ตอนที่ 71 พลังลึกลับแห่งโลกตะวันออก

"เดี๋ยวนะ นี่ฉันไม่ได้กดเข้ามาดูการผจญภัยในป่าหรอกเหรอ ทำไมกลายเป็นรายการอาหารไปแล้วล่ะ?"

"ฉันเพิ่งเลิกงานก็รีบกดเข้ามาดู พอเห็นกุ้งย่างบนแผ่นหินก็นึกว่ากดผิดห้องจริงๆ จนต้องกดย้อนออกไปเช็กชื่อช่องใหม่อีกรอบเลยเนี่ย"

ซ่งสืออานกินอิ่มหนำสำราญแล้วก็เอากุ้งที่เหลือห่อด้วยใบไม้ใบใหญ่ จากนั้นก็ขุดแอ่งน้ำเล็กๆ ตรงหาดน้ำตื้นริมแม่น้ำ เอาปลาสองสามตัวที่จับได้ขังไว้ข้างใน แล้วหาเศษกิ่งไม้มาคลุมไว้ด้านบนเพื่อพรางตา

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า เมฆลอยต่ำมาก ไอน้ำในอากาศก็เริ่มหนาแน่นขึ้น คืนนี้มีโอกาสสูงมากที่ฝนจะตก

เขาจึงเร่งมือออกไปรวบรวมใบปาล์มใบใหญ่กับกิ่งไม้แห้งรอบๆ ก้มหน้าก้มตาออกแรงง่วนอยู่นาน ในที่สุดก็สร้างเพิงพักชั่วคราวขึ้นมาได้หลังหนึ่ง

โครงสร้างใช้กิ่งไม้หนาไขว้ค้ำยันกันไว้ ด้านนอกปูใบปาล์มซ้อนกันหลายชั้นเพื่อกันน้ำ ส่วนโดยรอบก็ใช้เถาวัลย์มัดไว้อย่างแน่นหนา

เหลือไว้เพียงช่องว่างพอให้เอียงตัวมุดเข้าออกได้เท่านั้น ด้านในยังปูใบเฟิร์นแห้งไว้ชั้นหนึ่งเพื่อใช้เป็นฟูกนอน

เมื่อท้องฟ้ามืดสนิท เขาก็โบกมือให้กล้อง "วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ"

ตามข้อกำหนดของทางรายการ นอกเสียจากธุระส่วนตัวที่ต้องเอาอะไรมาบังกล้องแล้ว เวลาอื่นห้ามปิดกล้องโดยเด็ดขาด แม้กระทั่งตอนนอนกล้องก็ยังคงเปิดบันทึกภาพอยู่ตลอดเวลา

เวลาในประเทศกับที่นี่ต่างกันกว่าสิบชั่วโมง

ตอนที่ซ่งสืออานหลับ ในประเทศยังเป็นเวลากลางวันแสกๆ หลายคนแอบอู้งานเปิดสตรีมสดทิ้งไว้ฟังเป็นเสียงประกอบฉาก

ซ่งสืออานเหนื่อยล้ามาทั้งวัน พอล้มตัวลงนอนก็หลับเป็นตาย ลมหายใจค่อยๆ สม่ำเสมอขึ้น

กลางดึกในป่าฝนมีฝนตกลงมาเปาะแปะ อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ในความสะลึมสะลือเขารู้สึกได้ว่าข้างกายมีสิ่งของนุ่มฟูขนปุกปุยอยู่ก้อนหนึ่ง มันแผ่ความอบอุ่นออกมาเหมือนได้แนบชิดกับกระเป๋าน้ำร้อนขนาดยักษ์

สัญชาตญาณของมนุษย์ยามหลับใหลมักจะขยับเข้าหาแหล่งความร้อนโดยอัตโนมัติ เขาจึงเบียดตัวเข้าไปซุกทางนั้นอย่างไม่รู้ตัว

ผู้กำกับที่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์เห็นจุดกลมเปล่งแสงสองจุดปรากฏขึ้นในกล้องโหมดกลางคืน ก็ตกใจจนกระเด้งตัวลอยจากเก้าอี้ คว้าวิทยุสื่อสารเตรียมสั่งคนไประงับเหตุกู้ภัยทันที

เสือจากัวร์ตัวนั้นเดินวนเวียนอยู่ในแถบนี้มาทั้งวันแล้ว และได้กลิ่นกุ้งเผากับคาวปลาลอยมาตั้งแต่ไกล

มันใช้กรงเล็บตะกุยใบไม้ที่ซ่งสืออานห่อไว้ออกอย่างง่ายดาย แล้วเขมือบกุ้งที่เหลือกับปลาในแอ่งน้ำจนเรียบวุธ

กินเกลี้ยงจนแทบไม่เหลือแม้แต่ก้างปลา

พออิ่มหนำสำราญแล้วสายฝนก็เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เสือจากัวร์กวาดตามองไปรอบทิศ ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับเพิงพักหลังเล็กที่สร้างจากใบปาล์ม

เพื่อป้องกันฝน ซ่งสืออานจึงทำเพิงพักให้มีขนาดใหญ่กว่าที่จำเป็นไปพอสมควร ด้านในยังมีใบเฟิร์นแห้งปูรองไว้ สบายกว่าพุ่มไม้เปียกแฉะด้านนอกเป็นไหนๆ

มันย่องเหยียบอุ้งเท้าเดินเข้าไปอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนจะยื่นหัวผ่านช่องว่างเข้าไปดมกลิ่นมนุษย์ที่อยู่ข้างใน

กลิ่นนี้ไม่เหมือนสัตว์ตัวไหนที่มันเคยเจอมาก่อน แต่ดูเหมือนจะไม่มีพิษมีภัย และไม่ได้มีกลิ่นอายที่คุกคามแต่อย่างใด

เสือจากัวร์จึงหมอบตัวลงนอนห่างจากซ่งสืออานไปเพียงหนึ่งช่วงแขน แล้วม้วนหางเข้ามาแนบข้างลำตัว ซึ่งพอดีกับที่ปิดกั้นช่องทางเข้าออกเพียงหนึ่งเดียวไว้มิดชิด

กล้องโหมดกลางคืนบันทึกภาพเหตุการณ์นี้เอาไว้ได้ทั้งหมด ผู้ชมส่วนใหญ่แวบไปดูผู้เข้าแข่งขันคนอื่นที่กำลังเร่งเดินทางข้ามคืน มีเพียงแฟนคลับของซ่งสืออานบางส่วนเท่านั้นที่ยังคงเปิดห้องสตรีมสดค้างไว้

จู่ๆ ในภาพก็ปรากฏจุดกลมสีเขียวเรืองแสงสองจุดขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พอมันถอยห่างจากหน้ากล้องไปเล็กน้อย ผู้ชมถึงได้มองเห็นชัดเต็มสองตาว่านั่นคือสัตว์ร้ายตัวจริงเสียงจริง

ข้อความคอมเมนต์ในจอพลันระเบิดขึ้นทันที

"เชี่ย เชี่ยเอ๊ย! เบอร์ทีมงานเบอร์อะไรเนี่ย! รีบไปช่วยคนเร็วเข้า!"

"นี่มันเสือจากัวร์ใช่ไหม! เสือจากัวร์โตเต็มวัยเลยนะ! แรงกัดของไอ้ตัวนี้บดกะโหลกคนแตกได้เลยนะเว้ย!"

"มือฉันสั่นไปหมดแล้ว อานอานรีบตื่นเร็วเข้า อย่าเพิ่งหลับ ข้างตัวนายมีเสือนะ!"

จากนั้นพวกเขาก็เห็นเสือจากัวร์ตัวนั้นหมอบตัวลงข้างกายซ่งสืออาน วางหัวเกยไว้บนอุ้งเท้าหน้า หางปัดไปมาบนใบเฟิร์นแห้งช้าๆ สองที ดูราวกับแมวบ้านตัวยักษ์ที่หาซอกมุมแสนสบายงีบหลับกลางวันไม่มีผิด

"นี่เป็นครั้งที่ n ของวันนี้แล้วนะที่ฉันช็อกตาค้างแบบนี้!!!"

"ฉันสงสัยว่าผู้เข้าแข่งขันจากแผ่นดินใหญ่คนนี้โกงหรือเปล่าเนี่ย ตอนแรกก็งูพิษ คราวนี้ก็เสือจากัวร์อีก เขาแอบพกของไล่สัตว์ร้ายอะไรติดตัวมาด้วยไหมเนี่ย?"

"ไล่อะไรกันล่ะ เสือมันนอนซบข้างตัวเขาแล้วเนี่ย ขี้อ้อนกว่าแมวที่บ้านฉันอีก"

"หรือว่าเขาจ้างมาเป็นหน้าม้าเนี่ย เจ้าเสือน้อยแกช่วยพูดอะไรหน่อยสิ~"

"เสือตัวนี้ตัวใหญ่ชะมัด เพิงที่เขาสร้างไว้ก็พอดีให้คนหนึ่งคนกับเสือหนึ่งตัวนอนราบได้เป๊ะ ทำไมรู้สึกเหมือนมันมาขอแชร์ที่นอนยังไงไม่รู้"

เจ้าเสือจากัวร์นอนขวางช่องเปิดไว้ ลมหนาวเลยพัดเข้ามาไม่ได้ ในเพิงพักจึงอุ่นขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างสงบสุขเช่นนี้จนเกือบสว่าง ซ่งสืออานที่กำลังหลับใหลก็ยื่นมือไปทางไออุ่นตามความเคยชิน แล้วแตะโดนร่างขนปุกปุยอันอบอุ่นร่างหนึ่งเข้า

สัมผัสนั้นต่างจากผ้าห่มที่เขาใช้ในวิลล่าลิบลับ ผ้าห่มผืนนี้ไหงถึงหายใจได้ แถมยังกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะอีก

สองตาของเขาเบิกโพลงขึ้นมาทันที

ม่านตาแนวตั้งสีอำพันคู่หนึ่งกำลังจ้องตรงมาที่ใบหน้าของเขา ในระยะที่ใกล้เสียจนนับเส้นหนวดของเสือได้

เจ้าเสือจากัวร์เองก็คงคาดไม่ถึงว่ามนุษย์คนนี้จะตื่นขึ้นมากะทันหัน ในม่านตาสีอำพันคู่นั้นจึงฉายแววงุนงงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ทว่ามันยังคงนอนหมอบนิ่งอยู่ในท่าเดิม

ซ่งสืออานรู้สึกเหมือนเลือดในกายแข็งตัวตั้งแต่ปลายเท้าจรดกระหม่อมในชั่วพริบตา

ซวยแล้ว ซวยแน่ ๆ ตอนบ่ายเพิ่งกินกุ้งไป ตอนนี้ถึงคราวที่ตัวเองต้องกลายเป็นมื้อดึกของคนอื่นบ้างแล้ว

แผ่นหลังของเขาแนบชิดติดกับผนังกิ่งไม้ ขาสองข้างอ่อนแรงไปหมด ร่างกายแข็งทื่อราวกับเนื้อแช่แข็งที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้เย็น ในหัวฉายภาพชีวิตอันแสนสั้นแต่เปี่ยมด้วยสีสันของตัวเองแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว

บทยังเล่นไม่ครบหนึ่งร้อยตัวประกอบสังเวย รางวัลหนึ่งหมื่นล้านจากระบบก็ยังไม่ได้ ยอดเงินในบัญชีธนาคารยังไม่ทันอุ่นมือเลย เขาจะมากลายเป็นของว่างให้เสือกินแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เขากลืนน้ำลายลงคอ เสียงแห้งผากราวกับกระดาษทรายถูกับกระดาษทราย "ท่านพี่เสือ เราต่างคนต่างอยู่นะ ถ้าไม่โอเคจริง ๆ ผมยกที่ตรงนี้ให้คุณเลย ผมไปเองได้ไหมเนี่ย"

เจ้าเสือจากัวร์จ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วกวัดแกว่งหางบนใบเฟิร์นแห้งเป็นวงช้า ๆ

จากนั้นมันก็สะบัดหยดน้ำบนขน หาวออกมาฟอดหนึ่ง แล้วหันตัวมุดออกไปทางช่องเปิด

ฝนหยุดตกแล้ว เงาร่างของเสือปรากฏเพียงแวบเดียวก็กลืนหายไปในความมืดมิดยามค่ำคืนโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

ซ่งสืออานทรุดฮวบอยู่ที่เดิม ผ่านไปหลายวินาทีกว่าเขาจะรู้สึกว่าหัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง

ทีมงานทำซับไตเติลแปลสดกะดึกดันเผลอหลับไป ผู้ชมต่างชาติจึงได้ยินเพียงภาษาจีนประโยคหนึ่งโดยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

เห็นเพียงชายหนุ่มชาวเอเชียคนนี้พูดอะไรสองสามประโยคกับเสือจากัวร์โตเต็มวัย แล้วเจ้าเสือตัวนั้นก็เดินจากไป

คอมเมนต์จากต่างชาติร้อนใจจนแทบดิ้น

"นักสำรวจจากแผ่นดินใหญ่คนนี้พูดอะไรเมื่อกี้? ทำไมเขาพูดแค่ประโยคเดียวแล้วเสือจากัวร์ก็เดินหนีไปเลยล่ะ?"

"นี่คือพลังลึกลับแห่งโลกตะวันออกงั้นเหรอ? เขาคุยกับสัตว์รู้เรื่องด้วย?"

"ฉันต้องการคำแปล! เดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย! ฉันลงขันห้าดอลลาร์จ้างคนแปลซับ!"

"คนข้างบนให้ห้าดอลลาร์น้อยไป ฉันให้สิบดอลลาร์เลย"

"พวกคุณสังเกตไหมว่าตอนเสือตัวนั้นเดินไปหางไม่ได้ตกเลย ไม่มีความกลัวแม้แต่นิดเดียว เดินออกไปแบบ 'นอนเต็มอิ่มแล้วไม่อยากนอนต่อ' ชัด ๆ"