ตอนที่ 63 สมองมีปัญหา

ซ่งสืออานขมวดคิ้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว "พี่ชาย คุณอยากดื่มก็ไปดื่มเองสิ มายืนขวางทางคนจะไปเข้าห้องน้ำแบบนี้ มันดูไร้มารยาทไปหน่อยไหมครับ"

พอเฉาว่านหลงเห็นคนงามขมวดคิ้วกลับยิ่งได้ใจ ยื่นมือหมายจะคว้าข้อมือเขา

ซ่งสืออานเห็นท่าทางแบบนี้เข้า โห ยังคิดจะลงไม้ลงมืออีกเหรอ

เขาถอยหลบไปด้านหลังก้าวหนึ่ง หลีกพ้นมืออ้วนป้อมคู่นั้น "ทำแบบนี้ผมแจ้งตำรวจนะ ถ้าสร่างเมาไม่ได้ก็เอาหัวมุดโถส้วมล้างหน้าไป จะมาแตะเนื้อต้องตัวทำไม"

แอลกอฮอล์แล่นพล่านขึ้นสมอง เฉาว่านหลงถูกคำพูดนี้กระตุ้นจนหน้าดำหน้าแดง "พูดจาอะไรแบบนี้ ชวนดื่มเหล้าด้วยนี่ให้เกียรติแล้วนะ อย่าทำเป็นเล่นตัว หน้าตายั่วเย้าขนาดนี้ กะจะเอาไว้โชว์ใครกันวะ!"

ซ่งสืออานถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ หมอนี่พล่ามบ้าอะไรออกมาวะเนี่ย

เขาปรายตามองเฉาว่านหลงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยปากเนิบ ๆ "หน้าตาก็แย่ แต่คิดเข้าข้างตัวเองเก่งจัง สูทชุดนี้น่าจะแพงไม่เบา แต่เสียดายที่ใส่บนตัวคุณแล้วเหมือนไปยืมคนอื่นมา น้ำมันบนหน้าถ้าขูดออกมาคงผัดกับข้าวได้สักสองจาน แนะนำให้ไปส่องกระจกในห้องน้ำก่อนค่อยมาคุยกับคนอื่นเถอะ จะได้ไม่ต้องมาคอยเป็นห่วงหน้าตาชาวบ้านเขา"

พูดจบก็ไม่คิดจะชายตามองอีก เดินเลี่ยงตัวกลับไปยังห้องส่วนตัวทันที

เฉาว่านหลงถูกคำด่าชุดใหญ่สาดใส่จนยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวคล้ำ กำลังจะก้าวตามไป ด้านหลังก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"ผู้จัดการเฉา"

ชายหนุ่มสวมสูทสีเข้ม ใส่แว่นตากรอบทอง ยืนอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน ไม่รู้ว่ายืนดูอยู่นานเท่าไรแล้ว

จางเฉิง ผู้อำนวยการฝ่ายโครงการของว่านเหิงเทคโนโลยี คนที่เฉาว่านหลงยอมนั่งดื่มเหล้าปรนนิบัติตลอดทั้งคืนเพื่อหวังจะคว้าโครงการในมือเขามาให้ได้

จางเฉิงดันแว่นตาขึ้น "เรื่องโครงการผมคงต้องขอคิดดูอีกที ตอนนี้ด้วยระดับเทคโนโลยีของบริษัทพวกคุณ คงยังไม่ถึงเกณฑ์ที่ทางเราต้องการ"

สีหน้าของเฉาว่านหลงเปลี่ยนไปทันที รีบปั้นยิ้มประจบประแจงแล้วถลาเข้าไปหา "ผู้อำนวยการจางครับ คุณช่วยพิจารณาดูอีกรอบเถอะ ทางเรามีความจริงใจอยากจะร่วมงานกับบริษัทคุณจริง ๆ นะครับ..."

"ผู้จัดการเฉา" จางเฉิงเอ่ยขัด น้ำเสียงราบเรียบ "บริษัทของเราไม่ได้ดูแค่ความจริงใจ แต่คุณภาพและคุณธรรมในตัวคุณ มันทำให้เราไม่สามารถวางใจส่งมอบโครงการให้อยู่ในมือคุณได้ จากการพิจารณาโดยรวมแล้ว คงต้องบอกว่าเสียใจด้วยครับ"

พูดจบก็พยักหน้าน้อย ๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป

เฉาว่านหลงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไขมันบนหน้ากระตุกเกร็งอยู่หลายหน จบกัน โครงการใหญ่ขนาดนี้หลุดมือไป เขาคงใกล้โดนไล่ออกเต็มทีแล้ว

ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้คนเมื่อกี้แท้ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมัน ผู้อำนวยการจางก็คงไม่ได้ยินคำพูดพวกนั้น แล้วโครงการก็คงไม่พังยับเยินแบบนี้!

ซ่งสืออานเดินกลับเข้ามาในห้องส่วนตัว หยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมา

ฉือสวินเงยหน้าขึ้น "นายเป็นอะไรเนี่ย ไปห้องน้ำตั้งนาน ท้องเสียเหรอ"

"ไม่มีอะไร เจอคนสมองมีปัญหาเข้าน่ะ" ซ่งสืออานพาดเสื้อคลุมไว้บนท่อนแขน "ฉันไปก่อนนะ คืนนี้ต้องไปคุยเรื่องงานกับผู้จัดการต่อ"

เผยจือเหยียนวางถ้วยชาลง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเรียกรถให้เขา

เฉาว่านหลงเดินหน้าบึ้งกลับเข้ามาในห้อง ผู้ช่วยอย่างเฉินเฟยกำลังนั่งหดตัวอยู่ตรงมุมห้องไถโทรศัพท์เล่น

เพื่อนสนิทเพิ่งส่งคลิปวิดีโอหนึ่งมาให้ เป็นภาพเด็กหนุ่มในชุดบาสเกตบอลสีขาวกระโดดสแลมดังก์ในสนาม ท่วงท่าเฉียบคมคล่องแคล่ว ยามทิ้งตัวลงพื้น ชายเสื้อก็สะบัดไหวไปตามแรงลม

เธอกำลังดูอย่างเพลิดเพลิน จึงไม่ทันสังเกตว่ามีคนมายืนอยู่ข้างหลัง

เฉาว่านหลงยืนอยู่ด้านหลังเธอ สายตาเหลือบไปเห็นใบหน้าบนหน้าจอโทรศัพท์เข้าพอดี

นี่มันไอ้คนที่เพิ่งเจอเมื่อกี้นี่หว่า! เขาแย่งโทรศัพท์มาทันที "ไอ้คนนี้เป็นใคร!"

เฉินเฟยตกใจจนเกือบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง ไอ้บ้าประสาทแดกนี่มาคลั่งอะไรอีก! เธอข่มอารมณ์อยากจะด่าเอาไว้แล้วรีบลุกขึ้นยืน "ผู้จัดการเฉา ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แค่เป็นคลิปที่เพื่อนส่งต่อมาให้เฉย ๆ..."

เฉาว่านหลงจ้องหน้าจอเขม็ง จดจำชื่อบัญชีเว็บ D ตรงมุมล่างขวาของวิดีโอเอาไว้

เป็นพวกบล็อกเกอร์ในเว็บ D ด้วยงั้นเหรอ กูจำมึงได้แล้ว คอยดูเถอะ กูจะเล่นมึงให้ตาย!

คืนนั้นเมื่อเจ้านายรู้เรื่องที่เฉาว่านหลงทำโครงการของว่านเหิงหลุดมือ ก็สั่งให้เขาเก็บข้าวของไสหัวออกไปในคืนนั้นทันที

วันรุ่งขึ้นพอเฉินเฟยได้ยินข่าวนี้ ก็แทบจะหลุดขำออกมาคาโต๊ะทำงาน

ไอ้หมูอ้วนนี่สมควรไสหัวไปตั้งนานแล้ว อาศัยตำแหน่งหน้าที่คอยลวนลามพนักงานไปทั่วทุกวี่ทุกวัน ไม่เว้นทั้งชายทั้งหญิง ก่อนหน้านี้ยังเคยหาเรื่องแตะไหล่เธออีก ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนสนิทเธอเป็นลูกสาวเจ้านาย เธอก็คงโดนหางเลขไปด้วยแล้ว

ไล่ออกน่ะดีแล้ว!

เธอจึงส่งข้อความไปหาเพื่อนสนิทอย่างอารมณ์ดี

ทางโน้นโทรเด้งเข้ามาทันที ความดีใจในน้ำเสียงล้นทะลุจอออกมาเลยทีเดียว "ไอ้แก่นั่นไสหัวไปซะที! ฉันบอกพ่อตั้งนานแล้วว่าเก็บคนพรรค์นี้ไว้ไม่ได้ พ่อก็เอาแต่บอกว่าในมือเขามีโปรเจกต์ใหญ่ตั้งหลายตัว ขอดูก่อนๆ แล้วไงล่ะตอนนี้ กรรมตามสนองแล้วไง!"

ทั้งสองคนเม้าท์มอยเผากันอยู่พักใหญ่ เฉินเฟยก็พูดขึ้นว่า "ฉันเลิกงานก่อนนะ ไว้เธอกลับจากเที่ยวแล้วค่อยมาเม้าท์กันต่อ"

พอกลับถึงบ้าน เฉินเฟยก็สั่งอาหารเดลิเวอรีอย่างอารมณ์ดี แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาไถดูคลิปสั้น

ในหมวดแนะนำของเมืองเดียวกัน คลิปแรกสุดก็คือคลิปที่เพื่อนสนิทแชร์มาให้ เธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หัวล้านเฮงซวยนั่นมาขัดจังหวะ ป่านนี้เธอคงได้นั่งชื่นชมภาพสโลว์โมชันตอนดังก์ลูกบาสไปนานแล้ว

พอกดเข้าไปดูในช่องคอมเมนต์ ก็เจอแต่บรรดาสาวๆ หัวอกเดียวกันเต็มหน้าจอ

"เอวแบบนี้ ขาแบบนี้ หน้าแบบนี้ มีอยู่จริงบนโลกเหรอ!"

"มหาวิทยาลัยจิงเฉิน อย่าคิดนะว่าเอาของดีมาล่อแบบนี้แล้วปีหน้าฉันจะยอมสอบเข้าที่นี่น่ะ!"

"พวกเธอไม่สอบกันใช่ไหม งั้นฉันก็ไม่สอบเหมือนกัน!"

"ทางมหาวิทยาลัยพอจะพิจารณาลดเกณฑ์คะแนนสอบลงสักสองร้อยคะแนนได้ไหมคะ ฉันจำเป็นต้องได้เข้าไปจริงๆ!"

"ผมมาจากทีมบาสเกตบอลทีมชาติครับ พอจะชี้เป้าให้หน่อยได้ไหม เจ้าหนุ่มคนนี้แววดีมาก"

"คอมเมนต์ข้างบนตอนแรกนึกว่ามาปั่น พอเช็กเครื่องหมายยืนยันตัวตน ไม่นึกเลยว่าจะเป็นทีมชาติตัวจริง!"

"เล่นก็งั้นๆ ปะ ไม่รู้จะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา..."

"อานอาน! ฉันว่าแล้วว่ามือถือของฉันเข้าใจฉันที่สุด!"

"คนงามปานนี้ ไฉนเจิ้นถึงไม่เคยพบเห็นมาก่อน!"

"กดโหวตให้ D+ ไปแล้ว สืออานควรค่าแก่การให้คนทั้งโลกได้เห็น!"

ตอนที่ซ่งสืออานกลับมาถึงวิลลา จี้ซูเหยาก็นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว

หน้าจอมือถือเปิดค้างอยู่ที่คลิปซ่งสืออานเล่นบาส โดยกดหยุดไว้ตรงจังหวะดังก์ลูกพอดี

พอได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็วางคว่ำมือถือลงบนโต๊ะน้ำชา "ในที่สุดก็ยอมกลับมาได้สักทีนะ"

ซ่งสืออานฟังน้ำเสียงแล้วก็รู้สึกว่าทำไมถึงได้ดูมีรังสีอาฆาตแรงขนาดนี้ ก็แค่ไปกินมื้อเย็นเองไม่ใช่เหรอ

เขาแขวนเสื้อคลุมเสร็จสรรพ "พี่เหยา พี่มาเร็วจัง ทานมื้อเย็นมารึยังครับ"

จี้ซูเหยาเคาะปึกเอกสารบนโต๊ะ "พวกนี้คือรายการวาไรตี้ที่คัดมาให้นายแล้ว แล้วก็มีบทละครอีกสองสามเรื่อง เป็นโปรเจกต์ที่ดีที่สุดของบริษัทตอนนี้ นายลองดูหน่อย"

ซ่งสืออานมองดูกองเอกสารที่หนาพอกับตำราเรียนวิชาเอก ในใจน้ำตาไหลพราก

ต้องเริ่มงานใหม่อีกแล้วเหรอเนี่ย เร็วชะมัด เขานั่งลงตรงข้ามจี้ซูเหยาแล้วเปิดเอกสาร ดูทีละฉบับ

สิ่งที่เขาสนใจที่สุดคือรายการไหนให้ค่าตัวเยอะสุด สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่แผนงานของรายการเรียลลิตี้วาไรตี้ผจญภัยในป่ารายการหนึ่ง

สามวันสองคืน ค่าตัวแปดหมื่น!!

อันนี้ดีเลย! ตั้งแปดหมื่น! แถมยังได้ไปลองเอาชีวิตรอดในป่าด้วย!

ตอนเด็กๆ เขาดูรายการของแบร์ กริลส์ แล้วก็เคยเพ้อฝันว่าอยากจะไปกางเต็นท์จับปลาในป่าเขาแบบนั้นบ้าง ตอนนี้ไม่เพียงแต่ได้ไป แต่ยังมีคนจ่ายเงินจ้างให้เขาไปอีกต่างหาก

เขาจึงดึงแผนงานฉบับนั้นออกมา "เอาอันนี้ครับ"