ตอนที่ 58 อย่าจากไป

ตอนค่ำ ซ่งสืออานพิงหัวเตียงพลิกอ่านบทฉากกระโดดตึกที่จะต้องถ่ายพรุ่งนี้อีกรอบ เขากำลังครุ่นคิดอยู่เลยว่าท่าโดดแบบไหนถึงจะเป๊ะปังที่สุด ก็พลันได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือทางฝั่งเจียงเหย่ดังขึ้น

เสียงเรียกเข้าเป็นเพลงเกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีที่หวานเลี่ยนจนน้ำตาลขึ้น

ซ่งสืออานหันขวับไปทันที แปลกแฮะ ย้ายเข้ามาอยู่หอนี้ได้เดือนกว่าๆ เพิ่งเคยได้ยินเสียงผู้หญิงโทรหาเจียงเหย่เป็นครั้งแรกนี่แหละ

หรือว่าคาแรกเตอร์ "แม่มีหน้าที่แค่โอนเงินไม่เคยสนใจผม" ตามปกติของหมอนี่จะพังทลายลงแล้ว?

เดิมทีฉือสวินฟุบอยู่บนโต๊ะกำลังจัดเก็บรูปและคลิปของสวี่เช่อ พอหางตาเหลือบไปเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของซ่งสืออาน ก็เลยขยับเข้ามากระซิบถาม "นายมองอะไรอยู่น่ะ"

ซ่งสืออานเชิดคางไปทางเจียงเหย่ สายตาเขียนชัดเจนว่า "รีบบอกมาเร็วว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

ฉือสวินเข้าใจทันทีในเสี้ยววินาที ลดเสียงต่ำลง "คงต้องทำให้คุณท่านผิดหวังแล้วล่ะ นั่นน้องสาวของเจียงเหย่ นานๆ ทีจะโทรหาเขาสักครั้ง"

ซ่งสืออานชะงักไปนิด เจียงเหย่มีน้องสาวด้วยเหรอ ทำไมไม่เคยได้ยินเจ้าตัวพูดถึงเลย

เจียงเหย่วางสายแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาวพรืด "ยอมใจเลยจริงๆ ยัยน้องสาวตัวดีสอบประจำเดือนคะแนนตก เลยโทรมาให้ฉันติวให้"

ฉือสวินดันแว่นขึ้น "นายเป็นพี่ชายแท้ๆ ไม่ไปแล้วใครจะไป แต่ว่าน้องสาวนายไม่ได้เรียนอยู่โรงเรียนมัธยมสาธิตจิงเฉินหรอกเหรอ ยังไงก็นับเป็นเด็กหัวกะทิตัวน้อยไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องติวอีก"

"นายยังไม่รู้อีกเหรอ เดี๋ยวนี้แข่งขันดุเดือดจะตายชัก" เจียงเหย่ขยี้ผมสีแดงของตัวเอง "เพิ่งเปิดเทอมได้ไม่นาน ในห้องมีแต่เด็กหัวกะทิ ตอนม.ต้นยัยนั่นเคยติดท็อปสามของระดับชั้น ตอนนี้ร่วงไปอยู่รั้งท้ายเฉยเลย ฉันบอกว่าจะหาครูสอนพิเศษให้ก็จบเรื่อง แต่ยังรบเร้าจะให้ฉันไปติวให้ได้ บอกว่าฉันสอนเข้าใจง่ายกว่าอาจารย์ซะงั้น"

ซ่งสืออานวางบทละครไว้ข้างๆ เอาสองมือประสานหนุนท้ายทอย "วันนี้ฉันก็เพิ่งไปถ่ายที่โรงเรียนสาธิตมา โรงเรียนใหญ่มากเลยนะ วันนี้ยังได้ร่วมฉากกับนักเรียนตั้งหลายคนด้วย พวกเด็กหนุ่มเด็กสาวรุ่นน้องพวกนั้นมีออร่าพญาอินทรีแผ่ออกมาติดตัว ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นหัวกะทิตัวท็อป"

เผยจือเหยียนเงยหน้าขึ้นจากหลังจอคอมพิวเตอร์ เอ่ยปากพูดเองอย่างหาได้ยาก "เดิมทีโรงเรียนมัธยมสาธิตจิงเฉินก็เป็นแหล่งเตรียมนักเรียนป้อนเข้ามหาวิทยาลัยจิงเฉินอยู่แล้ว คนที่สอบเข้าได้นอกจากต้องมีผลการเรียนดี ยังต้องมีพื้นฐานครอบครัวพร้อมด้วย นายรู้สึกไม่ผิดหรอก"

ซ่งสืออานฟังจบก็รู้สึกเหมือนศพได้รับความอบอุ่นขึ้นมาทันที บางคนเกิดมาบนกองเงินกองทองที่โรม แต่บางคนเกิดมาเป็นวัวเป็นควายทำงานงกๆ

น้องๆ หนูๆ พวกนั้นตั้งแต่มัธยมปลายก็ยืนอยู่บนเส้นสตาร์ตที่ชาติก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงแล้ว แถมยังไม่ลืมที่จะแข่งกันทำเกรด แข่งกันชิงรางวัล แข่งกันทำกิจกรรมนอกหลักสูตรสารพัดอีก

พวกมีฝีมือยังขยันกันขนาดนี้ คนไม่มีอะไรเลยอย่างเขาก็ได้แต่หยิบบทละครขึ้นมาทำความเข้าใจบทเงียบๆ ต่อไป

เช้าตรู่วันถัดมา ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่าง ซ่งสืออานก็ปีนลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา

พอไปถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย หลินฟานก็ยืนรออยู่ข้างรถแล้ว ในมือถือแก้วน้ำเต้าหู้ร้อนตามเคย

พอซ่งสืออานเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แม่เจ้า ขอบตาดำคล้ำสองข้างของหลินฟานเข้มปึ้ดราวกับเพิ่งโดนต่อยมาสองหมัด หน้าตาถอดแบบมาจากหมีแพนด้าสมบัติของชาติไม่มีผิด

"หลินฟาน เมื่อคืนนายไปทำอะไรมาเนี่ย ขอบตาดำคล้ำจะห้อยถึงคางอยู่แล้ว"

หลินฟานรีบโบกมือ "ไม่มีอะไรครับไม่มีอะไร แค่นอนไม่ค่อยหลับ ไม่กระทบกับงานวันนี้แน่นอนครับ"

เมื่อคืนเขาอดตาหลับขับตานอนดูสี่ตอนแรกของ "บัลลังก์จักรพรรดิ" จนจบ จากนั้นก็ตัดต่อคลิปป้ายยาเมิ่งเจิ่นโพสต์ลงแอ็กเคานต์หลุม พอดูนาฬิกาอีกทีก็ปาเข้าไปตีสามกว่าแล้ว

พอหลับตาลง ในหัวก็มีแต่ประโยค "เบื้องบนรับใช้โอรสสวรรค์ เบื้องล่างกุมอำนาจทั้งปวง" ของเมิ่งเจิ่น นอนพลิกตัวไปมาเหมือนทอดแพนเค้ก กว่าจะหลับลงได้จริงๆ ฟ้าก็เกือบสว่างแล้ว

ซ่งสืออานมองเขาอย่างเคลือบแคลงสงสัยแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ รับน้ำเต้าหู้มาแล้วก้าวขึ้นรถ

ตอนไปถึงกองถ่าย ประตูโรงเรียนเพิ่งจะเปิด หมอกยามเช้ายังไม่จางหายไป บนสนามโรงเรียนไร้เงาผู้คน

เขาเดินไปใต้ตึกเรียนเมื่อวาน เงยหน้าขึ้นมอง บริเวณขอบดาดฟ้าติดตั้งอุปกรณ์สลิงไว้เรียบร้อยแล้ว ลวดสลิงหลายเส้นห้อยลงมาจากยอดตึก ส่องประกายสีเทาเงินวิบวับใต้แสงแดดยามเช้า

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าถ่ายละครยุคปัจจุบันก็ยังต้องใช้สลิงกับเขาด้วย

สไตลิสต์รออยู่ในห้องแต่งหน้านานแล้ว พอเห็นซ่งสืออานเดินเข้ามาก็กดตัวเขานั่งลงบนเก้าอี้ "วันนี้อาจารย์ซ่งดูสีหน้าสดใสใช้ได้เลยนะคะ แต่การแต่งหน้าวันนี้ต้องลงให้หน้าซีดลงหน่อยค่ะ"

ซ่งสืออานหลับตาอย่างว่าง่าย ปล่อยให้สไตลิสต์ละเลงบนใบหน้าตามสบาย

พัฟแต่งหน้าตบลงบนใบหน้าเบาๆ ลงหนากว่าปกติไปสองชั้น เพื่อกลบสีผิวสุขภาพดีตามธรรมชาติให้กลายเป็นซีดเซียวอมเทา

หลินฟานยืนอยู่ข้างๆ พลางก้มดูข้อความที่จี้ซูเหยาส่งมาในโทรศัพท์ ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "พี่ครับ พี่เหยาบอกว่าช่วงนี้มีรายการวาไรตี้สองสามรายการอยากเชิญพี่ไปเป็นแขกรับเชิญพิเศษ พี่ลองดูไหมว่าจะรับหรือเปล่า นี่เป็นโอกาสดีที่จะเพิ่มกระแสเลยนะ!"

เขานึกภาพออกเลยว่าตอนพี่ของเขาไปเฉิดฉายในรายการวาไรตี้จะเป็นยังไง แค่เอาหน้าหล่อๆ นั่นไปยืนหน้ากล้อง ไม่ต้องทำอะไรเลยก็ตกแฟนคลับได้เป็นกระบุงแล้ว

ซ่งสืออานลืมตาขึ้น จนพัฟแต่งหน้าเกือบจะจิ้มเข้าตา วาไรตี้เนี่ยนะ มีทีมงานรายการชวนเขาไปออกวาไรตี้ด้วยเรอะ!

เขาแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาใต้โต๊ะอย่างเงียบเชียบว่า ดาราแถวท้ายไปเป็นแขกรับเชิญพิเศษในรายการวาไรตี้ตอนหนึ่งจะได้เงินเท่าไหร่

ผลการค้นหาเด้งขึ้นมา อยู่ที่ระหว่างหนึ่งถึงห้าหมื่นหยวน

ตอนเดียวเนี่ยนะ! หนึ่งถึงห้าหมื่นหยวน!

ไปสิ! ต้องไปอยู่แล้ว! เขาแกล้งกระแอมไอสองที พลางกดดับหน้าจอโทรศัพท์ พยายามคุมสีหน้าให้ดูนิ่งสงบ "รอผมถ่ายเรื่องนี้เสร็จก่อน เดี๋ยวค่อยไปคุยกับพี่เหยาดู"

หลินฟานพยักหน้าหงึกๆ ในใจเริ่มฉลองล่วงหน้าแล้ว ในที่สุดพี่ของเขาก็จะได้ออกไปลุยยุทธภพวงการบันเทิงเต็มตัวเสียที!

พอขึ้นมาถึงดาดฟ้า ซ่งสืออานก็เดินไปที่ริมขอบแล้วชะโงกหน้ามองลงไป ความสูงกว่าสิบชั้นทำให้คนข้างล่างตัวเล็กจิ๋วเหมือนตัวหมากรุก ลมพัดผ่านหูส่งเสียงหวีดหวิว เขาเลยรีบถอยหลังกลับมาหนึ่งก้าวทันที

ช่างคุมสลิงเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี "ไม่ต้องกลัวไปไอ้หนุ่ม ข้างล่างก็มีเบาะรองกันกระแทก ปลอดภัยสองชั้น สบายใจได้เลย"

ซ่งสืออานเดินเข้าไปลองดึงๆ เชือกสลิงดู มันแน่นหนาแข็งแรงดี

ช่างช่วยเขาล็อกสายรัดนิรภัยจนเรียบร้อยและตรวจซ้ำอีกสองรอบ ก่อนจะส่งสัญญาณมือโอเคให้ผู้กำกับ

ผู้กำกับยกโทรโข่งขึ้นพูด "ฉากนี้เป็นลองเทกนะ กล้องจะตามตั้งแต่หน้าบันไดไปจนถึงริมดาดฟ้า นายเล่นได้อิสระเลย เอาแบบแทงใจดำคนดูให้เจ็บจี๊ดที่สุดเท่าที่จะทำได้"

ซ่งสืออานคิดในใจว่าแทบไม่ต้องเค้นเล่นเลย มายืนตรงนี้แล้วมองลงไปก็แทงใจดำจนเสียววาบไปถึงขั้วหัวใจแล้ว

สิ้นเสียง "แอ็กชัน" ของผู้กำกับ เขาก็สูดหายใจเข้าลึก ดิ่งอารมณ์ทั้งตัวจมลึกลงสู่บทบาททันที

กล้องจับตามแผ่นหลังของเขา ขณะที่เขาก้าวเท้าจากทางขึ้นบันไดทีละก้าวขึ้นสู่ดาดฟ้า

ฝีเท้าแผ่วเบา ไร้ความลังเล และไม่หยุดชะงัก เขามายืนหยุดนิ่งอยู่ที่ริมขอบดาดฟ้า ก้มมองเหล่านักเรียนที่กำลังเลิกเรียนอยู่ข้างล่าง

ผู้คนหลั่งไหลออกมาจากประตูอาคารเรียน แยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มสองสามคน บ้างพูดคุยหัวเราะร่าเริง บ้างวิ่งไล่หยอกล้อกัน บ้างก็ปั่นจักรยานพุ่งตรงไปยังประตูโรงเรียน

สรรพสำเนียงทั้งหลายล้วนอยู่ห่างไกลจากตัวเขานัก

โลกใบนี้ดูเหมือนจะไม่เคยยุติธรรม สิ่งที่คนอื่นเรียกว่าช่วงวัยเยาว์ สำหรับเขากลับเป็นเพียงการทนทุกข์ทรมานไปวันๆ

การมีชีวิตอยู่คือบ่อเกิดของความเจ็บปวด ความสุขเป็นของคนอื่น เขาไม่เคยได้ครอบครองมันจริงๆ เลยสักครั้ง

เขานั่งลงบนขอบดาดฟ้าช้าๆ ปล่อยขาทั้งสองข้างห้อยออกไปข้างนอก สายลมพัดโชยมา ชายเสื้อชุดนักเรียนของเขาพลิ้วไหวตามแรงลม

เขายกมือขึ้นถอดแว่นตาออก นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยอวี่เป็นฝ่ายถอดมันออกด้วยตัวเอง

ความจริงเขาไม่ได้สายตาสั้น เพียงแต่การใส่แว่นทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง

การมองโลกผ่านเลนส์แว่นตาชั้นหนึ่ง ราวกับจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากการถูกทำร้ายลงไปได้บ้าง

ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องมีมันอีกแล้ว

ลมยามเย็นพัดผ่านมา พัดเอาปอยผมหน้าผากเปิดออก เผยให้เห็นดวงตาอันสงบนิ่งคู่นั้น

อาทิตย์อัสดงที่ขอบฟ้าไกลกำลังค่อยๆ ลับตา แสงสีส้มอมแดงทอประกายอาบไล้ทั่วดาดฟ้า และทอดลงบนใบหน้าอันซีดเผือดของเขาเช่นกัน

ในที่สุดเซี่ยอวี่ก็คลี่ยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นบางเบายิ่งนัก ราวกับเป็นการผ่อนคลายอย่างแท้จริงเพียงครั้งเดียวตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา

วินาทีถัดมา เขาก็โน้มตัวไปข้างหน้า ร่างทั้งร่างร่วงดิ่งลงสู่เบื้องล่าง

ทีมงานที่อยู่ข้างๆ ต่างยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ มีเด็กสาวทีมงานคนหนึ่งถึงกับพุ่งตัวไปข้างหน้าครึ่งก้าว คำว่า "อย่า" แทบจะหลุดออกจากปาก

ทำไมถึงต้องจากโลกนี้ไปด้วย! ทั้งที่รอยยิ้มนั้นเพิ่งจะสว่างสดใสขึ้นมาแท้ๆ