ตอนที่ 66 ในสายตาไม่มีผมเลยสักนิด

หลังจากเคาะบทเรียบร้อย ชีวิตของซ่งสืออานก็กลายเป็นการเดินทางวนลูปสามจุด ระหว่างห้องเรียน ฟิตเนส และโรงยิมปีนผา

จี้ซูเหยาออกคำสั่งเด็ดขาดกับหลินฟานว่าห้ามเขาแอบกินของมั่วซั่วอีกเด็ดขาด และต้องจัดอาหารตามตารางโภชนาการอย่างเคร่งครัด

ซ่งสืออานมองกล่องอาหารลดไขมันสีเขียวพรึ่บตรงหน้า พลางหลั่งน้ำตาแห่งความโศกเศร้าอยู่เงียบ ๆ ในใจ

อกไก่ บรอกโคลี ข้าวกล้อง แม้แต่น้ำสลัดสักหยดยังไม่มี ใครจะเข้าใจรสชาติของการเคี้ยวบรอกโคลีเปล่า ๆ กันบ้าง

เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหมาล่าทั่งชามนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนจะเป็นมื้อใหญ่มื้อสุดท้ายของเขา ถ้ารู้ล่วงหน้าคงสั่งไก่ทอดกับเบอร์เกอร์เพิ่มอีกสักชุดแล้ว อย่างน้อยจะได้มีรสชาติให้หวนนึกถึงบ้าง เขาหิวจนแทบคลั่งแล้ว...

พอออกกำลังกายเสร็จ เขาก็กระดกน้ำเข้าปากอึก ๆ ไปครึ่งขวดกว่า

โค้ชหวังเดินเข้ามาตบไหล่เขา "สองสามวันนี้ฝึกได้ดีเลยนี่ จะไปลงแข่งอะไรหรือเปล่า ทุ่มเทขนาดนี้"

ซ่งสืออานลองคิดดู รายการวาไรตี้ผจญภัยกลางแจ้งก็คงนับเป็นการแข่งอย่างหนึ่งกระมัง จึงพยักหน้า "ใช่ครับ นี่ก็กำลังเตรียมตัวแบบไฟลนก้นอยู่ จะได้ไม่ต้องแพ้จนดูน่าเกลียดเกินไป"

โค้ชหวังตบไหล่อีกป้าบใหญ่ แรงจนทำเอาเขาเซถลาไปข้างหน้าครึ่งก้าว "ไอ้หนุ่มใช้ได้ มีไฟนี่! จะเริ่มตอนไหนก็ไม่มีคำว่าสายทั้งนั้น! มา ๆ สองสามวันนี้ฉันจะเพิ่มคอร์สฝึกพิเศษให้ ไม่คิดเงินเพิ่ม แข่งให้เต็มที่นะ!"

ซ่งสืออานน้ำตาตกใน จะขอบพระคุณมากเลยนะครับโค้ช

การฝึกนรกจึงได้เริ่มต้นขึ้น

ทุกคืนพอกลับถึงวิลลา ซ่งสืออานจะนอนแผ่อยู่บนเตียงจนขยับตัวไม่ไหว แม้แต่การพลิกตัวยังรู้สึกเหมือนกำลังยกเวตหนักอึ้ง

หลินฟานนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ คอยนวดคลายกล้ามเนื้อให้เขา พลางมองลายกล้ามเนื้อบาง ๆ ที่เริ่มปรากฏให้เห็น แล้วก็แอบทอดถอนใจเงียบ ๆ ในใจ

พี่เขาฝึกหนักขนาดนี้แต่ก็ไม่ได้ล่ำบึ้กจนดูเทอะทะ ยังคงรักษารูปร่างและลายกล้ามเนื้อไว้ได้อย่างพอดิบพอดี

เขาบีบท่อนแขนนุ่มนิ่มของตัวเองดู ท่าทางเขาเองก็ควรเริ่มออกกำลังกายจริงจังบ้างแล้ว...

ในที่สุดการฝึกนรกตลอดสิบวันก็สิ้นสุดลง

ตอนที่บอกลาโค้ช ซ่งสืออานแทบอยากจะแหงนหน้ากู่ร้องบอกฟ้า ในที่สุดเขาก็ได้รับอิสรภาพเสียที

หลินฟานยืนมองอยู่ข้าง ๆ นึกว่าซ่งสืออานอาลัยอาวรณ์โค้ชหวัง ในใจคิดว่าพี่เขาเป็นคนให้ความสำคัญกับความผูกพันจริง ๆ ติดตามคนแบบนี้ไม่มีผิดหวังแน่นอน

ชานเมืองจิงตูมีภูเขาชื่อดังลูกหนึ่ง บนเขามีวัดแห่งหนึ่งซึ่งว่ากันว่าศักดิ์สิทธิ์มาก

ไม่ว่าจะขอเรื่องการงาน การเงิน ความรัก หรือสุขภาพ ขอเพียงมีจิตใจศรัทธา ก็สมหวังทุกประการ

หลินฟานอยากไปขอพรเรื่องดวงการงานให้ซ่งสืออาน ตอนที่ขอลาหยุดกับจี้ซูเหยา ซ่งสืออานได้ยินเข้าพอดีจึงทำตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง "งั้นผมไปด้วยสิ! ถือโอกาสปีนเขาช่วงสุดสัปดาห์พอดี อาทิตย์หน้าก็ต้องไปอัดรายการวาไรตี้แล้วด้วย"

หลินฟานจึงส่งเรื่องรายงานจี้ซูเหยา

จี้ซูเหยาเอนพิงเก้าอี้ทำงาน บนหน้าจอมือถือคือข้อความขอลาหยุดที่หลินฟานส่งมา เขาหลับตาลงแล้วบีบหว่างคิ้วเบา ๆ

เจ้าตัวแสบสองคนนี้เมื่อไหร่จะอยู่นิ่ง ๆ กันได้สักที แต่สุดท้ายเขาก็อนุมัติให้อยู่ดี

ซ่งสืออานจัดกระเป๋าเดินทางด้วยความกระตือรือร้น

หลายวันมานี้เหมือนติดคุกที่โดนเคี่ยวเข็ญให้ไปออกกำลังกายทุกวัน ในที่สุดก็ได้ออกไปเที่ยวข้างนอกเสียที พอออกไปข้างนอกก็จะได้กินอย่างตามใจปากแล้ว สถานที่ท่องเที่ยวแบบนั้นของกินต้องเพียบแน่นอน

หลินฟานมองท่าทางกระปรี้กระเปร่าของเขาแล้วไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นี่มันไม่มีเค้าดาราเลยสักนิด เหมือนเด็กน้อยที่ตื่นเต้นสงสัยไปหมดทุกเรื่องมากกว่า

หลินฟานยื่นกล่องใบหนึ่งให้ซ่งสืออาน ซ่งสืออานรับมา "นี่อะไรน่ะ"

"พี่ครับ นี่พี่เหยาให้ผมเอามาให้พี่ เป็นมือถือเครื่องใหม่ที่บริษัทจัดให้ สั่งว่าพี่ต้องเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย"

ซ่งสืออานซาบซึ้งใจเป็นที่สุด เขารับมาดูพบว่าเป็นมือถือรุ่นใหม่ล่าสุด ดูเหมือนราคาจะหมื่นกว่าหยวน เขาคู่ควรกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ตัวเองเพิ่งทำเงินให้บริษัทได้เท่าไหร่กันเชียว

ข้อมูลใช้เวลาซิงก์อยู่ครู่ใหญ่ ของเก่าในเครื่องค่อนข้างเยอะ ในที่สุดเจ้าเสี่ยวเฉียงก็ปลดประจำการอย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อก่อนยังคิดว่ามือถือเครื่องเก่ายังพอถูไถใช้ต่อได้ไม่มีปัญหาอะไร พอเปลี่ยนมาใช้เครื่องใหม่ที่ลื่นไหลสุด ๆ ถึงได้รู้ว่าเครื่องเก่านั้นมันหน่วงและค้างขนาดไหน

เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งสองคนก็ออกเดินทาง

หลินฟานเป็นคนขับ ซ่งสืออานนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มองหลินฟานหมุนพวงมาลัยอย่างคล่องแคล่ว จู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาว่าตัวเองควรจะไปสอบใบขับขี่บ้างดีไหม เผื่อบางครั้งจะได้ผลัดกันขับได้

พอถึงที่หมาย ทั้งสองคนก็แวะไปเก็บกระเป๋าที่โรงแรมก่อน

หลินฟานสวมหมวกกันแดดลงบนศีรษะของซ่งสืออาน แล้วตรวจดูหน้ากากอนามัยอีกรอบ ก่อนที่ทั้งคู่จะมุ่งหน้าตรงไปยังทางเข้าสถานที่ท่องเที่ยวทันที

วันสุดสัปดาห์คนเยอะเป็นทะเลคน หลังจากสแกนคิวอาร์โค้ดเข้ามาแล้ว หลินฟานก็พูดขึ้นว่า "พี่ครับ เดี๋ยวผมไปซื้อน้ำให้ขวดหนึ่ง พี่ยืนรอผมอยู่ตรงนี้นะครับ"

ซ่งสืออานทำมือเป็นสัญญาณโอเค

พอหลินฟานซื้อน้ำกลับมา ที่เดิมก็ว่างเปล่าไร้เงาคน

เขายืนอึ้งอยู่ตรงนั้น สองมือถือขวดน้ำแร่ สมองขาวโพลนไปหมด

เชี่ย!! สืออานตัวเบ้อเริ่มของเขาหายไปไหนแล้ว พี่ชายเขาหายไปแล้ว!

เขารีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะโทรหา ก็เห็นข้อความจากซ่งสืออานที่ปักหมุดไว้ด้านบนส่งมาว่า "ฉันไปเดินเล่นแถว ๆ นี้แป๊บหนึ่งนะ! วางใจเถอะ ไม่หลงหรอก นายปีนไปก่อนเลย ฉันปีนเร็ว เดี๋ยวก็ตามทันแล้ว!"

ด้านหลังตามด้วยมีมวิ่งสับขาแตก

หลินฟานแทบหัวใจวาย พี่ชายพูดแบบนี้คงมีเหตุผลของเขาละมั้ง อาจจะเป็นเพราะเขาปีนช้าเกินไปจริง ๆ

หลินฟานตอบกลับไปว่า "ได้ครับพี่ งั้นผมปีนไปก่อนนะ เดี๋ยวเจอกันที่วัดครับ!"

ซ่งสืออานตอบกลับเป็นมีมพยักหน้าหงึก ๆ ในเสี้ยววินาที

เวลานี้เขาเหมือนหนูตกถังข้าวสารไม่มีผิด

ไส้กรอกย่างร้านนี้เอาไม้นึง ไอศกรีมร้านนั้นเอาอันนึง เห็นอะไรน่ากินก็ไปต่อคิวรอ ในมือหิ้วถุงพะรุงพะรังเต็มไปหมด

เขาหามุมหนึ่ง ดึงหน้ากากอนามัยลงมา แล้วกัดไปเต็มคำ หอมจังโว้ย! สองสามวันก่อนหน้านี้มันคือชีวิตแบบไหนกัน สำหรับคนที่ชอบกินแล้ว เรื่องแบบนี้มันทำร้ายจิตใจเกินไปจริง ๆ

กำลังเตรียมจะจัดการชิ้นต่อไป ก็สังเกตเห็นว่าข้าง ๆ มีคนกำลังแอบชี้ไม้ชี้มือมาทางเขา

เขาเงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวคนหนึ่งกำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ซ่งสืออานกะพริบตาปริบ ๆ เธอคงไม่ได้กำลังแอบถ่ายเขาอยู่หรอกมั้ง

วินาทีถัดมา แฟลชก็วาบขึ้นทีหนึ่ง หญิงสาวคนนั้นทำทีเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วหันหน้าหนี แกล้งทำเป็นเซลฟี่กับเพื่อนสนิทข้าง ๆ

ทั้งสองคนกระซิบกระซาบกัน "เขาคงไม่ทันสังเกตเห็นพวกเราใช่ไหม"

"ไม่หรอก พวกเราเนียนขนาดนี้!"

ซ่งสืออานดึงหน้ากากอนามัยขึ้น หิ้วของกินที่เหลือซึ่งเป็นของรางวัลจากชัยชนะแล้วสาวเท้าโกยอ้าวขึ้นบันไดไปทันที

คนอื่นเดินขึ้นไม่กี่ก้าวก็หอบแฮ่ก ๆ ได้แต่เบิกตากว้างมองดูชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดขึ้นไปหน้าตาเฉย

มีคนขยี้ตา ตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย! วิ่งเร็วขนาดนี้เลยเรอะ!

เด็กสาวสองคนนั้นก็อึ้งไปเลย เดี๋ยวสิ พวกเธอแค่ก้มหน้าดูรูปแป๊บเดียวเอง ทำไมพริบตาเดียวซ่งสืออานก็หายวับไปแล้วล่ะ! รอก่อนสิ!

เพื่อไม่ให้หลินฟานจับได้ว่าแอบกิน ซ่งสืออานจึงปีนขึ้นไปช่วงหนึ่งก็หยุดกินช่วงหนึ่ง พลางกินพลางสังเกตรอบตัวไปด้วย

จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือส่งเสียงดังขึ้น เขาถึงกลืนอาหารในปากลงคอ แล้วสละมือข้างหนึ่งมารับสาย "หลินฟาน มีอะไรเหรอ"

หลินฟานยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น มองร่างที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ริมทาง โดยมีกองซองขนมวางเกลื่อนอยู่ตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "พี่ครับ... ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหนเหรอครับ"

ซ่งสืออานเหลือบมองป้ายบอกทาง "อยู่แถวเส้นทางกุยซาน นายอยู่ไหนล่ะ อีกเดี๋ยวฉันก็น่าจะตามทันแล้ว"

เสียงของหลินฟานดังออกมาจากโทรศัพท์ แฝงความจนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ "พี่ครับ... ถ้าในสายตาพี่มีผมอยู่สักนิด พี่คงไม่บอกว่าไม่รู้หรอกครับว่าผมอยู่ที่ไหน"

ซ่งสืออานขมวดคิ้วอย่างงุนงง

หลินฟานพูดบ้าอะไรของเขาน่ะ ตัวเองก็ไม่ใช่หมอดูสักหน่อย จะไปรู้ได้ยังไงว่าอีกฝ่ายอยู่ตรงไหน

เขากำลังจะพูดว่า "นายส่งพิกัดมาให้ฉันสิ" แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นตาทางด้านหลังเฉียง ๆ เสียก่อน

เขาคาบไส้กรอกย่างที่เหลือครึ่งอันไว้ในปากแล้วค่อย ๆ หันหน้ากลับไป มองเห็นหลินฟานยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงยี่สิบเมตร ในมือถือโทรศัพท์ค้างไว้ และสีหน้าบนใบหน้านั้นยากจะบรรยายจริง ๆ