ตอนที่ 70 มาเป็นแขกกันเถอะ

กว่าจะปีนขึ้นมาถึงจุดสูงสุดได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ซ่งสืออานทอดสายตามองไปไกล จากนั้นจึงชี้ไปข้างหน้าแล้วพูดกับกล้องว่า "ตรงนั้นมีเรือนยอดไม้เตี้ยกว่าแถบรอบ ๆ อยู่ช่วงหนึ่ง ด้านล่างน่าจะมีแหล่งน้ำ คืนนี้ไปค้างตรงนั้นก่อน พรุ่งนี้ค่อยเดินเลียบแม่น้ำไป น่าจะถึงชายฝั่งได้เร็วกว่าครับ"

คอมเมนต์บนหน้าจอมองตามทิศทางที่นิ้วเขาชี้ไป แต่ทั้งจอกลับเขียวชอุ่มไปหมด มองไม่ออกเลยสักนิด

"เขาว่าอะไรนะ เรือนยอดไม้เตี้ยกว่าช่วงหนึ่งเหรอ ทำไมฉันเห็นแต่เขียวพรึ่บไปหมดเลยล่ะ"

"เขาดูออกได้ยังไงน่ะ ฉันยังแยกความแตกต่างระหว่างต้นไม้กับต้นไม้ไม่ออกเลยด้วยซ้ำ"

"ขอให้ความรู้ทุกคนหน่อยนะ อานอานเป็นนักศึกษาหัวกะทิของมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศ เรื่องแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ขอกดติดตามนักสำรวจจากแผ่นดินใหญ่สักหน่อย ตอนนี้ดูแล้วน่าสนใจจริง ๆ"

ซ่งสืออานกอดลำต้นไม้แล้วรูดตัวลงมา พอก้าวแตะพื้นก็วิ่งเหยาะ ๆ มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เล็งไว้เมื่อครู่ทันที

ภูมิประเทศในป่าฝนขรุขระสูงต่ำไม่เท่ากัน เดี๋ยวเขาก็เดินอ้อมท่อนไม้ผุที่ล้มขวาง เดี๋ยวก็แหวกพืชตระกูลเฟิร์นที่สูงกว่าตัวเขา ทว่าฝีเท้ากลับไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย

หลังจากวิ่งไปได้ราว ๆ หนึ่งชั่วโมงกว่า เมื่อฝ่าพุ่มไม้เตี้ยดงสุดท้ายออกไป เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง แม่น้ำกว้างกว่าสิบเมตรสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า แสงแดดสะท้อนผิวน้ำแตกกระจายเป็นเกล็ดสีทองระยิบระยับ

คอมเมนต์ในไลฟ์พลันเดือดพล่านขึ้นมาทันที

"มีแม่น้ำจริงด้วย! เมื่อกี้เขาชี้ส่งเดชบนต้นไม้แต่ดันหาเจอจริง ๆ!"

"ฉันมองยังไงก็เห็นแต่สีเขียว เขาดูออกได้ยังไงเนี่ย ความต่างชั้นนี้มันจะเกินไปแล้วนะ"

เหล่าแฟนคลับตื่นเต้นกันยกใหญ่ รีบแชร์ลิงก์ห้องไลฟ์สดลงไปในกลุ่มต่าง ๆ ตั้งนานแล้ว

ผู้ใช้ออนไลน์ขาจรทยอยกดเข้ามาดูกันเรื่อย ๆ แม้แต่คนที่เดิมทีไม่สนใจเรื่องการผจญภัยก็ยังถูกบรรยากาศคึกคักของคอมเมนต์ดึงดูด พอเข้ามาแล้วก็ออกไปไหนไม่ได้อีก

"เอ๊ะ ฉันไม่ได้กะจะเข้ามาเช็กสถานะพัสดุหรอกเหรอ ทำไมกดเข้ามาแล้วนั่งดูอยู่ตั้งนานจนไม่ได้ออกไปเนี่ย"

"พี่ชาย นายเตือนฉันพอดีเลย ฉันยังมีพัสดุที่ยังไม่ได้ไปเอาอันหนึ่ง เดี๋ยวค่อยแวะมาใหม่นะ"

ซ่งสืออานหาจุดที่กระแสน้ำไหลเชี่ยวริมแม่น้ำ แล้วจุ่มบาดแผลบนมือที่ถูกกิ่งไม้ข่วนลงไปล้างในน้ำใสเย็นฉ่ำ

เดินมาเกือบทั้งวันจนคอแห้งผากแทบจะเป็นไฟ เขาจึงนั่งยอง ๆ ริมน้ำเพื่อสังเกตคุณภาพน้ำ ในน้ำพอมองเห็นปลาตัวเล็ก ๆ กับกุ้งน้ำจืดว่ายไปมา แสดงว่าคุณภาพน้ำไม่เลว

เขาเปิดกระเป๋าเป้แล้วรื้อดู หินจุดไฟ กระติกน้ำ มีดพก อุปกรณ์เอาชีวิตรอดขั้นพื้นฐานมีครบหมด

ถ้าขืนให้เขาปั่นไม้จุดไฟด้วยมือเปล่า วันนี้คงได้จบเห่ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่จริง ๆ

คนดูกำลังรอดูเขาดื่มน้ำ แต่ผลปรากฏว่าเขาดันหยิบมีดพกออกมาแล้วเริ่มขุดหลุมตรงเนินดินริมฝั่งแม่น้ำ

กล้องจับภาพไปที่มือของเขา มีดพกขุดลงไปในดินทีละนิด จนได้หลุมกลมตื้น ๆ หลุมหนึ่ง ห่างจากแม่น้ำราวสามสิบเซนติเมตร โดยก้นหลุมอยู่ต่ำกว่าระดับผิวน้ำ

คนดูพากันงงเป็นไก่ตาแตก

"นี่กำลังทำอะไรน่ะ ไม่ใช่ว่าหิวน้ำเหรอ ในแม่น้ำก็มีน้ำอยู่ไม่ใช่รึไง"

มือของซ่งสืออานยังคงขยับไม่หยุด พลางเอ่ยปากอธิบายสองสามประโยค

การไม่ได้ดื่มน้ำมาครึ่งวันทำให้คอแหบคอแห้ง น้ำเสียงจึงเจือความแหบพร่าเล็กน้อย "ไม่ได้กินน้ำมาครึ่งวันแล้ว อยู่ในป่าจำเป็นต้องรักษาน้ำในร่างกายให้พอ แต่น้ำในแม่น้ำมีแบคทีเรียกับพยาธิเยอะมาก ถ้าไม่กรองแล้วดื่มตรง ๆ จะท้องเสียเอาง่าย ๆ คนที่ระบบทางเดินอาหารไม่ค่อยดี ดื่มเสร็จอาจจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่เลยก็ได้ครับ"

"หลุมนี้อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำ น้ำในแม่น้ำจะค่อย ๆ ซึมเข้ามา ชั้นดินจะช่วยกรองตะกอนโคลนกับไข่พยาธิส่วนใหญ่ออกไป น้ำที่ซึมออกมาเลยจะใสขึ้นเยอะครับ"

บรรยากาศในคอมเมนต์เปลี่ยนเป็นห้องเลกเชอร์ไปในพริบตา

"ว้าว... ถึงชาตินี้อาจจะไม่ได้ใช้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงฟังเพลินจนจำได้ซะงั้น"

"อาจารย์ซ่งเปิดคอร์สสอนไหมคะ ช่วยเฉลยข้อสอบเกาเข่าด้วยได้ไหม หนูต้องการมากจริง ๆ"

"เด็ก ม.6 ก็ไปนั่งทำโจทย์ข้อสอบให้ดี ๆ สิโว้ย!! มาดูไลฟ์อะไรเนี่ย!"

"นี่มันเรียกว่าเห็นอะไรก็เรียนรู้ไว้นี่นา เกิดวิชาภูมิศาสตร์ตอนสอบเกาเข่าออกเรื่องการเอาชีวิตรอดในป่าขึ้นมาจะทำไงล่ะ"

ซ่งสืออานไม่รับรู้เรื่องในคอมเมนต์เลยสักนิด เขาออกแรงก้มหน้าก้มตาขุดหลุมซึมน้ำจนเสร็จ จากนั้นก็ไปหาใบไม้ ตะไคร่น้ำ และทรายละเอียดมาปูเรียงเป็นชั้น ๆ ทำเป็นเครื่องกรองน้ำแบบง่าย

พอน้ำกรองออกมาจนเต็มก็กรอกใส่กระติก แล้วใช้หินจุดไฟจุดใบไม้แห้งเพื่อก่อกองไฟเล็ก ๆ ต้มน้ำจนเดือด วุ่นวายอยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็ได้ดื่มน้ำอึกแรกของวันนี้

เขาถือกระติกน้ำพิงลำต้นไม้แล้วกระดกไปสองอึก รู้สึกเหมือนตัวเองค่อย ๆ ฟื้นคืนชีพจากสภาพเหี่ยวเฉาขึ้นมาอย่างช้า ๆ

พอดื่มน้ำเสร็จเขาก็เหลือบมองลงไปในแม่น้ำ ในน้ำที่ใสแจ๋วมีกุ้งน้ำจืดหลายตัวกำลังว่ายลัดเลาะไปตามซอกหินอย่างสบายอารมณ์ แต่ละตัวอวบอ้วนมันเยิ้ม โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองตกเป็นเป้าหมายเข้าให้แล้ว

ซ่งสืออานนั่งยอง ๆ อยู่ริมแม่น้ำ จ้องกุ้งพวกนั้นอยู่นานสองนาน ก่อนจะพนมมือขึ้นแล้วพึมพำในปาก "ขอโทษด้วยนะ ฉันยังต้องทนอยู่อีกตั้งหลายวัน คงต้องรบกวนพวกนายไปเป็นแขกในกระเพาะฉันหน่อยแล้วล่ะ"

คอมเมนต์บนหน้าจอพากันขำพรวดออกมาทันที

"กุ้ง: อยากกินก็กินไปเหอะ พูดจาซะดูดีเชียวว่าเชิญไปเป็นแขก"

"ไอ้มนุษย์ใจร้าย! ฉันบอกตอนไหนว่าจะอยากไปเป็นแขกแก!"

"คนแผ่นดินใหญ่พูดจากวน ๆ ตลกแบบนี้กันหมดเลยเหรอเนี่ย ฉันจะไปเรียนภาษาจีนละ"

"กับงูเขาบอกว่า 'นอนต่อไปเถอะ' กับกุ้งเขาบอกว่า 'เชิญมาเป็นแขก' ทัศนคติของหมอนี่ที่มีต่อห่วงโซ่อาหารไม่เหมือนใครจริง ๆ"

ซ่งสืออานพับขากางเกงขึ้นไปเหนือเข่า ถอดรองเท้าคอมแบทออก แล้วเหยียบเท้าเปล่าลงไปในน้ำเย็นฉ่ำ

เขาไม่ได้คิดจะมานั่งจับทีละตัวอยู่แล้ว ไม่งั้นคงต้องรอกันจนชาติหน้ากว่าจะได้กิน

เขาหาจุดที่มีซอกหินเรียงกันแน่นตรงบริเวณน้ำตื้น ใช้มีดพกงัดหินก้อนหนึ่งให้หลวม จากนั้นก็รีบใช้ดินทรายก่อเป็นเขื่อนกั้นน้ำขนาดเล็กตรงต้นน้ำ ส่วนท้ายน้ำก็ใช้กิ่งไม้กับเถาวัลย์มาถักเป็นตาข่ายดักแบบง่าย ๆ

เมื่อทางน้ำถูกตัด ระดับน้ำก็ลดลงอย่างรวดเร็ว กุ้งน้ำจืดที่เคยหลบอยู่ตามซอกหินจึงพากันเผยตัวออกมา และถูกกระแสน้ำพัดไหลไปทางตาข่ายดัก

ซ่งสืออานตาไวและมือเร็ว คว้าซ้ายตัวขวาตัว จับตัวไหนไม่มีพลาด

คนดูในคอมเมนต์อึ้งจนตาค้าง

"หมอนี่มาผจญภัยหรือมาทำฟาร์มสัตว์น้ำกันแน่เนี่ย?"

"ไลฟ์ห้องอื่นกำลังแทะผลไม้เปรี้ยวฝาดกันอยู่เลย ส่วนคนนี้เตรียมมื้ออาหารซีฟู้ดสุดหรูให้ตัวเองแล้ว"

"วิธีสร้างเขื่อนดักจับเมื่อกี้จดไว้แล้ว คราวหน้าไปลำธารจะลองทำดูบ้าง"

ไม่นานบนใบไม้ใบใหญ่ก็เต็มไปด้วยกุ้งน้ำจืดที่กระโดดดิ้นดุ๊กดิ๊ก

ซ่งสืออานหาแผ่นหินเรียบ ๆ ริมแม่น้ำมาสองสามแผ่น ล้างทำความสะอาดแล้วนำมาตั้งเป็นเตาหินแบบง่าย ๆ

เขาเอากุ้งสองสามตัววางลงบนแผ่นหินก่อนเพื่อให้ความร้อนเคี่ยวน้ำมันกุ้งออกมา น้ำมันกุ้งสีส้มแดงเดือดปุด ๆ ส่งเสียงฉ่าบนแผ่นหิน กลิ่นหอมลอยตามลมแม่น้ำไปไกลลิบ

เขาเดินไปสำรวจแถวป่าชายเลนใกล้ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ขากลับก็ถือใบต้นไป๋หล่านหลี่มาสองสามใบ แล้วหันมาให้ความรู้กับกล้อง "ผิวของใบไม้ชนิดนี้จะคายผลึกเกลือสีขาวออกมา พอนำไปย่างจนแห้งก็ใช้แทนเกลือได้ ในป่าดงดิบไม่ได้ขาดเครื่องปรุงหรอก แค่มันขึ้นอยู่บนต้นไม้แล้วเราไม่รู้จักมันต่างหาก"

คนดูในคอมเมนต์ยอมใจให้จริง ๆ

"ต้นไป๋หล่านหลี่เหรอ? ทำไมเขารู้จักไปหมดทุกอย่างเลยวะ"

"ฉันว่าแล้วเชียวว่าที่เขาปีนต้นไม้เมื่อกี้คือดูภูมิประเทศ ในหัวหมอนี่มีแผนที่ฉบับมีชีวิตอยู่ชัด ๆ"

"เทียบกับคนอื่นที่หิวจนต้องกินหนอนดิบ ๆ แล้ว คนนี้ใช้ชีวิตสุขสบายเกินไปไหมเนี่ย"

เคี่ยวน้ำมันกุ้งเสร็จแล้ว เกลือก็มีแล้ว ซ่งสืออานจึงวางกุ้งที่เหลือเรียงลงบนแผ่นหินทีละตัว เปลือกกุ้งเปลี่ยนเป็นสีแดงและงอตัวอย่างรวดเร็วภายใต้ความร้อนสูง น้ำมันกุ้งกับผลึกเกลือหลอมละลายเข้าด้วยกัน เสียงฉ่าดังเคล้าไปกับเสียงสายน้ำริมแม่น้ำ บรรยากาศผ่อนคลายสบายอารมณ์จนไม่เหมือนกำลังมาผจญภัยสักนิด

เขาใช้มีดพกเหลากิ่งไม้เล็ก ๆ สองกิ่ง ลอกเปลือกไม้ออกมาทำเป็นตะเกียบ แล้วคีบกุ้งที่ย่างจนเป็นสีแดงสดมันวาวขึ้นมาหนึ่งตัว

ช่วงก่อนหน้านี้ตอนลดไขมันเขาดูไลฟ์กินโชว์ทุกคืน เลยเลียนแบบนักกินโชว์โดยการชูกุ้งขึ้นมาส่ายไปมาหน้ากล้อง "ให้แฟนคลับกินก่อนครับ"

คอมเมนต์กลั้นขำไม่อยู่กันอีกต่อไป

"จะให้ฉันกินยังไงเล่า! ให้กัดหน้าจอโทรศัพท์กินรึไง!"

"ฉันสั่งเดลิเวอรีอยู่บ้านยังกินไม่อร่อยเท่าเขามาเอาชีวิตรอดในป่าเลย มันถูกต้องเหรอเนี่ย!!"