ตอนที่ 55 หรือนายจะต่อยคืนดีล่ะ!!

ผู้ช่วยผู้กำกับเดินเข้ามาตบบ่าซ่งสืออาน "เสี่ยวอาน แสดงได้ดีเลย เดี๋ยวจะเป็นฉากบูลลี่แล้วนะ ถ่ายเสร็จฉากนี้วันนี้ก็เลิกกองได้แล้ว"

ซ่งสืออานพยักหน้า แล้วมองไปยังกลุ่มนักแสดงตัวประกอบที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าผู้ช่วยผู้กำกับตั้งใจคัดมาเป็นพิเศษ แต่ละคนตัดผมทรงสกินเฮด สวมเครื่องแบบนักเรียนแบบไม่ติดกระดุม ท่ายืนเอียงกะเท่เร่ สมบทบาทแก๊งเด็กเกเรตัวป่วนที่เพิ่งถูกปล่อยตัวออกจากห้องปกครองเป๊ะๆ

ทว่าตอนนี้แก๊งเด็กเกเรพวกนี้กลับยืนเบียดกันอยู่ตรงมุมห้อง สีหน้าแต่ละคนเคร่งเครียดหนักหน่วง ราวกับนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เพิ่งมารู้ตัวก่อนสอบปลายภาคว่าตลอดทั้งเทอมไม่เคยเปิดหนังสือเรียนเลยสักหน้า

"พวกนายว่าหลังจากเราเล่นฉากนี้จบแล้ว ต่อไปยังจะมีโอกาสได้รับบทคนดีอีกไหมวะ"

"ไม่รู้ว่ะ... แต่โดนด่าแน่ๆ หนีไม่พ้นหรอก แม่ฉันบอกไว้ว่าจะรอดูละครใหม่ที่ฉันเล่น ถ้าเกิดเห็นฉันเหยียบหน้าคนอื่นเข้าล่ะก็ พอกลับบ้านไปคงโดนฟาดก้นลายแน่"

"ของนายยังถือว่าเบา แฟนฉันน่ะเป็นแฟนคลับซ่งสืออาน วันนี้ก่อนออกจากบ้านฉันยังไม่กล้าบอกเธอเลยว่ามารับบทอะไร โกหกไปว่าเล่นเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะเด็กเรียน พอกลับไปเธอเห็นละครออนแอร์เมื่อไร ฉันคงได้กลับไปเป็นโสดทันทีแน่"

แก๊งเด็กเกเรสองสามคนสบตากันอย่างสิ้นหวัง แล้วหันขวับไปมองซ่งสืออานที่กำลังนั่งยองๆ ดื่มน้ำอยู่ข้างจอมอนิเตอร์พร้อมกัน

ใบหน้าที่ถูกหน้าม้าบดบังไปครึ่งหนึ่งนั้นดูเรียบร้อยและเงียบสงบ ตัดกับสิ่งที่พวกเขากำลังจะต้องแสดงต่อไปอย่างสิ้นเชิง

ทุกอย่างเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ

สถานที่ถ่ายทำคือห้องน้ำชายตรงสุดทางเดินของอาคารเรียน ทีมพร็อพได้พรมน้ำไว้บนพื้นเรียบร้อยแล้ว ส่วนไฟก็ถูกปรับให้เป็นโทนเย็น

ซูเผิงสูดหายใจเข้าลึก ขยับนิ้วมือคลายเส้น สีหน้าก่อนจะเริ่มถ่ายยังเป็นแบบ 'น้องชาย พี่ขอโทษนะ' แต่พอสเลทสั่งแอ็กชันปุ๊บ เขาก็สลับสวิตช์เป็นดุดันเหี้ยมเกรียมในพริบตา

เขาคว้าหมับเข้าที่เส้นผมของเซี่ยอวี่แล้วกดอีกฝ่ายแนบลงกับกำแพงพลางพ่นบทออกมา "เวรเอ๊ย เมื่อวานบอกให้มึงเอาเงินมา เอามาหรือยังวะ"

ใบหน้าของซ่งสืออานถูกกดแนบไปกับกระเบื้องเย็นเฉียบ โคนผมถูกดึงจนเจ็บแปลบ

เขาแสดงปฏิกิริยาตามที่เซี่ยอวี่ควรจะเป็น บนใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทว่าร่างจิ๋วในใจกลับกำลังเต้นดิสโก้ดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง

เจ็บๆๆ! หนังหัวจะหลุดติดมือไปแล้ว! แบบนี้ต้องเพิ่มค่าตัวแล้วนะ! อุบัติเหตุจากการทำงาน! นี่มันนับเป็นอุบัติเหตุจากการทำงานชัดๆ!

เด็กเกเรหลายคนช่วยกันรุมรื้อกระเป๋านักเรียนของเขาอย่างชุลมุน กวาดเงินในช่องลับไปจนเกลี้ยง

ซูเผิงยังถ่มน้ำลายแถมให้อีกหนึ่งที "มีแค่นี้เองเหรอวะ? พ่อรวยๆ ของมึงไม่ให้เงินหรือไง? แต่ก็นะ ขยะเปียกอย่างมึง พ่อแม่มึงก็คงไม่ชอบขี้หน้าเหมือนกันแหละ ฮ่าๆๆๆๆ!"

เขาหัวเราะไปได้ครึ่งหนึ่งก็โน้มตัวลง เอาเท้ายันไว้ที่หน้าอกของเซี่ยอวี่ แล้วยื่นมือไปตบแก้มของเขาเบาๆ

แว่นไร้กรอบเลื่อนหลุดลงมาจากสันจมูก เผยให้เห็นดวงตาไร้ระลอกคลื่นอารมณ์คู่หนึ่งที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง

มือของซูเผิงชะงักไปกะทันหัน เชี่ยเอ๊ย!! คนเหมือนกันแท้ๆ ทำไมหมอนี่ถึงเหมือนอยู่คนละเลเยอร์กับคนอื่นเขาเลยวะ

ตอนนี้เขานึกภาพออกเลยว่าหลังจากละครเรื่องนี้ออนแอร์ไป ตัวเองจะโดนด่าเละขนาดไหน คอมเมนต์บนหน้าจอคงเต็มไปด้วย 'ปล่อยเด็กผู้ชายคนนั้นซะแล้วให้ฉันทำแทน' 'มือของแกไม่คู่ควรจะแตะต้องใบหน้านี้' แน่ๆ

ผู้กำกับที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์ขมวดคิ้ว ยกโทรโข่งขึ้นตะโกนสั่ง "คัต! ทำอะไรกันอยู่เนี่ย! ช่างแต่งหน้ามาเติมหน้าหน่อย!"

ช่างแต่งหน้าหิ้วกล่องอุปกรณ์วิ่งปรี่เข้าไป นั่งยองๆ ตรงหน้าซ่งสืออานเพื่อเติมรอยฟกช้ำที่มุมปากและโหนกแก้ม

พอแต่งเสร็จก็ถอยหลังไปสองก้าวเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย แล้วตัวเองก็ยืนอึ้งไปก่อนใครเพื่อน

คนที่หน้าตาดีขนาดนี้ในชีวิตจริง จะมีใครตัดใจลงมือทำร้ายได้ลงคอจริงๆ หรือ ไม่กราบไหว้บูชาเป็นพระเจ้าก็บุญถมถืดแล้ว

พอผู้กำกับสั่งคัต ซ่งสืออานก็เหมือนกุ้งที่เพิ่งโดนดึงเส้นดำกลางหลังออก ทั้งตัวอยู่ไม่สุข มือหนึ่งขยี้หนังศีรษะพลางทำหน้าเหยเกหมุนตัวไปรอบๆ

ท่าทางที่ถูกกดแนบกำแพงเมื่อครู่นี้ค้างอยู่นานเกินไปจนคอแข็งเกร็งไปหมด

ซูเผิงยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประดา เอานิ้วชี้สองข้างจิ้มกันไปมาตรงหน้า ท่าทางทั้งตัวตื่นตระหนกยิ่งกว่าคนที่เพิ่งเล่นฉากโดนซ้อมเสียอีก "อาจารย์ซ่งครับ ขอโทษจริงๆ นะครับ ผมลงมือหนักเกินไปหรือเปล่า... หรือคุณจะต่อยผมคืนดีครับ! ไม่อย่างนั้นคืนนี้ผมนอนไม่หลับแน่ๆ!"

ซ่งสืออานตกใจจนต้องผงะถอยหลัง เล่นละครแล้วต้องต่อยคืนนี่มันตรรกะแบบไหนกัน? เขาแค่โดนดึงหนังหัวไปทีเดียวเอง พี่ชายคนนี้เล่นทำท่าเหมือนจะคุกเข่ากราบกรานกันเพื่ออะไรเนี่ย

เขาจึงรีบพูดว่า "พี่ชาย ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ พี่ทำแบบนี้ผมกลัวนะ..."

ซูเผิงเกาหัวแก้เก้ออย่างเกรงใจ "ฉากต่อไปผมจะพยายามเทกเดียวผ่านให้ได้ครับ ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ"

แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ว่า ในฉากถัดมาซูเผิงเล่นได้อย่างลื่นไหลถึงอารมณ์สุดๆ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวพริ้วไหวเป็นธรรมชาติ บทพูดลื่นไหลไร้รอยต่อ ผู้กำกับที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์พยักหน้าอย่างพึงพอใจและสั่งผ่านตั้งแต่เทกแรก

"คัต! เลิกกอง!"

ไป๋ซือเหยาซึ่งรับบทเป็นนางเอกยืนอยู่ข้างฉาก เธอม้วนบทละครเป็นทรงกระบอกแล้วเคาะเบาๆ ลงบนฝ่ามือ พลางมองซ่งสืออานที่กำลังใช้ทิชชู่เปียกเช็ดเมคอัพรอยฟกช้ำบนใบหน้าอยู่ตรงมุมห้อง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ความถูกต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับความหล่อจริงๆ ถ้าฉันเป็นนางเอกคนนั้นจริงๆ ล่ะก็ ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เจอเขา ฉันจะใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเยียวยาเขาเลย"

ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี รีบกดเสียงต่ำลงทันที "พี่คะ! คำพูดแบบนี้อย่าพูดส่งเดชเชียวนะคะ ขืนหลุดออกไปคนอื่นจะเอาไปเขียนมั่วซั่วเอาได้"

ไป๋ซือเหยาเบะปาก "ฉันไม่ได้พูดมั่วสักหน่อย ถึงตอนแรกจะเสียดายจริงๆ ที่เขาไม่ได้เล่นเป็นพระเอก แต่ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คราวหน้าที่อยากจะร่วมงานกับเขาคงยากแล้วล่ะ"

ซ่งสืออานรับโทรศัพท์มือถือที่หลินฟานยื่นให้มาจัดแต่งทรงผมให้เรียบร้อย หลินฟานพูดว่า "พี่ครับ ละครของพี่เลื่อนเวลาออนแอร์เร็วขึ้นครับ จากเดิมที่กำหนดไว้หกโมงเย็น ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเที่ยงตรง พี่เหยาบอกให้ผมมาแจ้งพี่ไว้ครับ"

ซ่งสืออานก้มดูเวลา ยังเหลืออีกห้านาที

หลังจากนี้ก็ไม่มีบทอะไรของเขาเท่าไหร่แล้ว แค่เดินผ่านไปผ่านมาในห้องเรียนเป็นฉากหลังเป็นครั้งคราวเท่านั้น

เขาจึงนั่งลงในมุมสงบทั้งๆ ที่ยังมีรอยฟกช้ำบนใบหน้าที่ยังเช็ดออกไม่หมด เปิดแอปพลิเคชันวิดีโอบนมือถือเพื่อรอชมการออกอากาศตอนแรก

ไป๋ซือเหยาถือกล่องข้าวกลางวันเดินผ่าน เห็นเขานั่งอยู่คนเดียวในมุมและยังมีเมคอัพอยู่บนหน้า จึงเดินเข้าไปถามว่า "พักกินข้าวกลางวันแล้ว คุณไม่ไปเหรอคะ"

ซ่งสืออานส่ายหน้า "เดี๋ยวค่อยไปครับ ละครเรื่องก่อนของผมกำลังจะออนแอร์ตอนแรก ต้องคอยส่งคอมเมนต์วิ่งเพื่อมีปฏิสัมพันธ์หน่อยครับ"

ไป๋ซือเหยาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า "เรื่องพวกนี้ปล่อยให้ผู้ช่วยจัดการก็ได้นี่คะ ปกติบริษัทจะเป็นคนดูแลแอ็กเคานต์ให้หมดเลย ทำไมคุณถึงยังต้องมานั่งพิมพ์เองล่ะคะ"

ซ่งสืออานเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง อย่างนั้นเหรอ ทำไมไม่มีใครบอกเขาสักคน!

พี่เหยายังอุตส่าห์ส่งข้อความมาบอกให้เขามีปฏิสัมพันธ์ด้วยตัวเอง หมายความว่าไงกัน หรือว่าเพราะเขาทำเงินได้น้อย บริษัทเลยคิดว่าการจัดทีมงานแอดมินมาคอยพิมพ์คอมเมนต์แทนเขามันไม่คุ้มกันแน่นะ...

จี้ซูเหยาที่กำลังนั่งคัดบทละครอยู่ในห้องทำงานจามออกมาฮัดเชิ่ยหนึ่งที

เขาขยี้จมูก พลางคิดในใจว่าต้องเป็นเจ้าซ่งสืออานที่กำลังนินทาเขาอยู่ลับหลังแน่ๆ

ปล่อยให้เจ้าเด็กนั่นไปมีปฏิสัมพันธ์กับคนดูในคอมเมนต์วิ่งตอนออกอากาศตอนแรกดูบ้าง จะได้สัมผัสว่าการได้เล่นเป็นตัวเอกมันรู้สึกอย่างไร เผื่อว่าจะเปลี่ยนใจกลับมาได้

เขาเปิดดูบทละครปึกใหญ่ในมือ ยิ่งดูก็ยิ่งปวดหัว นอกจากถูซานเหยียนตัวละครนั้นแล้ว บทที่ซ่งสืออานแสดงล้วนตายเรียบ ไม่เหลือรอดสักราย