ตอนที่ 56 ทีเซอร์แกงคนดู

ไป๋ซือเหยามองซ่งสืออานที่กำลังประคองมือถือดูอย่างใจจดใจจ่อ รอยฟกช้ำบนหน้ายังเช็ดออกไม่หมด สวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาวนั่งยองๆ อยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็ก ดูราวกับแมวจรตัวมอมแมมที่กำลังรอคนมาเอ็นดู

เธอส่ายหน้าอย่างจนใจ "งั้นฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวค่อยเข้าแอ็กหลุมไปช่วยดันละครใหม่ของนาย"

ซ่งสืออานไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงชูมือทำท่าโอเคให้เธอ

ทันทีที่เริ่มออกอากาศตอนแรก คอมเมนต์บนจอก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ข้อความ "เจิมคนแรก" ผุดขึ้นเต็มจอจนแทบมองไม่เห็นหน้าคน

ซ่งสืออานหรี่ตามองหาแอร์ไทม์ของตัวเองอยู่นาน ตอนแรกก็มีบทของเมิ่งเจิ่นแล้ว แต่ช่วงแรกเป็นการปูเรื่องของพระนาง คอมเมนต์จึงมีแต่แฟนคลับแต่ละบ้านที่มาตามอวยเมนตัวเอง

เพิ่งเริ่มฉายก็มีกระแสขนาดนี้ สมกับเป็นละครระดับ S+ จริงๆ

กระทั่งกล้องตัดไปที่ห้องทรงพระอักษร เมิ่งเจิ่นก็ปรากฏตัว

ร่างในชุดเย่ซ่าสีดำสนิทก้าวออกมาจากหลังเสาระเบียง เข็มขัดหนังดิ้นทองรัดกระชับเอวเพรียวสมส่วน แส้ปัดวางพาดอยู่บนท่อนแขนซ้าย

กล้องแพนผ่านเสี้ยวหน้าของเขา และหยุดค้างไว้ราวสามวินาที

วินาทีถัดมา คอมเมนต์บนจอก็ระเบิดพรึ่บจนแน่นเอี๊ยด

"เดี๋ยว ขอร้องล่ะ บอกทีว่านี่ใคร!!!"

"หน้าเดิมก็หล่อแล้วนะ เจอหน้านี้เข้าไปคือตายอย่างสงบ สุดจริง!!"

"นี่คนจริงปะเนี่ย ยุคนี้ดารา AI เริ่มเยอะ แต่คนนี้ดูเรียลมาก ตกลงใครกันที่หน้าตาดีเว่อร์วังขนาดนี้!"

"ในที่สุดก็มีคนมองเห็นสืออานของเราแล้ว!"

"ไอ้เราก็นึกว่ากดผิดช่อง นึกว่าดูซีรีส์อยู่ ทำไมโผล่มาหมวดอนิเมะได้ล่ะเนี่ย!"

"ทำไมขันทีคนนี้ดูมีราศีข่มฮ่องเต้จัง ฮ่องเต้ยืนข้างๆ นึกว่าเป็นลูกน้อง..."

"เมนต์บนนายกล้ามากนะ แต่ฉันเห็นด้วยว่ะ"

"ภายในสามวินาที ขอประวัติขันทีคนนี้ด่วน"

"พวกแกเก็บทรงกันหน่อยเพิ่งตอนแรกเองนะ!"

ซ่งสืออานอ่านคอมเมนต์จนตาแทบลาย มุมปากยกยิ้มจนหุบไม่ลง

เขาขยับนิ้วเล็กน้อย ความเบียวในตัวลุกโชน พิมพ์ข้อความส่งลงในช่องคอมเมนต์ทันที

ซ่งสืออาน: เบื้องบนสนองโอรสสวรรค์ เบื้องล่างกุมอำนาจทั้งปวง ทั่วทั้งราชสำนักข้าคือผู้ยิ่งใหญ่

พอยอดคอมเมนต์พร้อมเครื่องหมายยืนยันตัวตนสีทองลอยผ่านไป ช่องแสดงความคิดเห็นก็ระเบิดขึ้นอีกระลอก

"อะไรนะ! ตัวจริงแม่งโคตรตึง! ตอนแรกกะแวะมาดูเล่นๆ ตอนนี้คงต้องตั้งใจดูจริงจังละ!"

"เชี่ยพวกมึง นี่มันซีรีส์ชิงไหวชิงพริบไม่ใช่เหรอ ทำไมแต่ละคนถึงนั่งซี้ดปากกันหมดวะ!"

"ขันทีเหรอ? เป็นขันทีนี่แหละดี! โคตรได้ฟีลเลย!"

"ขันทีปลอมใช่ไหม รีบบอกมาทีว่าปลอม!"

"คนที่อ่านนิยายมารู้ดีว่าเป็นขันทีแท้ แต่ไม่เป็นอุปสรรคจ้า!"

"ขันทีแท้ยิ่งแซ่บกว่าเดิมอีก ใครเก็ทบ้าง!!!"

"คอมเมนต์ของเจิ้นไปไหนหมด ทำไมมีแต่คำพูดหื่นกระหายเต็มจอแบบนี้?"

"ฮ่องเต้มีพระราชโองการ ขันทีคนนี้เป็นของฉันแล้ว!"

"พวกแกตื่นกันหน่อย ตอนหลังเขาตายอนาถมากนะ..."

"หุบปากไปเลย! ห้ามสปอยล์! ขอฉันฟินต่ออีกสักสองวันเถอะ!"

"คนที่อ่านนิยายจบแล้วกำลังนั่งอมยิ้มอย่างมีเลศนัยอยู่หน้าจอ"

"พวกแกอย่ามายิ้มแบบนี้สิ กลัวนะเว้ย"

ซ่งสืออานมองคอมเมนต์ที่เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาดูคร่าวๆ ส่วนใหญ่ต่างก็ชื่นชมเขาทั้งนั้น

ดูท่ากระแสตอบรับจะค่อนข้างดี ไม่เสียแรงที่เขาสวมชุดโบราณสามชั้นไปนั่งอบซาวน่าในโรงถ่ายอยู่สิบวัน

หลินฟานนั่งดูอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งเสียดาย ที่ตื่นเต้นเพราะคุณภาพของซีรีส์เรื่องนี้สูงมากจริงๆ ส่วนที่เสียดายก็เพราะตอนที่พี่เขาถ่ายเรื่องนี้ ตัวเองยังไม่ได้เซ็นสัญญา เลยไม่ได้อยู่ดูแลข้างกาย

ถ้าหากตอนนั้นเขาอยู่ด้วย ฉากพวกนี้คงได้เห็นเป็นคนแรกแล้ว

เสียงกริ่งเลิกเรียนตอนเที่ยงดังขึ้น นักเรียนทยอยเดินกันออกมาจากตึกเรียนเป็นกลุ่มๆ ชีวิตม.ปลายเดิมทีก็แสนจะน่าเบื่อ พอได้ยินว่ามีกองถ่ายมาถ่ายทำ ก็ย่อมมีพวกใจกล้าแอบย่องมาทางนี้เสมอ

นักเรียนสองสามคนหลบสายตาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แอบย่องมาถึงเขตรอบนอกของกองถ่าย แล้วหลบอยู่ใต้ร่มไม้หลังแปลงดอกไม้คอยชะเง้อชะแง้มอง

ทุกคนมองปราดเดียวก็เห็นซ่งสืออานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็กใต้ร่มไม้ เขาสวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาวแบบเดียวกับพวกเขาทุกประการ กำลังก้มหน้าจ้องมือถือด้วยสีหน้าจริงจังและพึงพอใจ

เนื่องจากผมยาวเกินไป เมื่อครู่หลินฟานจึงไปขอยืมยางรัดผมเส้นเล็กจากนักแสดงหญิงมามัดรวบหน้าม้าตรงหน้าผากของเขาขึ้นทั้งหมด แล้วมัดเป็นจุกเล็กๆ ชี้โด่อยู่กลางกระหม่อม ดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง

วินาทีที่เจียงหร่านมองเห็นหน้าของซ่งสืออานชัดๆ เธอก็ถึงกับชะงักไป ใบหน้าแดงพรึ่บขึ้นมาทันตา

คนนี้ก็เป็นนักแสดงเหมือนกันเหรอ หรือว่าเป็นนักเรียนในโรงเรียน ครั้งนี้กองถ่ายขอยืมตัวนักเรียนมาเข้าฉากตั้งหลายสิบคน ไม่แน่ว่าอาจจะอยู่ห้องไหนสักห้องก็ได้

เพื่อนร่วมโต๊ะหยิกแขนเธอด้วยความตื่นเต้น พยายามกดเสียงให้เบาที่สุดแต่ก็ไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้เลย "หร่านหร่าน! คนนั้นเป็นใครกันน่ะ ได้ยินคนพูดกันว่าคนในกองถ่ายไปกินข้าวกันหมดแล้ว นี่เด็กโรงเรียนเราเหรอ!"

พูดจบก็แอบควักมือถือที่แอบพกมาด้วยออกมา แล้วกดแอบถ่ายรัวๆ ด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ

เจียงหร่านอยากจะห้าม จึงรีบพูดขึ้น "เธอแอบถ่ายเขาแบบนี้มันจะไม่ค่อยดีหรือเปล่า..."

เพื่อนร่วมโต๊ะโบกไม้โบกมือ "โธ่เอ๊ย เรื่องแค่นี้เอง ฉันไม่ได้เอาไปแชร์มั่วซั่วสักหน่อย แค่เก็บไว้ตั้งเป็นภาพพักหน้าจอ ดูคนหล่อทุกวันมันช่วยให้สุขภาพกายและสุขภาพจิตดีขึ้นนะ"

ซ่งสืออานดูตอนแรกพร้อมกับคอมเมนต์วิ่งจนจบ ภารกิจก็ถือว่าเสร็จสิ้น

เนื่องจากถ่ายทำกันในโรงเรียน กองถ่ายจึงไม่ได้สั่งข้าวกล่อง แต่จัดให้ไปกินกันที่โรงอาหารแทน

เขาลุกขึ้นยืน เก้าอี้พับตัวเล็กเตี้ยเกินไป พอนั่งนานเข้าขาเลยชาจนไร้ความรู้สึก ทั้งร่างเซไปข้างๆ รีบคว้าไหล่ของหลินฟานไว้ทันควัน

"ชาไปหมดแล้วๆ!"

หลินฟานช่วยพยุงซ่งสืออานไว้ ตอนนี้เองที่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าซ่งสืออานตัวสูงขนาดไหน

เขาก้มมองขาตัวเอง จู่ๆ ก็รู้สึกมีปมด้อยขึ้นมาเสียอย่างนั้น ตอนนี้ถ้าเขาดื่มนมจะยังทันไหมนะ...

ซ่งสืออานหยิบแว่นไร้กรอบที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาสวม แล้วเดินตามป้ายบอกทางตรงไปยังโรงอาหาร

ตลอดทางเขาเห็นนักเรียนจำนวนไม่น้อยกำลังเดินออกจากโรงอาหารมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียน เขาเดินสวนกระแสผู้คนไปข้างหน้า จุกเล็กๆ กลางกระหม่อมนั้นดูโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชนเป็นพิเศษ

โรงอาหารค่อนข้างกว้างขวาง คล้ายกับในมหาวิทยาลัย โดยมีช่องสั่งอาหารแบบเลือกกับข้าวเองเรียงรายอยู่

ซ่งสืออานแตะบัตรรับประทานอาหารชั่วคราวที่ทางโรงเรียนออกให้ ถือถาดอาหารเดินวนหน้าช่องต่างๆ รอบหนึ่ง พอกลับมา ข้าวสวยในถาดอาหารก็พูนสูงจนกลายเป็นภูเขาลูกย่อมๆ

หลินฟานมองภูเขาข้าวสวยลูกนั้นแล้วมุมปากกระตุก พี่ชายครับ นี่มันจะดีเหรอครับเนี่ย...

ซ่งสืออานหาที่นั่งตรงมุมหนึ่งได้ก็นั่งลง หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วก้มหน้าก้มตาโซ้ยแหลกทันที

เขาจะหิวตายอยู่แล้วจริงๆ วันนี้ต้องเข้าฉากโดนซ้อม ทั้งโดนทึ้งผม ทั้งโดนเหยียบยอดอก ถึงแม้จะเป็นแค่การแสดง แต่แรงที่เสียไปน่ะของจริงล้วนๆ

ต้องกินให้เยอะหน่อยเพื่อเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำ ทุกคำที่กินเข้าไปล้วนเป็นค่าทำขวัญทั้งนั้น

เขาจมดิ่งอยู่ในโลกแห่งการโซ้ยข้าว กินอย่างตั้งหน้าตั้งตาไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลย

"บัลลังก์จักรพรรดิ" ออกอากาศวันแรกปล่อยรวดเดียวถึงสี่ตอน

บรรดาผู้ชมที่ดูตอนแรกแล้วต้องตกตะลึงในความงามของเมิ่งเจิ่น ต่างพากันตั้งตารอด้วยความหวังว่า "ขันทีคนนี้ข้างหลังต้องมีบทบาทสำคัญแน่ๆ" และไล่ดูรวดเดียวสี่ตอน ทว่าพลิกดูกลับไปกลับมากลับเห็นเขาโผล่ออกมาพูดว่า "หากมีราชการให้กราบทูล หากไม่มีขอเชิญเลิกประชุมเช้า" แค่สองครั้งเท่านั้น

คอมเมนต์วิ่งเริ่มมีอะไรผิดปกติแล้ว

"เมิ่งเจิ่นคนโปรดตัวเบ้อเริ่มของฉันหายไปไหนแล้วเนี่ย???"

"สี่ตอนแล้วนะ! สี่ตอนมีบทพูดแค่สองประโยค! ผู้กำกับ คุณช่วยให้เขาพูดเยอะกว่านี้หน่อยสิ!"

"ตอนแรกหลอกให้ฉันกดเข้ามาดู สามตอนหลังให้ฉันดูแค่นี้เนี่ยนะ?"

"นี่คือการแกงคนดูในตำนานใช่ไหม ฉันจะแจ้งความแล้วนะ"

"พวกเราใจเย็นๆ ก่อน สายอ่านนิยายขอบอกเลยว่าซีนเฉิดฉายของเขาอยู่ข้างหลัง ดองไว้ก่อนได้เลย เดี๋ยวข้างหลังมีฉากให้พวกเธอได้ร้องไห้กันแน่"

ซ่งสืออานไม่ได้รับรู้เรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย เขากำลังเปิดศึกดวลเดือดกับภูเขาข้าวสวยลูกนั้นอยู่ตรงมุมโรงอาหาร