ตอนที่ 68 ป่าดงดิบคอสตาริกา

หลังลงมาจากเขา ซ่งสืออานก็พาหลินฟานไปตระเวนกินแหลกที่ถนนคนเดินสายของกินตรงตีนเขาหนึ่งมื้อใหญ่

ยังไงจี้ซูเหยาก็ไม่อยู่ ฟ้าดินรู้ เขารู้ หลินฟานรู้ แค่นี้ก็พอ

ทั้งสองคนกินกันตั้งแต่หัวถนนยันท้ายถนน เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นถึงค่อยขับรถกลับอย่างอิ่มหมีพีมัน

รถเพิ่งจอดสนิท ซ่งสืออานยังไม่ทันได้ลากกระเป๋าเดินทางเข้าประตูบ้าน ก็เห็นจี้ซูเหยายืนพิงประตูวิลลา ในมือถือแก้วกาแฟ ตรงปลายเท้ามีกระเป๋าเดินทางสองใบที่เก็บเรียบร้อยแล้ววางอยู่

"พี่เหยา พี่มาได้ยังไงครับ"

จี้ซูเหยาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยัดทั้งคนทั้งกระเป๋ากลับเข้าไปในรถทันที

หลินฟานชะโงกหน้าออกมาจากเบาะข้างคนขับ สีหน้างุนงงยิ่งกว่าซ่งสืออานเสียอีก เมื่อคืนเขากินเยอะไปหน่อย ตอนนี้เลยยังตื่นไม่เต็มตา

จากจิงตูไปซานฟรานซิสโก แล้วต่อเครื่องจากซานฟรานซิสโกไปซานโฮเซ รวมเวลาเดินทางเกือบยี่สิบสามชั่วโมง

พอซ่งสืออานขึ้นเครื่องบินปุ๊บก็เริ่มนอน ตื่นมากิน กินเสร็จก็นอน นอนไม่ลืมหูลืมตา ชดเชยเวลานอนที่ขาดไปก่อนหน้านี้จนหมดเกลี้ยง

พอถึงซานโฮเซก็ต้องเปลี่ยนไปนั่งรถออฟโรด วิ่งกระเด้งกระดอนบนถนนลูกรังตลอดทาง เขย่าจนกระเพาะเขาแทบจะพุ่งออกมาทางลำคอ

เขาเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว เงินก้อนนี้หาไม่ง่ายเลยจริง ๆ

หลินฟานนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ใช้ภาษาสเปนคุยโต้ตอบกับคุณลุงคนขับอย่างออกรส แถมบางครั้งยังหัวเราะร่วน

ซ่งสืออานนอนแผ่อยู่เบาะหลัง ฟังไม่ออกสักคำ แพ็กเกจภาษาในสมองโหลดอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็เด้งกล่องข้อความว่างเปล่าออกมา

เขาตบไหล่หลินฟานเบา ๆ "หลินฟาน นายนี่พูดภาษาสเปนได้ด้วยเหรอ เก่งชะมัด!"

หลินฟานเกาท้ายทอยแก้เขิน เบสิก ๆ อย่าเพิ่งอวย พี่เขาก็สังเกตเห็นจุดเด่นในตัวเขาเข้าจนได้

กว่าจะมาถึงจุดรวมพลของทีมงานรายการ เต็นท์สีเขียวขี้ม้าไม่กี่หลังกางอยู่บนลานหญ้าที่ถูกเหยียบจนแบนราบ รอบด้านเต็มไปด้วยต้นไม้เมืองร้อนสูงเสียดฟ้า อากาศชื้นและอบอ้าวเสียจนแทบจะบิดเอาน้ำออกมาได้

ผู้กำกับโคลอี วิลสัน เป็นชาวอเมริกันวัยสี่สิบกว่าปี ผมสั้นสีบลอนด์ ผิวไหม้แดดจนเกรียมคล้ำ

แวบแรกที่เขาเห็นซ่งสืออานก็ถึงกับอึ้งไป เขาแทบไม่เคยร่วมงานกับนักแสดงจากจีนแผ่นดินใหญ่เลย ซ่งสืออานเป็นศิลปินจีนแผ่นดินใหญ่คนแรกที่เขาเป็นฝ่ายติดต่อหาด้วยตัวเอง

ตอนนั้นที่เห็นแรงสปริงตัวและสมรรถภาพร่างกายของชายหนุ่มคนนี้ในคลิปแข่งบาสเกตบอล สัญชาตญาณก็บอกเขาทันทีว่าคนคนนี้เหมาะกับรายการนี้

ผู้กำกับพาพวกเขาเดินไปที่โต๊ะพับ กางแผนที่กันน้ำออก แล้วเริ่มอธิบายกฎกติกาเป็นภาษาอังกฤษ

สถานที่ถ่ายทำอยู่ในป่าดงดิบดึกดำบรรพ์ลึกเข้าไปในคาบสมุทรโอซาของคอสตาริกา ต้องนั่งเฮลิคอปเตอร์ขึ้นไปบนความสูงสองพันเมตร กระโดดร่มลงมากลางใจป่าดงดิบไร้ผู้คนขนาดเจ็ดร้อยแปดสิบตารางกิโลเมตรซึ่งติดกับแนวเขาฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก

ต้องลุยผ่านป่าฝนน้ำจืด เข้าสู่เขตป่าชายเลนริมชายฝั่ง และสุดท้ายต้องไปให้ถึงชายหาดริมชายฝั่งแปซิฟิก

ตลอดการเดินทางสามารถสะพายเป้ใบเล็กได้เพียงใบเดียว ติดกล้องไว้กับตัว โดยจะไม่มีใครติดตามไปด้วยทั้งสิ้น

หากเกิดอันตรายทีมกู้ภัยจะเข้าไปถึงทันท่วงที หากใช้เวลาเกินสามวันจะคิดค่าตัวเพิ่มวันละสามหมื่น

ซ่งสืออานฟังจบก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหัว ทำไมต้องมีโดดร่มด้วยเนี่ย

หลินฟานที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ หน้าซีดเผือดไปแล้ว เขาดึงแขนเสื้อซ่งสืออาน เสียงสั่นเครือ "พี่ครับ เรากลับกันเถอะ... ค่าปรับผิดสัญญาบริษัทน่าจะยอมจ่ายให้นะ..."

ซ่งสืออานสูดหายใจเข้าลึก ตบไหล่หลินฟาน "ไม่เป็นไร ไม่มีปัญหา แค่ผจญภัยในป่าดงดิบเองไม่ใช่เหรอ ฉันไหวอยู่แล้ว"

หลินฟานก้มมองนิ้วมือของซ่งสืออานที่ทอดอยู่ข้างลำตัว ซึ่งกำลังสั่นระริกน้อย ๆ พี่ครับ แบบนี้มันจะไม่มีปัญหาจริง ๆ เหรอ...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่าง ซ่งสืออานก็ถูกปลุกให้ตื่น

ผู้กำกับมองรอยคล้ำใต้ตาทั้งสองข้างของเขา พลางหัวเราะพูดว่า "ตอนนี้ยอมแพ้ยังทันนะ แต่ถ้าได้ลองสัมผัสดูสักครั้ง นายจะตกหลุมรักกีฬาประเภทนี้แน่"

ซ่งสืออานน้ำตาไหลพรากในใจ ขอบคุณที่ชวน แต่เขาไม่มีทางหลงรักกีฬาพรรค์นี้แน่นอน

เขาเปลี่ยนมาใส่ชุดอุปกรณ์ครบเซ็ตที่ทีมงานรายการเตรียมไว้ให้

เสื้อยุทธวิธีแขนยาวสีดำชาร์โคลผ้าแห้งไวทนทานต่อการเสียดสี ตีนตุ๊กแกตรงข้อมือรัดแน่นกระชับ สวมทับด้วยเสื้อซอฟต์เชลล์แนวแท็กทิคอลน้ำหนักเบาที่กันน้ำและระบายอากาศได้ดี

กางเกงแท็กทิคอลขายาวสีเขียวขี้ม้าเสริมแผ่นป้องกันแน่นหนา ปลายขากางเกงรัดกระชับสอดเข้าไปในรองเท้าคอมแบทกันน้ำทรงสูง ข้อมือสวมนาฬิกากลางแจ้งแบบมัลติฟังก์ชัน

เป้สะพายหลังแนวแท็กทิคอลความจุสูงแนบสนิทไปกับแผ่นหลัง พอสะพายขึ้นตัวแล้ว ออร่าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนทันที

หลินฟานยืนมองอยู่ข้าง ๆ แทบจะอยากควักมือถือออกมาถ่ายรูปให้พี่ชายของเขาสักแชะ แต่ทีมงานรายการขอให้เก็บเป็นความลับตลอดการถ่ายทำ เขาจึงได้แต่ยัดโทรศัพท์กลับเข้าไป

ซ่งสืออานก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ เสียงคำรามกึกก้องของใบพัดสั่นสะเทือนจนอวัยวะภายในของเขาสั่นไหวตามไปด้วย

เขาหันกลับไปมองหลินฟานแวบหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยคำพูดนับพันหมื่นคำ

หลินฟาน ไม่ต้องคิดถึงเขามากนักล่ะ หวังว่าจะยังมีชีวิตรอดกลับมาเจอกันได้นะ

หลินฟานยืนอยู่บนพื้น โบกมือให้เขาอย่างเอาเป็นเอาตาย รูปปากขยับเหมือนกำลังตะโกนอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกเสียงใบพัดกลบจนมิด

เฮลิคอปเตอร์ลอยตัวขึ้น ผืนดินค่อย ๆ ห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ

ซ่งสืออานก้มมองลงไปจากประตูห้องโดยสาร หัวใจลอยขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยทันที

ป่าฝนเบื้องล่างกลายเป็นผืนทะเลสีเขียว เรือนยอดไม้ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

เจ้าหน้าที่ดูแลความปลอดภัยการกระโดดร่มที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มพลางตบไหล่เขาเป็นภาษาอังกฤษ "ไม่ต้องกังวลครับ สนุกมากเลยนะ"

เคราะห์ดีที่ก่อนหน้านี้เคยฝึกกระโดดร่มล่วงหน้าในประเทศมาแล้ว ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงเป็นลมหมดสติไปแล้ว

ซ่งสืออานสูดหายใจเข้าลึก ๆ เปิดกล้องที่ติดอยู่ตรงหน้าอก เข้าสู่สถานะการถ่ายทำอย่างเป็นทางการ

เขามองดูกลุ่มเมฆบนท้องฟ้าความสูงสองพันเมตรนอกประตูห้องโดยสารแวบหนึ่ง ในหัวมีความคิดสุดท้ายผุดขึ้นมา แปดหมื่น แปดหมื่น แปดหมื่น!!!

จากนั้นก็หลับตาลง กัดฟันกระโดดลงไปทันที

แม่จ๋า! ช่วยด้วย! สองพันเมตร!

เสียงลมกรอกอื้ออึงเต็มสองหู สภาพไร้น้ำหนักพุ่งทะลวงจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อม เขารู้สึกเหมือนวิญญาณยังค้างอยู่บนเครื่องบิน แต่ร่างตกลงมาแล้ว

เขากัดฟันกระตุกสายร่มชูชีพที่ระดับความสูงที่เหมาะสม ร่างกายพลันชะงักกึก ในที่สุดความเร็วในการร่วงหล่นก็ชะลอลง

ยังไม่ทันได้ถอนหายใจโล่งอก เขาก็พบว่าตัวเองกำลังลอยละลิ่วตรงไปยังยอดไม้ขนาดยักษ์ต้นหนึ่ง

แล้วเขาก็ห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นไม้

เชือกร่มชูชีพพันอยู่กับกิ่งไม้ ร่างเขาทั้งร่างลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ราวกับปลาเค็มที่ถูกตากไว้บนราวตากผ้า

ซ่งสืออานก้มหน้ามองลงไป ยังอยู่ห่างจากพื้นอีกสามสี่เมตร เขาจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ชูนิ้วโป้งให้กล้อง จากนั้นก็เริ่มปลดล็อกตัวล็อกนิรภัยบนตัวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

กว่าจะดิ้นหลุดออกจากเชือกมาได้ เขาก็ใช้ทั้งมือทั้งเท้ากอดลำต้นแล้วค่อย ๆ ไถลตัวลงมา

เปลือกไม้หยาบกร้านเป็นบ้า ขูดจนฝ่ามือของเขาแสบร้อนไปหมด

สองเมตรสุดท้ายเขาปล่อยมือกระโดดลงมาทันที ตอนแตะพื้นเหยียบโดนกองใบไม้ผุ เท้าพลันอ่อนยวบ ตัวหงายไปข้างหลัง นั่งก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น

ซ่งสืออานนั่งแผ่หอบหายใจอยู่บนพื้นพักใหญ่ ถึงได้ยันเข่าลุกขึ้นมา

เขาก้มมองสภาพทุลักทุเลของตัวเอง ปัดเศษเปลือกไม้และคราบดินบนมือออก

หันไปมองกล้องแล้วเอ่ยประโยคแรกหลังเริ่มอัดรายการอย่างเป็นทางการ "สวัสดีครับทุกคน ผมซ่งสืออาน ตอนนี้ผมอยู่ในป่าดงดิบคอสตาริกา เมื่อกี้คือข้อผิดพลาด รบกวนฝ่ายตัดต่อช่วยตัดทิ้งให้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ!"

พูดจบเขาก็ตรวจเช็กอุปกรณ์บนตัว ยืนยันว่ากล้องและไมค์หูฟังทำงานตามปกติ เป้สะพายหลังก็ไม่ได้หลุดลุ่ย

เขาเงยหน้ามองยอดไม้หนาทึบเหนือศีรษะ แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่าง ทอดเป็นจุดประกายแสงด่างดวงลงบนพื้น

เขาสูดอากาศชื้นแฉะเข้าไปเต็มปอด ก้าวเท้าแรกมุ่งหน้าไปยังทิศทางชายฝั่งทะเลที่เข็มทิศชี้บอกทาง