ตอนที่ 54 เป็นโรคซึมเศร้า ไม่ใช่หนุ่มเยียวยาใจ!!

สไตลิสต์ลงมือทำผมอย่างคล่องแคล่วว่องไว แต่ไหงถึงเซตกลับมาเป็นทรงหัวเห็ดหม่นหมองแบบเดิมอีกแล้วล่ะ

ซ่งสืออานมองดูตัวเองในกระจกที่มีผมหน้าม้าปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง แล้วรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

ตอนที่ทะลุมิติมาแรก ๆ เขาก็มีสารรูปแบบนี้ ผมยาวบังหน้า เดินไปตามถนนก็ไม่มีใครเหลียวมอง ประหยัดทั้งเงินทั้งเวลา

ตอนหลินฟานรีบกลับมา เขาเดินวนในห้องแต่งตัวตั้งหลายรอบ แต่กลับหาคนไม่เจอเสียอย่างนั้น

ซ่งสืออานยืนอยู่ข้างหลังเขา พลางมองดูเขาเดินวนไปวนมาระหว่างราวแขวนเสื้อผ้าเหมือนแมลงวันหัวขาด ก่อนจะตบไหล่เขาเบา ๆ "หาอะไรอยู่น่ะ"

พอหลินฟานหันขวับกลับมา ก็เห็นใบหน้าที่ถูกเส้นผมบังไปครึ่งหนึ่งจนตกใจกระโดดถอยหลังไปครึ่งก้าว

เขาตั้งสติได้แล้วกวาดตามองขึ้นลงรอบหนึ่ง "พี่ ลุคนี้ของพี่... ดูดีจริง ๆ ครับ"

ซ่งสืออานสวมแว่นไร้กรอบ ดันสันแว่นขึ้นแล้วเชิดคางพูดอย่างภาคภูมิใจ "เป็นไง มีฟีลเด็กหัวกะทิขึ้นมาบ้างไหม!"

หลินฟานเพ่งมองอย่างละเอียด จะเป็นเด็กหัวกะทิหรือไม่นั้นไม่รู้ แต่ทำไมยิ่งมองก็ยิ่งให้กลิ่นอายหนุ่มน้อยสายเยียวยาใจสไตล์ญี่ปุ่นขึ้นมาได้นะ

ผมปรกหน้าผากอย่างนุ่มสลวย แววตาหลังแว่นไร้กรอบดูใสซื่อบริสุทธิ์ ยามสวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาวชุดนั้นแล้ว เหมือนพี่ชายข้างบ้านที่หลุดออกมาจากภาพยนตร์วัยรุ่นอย่างไรอย่างนั้น

แต่บทเซี่ยอวี่นี่ มันเป็นโรคซึมเศร้าบวกออทิสติกไม่ใช่เหรอ

หลินฟานกลืนคำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากลงคอไป แล้วยกนิ้วโป้งให้ "พี่เล่นเป็นอะไรก็เหมือนอันนั้นแหละครับ"

ซ่งสืออานได้ยินแล้วก็ดีใจ ลุกขึ้นเดินไปรายงานตัวที่กองถ่าย

หลินฟานมองดูเขาที่เดินฉับ ๆ ออกไปราวกับแมวที่กำลังชูหางอย่างอารมณ์ดี

สถานที่ถ่ายทำอยู่ในห้องเรียนห้องหนึ่ง ผู้ช่วยผู้กำกับกำลังอธิบายบล็อกกิ้งให้นักแสดงสมทบฟังอย่างออกรสจนน้ำลายแตกฟอง

พูดไปพูดมาก็สังเกตเห็นว่าคนข้างล่างต่างพากันมองไปที่หน้าประตู เขาจึงขมวดคิ้วหันไปดู

เด็กหนุ่มที่เดินย้อนแสงเข้ามา สวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาว แว่นตาไร้กรอบ หน้าม้าทิ้งตัวนุ่มนวลอยู่เหนือกระดูกคิ้ว

แสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงผ่านหน้าต่างทางเดินเข้ามา ทอดประกายแสงบางเบาลงบนหัวไหล่ของเขา คำพูดที่จ่ออยู่ตรงปากของผู้ช่วยผู้กำกับพลันชะงักค้างไป

ซ่งสืออานมองทุกคนอย่างงง ๆ ก่อนจะดันแว่นตาขึ้น "ผู้กำกับครับ ผมมาแล้วครับ"

ผู้ช่วยผู้กำกับได้สติกลับมา หัวคิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้น ก่อนจะหันไปตะโกนใส่ฝูงชน "สไตลิสต์อยู่ไหน!"

หญิงสาวที่ถือแปรงแต่งหน้าคนหนึ่งเบียดตัวเข้ามา หอบหายใจแล้วพูดว่า "ผู้กำกับ เรียกหนูเหรอคะ"

ผู้ช่วยผู้กำกับชี้ไปที่ซ่งสืออาน "เธอแต่งหน้ายังไงเนี่ย มันสมเหตุสมผลไหม! บทนี้เป็นโรคซึมเศร้า ไม่ใช่หนุ่มฮีลใจ!"

ช่างแต่งหน้าร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้ "หนูแต่งตามภาพลักษณ์ในนิยายต้นฉบับจริง ๆ นะคะ ในต้นฉบับก็บรรยายไว้แบบนี้เลย..."

ผู้ช่วยผู้กำกับเพิ่งจะอ้าปากเตรียมด่าต่อ ซ่งสืออานก็แอบยกมือขึ้นเงียบ ๆ "ผู้กำกับครับ ลุคนี้ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ ผมดูมังงะที่ดัดแปลงจากต้นฉบับแล้ว ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน มันเป็นแค่เรื่องของแววตาเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับเรื่องการแต่งหน้าหรอกครับ"

ผู้ช่วยผู้กำกับจ้องมองเขาอยู่สองวินาที แล้วจึงเบือนสายตาหนี มองแบบพินิจพิเคราะห์ไม่ได้จริง ๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าสวรรค์ช่างไม่ยุติธรรม

เขาถอนหายใจออกมา น้ำเสียงอ่อนลง "เสี่ยวอาน เดี๋ยวทำให้เต็มที่ก็พอ ถึงบทนี้จะโผล่มาแค่ไม่กี่ฉาก แต่ความสิ้นหวังกับความเคว้งคว้างของเขา แถมยังมีความหวังริบหรี่ที่สุดท้ายก็พังทลายลง เรียกได้ว่ายากที่สุดในเรื่องนี้แล้ว"

ซ่งสืออานพยักหน้า เขาย่อมรู้ดีว่าบทนี้ยากแค่ไหน และเพราะมันยากนี่แหละ เขาถึงอยากเล่น

คนพวกนี้แค่ป่วยเท่านั้น แต่ในสายตาคนอื่นกลับถูกมองเป็นตัวประหลาด ไม่เข้าพวก และเรียกร้องความสนใจ

เขาอยากถ่ายทอดชีวิตของเซี่ยอวี่ออกมา ถ้าหากนี่ไม่ใช่นิยาย เขาก็หวังว่าเซี่ยอวี่จะมีชีวิตที่เป็นตัวของตัวเองได้

นักแสดงทุกคนเข้าประจำที่ นักแสดงสมทบนั่งลงตามที่นั่งของตัวเอง และเริ่มจำลองการหยอกล้อเล่นกันช่วงพักเบรกตามคำสั่งของผู้ช่วยผู้กำกับ

ตำแหน่งของซ่งสืออานอยู่ตรงมุมติดหน้าต่างแถวสุดท้ายของห้องเรียน

หลังจากนั่งลง เขาก็จัดวางข้าวของบนโต๊ะใหม่อีกครั้งทีละชิ้น

กระเป๋าดินสออยู่มุมขวาบน หนังสือเรียนอยู่มุมซ้ายบน กระดาษข้อสอบอยู่ตรงกลาง ระยะห่างระหว่างของแต่ละชิ้นแม่นยำจนแทบจะมองไม่เห็นความคลาดเคลื่อนด้วยตาเปล่า

นิ้วมือของเขาวาดผ่านโต๊ะเป็นแนวโค้งเบา ๆ ปรับกระเป๋าดินสอให้ขนานกับขอบโต๊ะพอดี

จากนั้นเขาก็วางมือกลับลงบนหัวเข่า แผ่นหลังเหยียดตรง สายตาทอดมองไปยังกระดาษข้อสอบที่ว่างเปล่าบนโต๊ะ

เสียงสเลทตีดังเป๊าะ

ช่วงพักระหว่างคาบ เสียงจอแจดังไปทั่วห้องเรียน

แถวหลังมีคนวิ่งไล่หยอกล้อกัน แถวหน้ามีเด็กสาวสองสามคนสุมหัวแชร์หูฟังด้วยกัน นอกระเบียงทางเดินมีเสียงหัวเราะดังแว่วมาเป็นระยะ เสียงเหล่านี้ซ้อนทับกันจนทั้งอึกทึกและมีชีวิตชีวา

เซี่ยอวี่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ราวกับมีกระจกบานหนึ่งคั่นเขาออกจากห้องเรียนทั้งห้องไว้

เขาไม่ได้มองใคร สายตาทอดลงบนกระดาษข้อสอบที่ว่างเปล่าบนโต๊ะ จุดโฟกัสตกอยู่ตรงนั้นพอดี คล้ายกำลังมอง แต่ก็เหมือนไม่ได้มองอะไรเลย

เขาได้ยินเสียงรอบข้างทั้งหมด ทว่าไม่มีเสียงใดผ่านเข้าไปถึงใจ เขาก้มหน้าลง กำปากกาเขียนคำตอบลงบนกระดาษข้อสอบทีละข้อ ลายมือนั้นประณีตบรรจง สะอาดสะอ้านทุกเส้นสาย

เด็กหนุ่มสองคนวิ่งไล่ตีกันผ่านทางเดินข้าง ๆ จังหวะที่คนหนึ่งถอยหลังก็ชนเข้ากับโต๊ะเรียนของเขา

กระเป๋าดินสอไถลตกจากมุมโต๊ะ ปากกาข้างในกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

เด็กหนุ่มคนนั้นรีบก้มลงเก็บ ยัดปากกากลับเข้ากระเป๋าดินสอ แล้ววางลงบนโต๊ะของเขาพลางพูดว่า "โทษทีนะ" จากนั้นก็หันกลับไปวิ่งไล่เพื่อนต่อจนลับสายตา

เซี่ยอวี่หยุดจรดปลายปากกา

สายตาของเขาจับจ้องไปยังกระเป๋าดินสอ ตำแหน่งที่มันถูกวางกลับมาไม่เหมือนเดิม มันเอียงไปนิดหนึ่ง และขยับเข้าใกล้หนังสือเรียนมากขึ้น

เขาจ้องมององศาที่เบี้ยวไปนั้นอยู่สองสามวินาที ก่อนจะยื่นมือออกไป จัดวางกระเป๋าดินสอกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม ให้ขนานกับขอบโต๊ะ และเว้นระยะห่างจากหนังสือเรียนไว้หนึ่งกำปั้นพอดี

เมื่อจัดเสร็จ เขาก็ดึงมือกลับมา จับปากกาขึ้นใหม่อีกครั้ง ปลายนิ้วสั่นระริกเบา ๆ ข้อนิ้วที่กำปากกาซีดขาวเพราะออกแรงกด ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ได้มองใครเลยแม้แต่คนเดียว และไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

ผู้กำกับที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์มองดูจนลืมหายใจ

สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่นักแสดงคนหนึ่งกำลังแสดง "ท่าทางที่คนเป็นออทิสติกควรจะเป็น" แต่สิ่งที่เขาเห็นคือคนที่ไม่สามารถรับมือกับความเปลี่ยนแปลงของโลกภายนอกได้ และกำลังใช้วิธีเดียวที่ตนเองควบคุมได้ เพื่อต่อกฎระเบียบที่พังทลายลงให้กลับคืนมาใหม่

การกระทำที่จัดกระเป๋าดินสอให้ตรงนั้นเล็กน้อยมาก แต่กลับทำให้คนดูรู้สึกสะท้อนใจจนจุกในอก

ตั้งแต่วินาทีที่เด็กหนุ่มคนนี้เข้าถึงอารมณ์ แววตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นก็ทำให้คนรู้สึกใจหายวาบ

ความจริงแล้วซ่งสืออานแค่ใช้ทริกเล็ก ๆ น้อย ๆ แววตาว่างเปล่ามันแสดงยากจะตาย เขาไม่ได้เป็นผู้ป่วยจริง ๆ เสียหน่อย ที่นึกจะเข้าถึงอารมณ์ก็เข้าได้เลยทันที

วิธีของเขาก็คือปล่อยสมองให้ว่างเปล่า ไม่คิดอะไรทั้งนั้น รวบรวมสมาธิไปไว้ที่ลมหายใจ ปล่อยให้ภาพตรงหน้ากลายเป็นเพียงเงาลางเลือนที่พร่ามัว

แบบนี้ดวงตาก็จะดูไร้ประกายและว่างเปล่า พลอยพอถึงเวลาต้องโฟกัสสายตาก็ค่อยดึงสมาธิกลับมา

ยิ่งไปกว่านั้น การได้นั่งอยู่ในห้องเรียนมันชวนให้ง่วงนอนอย่างบอกไม่ถูก ไม่ต้องฝืนแสดงเลย สมองมันก็ว่างเปล่าไปเองแล้ว...

ฉากนี้ถ่ายทำแบบลองเทกจบในรอบเดียว

"คัต!"

ซ่งสืออานกะพริบตาปริบ ๆ กล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นผ่อนคลายลง

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วขยับคอไปมา ท่าทางล็อกนิ่งเมื่อครู่ค้างไว้อยู่หลายนาทีจนเมื่อยไปหมด

บทตัวละครนี้ยากเอาเรื่องจริง ๆ การให้คนป่วยไปแสดงเป็นคนปกติยังง่ายกว่า แต่การจะให้คนที่มีสุขภาพจิตปกติไปแสดงเป็นคนป่วย มันเป็นคนละเรื่องเลย

ผู้ป่วยมักจะต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลในการซ่อนตัวเอง เพื่อให้ตนดูปกติขึ้นมาบ้าง ภายนอกที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ภายในกลับแหลกสลายจนพรุนไปหมดแล้ว

เขาต้องถ่ายทอดสิ่งที่ถูกซ่อนเร้นเหล่านี้ออกมา และยังต้องไม่แสดงจนล้นเกินไป ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นคนโรคจิตจริง ๆ ไปซะก่อน...