ตอนที่ 60 ของพ่อนี่ควักออกมาใหญ่กว่าของแกอีก!

เจียงเหย่ฟาดฝ่ามือลงบนหลังของซ่งสืออานเต็มแรงจนเขาเกือบเซถลาไปข้างหน้าสองก้าว "เชี่ย เพื่อนยาก นายยังมีสกิลอะไรที่พวกเรายังไม่รู้อีกวะเนี่ย? เทนนิสก็เล่นเก่งขนาดนั้น บาสเกตบอลก็ยังเล่นเป็นอีกเหรอ?"

ซ่งสืออานลูบหลังตัวเองพลางยิ้มแห้งอย่างร้อนตัว เรื่องเทนนิสน่ะถือว่าระบบช่วยเปิดโปรโกง แต่บาสเกตบอลนี่คือฝีมือจริงแท้แน่นอน ระดับความเจ๋งมันคนละเรื่องกัน

ฉือสวินดันแว่นตาขึ้นด้วยความกังวลเล็กน้อย "ยังไงตอนนี้สืออานก็ถือว่าเป็นบุคคลสาธารณะแล้วนะ โดนแอบถ่ายอะไรไปมันจะไม่ค่อยดีเอา"

"ผมไม่ใช่ตัวท็อปแถวหน้าอะไรสักหน่อย วางใจเถอะครับ" ซ่งสืออานโบกมือไปมา

เจียงเหย่ชี้ไปที่ปลายทางเดิน "โอเค ในห้องล็อกเกอร์มีชุดอยู่ มีครบทุกไซซ์ นายไปหาไซซ์ตัวเองแล้วเปลี่ยนได้เลย อีกสิบนาทีครึ่งหลังจะเริ่มแล้ว"

ซ่งสืออานรีบไปเปลี่ยนชุดแข่งในห้องล็อกเกอร์ทันที เป็นชุดเซตสีขาว

เขาส่องกระจกในห้องล็อกเกอร์ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งระหว่างใส่แมสก์กับไม่ใส่แมสก์ แต่ช่างเถอะ ใส่แมสก์ลงแข่งมันจะดูประหลาดเกินไป...

เขาจึงเดินเปิดหน้าเปิดตาเข้าสู่สนามไปอย่างนั้น

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งบนอัฒจันทร์ที่กำลังดื่มน้ำอยู่ พอเห็นใบหน้าของเขาเข้า น้ำก็แทบจะพุ่งพรวดออกมาทางจมูก

เธอขยี้ตาตัวเองอย่างแรง คุณพระ นั่นไม่ใช่ซ่งสืออานหรอกเหรอ! นี่เธอยังไม่ตื่นนอนหรือยังไงกัน?

นักศึกษาหญิงอีกหลายคนข้างๆ ก็พร้อมใจกันอุทานออกมาด้วยความตกใจแบบเดียวกัน วินาทีถัดมาก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายอย่างพร้อมเพรียง

อัฒจันทร์ทั้งฝั่งราวกับเกิดโรคระบาด กล้องจากรอบทิศทางหันเล็งตรงมายังสนามบาสเกตบอล

ฉือสวินกุมขมับอยู่ข้างสนาม พ่อคุณคนนี้คงไม่ได้มีความเข้าใจผิดอะไรเกี่ยวกับระดับชื่อเสียงของตัวเองอยู่ใช่ไหม

ซ่งสืออานเดินมาข้างๆ เจียงเหย่ "เปลี่ยนเสร็จแล้ว ใกล้จะเริ่มแล้วใช่ไหม"

เสียงนกหวีดของกรรมการดังขึ้น กัปตันทีมฝั่งตรงข้ามที่มีรูปร่างสูงใหญ่กวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วแค่นหัวเราะ "นี่ไปหาตัวช่วยนอกสนามมาเหรอวะ หน้าขาวสำอางแบบนี้จะไหวเรอะ"

พูดจบเขาก็รู้สึกว่าคนคนนี้ดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่ชั่วขณะนั้นก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน ดูท่าคงเป็นตัวช่วยที่เผยจือเหยียนหามา หัวใจจึงพลันกระตุกระแวงขึ้นมาทันที

ทันทีที่ได้ยินคำนี้ เส้นสติสัมปชัญญะในหัวของซ่งสืออานก็ขาดผึง ใครหน้าขาวสำอางไม่ทราบ! ของพ่อนี่ควักออกมาใหญ่กว่าของแกอีกโว้ย!

เขาสูดหายใจเข้าลึก กลืนประโยคที่เกือบจะหลุดจากปากนี้กลับลงคอไป ไว้มาวัดกันในสนามจริงเลยดีกว่า

ทันทีที่ครึ่งหลังเริ่มขึ้น เกมก็ดุเดือดจนถึงขีดสุด ฝั่งตรงข้ามปรับแผนการเล่นอย่างเห็นได้ชัด โดยเน้นเกมรับไปที่เผยจือเหยียนเป็นหลัก มีคนประกบติดถึงสองคนเพื่อไม่ให้มีโอกาสได้รับบอล

หลังจากเจียงเหย่ได้บอลก็ถูกบีบให้อยู่ตรงเส้นข้าง ไม่เห็นช่องทางส่งบอล ดูท่ากำลังจะถูกกดดันจนออกนอกสนาม

เงาร่างสีขาวสายหนึ่งพุ่งตัดเข้ามาจากด้านข้าง

ซ่งสืออานรับบอลมาจากมือของเจียงเหย่ เพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดฝั่งตรงข้ามก็ปรี่เข้ามากดดันทับทันที ซึ่งอีกฝ่ายตัวสูงกว่าเขาเกือบครึ่งศีรษะ

ซ่งสืออานไม่ได้ดันทุรางฝ่าไปตรงๆ เขาย่อตัวต่ำเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ลูกบอลเปลี่ยนจากมือขวาไปมือซ้าย ร่างก็พลิ้วหลบไปอยู่ทางด้านหลังเยื้องข้างของอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว

อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งสติ เขาก็กระโดดตัวลอยขึ้นแล้ว สะบัดข้อมือเบาๆ บอลก็ลอยสวบลงห่วงไปอย่างสวยงาม

เสียงกรี๊ดบนอัฒจันทร์ดังระเบิดขึ้นทันที

กัปตันทีมฝั่งตรงข้ามหน้ามืดครึ้ม เขาส่งสัญญาณมือให้เพื่อนร่วมทีม รูปแบบการป้องกันจึงเอียงเทมาทางซ่งสืออานทันควัน

ทว่าซ่งสืออานไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย พอได้บอลก็กวาดสายตามองตำแหน่งของเพื่อนร่วมทีมรอบหนึ่งก่อน เมื่อเห็นว่าเผยจือเหยียนถูกประกบตาย จึงจ่ายบอลไปให้เจียงเหย่ที่ยืนอยู่ตรงมุมคอร์ททันที เจียงเหย่รับบอลแล้วชูตทันควัน ลูกลงห่วงแบบคลีนๆ ไม่โดนแป้น

คะแนนเริ่มไล่ตามขึ้นมาแล้ว

ฝั่งตรงข้ามเองก็ไม่ใช่หมูๆ อาศัยความได้เปรียบเรื่องการปะทะทางร่างกายบุกเล่นวงในอย่างดุดันไปหลายระลอก ทำให้แต้มยังคงเกาะติดห่างกันอยู่ที่ราวห้าถึงหกคะแนน

ยิ่งเล่นซ่งสืออานก็ยิ่งผ่อนคลาย ในจังหวะฟาสต์เบรกครั้งหนึ่ง เขาได้รับบอลที่เผยจือเหยียนส่งมา จึงอาศัยแรงส่งจากการสปีดตัวกระโดดลอยตัวขึ้นทันที

ร่างทั้งร่างของเขาวาดเป็นเส้นโค้งที่พริ้วไหวสวยงามกลางอากาศ ก่อนจะใช้มือเดียวดังก์บอลลงห่วงไปอย่างดุดัน

หลังคาโรงยิมแทบจะเปิดเปิงด้วยเสียงกรี๊ด ฉือสวินที่ยืนอยู่ข้างสนามยกโทรศัพท์มือถือขึ้น กระโดดโลดเต้นหามุมถ่ายรูป นิ้วกดชัตเตอร์รัวเร็วยิ่งกว่าโหมดถ่ายรัวเสียอีก

เพื่อนเราโคตรเท่ เซตภาพนี้ต้องอัปโหลดลงซูเปอร์ทอปปิกให้ได้

ใบหน้าของกัปตันทีมฝั่งตรงข้ามดำคล้ำจนแทบจะคั้นหมึกดำออกมาได้อยู่แล้ว

การแข่งขันเหลือเวลาแค่นาทีสุดท้าย และคณะการเงินยังตามหลังอยู่หนึ่งแต้ม

ฝั่งตรงข้ามบีบโซนรับเข้ามาทั้งหมด สกัดทางทุกคนไว้จนหมด ซ่งสืออานถือบอลอยู่นอกเส้นสามแต้ม ผู้เล่นเกมรับตรงหน้ากางแขนออกทั้งสองข้างแล้วพุ่งกดดันเข้ามาดั่งกำแพงหนาทึบ

เจียงเหย่ถูกเบียดติดอยู่ริมเส้น เผยจือเหยียนมีคนประกบติดหลังถึงสองคน เส้นทางส่งบอลถูกปิดตายทั้งหมด

บนอัฒจันทร์เงียบกริบลงทันตา บางคนถึงกับยกมือปิดหน้าไม่กล้ามอง

หากลูกนี้ไม่ลง พวกเขาคงต้องทนดูคนพวกนั้นหยามเกียรติเผยจือเหยียนต่อหน้าต่อตา

ซ่งสืออานไม่ลังเล เวลาเหลือเพียงสามวินาทีสุดท้าย เขากระโดดขึ้นจากนอกเส้นสามแต้มทันที สะบัดข้อมือส่งลูกลอยเป็นเส้นโค้งสูงลิ่วไปในอากาศ

วินาทีที่เสียงนกหวีดดังขึ้น ลูกบาสก็พุ่งทะลุตาข่ายลงไปพอดี

ทั่วทั้งสนามเงียบกริบไปสามวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงเฮลั่นออกมา

ผู้เล่นที่ยืนสกัดซ่งสืออานยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม สีหน้าเหมือนเพิ่งได้เห็นเรื่องที่ขัดต่อกฎฟิสิกส์อย่างสิ้นเชิง

กัปตันทีมฝั่งตรงข้ามสบถคำหยาบออกมาตรงนั้นทันที

ซ่งสืออานเองก็อึ้งไปเหมือนกัน เขาแค่กะจะลองเสี่ยงดวงดูสักตั้ง ผลคือดันลงไปเฉยเลย

วันนี้ก้าวเท้าออกจากบ้านเหยียบขี้หมามาหรือไงเนี่ย เขากะว่าพอกลับไปถึงจะต้องแวะซื้อลอตเตอรี่สักใบให้ได้

เจียงเหย่วิ่งพุ่งเข้ามาแล้วฟาดมือลงบนหลังเขาเต็มแรง คราวนี้คุมน้ำหนักมือไม่อยู่จริง ๆ "เมื่อกี้โคตรเท่เลยว่ะ!" พูดจบก็หันขวับไปเชิดคางใส่กัปตันทีมฝั่งตรงข้าม "แพ้แล้วก็ยอมรับซะ เรียกสิ"

กัปตันทีมฝั่งตรงข้ามหน้าดำทะมึน มุมปากกระตุกอยู่หลายรอบ เค้นเสียงออกจากลำคอได้คำเดียว "...พ่อ"

เจียงเหย่ยกมือป้องหู พลางเอียงตัวเข้าไปใกล้ "พึมพำอะไรวะ ไม่ได้ยิน ตะโกนออกมาสิ!"

กัปตันทีมฝั่งตรงข้ามหลับตาแน่น แล้วตะโกนออกมาด้วยความทุ่มสุดตัว "คุณพ่อ!"

พูดจบก็คิดจะหันหลังเดินหนี แต่ฉือสวินก็ก้าวเข้าไปขวางหลังพวกเขาไว้ก่อนแล้ว "ยังไม่หมด ไปขอโทษคนที่พวกนายเพิ่งชนจนบาดเจ็บด้วย"

สมาชิกทีมข้าง ๆ เริ่มร้อนรน "ก็เรียกไปแล้วนี่ พวกนายจะเอาอะไรอีก!"

บนอัฒจันทร์ส่งเสียงโห่ร้องกดดันเซ็งแซ่ขึ้นมาทันควัน มีนักศึกษาชายเสียงดังคนหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนลั่น "ชนคนบาดเจ็บแล้วไม่ยอมขอโทษ ไม่อายบ้างหรือไงวะ!" ผู้คนทั้งสนามจึงพากันส่งเสียงโห่ไล่ตามระเบียบ

กลุ่มนักศึกษาพละเหล่านั้นถูกเสียงโห่กดดันจนจะเดินหนีก็ไม่ได้ จะยืนอยู่ต่อก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก สุดท้ายคนที่วิ่งชนจึงต้องเดินไปหยุดตรงหน้านักศึกษาที่บาดเจ็บ แล้วเค้นคำพูดลอดไรฟันออกมาสามคำ "ขอโทษด้วย"

สิ้นเสียง คนทั้งกลุ่มก็พากันเดินคอตกออกจากโรงยิมไปอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้าเร็วกว่าตอนแรกไปหลายเท่าตัว

ซ่งสืออานเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอกได้ครู่เดียว นักศึกษาหญิงคนหนึ่งก็วิ่งพรวดลงมาจากอัฒจันทร์ ในมือชูขวดเครื่องดื่มเกลือแร่ ใบหน้าแดงก่ำ "สืออาน เหนื่อยใช่ไหมคะ นี่น้ำที่ฉันซื้อมาให้ค่ะ!"

ซ่งสืออานรีบถอยหลังไปครึ่งก้าว ชี้ไปที่ขวดน้ำในมือเจียงเหย่ "ขอบคุณมากครับ แต่ผมมีแล้ว ไม่รบกวนดีกว่าครับ"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ก็มีคนอีกหลายคนกรูเข้ามาล้อมเขาไว้

เขาหันไปมองเผยจือเหยียนแวบหนึ่ง นายน้อยเผยผู้มีรังสีความน่าเกรงขามสูงเสียดฟ้าในยามปกติ กำลังถูกนักศึกษาหญิงสองคนถือโทรศัพท์มือถือดักทางไว้ตรงป้ายบอกคะแนน

คืนนั้นเอง คลิปวิดีโอการแข่งขันนัดนี้ที่มีความคมชัดระดับสูงลิบก็ถูกใครบางคนอัปโหลดขึ้นสู่โลกออนไลน์