ตอนที่ 62 เด็กหนุ่มเทวดา

ซ่งสืออานยื่นจานที่ทำเผื่อไว้ให้ริคาร์โด "คุณก็ลองชิมดูสิครับ"

ริคาร์โดยิ้มรับ ยกจานวางบนรถเข็นอย่างระมัดระวัง "ขอบคุณครับ ท่านประธานเผย เชิญทุกท่านทานตามสบาย ผมขอตัวก่อนนะครับ"

เผยจือเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย

ทันทีที่ประตูห้องรับรองปิดลง เจียงเหย่ก็พุ่งเข้าใส่โต๊ะอาหารราวกับไฮยีน่าเข้าสิง

ตะเกียบในมือควงเร็วจนแทบเห็นเป็นภาพติดตา เขายัดอาหารเข้าปากคำโต เบิกตากลมโต ไม่มีเวลาแม้แต่จะพูด ได้แต่ชูนิ้วโป้งให้อย่างเดียว

จากนั้นก็คีบอีกคำ ชูนิ้วโป้งอีกที ทั้งร่างกลายเป็นเหมือนเครื่องจักรพยักหน้าที่ถูกปลุกพลังด้วยอาหาร

ซ่งสืออานคีบชิมบ้างหนึ่งคำ

วัตถุดิบชั้นเลิศนี่มันต่างออกไปจริง ๆ ลายเนื้อวัวละลายบนปลายลิ้น กลิ่นหอมของทรัฟเฟิลพวยพุ่งขึ้นจมูก ขนาดตัวเขาเองยังชะงักไปนิดหนึ่ง

ฉือสวินก้มหน้าก้มตากินแหลก จังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาดันแว่นที่ฝ้าขึ้นเพราะไอร้อน ก็พึมพำอู้อี้ออกมาคำหนึ่งว่า "สุดยอด" แล้วก้มหน้ากวาดอาหารต่อ

ริคาร์โดกลับมาที่ครัวหลังร้าน เขาวางจานอาหารลงบนโต๊ะเตรียมอาหาร

ภายใต้แสงไฟสีส้มอบอุ่น ทั้งสีสันและการจัดจานของอาหารจานนั้นล้วนงดงาม เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้ก่อน

จากประสบการณ์ในสายอาชีพกว่าสามสิบปี ระดับของอาหารจานนี้อย่างน้อยต้องมิชลินหนึ่งดาวขึ้นไป

เขาหยิบส้อมขึ้นมา ชิมไปหนึ่งคำด้วยทัศนคติของนักชิมมืออาชีพ

ส้อมชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เขาชิมอีกคำ

ชักจะไม่ชอบมาพากล นี่คือฝีมือระดับแผ่นดินใหญ่จริงเหรอ เด็กหนุ่มที่ดูอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี เป็นแค่มือสมัครเล่น ทำอาหารตามใจชอบแท้ ๆ แต่กลับเก่งกว่าลูกศิษย์ทุกคนที่เขาเคยสอนมาเสียอีก

แผ่นดินใหญ่มีเสือซุ่มมังกรซ่อนจริง ๆ ตัวเขาได้รับรางวัลมามากมายในอิตาลี เพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้แค่ครึ่งปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้กินอาหารฟิวชันจีน-อิตาเลียนที่อร่อยขนาดนี้

เขาเปิดไอจี โพสต์รูปที่เพิ่งถ่ายลงไป พร้อมเขียนแคปชันภาษาอังกฤษยาวหลายร้อยคำ

แปลเป็นไทยคร่าว ๆ ได้ว่า 'มาแผ่นดินใหญ่ครั้งแรกก็ได้กินอาหารที่อร่อยจนน่าทึ่ง คนที่ทำจานนี้เป็นแค่เด็กหนุ่มมือสมัครเล่นชาวแผ่นดินใหญ่ ถ้าหลับตาลง ผมคงนึกว่าเป็นฝีมือของเชฟมิชลินสามดาวสักคน แต่พอลืมตาขึ้นมากลับเห็นเด็กที่เหมือนเทวดายืนอยู่หน้าเตา ต้องยอมรับเลยว่าเขาคือคนที่หน้าตาดีที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา ความงามที่ไร้พรมแดน วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมต้องทึ่งกับเชฟบนแผ่นดินใหญ่...'

ไอจีของริคาร์โดมีผู้ติดตามกว่าห้าล้านคน เขามีชื่อเสียงโด่งดังทั้งในและต่างประเทศ กวาดถ้วยรางวัลมาจนล้นมือ พอยิ่งถูกตระกูลเผยทุ่มเงินดึงตัวมา กระแสความนิยมก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก

อาหารที่ทำให้พ่อครัวเฒ่าชาวอิตาลีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความช่างเลือกคนนี้เอ่ยปากชมว่าอร่อยได้ ย่อมต้องอร่อยจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

ช่องคอมเมนต์มีคนเข้ามาตอบอย่างล้นหลามในเวลาไม่นาน

ชั้นที่ 1 : ดูน่ากินมากเลย แต่อยู่ที่แผ่นดินใหญ่ พวกเราจะได้กินเมื่อไหร่เนี่ย?

ชั้นที่ 2 : มาเห็นตอนดึกนี่มันเวรกรรมชัด ๆ ฉันไม่ได้กิน งั้นขอหักคะแนน

ชั้นที่ 3 : เด็กหนุ่มเทวดาเหรอ! ทำอาหารอร่อยเว่อร์อีกต่างหาก! โอ้~ นี่มันคอมโบเทพสร้างอะไรกันเนี่ย

ชั้นที่ 4 : แผ่นดินใหญ่มีของอร่อยด้วยเหรอ ได้ยินมานานแล้วว่าที่นั่นเป็นดินแดนแห่งอาหาร นี่คือร้านอาหารที่คุณทำงานอยู่ตอนนี้ใช่ไหม!

ชั้นที่ 5 : อยากรู้เหมือนกัน อีกไม่กี่วันกะจะไปเที่ยว ในที่สุดก็จะได้กินอาหารฝีมือริคาร์โดแล้ว

ชั้นที่ 6 : มีฉันคนเดียวรึเปล่าที่สงสัยว่าเด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่าเทวดานั่นหน้าตาเป็นยังไง ลูกครึ่งเหรอ?

ชั้นที่ 7 : ถึงขั้นทำให้เชฟริคาร์โดชมขนาดนี้ได้ ครั้งสุดท้ายที่เขาชมคนอื่นมันห้าปีที่แล้วโน่นเลยนะ

ชั้นที่ 8 : ขำจะตาย ริคาร์โด: ฉันทำงานมาสามสิบปีเพื่ออะไร เด็กหนุ่มเทวดา: ผมเป็นแค่มือสมัครเล่นครับ

ชั้นที่ 9 : ความงามไร้พรมแดน!! ริคาร์โด ดูเหมือนรสนิยมคุณจะเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ คราวก่อนแนะนำนายแบบคนนั้นให้คุณยังบอกว่าไม่หล่ออยู่เลย

ชั้นที่ 10 : บรรยายแบบนี้ ฉันมโนภาพตามไปไกลแล้วเนี่ย

ชั้นที่ 27 : พวกคุณเคยคิดไหมว่า มันอาจจะมีโอกาสที่เด็กหนุ่มที่ริคาร์โดพูดถึงจะเป็นพนักงานล้างจานคนใหม่ของร้าน? แล้วความจริงพนักงานล้างจานคนนั้นคือเชฟมิชลินที่ถูกอาชีพการงานบดบังฝีมือ?

ชั้นที่ 28 : เมนต์บน นี่คุณกำลังแต่งนิยายอยู่เหรอ เอ้า เอาปากกาไป เขียนต่อเลย

ชั้นที่ 29 : งั้นฉันเดาว่าเป็นเพื่อนของประธานเผยละกัน ยังไงเขาก็เป็นเจ้าของ คนที่เข้าครัวหลังร้านได้คงไม่ธรรมดาหรอก

ชั้นที่ 56 : 5555 นาน ๆ ทีจะเลื่อนเจอคนชมอาหารแผ่นดินใหญ่ ฉันมาเรียนต่อที่นี่คิดถึงอาหารบ้านเกิดจะแย่

ชั้นที่ 57 : เมนต์บน คุณไม่รู้อะไรซะแล้ว ของอร่อยในแผ่นดินใหญ่น่ะมีเยอะจนชาตินี้คุณกินไม่หมดหรอก

ชั้นที่ 58 : คนอิตาลีใช้ภาษาอังกฤษชมเด็กหนุ่มชาวจีน แล้วในช่องคอมเมนต์ก็มีคนจีนกลุ่มหนึ่งคุยเรื่องของกินเป็นภาษาจีน ประชาชนทั่วโลกรวมใจเป็นหนึ่งเดียวจริง ๆ

ชั้นที่ 59 : ขอถามคนรู้หน่อย ร้านนี้ต้องใส่ชุดสุภาพไหม กางเกงขาสั้นรองเท้าแตะเข้าได้หรือเปล่า

ชั้นที่ 60 : เมนต์บน ตื่นก่อน ดูราคาเฉลี่ยต่อหัวก่อนค่อยพูด

ชั้นที่ 89 : ไหน ๆ ก็ว่างอยู่แล้ว มาทายกันดีกว่าว่าเมื่อไหร่หนุ่มน้อยเทวดาจะถูกเปิดวาร์ป

ชั้นที่ 90 : พนันล่าเถียวหนึ่งซอง ไม่เกินสามวัน

ชั้นที่ 91 : พนันสองซอง พรุ่งนี้ชาวเน็ตก็ขุดหลักฐานมาชี้ตัวได้แล้ว

ชั้นที่ 92 : พวกแกช่วยใจกล้ากว่านี้หน่อยได้ไหม ฉันพนันสามซอง!

ชั้นที่ 93 : เฮ้ย ล่าเถียวไม่ได้เอามาใช้แบบนี้นะโว้ย!

ชั้นที่ 378 : เชฟมีชื่อเสียงในประเทศฉันเดาไปหมดแล้ว ตกลงเป็นใครกันแน่เนี่ย!!! นอกจากว่าสายตาของริคาร์โดจะมีปัญหา คนที่คู่ควรกับคำว่าเทวดาน่ะฉันยังไม่เห็นเลยสักคน!!!

เจียงเหย่ซัดข้าวสวยไปสามชาม เผยจือเหยียนถือถ้วยชา สายตามองสลับไปมาระหว่างชามข้าวในมือของเขากับกับข้าวที่แทบไม่เหลืออยู่บนโต๊ะ

เขาเคยเห็นการจับคู่อาหารแปลก ๆ มาไม่น้อย แต่คนที่กินอาหารอิตาเลียนฟิวชันแกล้มข้าวสวย เจียงเหย่เป็นคนแรก

ซ่งสืออานมองจานเปล่าเต็มโต๊ะด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง ความสำเร็จสูงสุดของคนทำอาหารคือการเห็นคนกินกินจนเกลี้ยงจาน

ฉือสวินเงยหน้าขึ้นจากชามแล้วเรอออกมาหนึ่งที สีหน้าดูทรมานแต่ก็เปี่ยมสุข "สืออาน นายไปเรียนทำอาหารมาจากไหนเนี่ย ฉันกินจนแน่นท้องไปหมดแล้ว ยังอุตส่าห์กล้ำกลืนน้ำตาตักเพิ่มมาอีกชาม"

ซ่งสืออานโกหกหน้าตายโดยที่หน้าไม่แดงและใจไม่สั่น "เรียนมาตอนไปทำงานพิเศษเมื่อก่อนน่ะ"

เจียงเหยวางตะเกียบพิงพนักเก้าอี้พลางลูบท้องที่ป่องกลม "งั้นอาจารย์ของนายก็โคตรเจ๋งเลย ริคาร์โดเป็นถึงเชฟชื่อดังระดับโลก ถึงอาหารของเขาจะอร่อยก็เถอะ แต่ของนายนี่เรียกได้ว่าอร่อยระเบิดระเบ้อจริง ๆ ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาชมแล้ว"

เขาอายที่จะพูดว่า ถ้าไม่ใช่เพราะในห้องส่วนตัวยังมีพนักงานเสิร์ฟอยู่ เขาคงยกจานขึ้นมาเลียน้ำซอสให้เกลี้ยงไปแล้ว

เอาน้ำซอสเนื้อตุ๋นไวน์แดงนั่นมาคลุกข้าวสวย เขายังซัดต่อได้อีกสามชามสบาย ๆ

ซ่งสืออานวางตะเกียบ "พวกนายกินกันเถอะ ผมกินไม่ไหวแล้ว ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะ"

เขาลุกขึ้นเปิดประตูเดินออกไป ทางเดินปูด้วยพรมหนานุ่ม ผนังสองฝั่งแขวนภาพวาดแนวนามธรรมที่ดูไม่เข้าใจ แสงไฟปรับไว้สลัว ๆ ดูคลุมเครือ

ห้องน้ำอยู่ไหนเนี่ย สำหรับคนที่มีเซนส์เรื่องทิศทางแย่สุดขีด สถานที่แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเขาวงกต เลี้ยวไปสองโค้งกว่าจะเจอสัญลักษณ์บอกทางไปห้องน้ำ

พอกำลังจะก้าวเข้าห้องน้ำ เขาก็ชนเข้ากับคนคนหนึ่งที่เดินสวนมา

ซ่งสืออานถอยหลังครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ "ขอโทษครับ เป็นอะไรไหมครับ"

คืนนี้เฉาว่านหลงดื่มเป็นเพื่อนลูกค้าไปไม่น้อย กำลังเดินมึนหัวมาทางห้องน้ำ พอถูกชนเข้ากำลังจะอ้าปากด่า แต่พอเงยหน้าขึ้น คำพูดก็จุกอยู่ที่คอหอย

ใบหน้าตรงหน้าทำให้เขาแทบจะสร่างเมาไปสามส่วนในทันที

"ไม่เป็นไร ๆ พ่อน้องชาย ดูคุ้นหน้าคุ้นตาจังนะ"

ซ่งสืออานชะงัก ไม่จริงน่า แบบนี้ก็ยังมีคนจำได้อีกเหรอ! เขาเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย "คุณจำคนผิดแล้วครับ ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวก่อน"

เพิ่งก้าวขาออกไปได้ก้าวเดียวก็ถูกอีกฝ่ายยื่นมือมาขวางไว้

เฉาว่านหลงอาศัยฤทธิ์เหล้าขยับหน้าเข้ามาใกล้ ยิ้มจนเนื้อบนหน้าบวมเป่งเบียดเป็นก้อน "เมื่อก่อนไม่รู้จัก ตอนนี้ก็รู้จักแล้วนี่ไง สนใจไปดื่มที่ห้องพวกเราสักแก้วไหม เดี๋ยวเปิดเหล้าดี ๆ ให้สักขวด"

ซ่งสืออานขมวดคิ้ว คนคนนี้พล่ามเรื่องบ้าอะไรของเขาเนี่ย เขาจะเข้าห้องน้ำโว้ย!