ตอนที่ 64 เอ๊ะ โดนสาดโคลนเฉยเลย!

จี้ซูเหยารับเอกสารโครงการมาดู พลันขมวดคิ้วมุ่น "รายการวาไรตี้ตั้งเยอะแยะ ทำไมถึงเลือกรายการนี้ล่ะ"

ซ่งสืออานเอนหลังพิงโซฟา "รายการนี้มันทำไมเหรอครับ ไม่ดีตรงไหนเหรอ"

"ไม่ใช่ไม่ดี" จี้ซูเหยาบีบนวดหว่างคิ้ว "รายการนี้ถ่ายทอดสดตลอดทั้งรายการ ผู้กำกับก็คือคนที่ทำรายการวาไรตี้แนวผจญภัยชื่อดังจากต่างประเทศคนนั้น ถ้าผลตอบรับตอนถ่ายทอดสดออกมาดีก็อาจจะดังเป็นพลุแตกชั่วข้ามคืน แต่พวกที่พังไม่เป็นท่าตอนไลฟ์สดก็มีนับไม่ถ้วนเหมือนกัน มันท้าทายขีดจำกัดของคนเราเกินไป"

ซ่งสืออานเริ่มลังเลนิดหน่อย แค่รายการผจญภัยคงไม่ถึงกับมีคนตายหรอกมั้ง คงไม่ขนาดนั้นหรอก แค่สามวันสองคืนเอง ฟังดูน่าสนุกออก

จี้ซูเหยาเห็นแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของเขาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

ตอนที่ผู้กำกับติดต่อมาเอง เขาก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน ทางนั้นบอกว่าเห็นคลิปแข่งบาสเกตบอลของซ่งสืออาน แล้วรู้สึกว่าเจ้าหนุ่มคนนี้สมรรถภาพร่างกายไม่เลว

คนที่ไปร่วมรายการล้วนเป็นพวกที่ปีนหน้าผาหรือเล่นกีฬาเอ็กซ์ตรีมกันเป็นประจำ เอาเด็กใหม่อย่างนี้โยนเข้าไป จะทนไหวหรือเปล่าในใจเขาก็ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

"ในเมื่อนายชอบ ก็เข้าร่วมเถอะ ช่วงนี้ก็ออกกำลังกายให้ฟิตหน่อย คนที่ไปล้วนเป็นมือเก๋าที่ปีนหน้าผาหรือเล่นกีฬาเอ็กซ์ตรีมกันเป็นประจำทั้งนั้น"

ซ่งสืออานพยักหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย "ไม่มีปัญหาครับพี่เหยา!"

ตื่นเต้นชะมัด!! เขาคือคนที่ดูป๋าแบร์กับป๋าเอ็ดครบทุกอีพีแบบไม่ตกหล่นสักตอนเลยนะ อีแค่การผจญภัยในป่า จัดการได้สบายมาก

พอถึงเวลาที่รายการออนแอร์ เขาจะต้องแปะลิงก์ลงในกลุ่มหอพัก ให้พวกเจียงเหย่ได้เบิ่งตาดูกันชัด ๆ ว่าผู้เชี่ยวชาญการเอาชีวิตรอดในป่าที่แท้จริงน่ะเป็นยังไง

จี้ซูเหยาไม่ได้พูดขัดดับฝันเขา เด็กใหม่หลายคนตอนแรกก็ไปด้วยความตื่นเต้นแบบนี้ทั้งนั้น แต่พอถ่ายไปได้ครึ่งทางก็ทนไม่ไหวจนขอยกเลิกการถ่ายทำ ยอมจ่ายค่าฉีกสัญญาเพื่อจะหนีกลับกันทั้งนั้น

"ยังมีบทละครอีกห้าเรื่อง คืนนี้นายลองดูเองแล้วกัน ทั้งหมดเป็นคิวถ่ายคนละช่วงกัน บริษัทมอบทรัพยากรที่ดีที่สุดให้นายแล้ว ให้นายเลือกก่อนเลย" เขาเน้นเสียงหนักขึ้นเป็นพิเศษ "อย่าได้เลือกแต่บทมุมอับซอกหลืบพวกนั้นมาให้ฉันอีกล่ะ"

ซ่งสืออานเอามือลูบจมูกแก้เก้อ "พี่เหยา พี่ก็รู้ว่าผมมีเวลาไปถ่ายละครเยอะขนาดนั้นที่ไหนล่ะครับ ถึงผมจะหาเงินได้น้อยไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่ขาดทุนไม่ใช่เหรอครับ"

จี้ซูเหยาเองก็เดาใจเขาไม่ออกไปชั่วขณะ คนอื่นเขาแทบอยากจะรับงานแสดงปีละแปดเรื่อง แต่พ่อคุณคนนี้กลับดี มีบทนำดันไม่ยอมเล่น

แต่ช่างเถอะ เขาเพิ่งจะอายุสิบเก้า ยังมีพื้นที่ให้เติบโตและพัฒนาได้อีกยาวไกล

"ตัดสินใจให้ได้ภายในสามวันจะดีที่สุด ทางนี้จะได้เซ็นสัญญา" จี้ซูเหยาลุกขึ้นยืน หยิบกุญแจรถแล้วเดินจากไป

เสียงประตูล็อกดังแกร๊ก ซ่งสืออานก็ทิ้งตัวแผ่หลาลงบนโซฟาราวกับลูกแมวไร้กระดูกในทันที

พอกินอิ่มดื่มหนำแล้วนอนเอกเขนกบนโซฟา นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิต

เขาหลับตาเสพสุขอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา เกือบสี่ทุ่มแล้วนี่นา

เขาลุกขึ้นไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดนอนเสร็จก็หอบแท็บเล็ตขึ้นเตียง มุดตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วกดเปิดแอป T กั่ว

วันนี้สมาชิก SVIP ดูล่วงหน้าได้เพิ่มอีกหนึ่งตอน ตอนที่เจ็ดก็คือฉากที่เมิ่งเจิ่นปรามพวกขุนนาง ซึ่งเป็นฉากลองเทกยาวถึงห้านาที

นี่เป็นฉากลองเทกแบบเป็นเรื่องเป็นราวครั้งแรกที่ได้ออกอากาศของเขา จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นคาดหวังก็คงโกหกแล้ว

ทันทีที่กดเปิด เครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงเต็มจอแทบจะทำให้ตาพร่าบอด

ซ่งสืออานนึกว่าตัวเองกดผิด เลยปรับสัดส่วนคอมเมนต์วิ่งจากเต็มจอเหลือแค่หนึ่งในสี่ ในที่สุดก็มองเห็นหน้าคนได้เสียที

ในหกตอนแรก คนดูต่างตามหาเสี้ยวหัว แผ่นหลัง หรือแค่มือข้างหนึ่งที่พาดอยู่บนแส้ปัดของเมิ่งเจิ่นตามมุมจอในแต่ละตอนได้อย่างแม่นยำ

จนกระทั่งถึงห้านาทีในตอนที่เจ็ดนี้ ในที่สุดเมิ่งเจิ่นแบบครบทุกมุม 360 องศาไร้มุมอับก็มาเสียที

คอมเมนต์วิ่งเลื่อนผ่านไปพรึ่บพรั่บ

"รอมาตั้งหกตอน ในที่สุดก็ได้เห็นเขาสักที!"

"เมิ่งเจิ่นแมนมากจริง ๆ!"

"สาวแกชมหรือประชดเขากันแน่เนี่ย..."

"โคตรได้อารมณ์! สรุปเขาอยู่ฝ่ายธรรมะหรืออธรรมเนี่ย? ถ้าฝ่ายธรรมะฉันพร้อมอวยแบบไม่สนเหตุผล ถ้าฝ่ายอธรรมฉันจะอวยแบบมีเหตุผลแล้วกัน"

"ฉันว่าแล้วทำไมถึงคุ้นหน้าจัง! เทพหัวกะทิคนนั้นไง! เคยไถคลิปเจอ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเขา!"

"คลิปอะไรอะ! ใครก็ได้บอกทีว่าคลิปอะไรกันแน่!"

"ตอบความเห็นบน ไปค้นในเว็บ D ว่า 'ซ่งสืออาน บาสเกตบอล' แล้วเธอจะกลับมาขอบคุณฉัน"

"เพิ่งไปค้นมาเมื่อกี้ ผู้ชายคนนี้มีอยู่จริงเหรอเนี่ย แสดงละครก็เป็น เล่นบาสก็เก่ง ประตูที่พระเจ้าปิดใส่เขาอยู่ตรงไหน ทำไมฉันหาไม่เจอเลย"

"พระเจ้าไม่ได้ติดประตูให้เขาด้วยซ้ำ เจาะหลังคาซันรูฟพาโนรามาให้เลยต่างหาก"

ซ่งสืออานมองดูด้วยความงุนงง หลังจากชมช็อตยาวของตัวเองจบ เขาก็รีบกดเปิดเวยป๋อไปไถดูอย่างไม่รอช้า ถึงได้เข้าใจว่าเป็นเรื่องแข่งบาสเมื่อช่วงบ่าย

คลิปดังก์บาสลูกนั้นมีคนเอาไปใส่เพลงประกอบสุดเร้าใจสารพัดแบบแล้วแชร์กันว่อนไปหมด

เขาตามรอยจากเวยป๋อไปยังเว็บ D แล้วก็เจอตัวเองในหน้าแนะนำจริง ๆ ด้วย

พอดูตัวเองเล่นบาสจากมุมมองคนอื่น ข้อความส่อไปทางติดเรตที่ลอยเต็มหน้าจอก็ทำเอาเขาหน้าร้อนจนหูแดง

มีคนพิมพ์ในคอมเมนต์วิ่งว่า "ผัวขา ดังก์ใส่หนูที" บางคนก็พิมพ์ "กรี๊ดดดดดด" ยาวเป็นพรืด และยังมีคนมาวิเคราะห์มุมกระโดดกับเวลาค้างตัวกลางอากาศของเขาเป็นเรื่องเป็นราวอีกต่างหาก

พอปัดกลับมาหน้าโปรไฟล์แล้วเหลือบมองยอดฟอลโลเวอร์ นิ้วเขาก็ชะงักกึก

เขาไปทำอะไรมายอดฟอลถึงพุ่งไปสามล้านกว่าแล้วเนี่ย คราวก่อนที่ดูยังแค่ไม่กี่แสนเอง เพาะเห็ดยังไม่โตเร็วขนาดนี้เลยมั้ง

เขาขยี้ตา แอปรวนหรือเปล่า พอกดออกแล้วเปิดเข้าไปใหม่ ตัวเลขก็ยังเหมือนเดิม

ขณะที่กำลังอึ้งอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนในกลุ่มวีแชตก็ดังติ๊ง ๆ ๆ ขึ้นมา

ฉือสวินรัวข้อความมาหลายอันติด อันสุดท้ายใส่เครื่องหมายตกใจมาเป็นพรืด "สืออาน!! ชิบหายแล้ว!! ไม่รู้ใครปล่อยข่าวลือมั่วซั่ว!!"

ซ่งสืออานงงเป็นไก่ตาแตก ข่าวลืออะไร คืนเดียวทำไมเรื่องเยอะจัง

เขากดเปิดลิงก์ที่ฉือสวินโยนมาให้ แล้วแทบสำลักน้ำลายตัวเอง

ซ่งสืออาน มหาวิทยาลัยจิงเฉิน ส่อแววมีคนเลี้ยงดูใช้กฎลับวงการบันเทิง ชีวิตส่วนตัวมั่วไม่เลิก

ท้ายพาดหัวข่าวยังมีตัวอักษรสีแดงแจ๋กำกับว่า "ฮอตปรอทแตก"

นักแสดงแถวท้ายอย่างเขายังมีคนตามสาดโคลนอีกเหรอเนี่ย เขาคิดว่าตัวเองโนเนมขนาดนี้คงไม่อยู่ในสายตาพวกแอ็กเคานต์ปั่นกระแสด้วยซ้ำ ไม่นึกเลยว่านอกจากจะโดนหมายหัวแล้ว อีกฝ่ายยังจัดสถานะ "ฮอตปรอทแตก" ให้อีก นี่มันให้เกียรติกันเกินไปแล้ว

พอกดเข้าไปอ่านบทความ เขาก็แทบจะหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก

รูปแรกที่แนบมาเป็นรูปแอบถ่ายวันที่เขากับเสิ่นลิ่งซูเซ็นสัญญากันที่ร้านกาแฟใกล้มหาวิทยาลัย ทั้งคู่กำลังนั่งตรงข้ามกัน บนโต๊ะมีสัญญาวางอยู่ เขากำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นชื่อ ส่วนเสิ่นลิ่งซูถือแก้วกาแฟมองออกไปนอกหน้าต่าง

รูปถ่ายออกมาได้ฟีลดีทีเดียว แสงและการจัดองค์ประกอบถือว่าใช้ได้ เสียแค่อักษรบรรยายภาพที่ไม่ได้เรื่อง มีทั้ง "เศรษฐีนีปริศนานัดพบดาราหนุ่มลับ ๆ" "รถหรูรับส่ง ส่อสัมพันธ์ไม่ธรรมดา"

รถสปอร์ตสีเทาเงินของเสิ่นลิ่งซูที่จอดตรงหัวมุมถนนข้างร้านกาแฟถูกแอบถ่ายแยกไว้รูปหนึ่ง พอเอามาประกบกับรูปแรก ก็กลายเป็น "หลักฐานมัดแน่น" ไปเสียอย่างนั้น

รูปที่สองยิ่งพิลึกเข้าไปใหญ่ เขาแวะผับที่หรงเฉิงแห่งนั้นถึงหนึ่งนาทีหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

โดนฝูงคนเบียดเข้าไป พอได้ยินบทสนทนาติดเรตสองสามประโยคก็ใส่เกียร์หมาโกยอ้าว รวมหัวรวมท้ายแล้วถึงหกสิบวินาทีไหมยังไม่รู้เลย

แค่นี้ยังอุตส่าห์โดนถ่ายได้อีก! แถมในรูปยังมีแค่เขายืนอยู่คนเดียวตรงหน้าผับ แสงไฟนีออนสาดกระทบใบหน้า ชายหญิงคู่ที่เข้ามาทักเขานั้นไม่ติดเข้ามาในเฟรมเลยสักนิด

ดูเผิน ๆ นึกว่าเขาเพิ่งเดินเท่ ๆ ออกมาจากผับ มุมกล้องช่างเจาะจง จังหวะช่างเป๊ะเว่อร์ ดูปราดเดียวก็รู้ว่ามีคนตั้งใจมาดักซุ่มถ่ายเขาโดยเฉพาะ

ซ่งสืออานจิ้มหน้าจอมือถือดังแป๊ก ๆ เลื่อนลงไปดูช่องคอมเมนต์ นึกว่าจะมีแต่เสียงรุมด่า ผลปรากฏว่าบรรยากาศกลับต่างไปจากที่เขาคิดไว้ลิบลับ