ตอนที่ 67 คิดราคากันเองสองร้อย

ซ่งสืออานแอบเอาไส้กรอกย่างในมือไปซ่อนไว้ข้างหลังด้วยความรู้สึกผิด

เสียงกรอบแกรบของถุงพลาสติกดังชัดเจนเป็นพิเศษบนทางเดินขึ้นเขาอันเงียบสงบ อยากซ่อนแค่ไหนก็ซ่อนไม่มิด

หลินฟานเดินเข้ามาแล้วพูดว่า "พี่ครับ... ที่พี่ทิ้งผมไว้คนเดียวก็เพราะของกินใช่ไหมเนี่ย..."

ซ่งสืออานรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันแล้วพูดอย่างหนักแน่นมีหลักการ "จะเป็นไปได้ยังไง! ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย!"

หลินฟานมองผงพริกที่ยังเช็ดออกไม่หมดตรงมุมปากเขา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "พี่ครับ จริง ๆ พี่จะกินอย่างเปิดเผยเลยก็ได้นะ ไม่ต้องแอบกินลับหลังผมหรอก"

พี่ชายของเขาไม่ไว้ใจเขาเนี่ยนะ! น่าน้อยใจชะมัด น่าเศร้าจริง ๆ!

ช่วงนี้เขาต้องทนกินอกไก่ต้มเป็นเพื่อนพี่ชาย ตัวเองก็ไม่ได้แตะของอร่อยเลยสักคำ แต่พี่ชายเขากลับแอบย่องไปซื้อไส้กรอกย่าง แถมยังแอบไปยืนกินคนเดียวอีก

เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกคนที่ไว้ใจที่สุดทรยศหักหลัง

ซ่งสืออานมองสีหน้าเหมือนถูกผู้ชายใจร้ายหักอกของหลินฟาน มโนธรรมในใจก็แวบเจ็บขึ้นมาหนึ่งวินาทีอย่างหาได้ยาก

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นอีกถุงในมือออกไปให้ "อะ แบ่งให้นายครึ่งหนึ่ง"

หลินฟานเก็บแววตาหดหู่กลับไปทันควัน เขารับถุงมาอย่างดีอกดีใจแล้วชะโงกหน้ามองดูข้างใน

พี่ชายยังมีเขาอยู่ในใจจริง ๆ ด้วย ยังอุตส่าห์ซื้อมาเผื่อเขา เมื่อกี้เขาเข้าใจผิดไปเองแท้ ๆ เขารู้อยู่แล้วว่าพี่ชายไม่ใช่คนแบบนั้น!!

ซ่งสืออานลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก หลินฟานยังคงหลอกล่อง่ายเหมือนเดิม แค่ของกินถุงเดียวก็ฟื้นพลังเต็มหลอดแล้ว ผู้ช่วยแบบนี้จุดไต้หาก็ยังหาไม่ได้ง่าย ๆ

ทั้งสองคนเดินขึ้นเขากันต่อ พอปีนมาถึงครึ่งทาง หลินฟานก็หอบแฮ่กเป็นหมา เหงื่อไหลเป็นสายจนเสื้อด้านหลังเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง ทุกครั้งที่ก้าวขึ้นไปได้สิบกว่าขั้นก็ต้องเกาะราวบันไดพักหอบอยู่ครู่หนึ่ง

ซ่งสืออานยืนอยู่บนขั้นบันไดที่สูงกว่าไม่กี่ขั้นแล้วหันกลับมามองเขา ในมือยังถือถุงขนมที่กินไม่หมดเอาไว้ แทบไม่มีอาการหอบเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย

หลินฟานเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของพี่ชายที่แทบไม่มีเหงื่อออกเลยสักหยด แล้วก้มมองขาตัวเองที่สั่นพั่บ ๆ เหมือนเจ้าเข้า

การฝึกโหดสิบวันของพี่เขาไม่เสียเปล่าจริง ๆ ด้วย!

กว่าทั้งสองคนจะตะเกียกตะกายขึ้นมาถึงยอดเขาได้ก็แทบแย่

วัดตั้งอยู่บนจุดสูงสุด อิฐสีเขียวและกระเบื้องสีเทาซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้โบราณสูงตระหง่าน กลิ่นธูปควันเทียนลอยเอื่อย ๆ ออกมาจากประตูวัด ผสมผสานกับอากาศเย็นเยียบในขุนเขาและเสียงระฆังแว่วมาจากที่ไกล ๆ ทำให้ผู้คนชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว

ทั้งคู่เดินตามฝูงชนไปรับธูปแล้วก้าวข้ามธรณีประตูพระอุโบสถ องค์พระพุทธรูปสีทองอร่ามภายในวิหารดูสง่างามและเปี่ยมด้วยความศักดิ์สิทธิ์ เบาะรองนั่งกราบไหว้เต็มไปด้วยผู้คนที่มากราบไหว้ขอพร

เสียงสวดมนต์และเสียงเคาะปลาไม้ประสานกัน ทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบลง

ซ่งสืออานทำตามคนอื่นโดยการคุกเข่าลงบนเบาะว่างข้าง ๆ พอหลับตาลงเตรียมจะกราบไหว้อย่างจริงใจ

ด้านข้างก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่ในพระอุโบสถที่เงียบสงบกลับได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

"ขอให้พรุ่งนี้ฉันออกจากบ้านแล้วเก็บโทรศัพท์มือถือได้เครื่องหนึ่ง เจ้าของโทรเข้ามา แล้วฉันก็เอาไปคืน เขาเลยหยิบเงินหนึ่งพันหยวนออกมาตอบแทนฉัน"

ซ่งสืออานหรี่ตาเปิดออกนิดหนึ่งแล้วเหลือบมองไปข้าง ๆ

หญิงสาวมัดผมดังโงะคนหนึ่งกำลังพนมมือคุกเข่าอยู่บนเบาะข้างเขา สีหน้าของเธอดูเลื่อมใสและจริงจังมาก ราวกับกำลังรายงานความคืบหน้าของโปรเจกต์ให้พระโพธิสัตว์ฟัง

ขอพรกันแบบนี้ก็ได้เหรอ ยังไม่ทันที่เขาจะคิดจบ อีกฝ่ายก็พูดต่อ

"แล้วฉันก็บอกว่าไม่เอาหรอก นี่เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว เขาก็เลยบอกว่าเขาเปิดร้านขายลอตเตอรี่ เลยให้ลอตเตอรี่มูลค่าหนึ่งพันหยวนแก่ฉันมา แล้วฉันก็ถูกรางวัลสิบล้าน"

ซ่งสืออานเบิกตากว้างขึ้นมาทันที มีต่ออีกเรอะ!

หญิงสาวคนนั้นสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะรัวคำพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ "ฉันรู้สึกเกรงใจก็เลยแบ่งให้อีกฝ่ายไปห้าล้าน อีกฝ่ายเลยแนะนำเพื่อนที่เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งให้ฉันรู้จัก เขาก็ตกหลุมรักฉันอย่างหัวปักหัวปำ แล้วจากนั้นฉันกับมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งก็ได้ใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุข ขอบคุณพระโพธิสัตว์นะคะ ฝากด้วยนะคะพระโพธิสัตว์"

พูดจบก็โขกศีรษะสามทีอย่างคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง ลุกขึ้นปัดฝุ่นที่หัวเข่า แล้วเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ

ซ่งสืออานคุกเข่าอยู่บนเบาะ ในใจได้รับความสะเทือนขวัญอย่างรุนแรง การขอพรมันต้องลงรายละเอียดเป๊ะขนาดนี้เลยเหรอ เขาแทบอยากจะหยิบสมุดโน้ตออกมาจดขั้นตอนไว้เลย

เขาพนมมือขึ้นแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ด้วยความคิดที่ว่าเชื่อไว้ก็ไม่เสียหาย เขาจึงเริ่มลิสต์ความปรารถนาออกมาทีละข้อในหัว

เดี๋ยวลงเขาไปจะแวะซื้อลอตเตอรี่สักใบ ขอให้ถูกรางวัลใหญ่ ขอให้เจ้าของร่างเดิมชาติหน้ามีความสุข ขอให้ครอบครัวและเพื่อนฝูงทุกคนรอบตัวมีสุขภาพแข็งแรงและมีความสุข

คิดดูดี ๆ แล้วก็เหมือนจะไม่มีอะไรอื่นอีก เขาไม่ใช่คนโลภ ขอพรเยอะเกินไปเดี๋ยวพระโพธิสัตว์จะลืมเอา ผู้หญิงมัดผมดังโงะคนเมื่อกี้ขอไปตั้งเยอะคนเดียว พระโพธิสัตว์คงต้องหยิบสมุดเล่มเล็ก ๆ มาจดถึงจะจำหมด

เขาโขกศีรษะสามทีด้วยความศรัทธาก่อนจะลุกขึ้นยืน

พอเดินพ้นประตูวิหารหลัก หลินฟานก็เดินหาจนเจอแล้วรีบวิ่งเข้ามาลากเขาไปทางวิหารข้างด้วยสีหน้าตื่นเต้น "พี่! เราไปตรงนั้นกันเถอะครับ เมื่อกี้ผมได้ยินมาว่าตรงนั้นมีปรมาจารย์แจกยันต์กับทำนายดวงอยู่ คนต่อคิวกันเพียบเลย!"

แถวที่หน้าวิหารข้างคดเคี้ยวไปสองตลบ ทั้งสองคนยืนต่อคิวอยู่นานกว่าจะถึงคิว

ซ่งสืออานนั่งลงตรงข้ามท่านอาจารย์ ผู้เป็นอาจารย์สวมจีวรผ้าฝ้ายสีเทา เคราสีดอกเลาห้อยยาวถึงหน้าอก ตรงหน้ามีกระบอกไม้ไผ่วางอยู่ใบหนึ่ง ข้างในเสียบไม้เซียมซีไว้เต็ม

ข้างกระบอกไม้ไผ่ยังมีกาชาส่งควันกรุ่นวางอยู่ เก๋ากี้ลอยผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ในถ้วย

ท่านอาจารย์เอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยงเซียมซีมาสักใบสิ"

ซ่งสืออานหยิบไม้เซียมซีออกมาหนึ่งอันจากกระบอกด้วยความเลื่อมใสแล้วยื่นให้ท่านอาจารย์

ท่านอาจารย์รับไม้เซียมซีไป หรี่ตาพินิจดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมองโหงวเฮ้งของซ่งสืออาน ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ "โยมอยากดูเรื่องเนื้อคู่หรือเรื่องการงานล่ะ"

หลินฟานชะโงกหน้าจากด้านข้างตอบแทนเขาทันที "อาจารย์ครับ พวกเราขอดูเรื่องงานครับ"

ท่านอาจารย์ลูบเครา น้ำเสียงไม่ช้าไม่เร็ว แฝงความสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับยอดคนผู้ตัดขาดจากทางโลก "เซียมซีใบนี้เป็นเซียมซีชั้นเลิศ ไอม่วงลอยมาจากทิศบูรพา ดาราส่องประกายเคียงจันทร์ ดวงชะตาของโยมมีผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่คอยเกื้อหนุน การงานจะรุ่งโรจน์ดั่งตะวันแรกแย้ม ยากจะหยุดยั้งได้ เร็วสุดไม่กี่เดือน ช้าสุดหนึ่งปี ย่อมประสบความสำเร็จใหญ่หลวง ถึงเวลานั้นจะได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทอง ลาภยศระบือไกล ทว่าจงจำไว้ว่าอย่าได้ลืมเจตจำนงแรกเริ่ม มิเช่นนั้นสายน้ำพยุงเรือได้ก็คว่ำเรือได้ จะกลายเป็นผลร้ายตีกลับ"

ประโยคครึ่งแรกซ่งสืออานฟังแล้วรู้สึกแฮปปี้ไม่น้อย ทุกคำพูดเหมือนเอาทองมาปิดหัวใจเขา ทว่าประโยคครึ่งหลังมันหมายความว่าไงนะ อย่าลืมเจตจำนงแรกเริ่มงั้นเหรอ

เจตจำนงแรกเริ่มของเขาคือการแสดงเป็นตัวประกอบสังเวยให้ครบหนึ่งร้อยบทแล้วรวยล้นฟ้ารีไทร์ตัวเอง นี่นับเป็นเจตจำนงแรกเริ่มด้วยไหมนะ...

เขายังไม่ทันคิดให้กระจ่าง ท่านอาจารย์ก็ยื่นกระดาษยันต์สีเหลืองที่พับเป็นรูปสามเหลี่ยมและผูกเชือกสีแดงเอาไว้มาให้ "พกติดตัวไว้ จะนำโชคลาภมาให้โยม"

ซ่งสืออานใช้สองมือรับยันต์มา ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อกระดาษยันต์ที่หยาบกร้าน พลันรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่นิดหน่อย

อาจารย์ท่านนี้จิตใจดีจริง ๆ ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแท้ ๆ แต่กลับดูแลเอาใจใส่เขาขนาดนี้ แถมยังกำชับให้พกติดตัวไว้อีก

วินาทีถัดมา ท่านอาจารย์ก็หยิบป้ายคิวอาร์โค้ดตั้งโต๊ะออกมาจากใต้โต๊ะแล้ววางไว้ข้างกระบอกเซียมซี "สองร้อยหยวน อาตมาคิดราคาเป็นกันเอง"

ซ่งสืออานเก็บความซาบซึ้งใจเมื่อครู่กลับคืนมาในทันที...

อาจารย์ครับ ขอเวลาให้เขาซาบซึ้งต่ออีกสักนิดไม่ได้เหรอ บรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ทันจะอุ่นวาบในใจเลย คิวอาร์โค้ดรับเงินก็ถูกตบเปรี้ยงลงตรงหน้าซะแล้ว พระโพธิสัตว์รู้เรื่องนี้ไหมเนี่ย

เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง หลินฟานก็ตาไวและมือเร็วกว่า ควักมือถือออกมาสแกนโค้ด เสียง ติ๊ง ดังขึ้นหนึ่งที เงินสองร้อยหยวนก็ปลิวหายไปแบบนั้นเอง

หลินฟานจ่ายเงินเสร็จก็ทำหน้าตาเป็นเรื่องปกติสุด ๆ "พี่ครับ อาจารย์บอกแล้วว่าต้องพกติดตัว กลับไปเดี๋ยวผมเอาไปทำเป็นจี้ห้อยคอให้พี่พกติดตัวนะ"

ซ่งสืออานก้มมองยันต์ในมือ แล้วเงยหน้ามองสีหน้าเรียบเฉยปล่อยวางของท่านอาจารย์

ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว สองร้อยหยวนซื้อความสบายใจ ปัดเศษทิ้งก็เท่ากับไม่ได้เสียเงินสักบาท