ตอนที่ 61 ประธานเผยเลี้ยงข้าว

กว่าทั้งกลุ่มจะฝ่าวงล้อมออกมาจากโรงยิมได้ก็แทบแย่ พอกลับถึงหอพัก ซ่งสืออานก็พุ่งเข้าห้องน้ำเป็นคนแรก

ตีเทนนิสจนร้อนแทบตาย เขารู้สึกเหมือนผิวหนังของตัวเองจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ

เผยจือเหยียนหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาแล้วพูดว่า "ฉันกลับไปจัดการตัวเองก่อน เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกัน เดี๋ยวส่งพิกัดให้พวกนาย"

ตาของเจียงเหย่เป็นประกายทันที "เหล่าเผยเตรียมควักกระเป๋าจ่ายหนักสินะ งั้นพวกเราไม่เกรงใจละนะ"

ซ่งสืออานอาบน้ำเสร็จเดินออกมา พลางเอาผ้าขนหนูเช็ดผม เจียงเหย่ก็โบกโทรศัพท์มือถือไปมา "สืออาน คืนนี้เหล่าเผยเลี้ยง รอพวกเราอาบน้ำแต่งตัวเสร็จค่อยออกไปกัน"

ท่านประธานสายเปย์เลี้ยงข้าวเหรอ? แบบนี้ต้องไปสิ!

ซ่งสืออานพาดผ้าขนหนูไว้บนคอทันที แล้วเริ่มค้นตู้เสื้อผ้าหาชุดใส่

ปกติกินกับข้าวสองอย่างผักหนึ่งอย่างที่โรงอาหารก็รู้สึกว่าหรูแล้ว วันนี้มีคนเลี้ยง ต้องเคลียร์กระเพาะให้ว่างเสียหน่อย

หลังจากทุกคนจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย เจียงเหย่ก็เรียกรถ พอถึงที่หมาย ซ่งสืออานยืนอยู่หน้าประตูร้านอาหาร แหงนหน้ามองประตูบานใหญ่ที่สูงยิ่งกว่าประตูหน้ามหาวิทยาลัย รู้สึกว่าข้ามมิติมาตั้งนาน นี่เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักเมืองจิงตูจริง ๆ

ร้านอาหารร้านเดียวจะทำหรูหราอะไรเบอร์นี้ หินอ่อนที่ปูตรงทางเข้าเงาวับจนสะท้อนเงาคนได้ ที่แบบนี้ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปคงไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดหน้าประตูด้วยซ้ำ

เมื่อก่อนตอนที่เขายังส่งอาหารเดลิเวอรี เวลาผ่านหน้าร้านแบบนี้ทีไรเป็นต้องเดินเลี่ยงอ้อมไปตลอด

พนักงานนำทางพวกเขาทั้งสามไปยังห้องส่วนตัว เผยจือเหยียนนั่งอยู่ข้างในก่อนแล้ว และกำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือ

เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา เขาก็ส่งสัญญาณให้บริกรยื่นเมนูอาหารให้

ซ่งสืออานรับเมนูมาเปิดดู สายตากวาดมองหน้าแรก รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง

ผักต้มจานละสองร้อยแปดสิบแปดหยวน

เขาเปิดต่อไปอีกสองสามหน้า พลิกไปแต่ละหน้าในใจก็ยิ่งเพิ่มเครื่องหมายคำถามมากขึ้นเรื่อย ๆ

ถ้าผักนี่ขนส่งทางอากาศมาจากดวงจันทร์ก็ถือว่าเขาไม่ได้พูดอะไรละกัน แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงมันก็แค่ผักต้นหนึ่งไม่ใช่เหรอ ผัดเสร็จจัดใส่จานยังไม่ใหญ่เท่ากำปั้นเขาเลยด้วยซ้ำ

เขาไม่ยอมแพ้ ลองดูอาหารอีกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นน้ำแกงทองคำหรือหยกหยาดพิสุทธิ์อะไรทำนองนั้น ชื่ออาหารแต่ละอย่างเพราะพริ้งจับใจ แต่ราคากลับแพงหลุดโลกขึ้นเรื่อย ๆ

เขาหันไปมองเจียงเหย่กับฉือสวิน ทั้งคู่กำลังก้มหน้าก้มตาเปิดเมนู สั่งเอา ๆ รัว ๆ ปากก็พลางปรึกษากันว่าครั้งก่อนกินเมนูไหนแล้วรสชาติดี ท่าทางดูเคยชินเป็นปกติสุด ๆ

ซ่งสืออานปิดเมนูลงอย่างเงียบเชียบ

เผยจือเหยียนสังเกตเห็นท่าทางของเขา "ไม่มีเมนูที่ชอบเหรอ" พอพูดจบก็หันไปบอกบริกร "ตามหัวหน้าเชฟของคุณมาหน่อย ดูว่าเขาอยากกินอะไรค่อยทำสด ๆ ให้"

ซ่งสืออานถึงกับอึ้งกับคำพูดทรงประธานสายเปย์ของอีกฝ่าย

นี่คือความสุขของคนรวยงั้นเหรอ!! อะไรคือการที่อยากกินอะไรก็เรียกเชฟมาทำให้สด ๆ ตรงหน้ากันวะเนี่ย?!!

บริกรถอยออกไปตามคน ซ่งสืออานได้สติก็รีบพูด "ไม่ต้องหรอก สั่งอะไรก็ได้ง่าย ๆ ก็พอ"

เจียงเหย่ตบไหล่เขาเบา ๆ "นายจะเกรงใจเหล่าเผยไปทำไม ร้านนี้เป็นของมันเอง ไม่กินก็เสียของเปล่า ๆ"

ซ่งสืออานขอถอนคำพูดเมื่อกี้ทันที กิน! ต้องกินให้เรียบ!

พอพนักงานเดินออกไป เขาก็ถอดหมวกกับหน้ากากอนามัยออก แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งเฮือก

ในห้องส่วนตัวไม่รู้ว่าจุดเครื่องหอมอะไร กลิ่นหอมฟุ้งจนรู้สึกได้ถึงความแพง

ไม่นานนัก หัวหน้าเชฟกับผู้ช่วยก็เข็นเคาน์เตอร์ครัวเคลื่อนที่เข้ามา

ท็อปเคาน์เตอร์สแตนเลสทั้งชุด เตาไฟ เครื่องดูดควัน ที่เก็บมีด ชั้นวางเครื่องปรุงมีครบครัน ดูเป็นมืออาชีพยิ่งกว่าครัวในวิลล่าของซ่งสืออานเสียอีก

หัวหน้าเชฟเป็นชาวอิตาลีวัยสี่สิบกว่าปี สวมชุดเชฟสีขาวสะอาด ผูกผ้าพันคอสีแดงตรงคอเสื้อ เขาพูดภาษาจีนที่สำเนียงแปร่งจัดแต่ยังฟังได้คล่องแคล่ว "ท่านประธานเผย ทางนี้เตรียมของเรียบร้อยหมดแล้วครับ อยากทานอะไรบอกได้เลย เดี๋ยวผมทำสด ๆ ให้ตรงนี้ครับ"

เจียงเหย่ขยับปากรัวรายชื่ออาหารออกมาเป็นพรวน ทั้งพาสต้ากุ้งมังกร รีซอตโตเห็ดทรัฟเฟิล หางวัวตุ๋นไฟอ่อน พูดคล่องปร๋อแทบไม่ต้องพักหายใจ

ฉือสวินสั่งของหวานเพิ่มมาอย่างหนึ่ง ซ่งสืออานจึงบอกชื่ออาหารไปสองอย่างพอเป็นพิธี

หัวหน้าเชฟยิ้มรับแล้วพยักหน้า ผูกผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มลงมือทำ

ท่วงท่าดูมืออาชีพจริง ๆ การโรยเกลือคือใช้นิ้วหยิบขึ้นมาหยิบมือเล็ก ๆ แล้วโปรยอย่างสม่ำเสมอเหนือวัตถุดิบสามสิบเซนติเมตร เกลือทุกเม็ดตกลงไปอย่างพอดิบพอดี ปริมาณตวงเป็นกรัม แม้แต่น้ำมันมะกอกยังเทผ่านถ้วยตวง

ซ่งสืออานมองดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ก้มมองเวลาในโทรศัพท์มือถือ

ความเร็วระดับนี้ กว่าจะทำเสร็จครบทุกจานคงรอไปถึงชาติหน้า เขาออกกำลังกายมาทั้งบ่าย กระเพาะเริ่มจะย่อยตัวเองอยู่รอมร่อแล้ว

เขาจึงลุกขึ้นเดินไปข้าง ๆ หัวหน้าเชฟ

หัวหน้าเชฟเหลือบตาขึ้นมองเขา ชายหนุ่มหน้าตางดงามราวกับทูตสวรรค์คนนี้กำลังดูอะไรอยู่ กำลังศึกษาวิธีการปรุงอาหารของเขาอย่างนั้นหรือ

ซ่งสืออานเอ่ยปาก "ผมขอทำข้าง ๆ ด้วยได้ไหมครับ จะได้เสร็จเร็วขึ้นหน่อย"

ฉือสวินเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ "สืออาน นายจะลงครัวเหรอเนี่ย นายทำเป็นกับเขาด้วยเหรอ"

"ก็งั้น ๆ พอถูไถ แค่อันดับสามของโลก" ซ่งสืออานเริ่มพับแขนเสื้อขึ้นแล้ว "ฉันหิวจะแย่แล้ว ขืนรอแบบนี้เมื่อไหร่จะได้กิน ไม่ต้องห่วง ไม่วางยาพิษให้พวกนายตายหรอก"

เจียงเหย่มองไปยังเผยจือเหยียนด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เผยจือเหยียนยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึก "ให้เขาลองดูก็ได้"

ในใจของซ่งสืออานเบิกบานจนแทบจะหุบยิ้มไม่ได้ ฮ่าๆๆๆ มีดพวกนี้ วัตถุดิบพวกนี้ ล้วนเป็นของเกรดพรีเมียมที่ปกติแล้วเขาตัดใจซื้อไม่ลงทั้งนั้น ในที่สุดก็ได้มาใช้ฟรีแบบจุใจแล้ว!

บริกรข้าง ๆ ช่วยเขาเตรียมวัตถุดิบจนพร้อม ซ่งสืออานพับแขนเสื้อขึ้นพลางขยับนิ้วมือคลายเส้น "เดี๋ยวจะทำเมนูพิเศษให้พวกนายกิน"

ริคาร์โดผู้เป็นหัวหน้าเชฟมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มือคู่นี้ข้อนิ้วเรียวชัดเจน ทั้งเรียวยาวและขาวผ่อง มองอย่างไรก็ไม่เหมือนมือของคนที่เข้าครัวเป็นประจำเลยสักนิด

คนหนุ่มที่เผลอ ๆ จะไม่เคยจับมีดทำครัวเกินไม่กี่ครั้งเนี่ยนะ จะมาทำอาหารบนเตาของเขา

ซ่งสืออานไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบมีดเชฟบนที่เสียบมีดขึ้นมา แล้วควงมีดหมุนโชว์ในมือหนึ่งรอบ

วินาทีที่คมมีดกระทบลงบนเขียง คิ้วของริคาร์โดก็เลิกขึ้นสูงตามเสียงมีดทันที

สเต๊กเนื้อลูกวัวชิ้นนั้นถูกหั่นภายใต้คมมีดอย่างสม่ำเสมอเท่ากันเป๊ะ ความหนาของแต่ละชิ้นราวกับใช้เวอร์เนียร์คาลิปเปอร์วัดมา และความเร็วของมีดก็รวดเร็วจนแทบจะเห็นเป็นภาพติดตา

ริคาร์โดอ้าปากค้างเล็กน้อย ฝีมือการใช้มีดระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฝึกฝนส่งเดชแค่ไม่กี่วันก็ทำได้แน่ อย่างน้อย ๆ ต้องสั่งสมประสบการณ์มาไม่ต่ำกว่าหลายปี

ท่วงท่าของคนหนุ่มตรงหน้าเฉียบขาดและคล่องแคล่ว ไม่มีท่าทางเกินจำเป็นแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่พลิกข้อมือล้วนแม่นยำเข้าเป้า

ซ่งสืออานไม่ได้สนใจสีหน้าของยอดเชฟข้าง ๆ เลยแม้แต่น้อย เขาเปิดไฟตั้งกระทะ ราดน้ำมันมะกอกวนรอบขอบกระทะไปหนึ่งรอบ พอกลีบกระเทียมถูกโยนลงไป กลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายขึ้นมาทันที

วัตถุดิบที่เตรียมไว้ถูกทยอยใส่ลงในกระทะตามลำดับ ตะหลิวพลิกไปมาอย่างคล่องแคล่วในมือเขา นาน ๆ ทีก็กระดกกระทะสักครั้ง เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นกระทะก่อนจะถูกเขากดดับลงไปอย่างนิ่งสงบ

เจียงเหย่กับฉือสวินมองดูจนอ้าปากตาค้าง โดยเฉพาะฉือสวินที่ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเริ่มอัดวิดีโอแล้ว

เชี่ยเอ๊ย ตอนนี้เขารู้สึกเสียดาย เสียดายสุด ๆ ที่ตอนเล่นบาสเกตบอลเมื่อกี้ถ่ายไว้น้อยเกินไป

ใบหน้านี้พอบวกกับลีลาการกระดกกระทะเข้าไป ช่างมีพลังทำลายล้างยิ่งกว่าคลิปป้ายยาคลิปไหน ๆ ที่เขาเคยตัดต่อมาเสียอีก ยังมีเรื่องอะไรของหมอนี่ที่เขาไม่รู้อีกไหมเนี่ย สารพัดประโยชน์เกินไปแล้ว!

เพียงหนึ่งชั่วโมงสั้น ๆ อาหารห้าอย่างก็เสร็จสมบูรณ์

เมื่อรวมกับอีกสองสามอย่างที่ริคาร์โดทำไปพร้อมกัน โต๊ะทั้งตัวก็เต็มแน่นเอี้ยด

หน้าตาอาหารสองสามอย่างที่ซ่งสืออานทำไม่ได้ด้อยไปกว่าเชฟมืออาชีพเลยสักนิด กลิ่นหอมอบอวลผสมผสานกันไปหมด เจียงเหย่ถือตะเกียบรอเริ่มกินเรียบร้อยแล้ว

ริคาร์โดวางตะหลิวในมือลง เดินมาตรงหน้าซ่งสืออาน ยื่นมือออกมา แล้วพูดภาษาจีนที่สำเนียงแปร่งจัดแต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ "คุณเก่งมากครับ ผมริคาร์โด กาลโล มีเกียรติพอที่จะได้ทำความรู้จักกับคุณไหมครับ"

ซ่งสืออานหยิบทิชชูมาเช็ดมือ แล้วยื่นไปจับมือกับเขา "เกรงใจไปแล้วครับ แค่มือสมัครเล่นน่ะ ผมซ่งสืออาน ยินดีที่ได้รู้จักครับ"