ตอนที่ 65 ปล่อยเขานะ! ให้ฉันเอง!

"จริงหรือเนี่ย เพิ่งตามเป็นแฟนคลับเองนะ อย่ามาแกล้งกันสิ"

"พาดหัวเรียกยอดวิวชัด ๆ รูปที่สองดูยังไงว่าเป็นซ่งสืออานล่ะ! มีแค่แผ่นหลังที่เบลอจนแทบจะเป็นโมเสกอยู่แล้ว จะบอกว่าเป็นใครก็ได้ทั้งนั้นแหละ ส่วนรูปแรกกินกาแฟกับเพื่อนไม่ได้หรือไง!"

"นั่นสิ นั่งรถหรูแปลว่าโดนเลี้ยงดูใช้กฎลับหรือไง? ถ้างั้นฉันนั่งรถไฟใต้ดินทุกวัน ก็แปลว่าโดนบริษัทรถไฟใต้ดินใช้กฎลับด้วยดิ"

"ดูดี ๆ แล้ว ผู้หญิงในรูปแรกนั่นคือเสิ่นลิ่งซู บอสของซิงเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่ใช่เหรอ? บริษัทเขาเป็นเอเจนซี่ถูกกฎหมาย เซ็นสัญญานักแสดงไม่คุยที่คาเฟ่แล้วจะให้ไปคุยใต้สะพานลอยหรือไง?"

"ถ้านายทุนสายเปย์ของอานอานมีปัญญาเปย์ได้แค่นี้ ฉันว่าฉันก็เป็นได้นะ คฤหาสน์สามพันตารางเมตรใจกลางเมืองจิงตู ขับ A11 หันมามองฉันหน่อยก็ได้นะ!"

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าสืออานจะยอมใช้กฎลับ ถูกเลี้ยงดูแล้วยังได้เล่นแต่บทตัวประกอบเนี่ยนะ? อิ๋งชีออกไม่ถึงยี่สิบนาที เมิ่งเจิ่นตอนที่เจ็ดถึงจะเห็นหน้าตรง เครื่องหน้าระดับเขาถ้าคิดจะใช้ทางลัด อย่างน้อยก็ต้องสตาร์ตด้วยบทพระเอกแล้วสิ!"

"สาว ประโยคนี้แทงใจดำมาก ความทรมานที่สุดของการเป็นแฟนคลับสืออานก็คือมีคอนเทนต์น้อยเกินไป วนดูไปมาก็มีอยู่แค่ไม่กี่แอร์ไทม์นั่นแหละ"

"แยกย้ายเถอะพวกเรา เรื่องไร้สาระทั้งเพ อานอานของพวกเราตั้งหน้าตั้งตาแสดงละครแท้ ๆ ยังโดนแอ็กเกรียนไร้จรรยาบรรณกุข่าวลืออีก กดรีพอร์ตไปละ"

"รีพอร์ตไปแล้วเหมือนกัน เลือกเหตุผลว่าข้อมูลเท็จ"

"+1"

"+2"

"ตอนแรกยังไม่เชื่อ ไปค้นดูว่าหน้าตาเป็นยังไง ตอนนี้เชื่อละ แอ็กเกรียนไร้จรรยาบรรณ ไปตายซะ!"

"กะจะมาเผือกเรื่องชาวบ้านแท้ ๆ ให้ตายสิ โดนตกเข้าด้อมแบบไม่คิดชีวิตเลย อานอาน! แม่มาแล้ว!"

ซ่งสืออานเลื่อนอ่านคอมเมนต์จนหมด ชั่วขณะนั้นถึงกับแยกไม่ออกว่าไอ้แอ็กเกรียนนี่ตั้งใจจะแบล็กเมลเขาหรือช่วยปั่นยอดเอนเกจเมนต์ให้เขากันแน่

เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับตนแล้ว เขาก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวแล้วทิ้งตัวหลับไปทันที

ตกดึก ลี่ลี่กำลังขลุกอยู่ในห้องเช่าเพื่อตัดต่อวิดีโอใหม่ของเมิ่งเจิ่น เตรียมจะนำฉากลองเทกห้านาทีในตอนที่เจ็ดมาตัดให้เป็นคลิปสเกลภาพยนตร์มหากาพย์สุดอลังการ

จู่ ๆ ข้อความจากเพื่อนสนิทก็เด้งขึ้นมา ส่งเครื่องหมายอัศเจรีย์มารัว ๆ พร้อมกับแนบลิงก์หนึ่งมาด้วย

วินาทีที่เธอกดเปิดเข้าไปเห็นหัวข้อ ใจพลันกระตุกวูบ ไอ้แก่ตัวไหนบังอาจมากุข่าวลือใส่อานอานของเธอ!

เธอสั่งหยุดงานในมือทันที แล้วเปิดโปรเจกต์ใหม่ขึ้นมา พิมพ์พาดหัวตัวเบ้อเร่อไว้ตรงจุดที่สะดุดตาที่สุดบนหน้าปกคลิป:

#5555 หมดมุกแล้วสินะ ใจสกปรกมองอะไรก็สกปรกไปหมดจริง ๆ ตัวเองอิจฉาริษยาเขาก็เลยมโนใส่ร้ายคนอื่นใช่ปะ#

เนื้อหาในคลิปตัดต่อภาพเซลฟี่ที่ซ่งสืออานเคยโพสต์ลงเวยป๋อ ผสมกับภาพแคปจากคลิปเบื้องหลังที่เผยให้เห็นด้านหน้าโทรศัพท์ของเขา

ภาพฝาหลังที่ตกจนแตกละเอียดและเลนส์กล้องที่ร้าวเป็นใยแมงมุมถูกซูมขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าตัว พร้อมใส่ตัวหนังสือสีแดงสะดุดตาแปะไว้ข้าง ๆ: มีเด็กเสี่ยบ้านไหนเขาใช้มือถือสภาพนี้กันบ้าง? สปอนเซอร์ไม่ยอมซื้อเครื่องใหม่ให้แม้แต่เครื่องเดียวเลยดิ?

"งั้นเสี่ยคนนี้ก็โคตรคุ้มเลยดิ อานอานเลี้ยงง่ายเกินไปแล้ว... ขอให้ฉันสักโหลสิ!"

"สงสารจับใจ @ซิงเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์ ช่วยเปลี่ยนมือถือให้อานอานบ้านเราหน่อยได้ไหม! อย่าให้ต้องกราบขอร้องนะ!"

"กระหม่อมขอสนับสนุน!"

หลังจากปล่อยคลิปออกไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ยอดวิวก็ทะลุหนึ่งแสน ในช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ 5555 พรึบพรับ

ฝ่ายกฎหมายของซิงเฉินเอนเตอร์เทนเมนต์ส่งจดหมายเตือนทางกฎหมายให้อีกฝ่ายทันที โดยไม่รับการไกล่เกลี่ยส่วนตัว

กระแสรุมประณามในโลกออนไลน์เพิ่งจะก่อตัวก็ถูกดับฝันตั้งแต่ยังไม่เริ่ม แถมยังได้แฟนคลับหน้าใหม่เพิ่มมาอีกระลอก

เฉาว่านหลงสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกริ่งโทรศัพท์

น้ำเสียงของแอ็กเกรียนฝั่งนั้นดุดันยิ่งกว่าแก๊งทวงหนี้ "ฉันบอกแกไว้เลยนะ ตอนนี้ไม่มีสองล้านเรื่องไม่จบแน่! ขาดไปแม้แต่แดงเดียวแกก็อย่าหวังจะอยู่อย่างสงบเลย! แกเป็นคนสั่งให้ฉันปล่อยข่าวแท้ ๆ ตอนนี้ซิงเฉินจะฟ้องฉัน ถ้าฉันพัง แกก็อย่าคิดว่าจะรอด!"

นิ้วมือที่กำโทรศัพท์ของเฉาว่านหลงสั่นระริก

หลังจากที่ถูกไล่ออก วันนั้นเขาก็หาแอ็กเกรียนในเน็ตที่อ้างว่ามีข่าวฉาวของซ่งสืออานเจอ แล้วยอมจ่ายเงินไปสองหมื่นเพื่อจ้างให้ปล่อยข่าว

ก่อนหน้านี้เขาเคยสืบประวัติของซ่งสืออานมาแล้ว มีผลงานแค่สองเรื่อง แฟนคลับก็ไม่ได้มีมากมายอะไร นอกจากหน้าตาดี ๆ แล้วจะมีปัญญาทำอะไรได้อีก

ถ้าไม่ได้ถูกเสี่ยเลี้ยง นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่งจะดังขึ้นมาได้ยังไงกัน!

เสียงด่าทอจากแอ็กเกรียนปลายสายยิ่งพูดยิ่งหยาบคาย มีแต่คำข่มขู่สารพัด

เฉาว่านหลงวางสายแล้วทรุดนั่งหมดแรงอยู่บนเตียง สองล้านเชียวนะ เขาจะไปหามาจากที่ไหนได้

ชั่วข้ามคืนนั้นคลื่นใต้น้ำซัดกระหน่ำ ทว่าตัวเอกของเรื่องกลับนอนหลับปุ๋ย

ซ่งสืออานนอนรวดเดียวจนถึงเที่ยงถึงได้ตื่น เขาผมเผ้ายุ่งเหยิงหรี่ตาควานหาโทรศัพท์มือถือ แล้วกดสั่งหมาล่าทั่งชุดใหญ่แบบเผ็ดพิเศษให้ตัวเอง

เขางีบต่ออีกห้านาทีจึงขยี้หัวพลางปีนลุกขึ้นมาจากเตียง

วันนี้ไม่มีเรียนและไม่มีงาน ฟินสุดยอดไปเลย

เขาสวมรองเท้าแตะเดินเอื่อยเฉื่อยเข้าห้องน้ำ แปรงฟันไปพลางฮัมเพลงเพี้ยน ๆ ไปพลาง "อากาศดีจัง อารมณ์ดีจริง ๆ น้า~"

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ออกไปหยิบอาหารเดลิเวอรีที่หน้าประตูเข้ามา นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา กินหมาล่าทั่งไปพลางเปิดอ่านบทละครไปพลาง

บททั้งห้าเรื่องแค่ดูจากชื่อก็เข้าท่าไม่เลว เขาเลือกไปเลือกมาก็เลือกแนวสืบสวนระทึกขวัญมาเรื่องหนึ่ง ชื่อ "ผู้สังเกตการณ์ที่มองไม่เห็น"

ละครแนวระทึกขวัญช่วงไม่กี่ปีมานี้ค่อนข้างฮิต ชื่อนี้ฟังดูชวนให้อยากดูขึ้นมาเลย

เขาเปิดอ่านประวัติตัวละครคร่าว ๆ อยู่พักใหญ่ สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับบทตัวประกอบเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาตัวหนึ่ง

ซูเหวินหลี่ อาชีพทนายความ ภายนอกแต่งสูทผูกไทดูสุขุมสุภาพ คอยว่าความช่วยเหลือกลุ่มเปราะบางในชั้นศาล แต่ลับหลังกลับเป็นคนโรคจิตตัวพ่อ

เขาคลั่งไคล้การได้เห็นสายตาหวาดกลัวของคนอื่น มีความสุขกับการที่เหยื่อด่าทอเขาเพราะความตระหนกตกใจแต่ก็จำต้องหวาดกลัวเขา

คราวนี้ขอลองท้าทายกับบทคนเลวในคราบผู้ดีดูหน่อย ภายนอกแต่งตัวดีช่วยว่าความให้คนอื่น ลับหลังกลับเป็นพวกโรคจิต บทที่มีความย้อนแย้งในตัวเองสูงขนาดนี้เขายังไม่เคยลองเล่นมาก่อนเลย

ทั้งเท่ทั้งได้อารมณ์ นอกจากไม่มีจิตสำนึกผิดชอบชั่วดีแล้วก็ไม่มีข้อเสียอะไรอีก

แต่บทนี้เป็นตัวเอกประจำตอน ไม่รู้ว่าจะนับเป็นตัวประกอบสังเวยหรือเปล่า

เขารีบเคาะเรียกเจ้าระบบที่จำศีลไปครึ่งค่อนเดือนในหัว "เจ้าระบบ ซูเหวินหลี่นี่นับเป็นตัวประกอบสังเวยไหม"

[ผ่านการตรวจสอบจากระบบ จัดว่าเป็นบทตัวประกอบสังเวย]

ซ่งสืออานพอใจแล้ว จึงซดน้ำซุปหมาล่าทั่งจนเกลี้ยงชาม แล้วส่งข้อความไปหาจี้ซูเหยาอย่างอารมณ์ดี "พี่เหยา เรื่อง "ผู้สังเกตการณ์ที่มองไม่เห็น" นั่นน่ะ ผมอยากเล่นเป็นซูเหวินหลี่ครับ!"

จี้ซูเหยาตอบกลับในเสี้ยววินาที มีเพียงเครื่องหมายวรรคตอนสั้น ๆ "...ไปเลือกมาใหม่เดี๋ยวนี้!"

ซ่งสืออานเซ็งนิดหน่อย บทนี้ออกจะดี ทั้งเท่ทั้งได้อารมณ์ แถมยังมีจุดหักมุมในตัวอีก

เขาพิมพ์ส่งไป "พี่เหยาฟังผมอธิบายก่อน บทนี้เหมาะกับผมจริง ๆ นะ ให้ผมเล่นเป็นคนเลวในคราบผู้ดี พี่ไม่คิดว่ามันได้ฟีลมากเหรอครับ"

จี้ซูเหยาพิมพ์ตอบกลับมายาวเหยียด "นายรู้ไหมว่าซูเหวินหลี่มันเป็นตัวละครแบบไหน ภายนอกดูดีแต่ลับหลังโรคจิตมืดมน นายเล่นบทนี้จบแล้วยังคิดจะรับงานแสดงเรื่องอื่นอีกไหมหา"

ซ่งสืออานคิดดูแล้วจึงตอบกลับอย่างจริงจัง "เล่นดีถึงจะมีคนด่าสิครับ ถ้าไม่มีใครด่าก็แปลว่าเล่นห่วย อีกอย่างบทนี้ก็ไม่ใช่ตัวร้ายดาด ๆ เขาเป็นประเภทภายนอกดูอ่อนโยนแต่ข้างในบิดเบี้ยว ท้าทายมากเลยนะ"

ผ่านไปพักใหญ่จี้ซูเหยาถึงตอบข้อความ คราวนี้มีแค่สามคำ "นายแน่ใจนะ"

ซ่งสืออานส่งสติกเกอร์แมวพยักหน้าไป

จี้ซูเหยาเงียบไปอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความสุดท้ายมา "ได้ ถึงเวลาเรตติ้งออกแล้วอย่ามากอดขาร้องไห้กับฉันก็แล้วกัน"