ตอนที่ 59 ตัวบินนำหน้า วิญญาณวิ่งกวดตามหลัง

ทุกคนในที่นั้นยังคงจมดิ่งอยู่กับภาพตอนที่เซี่ยอวี่กระโดดตึก

ภาพอันงดงาม เส้นผมที่พลิ้วไหวตามแรงลม รอยยิ้มตรงมุมปากก่อนจะร่วงหล่น ทุกเฟรมล้วนเหมือนโปสเตอร์ภาพยนตร์ที่จัดองค์ประกอบมาอย่างประณีต

มีเพียงซ่งสืออานคนเดียวที่ในใจกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

ช่วยด้วย! พี่ช่างสลิงรีบเลิกงานเหรอครับ! สปีดตอนออกตัวนี่มันใช่ความเร็วของสลิงปกติที่ไหนกัน! บินแล้วพวก!

เขาทั้งร่างถูกลวดสลิงกระชากดีดตัวออกจากขอบดาดฟ้าตึกสูงสิบกว่าชั้น ความรู้สึกไร้น้ำหนักพุ่งตรงจากฝ่าเท้าทะลุขึ้นกระหม่อม วิญญาณยังค้างอยู่ที่เดิม แต่ตัวบินละลิ่วออกไปหลายเมตรแล้ว

เสียงลมพัดหวีดหวิวกรอกเข้าหู เขากัดฟันกรามแน่นถึงไม่ได้ร้องลั่นออกมาตรงนั้น

พอกลับลงสู่พื้นอย่างปลอดภัย หัวใจของเขาถึงได้ร่วงกลับมาอยู่ที่เดิม ทีมงานกรูเข้ามามะรุมมะตุ้มช่วยปลดเซฟตี้ล็อกให้เขา

ซ่งสืออานเกาะเบาะนิรภัยข้างๆ พลางยืนพักอยู่ครู่หนึ่ง ขอยังแอบสั่นอยู่นิดๆ

นับว่าได้เปิดประสบการณ์ไม่ขึ้นลิฟต์แล้วดิ่งลงมาจากตึกแบบตั้งฉาก ประสบการณ์แย่มาก ไม่แนะนำ!

เสียงผู้กำกับดังออกมาจากวิทยุสื่อสารด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด "ดีมาก! เทกนี้ผ่าน!"

พอซ่งสืออานตั้งสติได้ ก็ถูกช่างแต่งหน้ากดตัวลงไปถ่ายฉากนอนจมกองเลือดต่อทันที

เลือดปลอมของประกอบฉากละเลงเต็มตัว ทั้งบนหน้า คอ และมือเปรอะไปหมด พอนอนแผ่ลงบนพื้นก็หลับตาแกล้งตาย

ตอนที่นอนเหม่อลอยอยู่บนพื้น เขาก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าภาพนี้ไม่ค่อยสมเหตุสมผลเอาเสียเลย ตกมาจากตึกสิบกว่าชั้น สภาพศพยังจะครบสมบูรณ์ได้อีกเหรอ

ที่เขาถ่ายนี่สวยเหมือนถ่ายแบบ ความรู้สึกบอบช้ำแตกสลายได้อยู่หรอก แต่ระดับความแหลกเหลวยังไม่พอ

นักแสดงคนอื่นๆ ที่รับบทเป็นนักเรียนต่างเดินเข้ามาล้อมตามจุดมาร์ก เสียงกรีดร้องดังระงม มีคนตะโกนให้โทรเรียกรถพยาบาล มีคนร้องไห้

เขาถูกล้อมอยู่กลางฝูงชน นอนหลับตาอยู่บนพื้น จิตใจไร้คลื่นลม ในที่สุดก็จะได้เลิกงานแล้ว...

"คัต! ปิดกล้องบทเซี่ยอวี่!"

ผู้กำกับเดินยิ้มร่าเข้ามา ในมือถือซองสีแดงซองหนึ่ง "เสี่ยวอาน นี่อั่งเปาปิดกล้องนะ เอาฤกษ์เอาชัย"

ซ่งสืออานยื่นสองมือไปรับ ปลายนิ้วแอบบีบดูความหนาอย่างแนบเนียน ความหนาขนาดนี้ ไม่น้อยเลยแฮะ!

เขารีบพูด "ขอบคุณครับผู้กำกับ!"

หลินฟานเบียดฝูงชนวิ่งเข้ามา ในมือถือทิชชูเปียกกับน้ำเปล่า ขอบตาแดงระเรื่อนิดๆ "พี่ครับ! ผมปวดใจจะตายอยู่แล้ว ตอนที่พี่โดดลงมาเมื่อกี้ผมแทบอยากจะโดดตามเลย!"

ซ่งสืออานรับทิชชูเปียกมาเช็ดคราบเลือดบนหน้า พอเห็นอีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะร้องไห้ก็ตบบ่าเบาๆ "อย่าพูดจาเรื่อยเปื่อย นี่มันงานของฉัน รับค่าตัวมาแล้ว ไปเถอะ พี่เลี้ยงชานมเอง"

หลินฟานมองดูท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนของซ่งสืออานที่ก้มหน้าก้มตานับธนบัตรในซองอั่งเปาว่ามีกี่ใบ มุมปากก็กระตุกไปทีหนึ่ง

คนดูรอบข้างยังอินค้างไม่หลุดจากบทเลย ตัวต้นเรื่องอย่างเขากลับดึงตัวเองออกจากบทได้เร็วกว่าใครเพื่อน มีทัศนคติแบบนี้ ไม่ว่าจะทำอะไรก็คงประสบความสำเร็จได้ทั้งนั้นแหละ

ซ่งสืออานซื้อชานมหนึ่งแก้วกับเค้กชิ้นเล็กชิ้นหนึ่งให้หลินฟาน แล้วก็เร่งให้เขากลับไปพักผ่อน

ขอบตาดำคล้ำสองข้างของหลินฟานมันชวนให้ทนดูไม่ได้จริงๆ ขืนยังอดนอนต่อไปคงได้กลายร่างเป็นแพนด้าที่ต้องได้รับการคุ้มครองแน่ๆ

พอก้มดูเวลาก็บ่ายโมงกว่าแล้ว เขารับปากเจียงเหย่ไว้ว่าจะไปช่วยเชียร์

จึงรีบมุ่งหน้ากลับไป ทว่าพอไปถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า มหาวิทยาลัยเฮงซวยนี่มันกว้างใหญ่เกินเหตุ รถข้างนอกห้ามขับเข้าในมหาวิทยาลัย ต้องปั่นจักรยานสีเหลืองเข้าไปเท่านั้น

เขาจึงสแกนจักรยานสาธารณะคันหนึ่งแล้วปั่นอย่างไว ตลอดทางแซงหน้านักศึกษาที่ปั่นจักรยานเหมือนกันไปถึงสามคน ตรงทางโค้งเกือบจะโชว์ดริฟต์ไปหนึ่งแมตช์

พอมาถึงด้านนอกโรงยิมสอง ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงดังอึกทึกจากข้างใน

เขาชะงักไปนิด มาผิดที่หรือเปล่าเนี่ย เสียงเอะอะขนาดนี้ฟังดูไม่เหมือนการแข่งบาสเกตบอลระหว่างคณะเลย เหมือนกำลังจัดศึกลีกระดับมหาวิทยาลัยเสียมากกว่า

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดดูข้อความในกลุ่ม ฉือสวินส่งข้อความรัวเข้ามาหลายข้อความ ข้อความล่าสุดเขียนไว้ว่า "โรงยิมสอง คนค่อนข้างเยอะ นายระวังตัวหน่อย อย่าลืมใส่แมสก์ด้วยล่ะ!"

เขาใส่หน้ากากอนามัยให้เรียบร้อย แล้วแอบมุดผ่านประตูด้านข้างตรงด้านหลังโรงยิมเข้าไป

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูก็ต้องตกตะลึงกับคลื่นฝูงชนตรงหน้า บนอัฒจันทร์เต็มไปด้วยผู้คน แม้แต่บันไดทางเดินก็ยังมีคนนั่งลงกับพื้น มีทั้งคนที่ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอัดวิดีโอ คนที่ขึงป้ายผ้าเชียร์ ถึงขั้นมีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งแปะสติกเกอร์ "เผยจือเหยียนต้องชนะ" ไว้บนหน้า กำลังจ้องตาเขม็งใส่หนุ่มข้างๆ ที่ชูป้าย "ภาควิชาพละต้องชนะ"

แค่การแข่งนัดเล็กๆ แท้ๆ กลับมีคนเยอะขนาดนี้ สมแล้วที่คนจีนชอบมุงดูเรื่องสนุกเป็นชีวิตจิตใจ

เรียกว่าไม่มีที่ว่างเลยสักที่ ซ่งสืออานกวาดตามองรอบหนึ่งแล้วเลือกไปยืนตรงมุมสุด

การแข่งขันเริ่มไปได้พักหนึ่งแล้ว เสียงนักศึกษาหญิงข้างๆ ที่ตะโกนเชียร์ภาควิชาการเงินดังจนแก้วหูเขาแทบแตก

เขามองหาผมสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของเจียงเหย่ในสนาม เผยจือเหยียนที่สวมเสื้อบาสสีขาวกำลังเลี้ยงบอลอยู่ ใช้ท่าหลอกโยกหลบตัวประกบแล้วกระโดดยิงลงไปอย่างแม่นยำ

ซ่งสืออานเลิกคิ้วขึ้น นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะเล่นบาสเก่งขนาดนี้

ปกติเจียงเหย่ดูไม่เอาถ่าน แต่พอลงสนามกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน วิ่งหาตำแหน่งได้เร็วสุดๆ

ส่วนเผยจือเหยียนยิ่งเยือกเย็นจนน่ากลัว แม้จะโดนประกบคู่สองคนก็ยังส่งบอลออกไปได้อย่างมั่นคง

ฉือสวินตรงม้านั่งสำรองไม่ได้ลงแข่ง แต่เขาก็ไม่ได้อยู่เฉย เขากำลังจ้องเขม็งไปยังผู้เล่นตรงม้านั่งสำรองของภาควิชาพละ ทั้งสองคนส่งรังสีอำมหิตฟาดฟันกันข้ามเส้นข้างสนาม

ประกายไฟแลบแปลบปลาบ คนรอบข้างต่างขยับถอยไปสองข้างโดยอัตโนมัติ เพราะกลัวจะโดนลูกหลงไปด้วย

เผยจือเหยียนทำแต้มได้อีกหนึ่งลูก ทั่วทั้งสนามส่งเสียงเฮลั่น

ซ่งสืออานกำลังจะปรบมือตาม วินาทีถัดมาในสนามพลันมีเสียงดังทึบ เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งของภาควิชาการเงินล้มลงไปกองกับพื้น กุมหัวเข่าขดตัวด้วยความเจ็บปวด

คนของทั้งสองฝั่งกรูเข้าไปล้อมทันที ซ่งสืออานเหวอไป เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงล้มลงไปได้ล่ะเนี่ย

เขารีบเบียดเข้าไปในฝูงชน พอดีกับที่ได้ยินฝั่งตรงข้ามพูดกระแนะกระแหนขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "ทำไม แพ้ไม่เป็นหรือไง"

เผยจือเหยียนยืนอยู่หน้าสุด น้ำเสียงเย็นชาขึ้นกว่าปกติหลายระดับ "ลูกไม้ชั้นต่ำพวกนี้น่ารังเกียจจริงๆ"

นักศึกษาภาควิชาพละตัวสูงคนนั้นแค่นเสียงเหยียดหยาม ยกมือขึ้นชูนิ้วกลางใส่

เขาเขม่นเผยจือเหยียนตั้งแต่เริ่มเกมแล้ว คิดว่าบ้านมีเงินหน่อยแล้วจะมาเก๊กท่าอะไรในมหาวิทยาลัย วันนี้ต้องสั่งสอนให้คุณชายคนนี้ยอมก้มหัวเรียกพ่อให้ได้

ช็อตนี้ทำเอาซ่งสืออานรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ ไม่ใช่สิ ไอ้นี่มันเป็นบ้าอะไรของมัน

เขาเบียดตัวไปข้างหน้าทันที แล้วชูนิ้วกลางใส่อีกฝ่ายสองข้าง ข้างซ้ายข้างขวาข้างละนิ้ว จะได้สมดุลกัน

เจียงเหย่หันกลับมา เห็นนิ้วกลางสองข้างที่เขาชูขึ้นมาก่อนใคร เหมือนลูกแมวขนฟูที่กางกรงเล็บแหลมคมออกมาจนเกือบจะหลุดขำ "นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

"มาก่อนที่พวกนายจะเริ่มทะเลาะกันแป๊บเดียว" ซ่งสืออานเก็บนิ้วกลางกลับไปอย่างหน้าตาเฉย

เพื่อนร่วมทีมที่บาดเจ็บถูกพยุงไปข้างสนาม หัวเข่ากระแทกแรงไม่เบา เห็นได้ชัดว่าเล่นต่อไม่ไหวแล้ว ฉือสวินลุกขึ้นยืน "ครึ่งหลังฉันลงเอง"

เผยจือเหยียนตบไหล่เขา "ทำให้เต็มที่ก็พอ"

ฉือสวินดันแว่นขึ้น "ต้องทำให้ฝั่งนั้นก้มหัวยอมรับผิดแล้วเรียกพ่อให้ได้ แต่ฝีมือฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อาจจะถ่วงพวกนายก็ได้นะ"

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยแดกดันดังลอยมาจากม้านั่งสำรองฝั่งตรงข้าม "ปรึกษากันเสร็จหรือยัง ครึ่งหลังพวกนายยังมีคนอยู่อีกไหม ถ้าไม่มีก็รีบยอมแพ้ไปซะ ก้มหัวเรียกพ่อดีๆ สนามจะได้เป็นของพวกเรา ฮ่าๆๆๆ!"

ซ่งสืออานรูดซิปเสื้อคลุมออก แล้วแอบยกมือขึ้นเงียบๆ

"เอ่อ... ให้ผมเล่นแทนไหม ตอนมัธยมปลายผมเคยอยู่ชมรมบาสเกตบอลน่ะ"

เรื่องนี้เขาเล่นเป็นจริงๆ ชาติก่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาเป็นสมอลฟอร์เวิร์ดของชมรมบาสเกตบอล เล่นตั้งแต่ ม.ปลาย จนถึงมหาวิทยาลัยรวมสี่ปี แม้จะไม่ถึงระดับมืออาชีพ แต่ก็เคยร่วมแข่งระดับเมืองกับทีมโรงเรียนมาหลายนัด ตอนนั้นแข่งแล้วมีเงินรางวัลให้ด้วย ก็เลยเล่นได้ค่อนข้างดีทีเดียว...