ตอนที่ 57 ใครแพ้ต้องเรียกพ่อ!

หลินฟานมองดูซ่งสืออานกวาดข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก ก่อนจะยกชามน้ำแกงซดจนเกลี้ยง ก็อดนับถือไม่ได้

พี่ชายคนนี้เจริญอาหารดีเหลือเกิน ศิลปินคนอื่นไม่กล้าแม้แต่จะแตะข้าวสวย แต่เขากลับกินเอร็ดอร่อยยิ่งกว่าพี่ทีมงานดูแลสถานที่ในกองถ่ายเสียอีก

ช่วงบ่ายซ่งสืออานก็ทำตัวเหมือนตัวประกอบสารพัดประโยชน์ ตรงไหนต้องการคนก็ย้ายไปตรงนั้น

นั่งประจำที่ทำหน้าที่เป็นฉากหลังก็ถ่ายไปรอบหนึ่ง เดินผ่านตรงระเบียงทางเดินก็ถ่ายไปรอบหนึ่ง ช่วงพักเบรกนั่งเหม่ออยู่กับที่ก็ถ่ายไปอีกรอบหนึ่ง

ตอนพักเบรกระหว่างถ่ายทำไม่มีอะไรทำ เขาจึงเปิดดูชุดข้อสอบที่ฝ่ายพร็อพเตรียมไว้บนโต๊ะ พบว่าเป็นข้อสอบจริงของเกาเข่าปีก่อนๆ เลยหยิบปากกาขึ้นมาเขียนทำโจทย์ทันที

ผู้กำกับเดินผ่านมาชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วพูดลอยๆ ว่า "เสี่ยวอาน เดี๋ยวจะเป็นช็อตโคลสอัป เขียนมั่วๆ ไปหน่อยก็พอแล้ว"

ปากของซ่งสืออานตอบรับว่าได้ครับ แต่มือกลับไม่หยุดเขียนเลยแม้แต่น้อย

พอมองดูกระดาษคำตอบที่เขียนจนเต็มเอี้ยด ความรู้สึกภูมิใจก็พุ่งทะลักเต็มเปี่ยม

พอกล้องแพนมาถึง ผู้กำกับเห็นลายมือเรียบร้อยบนข้อสอบผ่านจอมอนิเตอร์ก็พยักหน้า เขียนได้ดูเข้าท่าเข้าทางดีทีเดียว

สวี่หลินชวนที่ยืนรอถ่ายฉากต่อไปอยู่ข้างๆ เป็นนักเรียนชั้น ม.6 ห้องคิงของโรงเรียนมัธยมในเครือมหาวิทยาลัยจิงเฉิน ครั้งนี้โรงเรียนให้กองถ่ายยืมนักเรียนห้องคิงมาร่วมถ่ายทำสองวัน ไม่รบกวนเวลาเรียน แถมยังถือโอกาสผ่อนคลายไปด้วยในตัว

ทว่าข้อสอบชุดนี้เขาทำวนจนพรุนแล้ว จึงได้แต่มองซ่งสืออานเขียนคำตอบออกมาอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุดตาไม่กะพริบ

ในหัวเขาผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นมา กองถ่ายให้เฉลยมาท่องจำไว้เหรอ แต่เมื่อกี้ผู้กำกับยังบอกให้เขาเขียนมั่วๆ อยู่เลยนี่

พอถ่ายทำเสร็จสิ้น ซ่งสืออานก็วางปากกาลง

ผู้กำกับเดินเข้ามาพูดว่า "พรุ่งนี้เป็นฉากกระโดดตึกที่สำคัญที่สุดแล้ว นายไม่กลัวความสูงใช่ไหม พรุ่งนี้จะถ่ายกันที่ดาดฟ้าตึกนี้แหละ"

ซ่งสืออานพยักหน้าตอบว่าไม่มีปัญหาครับ

พอผู้กำกับเดินจากไป สวี่หลินชวนก็เดินไปที่โต๊ะของเขาแล้วหยิบกระดาษข้อสอบแผ่นนั้นขึ้นมาดูตั้งแต่ต้นจนจบ

หร่วนเหวินปินขยับเข้ามาหา "เพื่อน ดูอะไรอยู่น่ะ เลิกกองแล้ว จะว่าไปถ่ายละครนี่ก็สนุกดีเหมือนกันนะ"

สวี่หลินชวนยื่นกระดาษข้อสอบให้เขา หร่วนเหวินปินรับมาดูก็พบว่าโจทย์ยากข้อสุดท้ายยังเขียนวิธีคิดไว้ถึงสองแบบ

"เชี่ย!!!" หร่วนเหวินปินเงยหน้ามองซ่งสืออานที่เดินไกลออกไปแล้ว ก้มลงมองข้อสอบอีกรอบ "เดี๋ยวนี้เกณฑ์คัดเลือกนักแสดงสูงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย นี่แค่บทตัวประกอบนะ คนไอคิวสูงหางานยากถึงขั้นนี้แล้วเหรอวะ"

ซ่งสืออานล้างเครื่องสำอางเปลี่ยนกลับเป็นชุดของตัวเอง ตอนเดินออกจากอาคารเรียนก็เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง

ตึกนี้สูงสิบกว่าชั้น พรุ่งนี้ต้องกระโดดลงมาจากดาดฟ้า แค่คิดถึงตอนไปยืนตรงจุดนั้น ลมพัดผ่านข้างหู ชะโงกมองลงมาแวบเดียวก็เข่าอ่อนได้แล้ว ดูท่าการเป็นนักแสดงก็จัดเป็นอาชีพเสี่ยงภัยสูงเหมือนกัน

หลินฟานมาส่งเขาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย ซ่งสืออานก็บอกให้เขากลับไปพักผ่อนได้

พอเดินมาถึงหน้าห้องพัก เขาก็ผลักประตูเปิดออก รวบรวมลมปราณที่จุดตันเถียนแล้วตะโกนลั่น "พญาลิงซุนหงอคงกลับมาแล้ว!"

ไม่มีใครสนใจเขาสักคน

ในห้องพักว่างเปล่า แม้แต่ไฟก็ไม่ได้เปิด

เขาเปิดไฟ เตียงสี่หลังมีสามหลังที่ปูไว้อย่างเรียบร้อย คอมพิวเตอร์บนโต๊ะของเผยจือเหยียนก็ไม่ได้เปิดไว้

เขาชำเลืองดูเวลา เกือบจะสี่โมงครึ่งแล้ว เกือบลืมไปเลยว่าพวกเขาสามคนอยู่คณะการเงิน แปดส่วนสิบยังไม่เลิกเรียนแน่ๆ

ปกติเวลานี้ฉือสวินต้องนั่งตามหวีดไอดอลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ส่วนเจียงเหย่คงนอนกลิ้งไปมาไถดูคลิปอยู่บนเตียงชั้นบน แต่วันนี้กลับพร้อมใจกันหายตัวไปเหมือนนัดกันไว้

ซ่งสืออานสั่งเดลิเวอรี แล้วอาศัยช่วงที่อาหารยังมาไม่ถึงไปอาบน้ำ ออกมาอาหารก็มาส่งพอดี เขาเช็ดผมไปพลางแกะห่ออาหารไปพลาง กินก๋วยเตี๋ยวไปได้ครึ่งชามก็พบว่ายังไม่มีใครกลับมาอยู่ดี

เขาหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาฉือสวิน "พวกนายหายไปไหนกันหมด แอบไปกินเลี้ยงไม่ชวนฉันเหรอ"

ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่มีใครตอบ ฉือสวินคนที่มือถือแทบจะติดตัวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงกลับไม่ยอมดูข้อความ พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วมั้ง

เขาส่งไปหาเจียงเหย่อีกข้อความ ซึ่งก็เงียบกริบหายเข้ากลีบเมฆเหมือนกัน

ซ่งสืออานสูดเส้นเข้าปากคำหนึ่ง ก่อนจะกดเข้าหน้าโมเมนต์แล้วไถดูเรื่อยเปื่อย

ไถไปเรื่อยๆ โพสต์หนึ่งบนกระดานข่าวสารของมหาวิทยาลัยก็สะดุดตาเขา หัวข้อเป็นตัวหนาสีแดงเด่นชัดว่า "ศึกบาสเกตบอล คณะการเงิน VS คณะพละ เปิดฉากพรุ่งนี้! ใครแพ้ต้องยกสนามให้แถมเรียกพ่อดีๆ ด้วย!"

เขาสูดปากซี๊ด ตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศ

เรื่องเผือกชิ้นโตระดับนี้เขาเกือบจะพลาดไปได้ยังไง กำลังคิดจะเลื่อนดูคอมเมนต์ตามสืบต้นสายปลายเหตุ วินาทีถัดมาประตูก็ถูกผลักเปิดกระแทกเสียงดังปัง

เจียงเหย่พุ่งพรวดเข้ามาเป็นคนแรก ใบหน้าแดงก่ำ เหวี่ยงกระเป๋าเป้ขึ้นเตียง ปากก็ก่นด่าไม่หยุด "มีแต่พวกเด็กพละหรือไงที่มีสิทธิ์? คณะอื่นเล่นบาสไม่เป็นเหรอ? มีแค่พวกมันที่เล่นได้ว่างั้น?"

ฉือสวินเดินตามเข้ามาติดๆ สีหน้าดูไม่ดีเช่นกัน คิ้วใต้กรอบแว่นขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปม

เผยจือเหยียนเดินตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย สีหน้ายังคงเย็นชาตามปกติ แต่เสียงปิดประตูดังหนักแน่นกว่าทุกทีเล็กน้อย

ทั้งสามคนหันขวับมา ก็เห็นซ่งสืออานนั่งซดเส้นอยู่บนเก้าอี้

ปากของเขายังคาบเส้นที่คีบไว้เต็มตะเกียบ ตาเบิกโตกลมดิก ทั่วทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นของคนที่กำลังเสพเรื่องเผือกค้างอยู่ครึ่งๆ กลางๆ

เจียงเหย่ชะงักไปนิด "นายไม่ได้ไปถ่ายละครเหรอ? เสร็จแล้วเหรอเนี่ย?"

ซ่งสืออานกลืนเส้นลงคอ "คิวของวันนี้ถ่ายเสร็จฉันก็เลยกลับมา พรุ่งนี้มีอีกฉากก็ปิดกล้องแล้ว พวกนายเป็นอะไรกันน่ะ? ฉันเพิ่งไถเจอบนบอร์ดบอกว่าพวกนายจะแข่งกับคณะพละ ไอ้เดิมพันที่ให้เรียกพ่อนี่เอาจริงดิ?"

เจียงเหย่กระชากเสื้อแจ็กเกตฟาดลงกับพนักเก้าอี้ "ไอ้พวกเวรนั่นคิดว่าพวกเราเอาแต่มุดหัวอ่านหนังสือ หาว่าเรากระจอก ยอมไม่ได้โว้ย ต้องกู้หน้าคืนมา แถมต้องแย่งสนามคืนมาด้วย!"

ฉือสวินดันแว่นขึ้น น้ำเสียงใส่อารมณ์ขึ้นกว่าปกติไปหลายระดับ "สนามช่วงบ่ายพวกเราจองไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว พวกมันมาถึงก็ยึดไปหน้าตาเฉย บอกว่าเด็กการเงินจะเล่นบาสอะไร กลับไปคิดบัญชีไป๊ เหล่าเผยเลยไปคุยหาเหตุผลกับพวกมัน หัวโจกพวกมันดันบอกว่าสนามบาสเป็นที่ที่ต้องใช้ลูกบาสตัดสิน ถ้าไม่ยอมก็มาดวลกันสักแมตช์"

พอซ่งสืออานได้ยินว่าเผยจือเหยียนเป็นคนไปคุยหาเรื่อง ก็หันขวับไปมองเผยจือเหยียนทันที

คนคนนี้กลับนั่งลงหน้าโต๊ะเปิดคอมพิวเตอร์เรียบร้อยแล้ว ราวกับคนที่ฉือสวินเพิ่งเล่าว่าไปปะทะซึ่งๆ หน้ากับเด็กพละเมื่อกี้ไม่ใช่ตัวเขาอย่างนั้นแหละ

"แล้วพวกนายก็ตอบตกลงเนี่ยนะ?"

"ไม่ตกลงจะทำไงได้ จะยอมให้พวกมันขี่คอหรือไง" เจียงเหย่กระดกน้ำเข้าปากอึกใหญ่ "พรุ่งนี้บ่ายสอง บวกกันตรงๆ แพ้เรียกพ่อ ชนะพวกมันก็ไสหัวไป"

ซ่งสืออานวางตะเกียบกระทบโต๊ะดังเผียะ ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "งั้นพรุ่งนี้ฉันถ่ายเสร็จจะรีบแจ้นกลับมา เชียร์พวกนายให้สุดเสียงเลย!"

เจียงเหย่ตบไหล่เขาปุๆ "พี่น้องที่ดี! พอดีเหล่าเผยก็ลงเล่นได้ ตัวจริงครบพอดี นายคอยเชียร์อยู่ข้างสนามก็พอ"

เผยจือเหยียนเงยหน้าขึ้นจากหลังจอคอมพิวเตอร์เหลือบมองซ่งสืออานแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าพิมพ์คีย์บอร์ดต่อ

ซ่งสืออานแอบชำเลืองมอง หน้าจอเปิดเอกสารไฟล์หนึ่งไว้ พาดหัวตัวหนังสืออย่างประณีตเรียบร้อยว่า "รายชื่อผู้เข้าแข่งขัน"

ชื่อแรกด้านล่างคือตัวเผยจือเหยียนเอง คนที่สองคือเจียงเหย่ คนที่สามเขียนว่าฉือสวิน ด้านหลังยังมีรายชื่ออีกสองสามคนที่เขาไม่รู้จัก น่าจะเป็นเพื่อนร่วมคณะการเงินเหมือนกัน

ซ่งสืออานชี้นิ้วไปที่หน้าจอ "ฉือสวินก็ลงด้วยเหรอ?"

ฉือสวินดันแว่นขึ้น ส่งสายตาเย็นยะเยือกมองเขาแวบหนึ่ง "ฉันเป็นตัวสำรอง หน้าที่หลักของฉันคือยืนอยู่ข้างสนามแล้วใช้สายตาเชือดคู่แข่งให้ตาย"