกันมาเนี่ย ของเยอะขนาดนี้"

ฉือสวินมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ "คนงานยุ่งอย่างคุณยังรู้จักกลับมาอีกเหรอ ทั้งหมดนี้น่ะแฟนคลับของนายส่งมาให้ทั้งนั้น"

ซ่งสืออานชะงักไปเล็กน้อย อะไรนะ ทั้งหมดนี่ให้เขาเหรอ? แฟนคลับกระจิริดอย่างเขามีคนส่งของขวัญมาให้ด้วยเนี่ยนะ

เขาแกะกล่องใบหนึ่งด้วยความสงสัย ข้างในเป็นตุ๊กตาผ้าฝ้ายเย็บมือหลายตัว สวมชุดทะมัดทะแมงสีดำแบบเดียวกับอิ๋งชี กระทั่งหน้ากากดิ้นทองก็ยังทำเป็นเวอร์ชันมินิ ฝีเข็มประณีตเรียบร้อยงานละเอียดมาก ด้านข้างยังมีที่คั่นหนังสือปั๊มฟอยล์ทองลายเมิ่งเจิ่นอีกด้วย

เขาหยิบตุ๊กตาผ้าฝ้ายขึ้นมาพลิกดูไปมาในมือ "ทำออกมาได้ดีจริง ๆ"

ฉือสวินขยับเข้ามาหยิบไปดูตัวหนึ่งอย่างพิจารณาอยู่นาน "แฟนคลับพวกนี้นี่มีความสามารถจริง ๆ ละครเพิ่งออนแอร์ไปเรื่องเดียวเอง ถ้านายได้เล่นเป็นพระเอกขึ้นมา ไม่รู้จะต้องรับของขวัญเยอะขนาดไหน"

เจียงเหย่ขยี้หัวพลางปีนลงมาจากเตียงชั้นบนแล้วหาวหวอด "ตอนนี้นี่แค่เพิ่งเริ่มต้น ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าวันข้างหน้าต้องดังเปรี้ยงแน่นอน"

ซ่งสืออานจัดของขวัญให้เป็นระเบียบ ถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงเวยป๋อ "ขอบคุณสำหรับของขวัญของทุกคนครับ ชอบมากเลย"

ตรงกลางภาพคือรูปโคลสอัปมือของเขาที่กำลังถือตุ๊กตาผ้าฝ้ายอิ๋งชีตัวนั้น

ช่องคอมเมนต์คึกคักขึ้นมาทันที

"ทำไมถึงให้ฟีลเหมือนพ่อพาลูกชายมาออกงานเลยล่ะเนี่ย ฮ่า ๆ ๆ!"

"พูดจาเรื่อยเปื่อยอะไรน่ะ สืออานเพิ่งจะสิบเก้าเองนะ!"

"มือคู่นี้ฉันยอมใจเลย กรี๊ดดด!!!"

"[กางเกงในปลิวว่อน.JPG]"

"คุณพี่สาวคะ นี่มันช่องคอมเมนต์นะ ไม่ใช่เขตปลอดคน..."

"ชั้นบนน่ะเธอใส่กางเกงให้เรียบร้อยก่อนค่อยพูดเถอะ"

"ไม่รู้เลยอยากถาม ตุ๊กตาตัวนี้หาซื้อได้ที่ไหนคะ อยากได้บ้างจัง"

"นั่นแฟนคลับทำเอง มีตัวเดียวในโลกจ้ะ อิจฉาล่ะสิ"

"พวกเธอช่วยจริงจังกันหน่อยได้ไหม ดูสิทำเอาสืออานกลัวจนไม่กล้าตอบคอมเมนต์แล้ว"

"ถ้าเขากล้าตอบ ฉันจะแคปหน้าจอใส่กรอบบูชาเดี๋ยวนี้เลย"

ซ่งสืออานไถดูช่องคอมเมนต์พลางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก แฟนคลับยังคงน่ารักมากจริง ๆ ถึงแม้ปากจะไม่มีหูรูดกันเลยสักนิดก็เถอะ

เพิ่งจะเพลิดเพลินได้ไม่ทันไร ข้อความจากจี้ซูเหยาก็เด้งขึ้นมา : อีกไม่กี่วันกองถ่ายเรื่อง"คิมหันต์ยังไม่สิ้น"ก็จะเปิดกล้องแล้ว ขณะเดียวกันเรื่อง"บัลลังก์จักรพรรดิ"ก็กำลังจะออนแอร์แบบเอกซ์คลูซีฟทางแอป T กั่ว อย่าลืมไปพิมพ์คอมเมนต์วิ่งบนจอร่วมพูดคุยด้วยล่ะ

ซ่งสืออานมองข้อความนี้แล้วรู้สึกปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว การไปทำงานนี่มันเป็นเรื่องที่ทรมานที่สุดจริง ๆ

ฉือสวินเห็นสีหน้าเขาดูไม่ดีก็ถลกแขนเสื้อขึ้นมาทันที "เป็นอะไร มีคนด่านายเหรอวะ เดี๋ยวพ่อจะไปด่าสวนให้เดี๋ยวนี้แหละ!"

ซ่งสืออานตกใจกับท่าทางของเขา รีบดึงตัวไว้ "หยุด ๆๆ! อย่าคิดมากไปเลย ด้วยยอดแฟนคลับเท่าหยิบมือของผมเนี่ย แอนตี้ยังขี้เกียจจะมาพ่นน้ำลายใส่เลย แค่ต้องไปทำงานอีกแล้ว ชีวิตมันช่างรันทดจริง ๆ"

เจียงเหย่เลิกคิ้ว "บทละครเรื่องคราวก่อนน่ะเหรอ"

ซ่งสืออานวางตุ๊กตาลงบนชั้นหนังสืออย่างระมัดระวัง ไว้ข้าง ๆ ตำราเรียนวิชาเอก "ใช่ แต่ยังดีที่ถ่ายที่โรงเรียนมัธยมสาธิตจิงเฉินนี่เอง ฉากของผมมีนิดเดียว รวมถ่ายไม่กี่วันก็เสร็จแล้ว"

เจียงเหย่ตบไหล่เขา "พวก เหนื่อยหน่อยนะ"

ซ่งสืออานรู้สึกว่ามันไม่ได้ลำบากอะไรหรอก แค่ชีวิตมันรันทดเฉย ๆ

วันต่อมาหลังเรียนติดกันทั้งวัน เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลิงในสวนสัตว์ตลอดเวลา เดินไปทางไหนก็มีแต่คนจ้องมอง

แถวหน้าแกล้งทำเป็นบิดขี้เกียจเพื่อหันกลับมามอง ส่วนแถวหลังก็กระซิบกระซาบกันจนมีชื่อเขาแว่วออกมาเป็นระยะ

พอกริ่งหมดคาบดังขึ้น เขาก็เป็นคนแรกที่พุ่งพรวดออกจากประตูด้านหลัง เร็วยิ่งกว่าตอนวิ่งทดสอบสมรรถภาพทางกายเสียอีก

ทุกครั้งที่แฟนคลับในมหาวิทยาลัยอยากจะถ่ายรูปเขา กล้องก็จับได้เพียงแค่ท้ายทอยอันสมบูรณ์แบบที่ดูเบลอ ๆ เท่านั้น

วันถัดมาเขาไปเป็นเพื่อนแม่ซ่งเพื่อเฝ้าน้าสาวผ่าตัด การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี

ซ่งสืออานเฝ้าที่โรงพยาบาลจนกระทั่งน้าสาวหมดฤทธิ์ยาชาถึงได้วางใจและขอตัวกลับ เขาไปเก็บเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนที่บ้านสองสามชุดแล้วรีบมุ่งหน้าเข้ากองถ่ายทันที

ครึ่งแรกของเรื่อง"คิมหันต์ยังไม่สิ้น"ถ่ายทำช่วงชีวิตมัธยมปลายของพระนาง บทของเขาจะกระจุกตัวอยู่ในช่วงไม่กี่ตอนแรก แค่สองวันก็ถ่ายเสร็จเกือบหมดแล้ว

พอมาถึงหน้าประตูโรงเรียนมัธยมสาธิตจิงเฉิน หลินฟานก็เดินไปคุยกับรปภ. เรื่องที่จอดรถ ซ่งสืออานจึงสะพายกระเป๋าเดินเข้าไปข้างในคนเดียว

โรงเรียนมัธยมอะไรกันถึงได้กว้างใหญ่ขนาดนี้ เขาเดินวนตามป้ายบอกทางอยู่พักใหญ่กว่าจะหาตึกที่กองถ่ายกำลังทำงานอยู่เจอ

วันนี้นักแสดงสมทบมีเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาที่มารับบทตัวประกอบ

ในฝูงชนสายตาเขาเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตาคนหนึ่ง อีกฝ่ายก็บังเอิญมองมาทางเขาพอดี เมื่อสายตาสบกัน... จางหยวนหยวนเหรอ

ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษาหญิงจากภาควิชาการแสดง ตอนนี้เธอกำลังสวมชุดนักเรียนมัธยมปลาย มัดผมหางม้าสูง ในมือถือตำราเรียนที่เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากของกองถ่าย

เธอจำเขาได้เช่นกัน จึงโบกมือทักทายเขา

ซ่งสืออานยังไม่ทันได้ตอบรับ ผู้กำกับก็ลุกขึ้นมาจากหลังจอมอนิเตอร์เสียก่อน

แวบแรกที่ผู้กำกับเห็นเขา ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความทึ่งปนเสียดาย

เขาเคยได้ยินประธานเสิ่นบอกว่า ซ่งสืออานคนนี้หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมรับบทพระเอก แต่กลับเลือกบทสมทบที่เล่นไม่กี่ฉากก็ตาย

ก่อนหน้านี้เขายังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่พอได้เห็นตัวจริงมายืนอยู่ตรงหน้า ในที่สุดเขาก็เข้าใจคำว่าใช้ของมีค่าอย่างทิ้งขว้างเสียแล้ว

ละครเรื่องนี้เดิมทีสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะแท้ ๆ ถ้าให้เขาเล่นเป็นพระเอก ไม่ต้องพูดถึงเลย ปังระเบิดแน่นอน

ตอนนี้เลยทำได้แค่หาตัวท็อปแถวหน้ามารับหน้าที่แทน ผู้กำกับลอบถอนหายใจในใจ แต่บนใบหน้ายังคงปั้นยิ้มเดินเข้าไปต้อนรับ

"สืออานมาแล้วเหรอ! ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งหน้าทำผมก่อนเลยนะ! เดี๋ยวจะได้เริ่มถ่ายกัน!"