ตอนที่ 69 นายหลับต่อเถอะ

ชาวเน็ตต่างกดเข้ามารอดูไลฟ์สดอย่างตรงเวลา โดยมีมุมกล้องทั้งหมดแปดจุด ตรงกับนักผจญภัยแปดคน เริ่มถ่ายทอดสดพร้อมกันตั้งแต่วินาทีที่กระโดดร่มลงมาจากเฮลิคอปเตอร์

เดิมทีทุกคนต่างคนต่างดู ข้อความในแชตสดไม่กวนกัน จนกระทั่งมีคนสังเกตเห็นว่าบรรยากาศในห้องไลฟ์ห้องหนึ่งแตกต่างจากอีกเจ็ดห้องโดยสิ้นเชิง

คนในจอนั้นเพิ่งแตะพื้นก็ไปห้อยอยู่บนต้นไม้เสียแล้ว ในขณะที่คนอื่นลงจอดอย่างมั่นคง เขากลับถูกร่มชูชีพหิ้วลอยโตงเตงอยู่บนยอดไม้อยู่หลายที

จากนั้นก็กอดลำต้นไถลรูดลงมา รูดไปได้ครึ่งทางมือดันลื่น ก้นกระแทกลงบนกองใบไม้ผุเต็มเปา แล้วยังหันมาชูนิ้วโป้งใส่กล้องพลางพูดอะไรบางอย่าง

คอมเมนต์ลอยผ่านไปข้อความหนึ่ง "เดี๋ยวนะ คนนี้พูดภาษาจีนเหรอ"

"เหมือนจะจริงแฮะ ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม รายการนี้เชิญคนจากแผ่นดินใหญ่มาด้วยเหรอเนี่ย"

"มุมซ้ายบนมีชื่อระบุอยู่ ซ่งสืออาน กำกับไว้สองภาษาทั้งจีนทั้งอังกฤษเลย ทีมงานให้เกียรติอยู่นะ"

รายการวาไรตี้ผจญภัยแบบถ่ายทอดสดนี้เริ่มออกอากาศมาได้สามปีแล้ว มีผู้ชมทั้งในและต่างประเทศเป็นจำนวนมาก ชูจุดเด่นเรื่องความสมจริงและความตื่นเต้นเร้าใจ

ครั้งนี้เลือกสถานที่ในป่าดงดิบคอสตาริกา ระดับความยากสูงกว่าทุกเทปที่ผ่านมา คนที่เชิญมาส่วนใหญ่จึงเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกีฬาเอ็กซ์ตรีมที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

นาน ๆ ทีก็มีดาราที่ยอมมาร่วมรายการฟรี ๆ เพื่อเกาะกระแสบ้าง แต่ดาราจากแผ่นดินใหญ่ที่เคยมาออกรายการนี้ดูเหมือนจะมีแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น

ครั้งล่าสุดที่มีคนจากแผ่นดินใหญ่มาก็เมื่อปีที่แล้ว อยู่ได้ไม่ถึงชั่วโมงก็กดเรียกทีมกู้ภัยแล้วหนีกลับไปกลางคัน จนโดนคอมเมนต์ถากถางไปตลอดทั้งซีซั่น

พอแฟนคลับของซ่งสืออานได้ยินข่าวก็ตามกันเข้ามา บรรยากาศในห้องไลฟ์ก็เปลี่ยนไปทันตาเห็น

"เพิ่งมา! ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น! ทำไมอานอานถึงได้มาออกวาไรตี้นี้ล่ะ ดูอันตรายมากเลยนะ!"

"ฉันดูตั้งแต่ตอนกระโดดร่มเลย หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่เนี่ย ช่วงแรกฉันอัดคลิปไว้แล้วนะ จบรายการจะเอามาแชร์ให้ดู เขาโคตรใจเด็ดเลย!"

"มุมกล้องนี้ใจร้ายชะมัด ถ่ายเสยจากล่างขึ้นบน เป็นคนอื่นคงดับอนาถไปแล้ว แต่เขาดันรอดมาได้หน้าตาเฉย"

"พวกเธอช่วยสนใจประเด็นหลักกันหน่อยได้ไหม เขาอยู่คนเดียวในป่าดงดิบเลยนะ ในมือมีแค่มีดสั้นเล่มเดียวเอง!"

ซ่งสืออานในจอย่อมไม่รู้เลยว่าคอมเมนต์กำลังคุยอะไรกัน เขาถือมีดสั้นฟันถางวัชพืชที่ขวางทางอยู่ ขากางเกงลายทหารสีเขียวเปรอะไปด้วยโคลน รองเท้าคอมแบทเหยียบลงบนใบไม้ผุดังกรอบแกรบ

ในป่าดงดิบทั้งอบอ้าวทั้งชื้น เดินไปได้ไม่ทันไรแผ่นหลังก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ผู้ชมเห็นเพียงขาและแขนของเขาที่เข้ากล้อง นาน ๆ ทีตอนก้มตัวฟันเถาวัลย์ถึงจะเผยให้เห็นคางอยู่แวบหนึ่ง มือที่กำมีดสั้นมีรอยขีดข่วนเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นหลายรอย ปลายแขนเสื้อถูกพุ่มไม้เกี่ยวจนรุ่ย

ตอนนี้ซ่งสืออานอยากจะตบหน้าตัวเองให้ย้อนเวลากลับไปเมื่อครึ่งเดือนก่อนจริง ๆ จะไม่พูดว่าการผจญภัยมันสนุกอีกแล้ว ใครมาก็โง่เต็มทน

ด้านหน้าเป็นทางลาดชัน ดินที่เปียกลื่นมีตะไคร่น้ำบาง ๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง

เขาลองยื่นเท้าหยั่งเชิงลงไปก็เกือบจะลื่นล้ม จึงรีบชักเท้ากลับแล้วมองหาอะไรแถวนั้นที่พอจะช่วยพยุงตัวได้

เถาวัลย์เส้นหนาไม่กี่เส้นห้อยลงมาจากต้นไม้ข้าง ๆ เขาจึงยื่นมือไปหมายจะลองดึงดูสักเส้น

วินาทีถัดมา ช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดขึ้นมาทันที

"เชี่ย! บนนั้นใช่งูหรือเปล่าวะ!"

"งูปาล์มขนตา! แม่เจ้า! งูพิษ! อานอานระวัง!"

"ทีมงานรายการไม่เตือนหน่อยเหรอเนี่ย!"

แต่ก็มีคอมเมนต์ซ้ำเติมลอยผ่านมาเช่นกัน

"โดนกัดไปคำหนึ่งจะขิตในกี่นาทีวะ"

"ถ้าไม่มีเซรุ่มก็น่าจะชั่วโมงหนึ่งมั้ง ไม่รู้อะไรเลยก็กล้ามา อย่าให้เหมือนรอบก่อน ๆ ที่ต้องโดนหามออกไปแล้วกันนะ ฮ่า ๆ ๆ"

ซ่งสืออานยังคงมองหาว่าเถาวัลย์เส้นไหนเหนียวกว่า นิ้วมือของเขาสัมผัสโดนของลื่น ๆ อย่างหนึ่ง

เถาวัลย์เส้นนี้หน้าตาดูดีไม่เบา สีสันสะท้อนประกายเย็นยะเยือก สัมผัสก็เย็นเฉียบ

เขากำลังจะออกแรงดึง แต่พอหันหน้าไปก็ประสานสายตากับหัวงูทรงสามเหลี่ยมเข้าพอดี ระยะประชิดจนมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในม่านตาทรงรีแนวตั้งของมันได้อย่างชัดเจน

ผู้ชมต่างพร้อมใจกันกลั้นหายใจ

จากนั้นพวกเขาก็เห็นซ่งสืออานปล่อยมือ

เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว โบกมือให้งูตัวนั้นทีหนึ่ง "เมื่อกี้ไม่เห็นน่ะเลยจับผิด นายหลับต่อเถอะ ผมไปก่อนนะ"

พูดจบก็เปลี่ยนไปจับเถาวัลย์อีกเส้น ดึงดูสองทีเพื่อความแน่ใจว่าเหนียวพอ แล้วใช้ทั้งมือทั้งเท้าค่อย ๆ ไถลตัวลงไปด้านล่าง

งูปาล์มขนตาตัวนั้นได้แต่ชูส่วนหัวและลำตัวท่อนหน้าค้างไว้ในท่าเตรียมพร้อมป้องกันตัว มองส่งมนุษย์ประหลาดคนนี้ค่อย ๆ ไถลลงเนินเขาไปต่อหน้าต่อตา

หัวงูหันมองตามเขาอยู่ครู่ใหญ่ ดูเหมือนมันเองก็มึนงงไปหมดแล้วเหมือนกัน

คอมเมนต์หน้าจอนิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนจะเลื่อนรัวกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

"เดี๋ยวนะ ศักดิ์ศรีของการเป็นงูไปไหนหมด! เขาแทบจะบีบคอแกอยู่แล้วยังไม่กัดเขาอีกเหรอ!"

"ฉันแคปหน้างูตัวนี้ไว้แล้ว หน้ามันเขียนไว้ชัดเลยว่า 'มนุษย์คนนี้ทำไมไม่เล่นตามบทวะ'"

"น้องงูเด็กดี ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะไม่กลัวงูอีกแล้ว แกต้องยอมให้อานอานไปถึงเส้นชัยอย่างปลอดภัยนะ"

"คนที่แซะคนจีนแผ่นดินใหญ่เมื่อกี้หายไปไหนแล้ว? ออกมาพูดหน่อยสิ? เวลาพวกเธอโดนงูจ่อหน้าขนาดนี้จะนิ่งได้เท่านี้ไหม?"

"เมื่อกี้เขาคุยกับงูใช่ไหม เขาบอกว่า 'นายหลับต่อเถอะ' มันใช่เหรอเนี่ย..."

ซ่งสืออานไถลลงมาถึงตีนเนิน เขาปัดเศษดินบนมือ แล้วหยิบเข็มทิศออกมาเช็กทิศทาง

เข็มชี้ไม่กระดิกเลยแม้แต่น้อย เขาใช้นิ้วเคาะหน้าปัด แล้วเขย่าดูอีกที เข็มก็ยังคงนิ่งสนิท

ไม่รู้ว่าพังตอนร่วงลงมาเมื่อกี้ หรือว่าใต้ป่าแถบนี้มีสนามแม่เหล็กรบกวนกันแน่ สรุปคือตอนนี้ไอ้ของชิ้นนี้กลายเป็นแค่ของประดับไปแล้ว

เขาเก็บเข็มทิศกลับเข้ากระเป๋า แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

มีแต่ต้นไม้ขึ้นเบียดเสียดหนาทึบ บนหัวมีฝูงลิงกระโจนไปมาระหว่างเรือนยอดไม้ เสียงร้องก้องสะท้อนจากฝั่งนี้ไปฝั่งโน้น

เขานึกขึ้นได้ว่าผู้กำกับเคยบอกไว้ ป่าฝนแถบนี้เป็นถิ่นที่เสือจากัวร์มักเพ่นพ่านบ่อย ๆ

ต้องหาที่สูงดูภูมิประเทศเสียหน่อย

เขาเลี่ยงทิศทางที่ฝูงลิงรวมตัวกัน แล้วเลือกต้นไม้ที่ดูสูงที่สุดต้นหนึ่ง

ลำต้นของต้นไม้ต้นนี้ตั้งตรงดิ่ง กิ่งก้านที่ต่ำที่สุดยังอยู่สูงจากพื้นถึงสามสี่เมตร

เขาเหน็บมีดสั้นกลับเข้าเอว สองมือโอบลำต้น เท้าออกแรงถีบส่งแล้วพุ่งตัวขึ้นไปทันที

การฝึกฝนสิบวันที่ยิมปีนผาแสดงผลออกมาได้อย่างเต็มที่ในวินาทีนี้ ทั้งการหาจุดจับ ออกแรง ดึงตัวขึ้น ลื่นไหลต่อเนื่องในคราวเดียว

คอมเมนต์ในไลฟ์สตรีมเริ่มงุนงงกันอีกรอบ

"นี่กำลังทำอะไรน่ะ ทำไมจู่ ๆ ก็ปีนต้นไม้ หิวเหรอ บนต้นไม้ก็ไม่มีผลไม้นี่นา"

"ห้องไลฟ์อื่นกำลังเร่งเดินทางกันแทบตาย มีแค่คนนี้ที่มานั่งปีนต้นไม้"

มุมกล้องของอีกเจ็ดคนต่างมุ่งหน้าลุยไปข้างหน้า มีเพียงห้องไลฟ์ของซ่งสืออานที่ทำให้คนดูจับต้นชนปลายไม่ถูก

คนดูเดาไม่ออกว่าก้าวต่อไปเขาจะทำอะไร แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งอยากดู

หลายคนที่เดิมทีกำลังดูผู้เข้าร่วมคนอื่นอยู่ต่างพากันกดสลับเข้ามา ยอดผู้ชมพุ่งทะยานขึ้นรัว ๆ

ผู้กำกับโคลอี้ที่มองข้อมูลเรียลไทม์อยู่หลังจอมอนิเตอร์เก็บมุมปากไม่อยู่แล้ว

ตอนแรกที่ติดต่อไปหาซ่งสืออานก็เพราะถูกใจสมรรถภาพทางกายกับใบหน้านั่น และกะจะเล่นประเด็น 'เทวดาแห่งเอเชีย' คิดไม่ถึงเลยว่ากระแสในไลฟ์จะพุ่งเกินความคาดหมายไปไกลขนาดนี้

ชายหนุ่มคนนี้แค่อยู่เฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไร ลำพังแค่ฉากที่เขาคุยกับงูก็ถูกชาวเน็ตต่างชาติตัดเป็นกิฟต์แชร์กันสนั่นโลกออนไลน์แล้ว

เขากดวิทยุสื่อสารสั่งให้ทีมกู้ภัยเตรียมพร้อมตลอดเวลา แม้จะถูกใจซ่งสืออานมากแค่ไหน แต่ระดับความยากของรายการนี้ก็เห็นกันอยู่ จนถึงตอนนี้แทบไม่มีใครทนไปจนถึงเส้นชัยได้เลย