ตอนที่ 72 ในที่สุดก็จบลงเสียที

ซ่งสืออานที่สะดุ้งตื่นจนขวัญผวานอนต่อไม่หลับอีกเลย ฝนเองก็หยุดตกแล้ว เขานั่งอยู่บนใบเฟิร์นแห้งอยู่นานสองนาน หัวใจถึงค่อยหล่นจากคอหอยกลับลงมาอยู่ที่อกตามเดิม

ตอนที่เก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางต่อ เขาแวะเดินไปดูแอ่งน้ำตื้นที่เก็บอาหารไว้เมื่อคืน

มันว่างเปล่าสนิท กุ้งที่ห่อไว้ก็หายไป แม้แต่ก้างปลาซักท่อนก็ไม่เหลือ

เป็นฝีมือท่านเจ้าป่าเสือดาวตัวเมื่อกี้กินไปจริง ๆ ด้วย โชคดีที่มันอิ่มท้องไปก่อน ไม่อย่างนั้นคิวต่อไปคงเป็นตัวเขาเอง เทพแห่งโชคลาภยังคงเมตตาเขาอยู่จริง ๆ

เขาพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยื่นมือล้วงเข้าไปในคอเสื้อ ดึงเอาจี้กระดาษยันต์สีเหลืองที่พับเป็นรูปสามเหลี่ยมออกมา

นี่คือสิ่งที่ท่านอาจารย์มอบให้ตอนไปปีนเขาครั้งก่อน พอกลับไปหลินฟานก็ไปหากรอบกันน้ำมาทำเป็นจี้โดยเฉพาะ แล้วบังคับคล้องคอเขาไว้

เขาพลิกจี้ไปมาดูแล้วพึมพำกับตัวเอง "นึกไม่ถึงว่าจะได้ผลดีขนาดนี้ ยันต์นี่มันศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย"

ขณะเดียวกันผู้กำกับก็ได้ปลุกนักแปลสดขึ้นมาแล้ว ประโยคนี้จึงถูกแปลเป็นคอมเมนต์ภาษาอังกฤษบนหน้าจอแบบคำต่อคำ

ผู้ชมชาวต่างชาติพลันฮือฮาขึ้นมาทันที

"อันนี้นี่เอง! จี้ปริศนาอันนั้น! ของที่ทำให้เสือจากัวร์ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี!"

"นี่มันไอเทมเวทมนตร์อะไรกัน! แถวบ้านพวกเรามีฝูงหมาป่าเยอะมาก ใช้ไอ้นี่ได้เหมือนกันไหม!"

"มีขายที่ไหนบ้าง! ขอร้องล่ะ! ตั้งราคามาได้เลย!"

ชาวเน็ตในประเทศสายผสมโรงชอบเรื่องวุ่นวายอยู่แล้ว บรรยากาศในคอมเมนต์เลยเบี่ยงประเด็นไปไกลทันที

"นี่เป็นของดีประจำแผ่นดินใหญ่เรา เรียกว่ายันต์คุ้มภัย ต้องปีนเขาขึ้นไปขอที่วัดด้วยตัวเองถึงจะได้ผล มีจิตศรัทธาก็จะสัมฤทธิผล"

"ท่านอาจารย์บอกไว้ว่า คนที่มีจิตศรัทธา แม้แต่เสือดาวก็ยังไม่กัด"

"ข้างบนพูดถูก ครั้งก่อนฉันก็ไปขอมาอันนึง ตอนนี้ขึ้นรถไฟใต้ดินไปทำงานทุกวันไม่มีใครเบียดฉันเลยสักคน"

"พวกแกอย่าไปชี้นำเพื่อนชาวต่างชาติผิด ๆ สิ ไม่แน่เขาอาจจะซื้อตั๋วเครื่องบินมาขอยันต์จริง ๆ ก็ได้นะ"

ซ่งสืออานไม่รับรู้ถึงความคึกคักในคอมเมนต์เลยแม้แต่น้อย เขายัดจี้กลับเข้าไปในคอเสื้อ จัดการกระเป๋าเป้เรียบร้อยแล้วมุ่งหน้าเดินทางไปยังชายฝั่งต่อ

ไม่รู้ว่ายันต์ของท่านอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์จริงหรือเปล่า ระหว่างทางเขาเจอของแปลกประหลาดสารพัดอย่าง

งูหลามยักษ์ที่นอนขวางอยู่กลางทาง หมูป่าฝูงหนึ่งที่ส่งเสียงฮึดฮัดอยู่ในพุ่มไม้ เถาวัลย์พิษที่ขึ้นหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า แต่เขาก็รอดพ้นมาได้อย่างสมบูรณ์แบบทุกครั้ง

เขายังถึงขั้นไปเจอมะละกอต้นหนึ่งที่ล้มอยู่ริมหนองน้ำ บนนั้นมีมะละกอสุกงอมห้อยอยู่หลายลูก เลยถือโอกาสเติมวิตามินให้ร่างกายไปหนึ่งมื้อ

ซ่งสืออานแทะมะละกอไปพลางรำพึงในใจไปพลาง นอกจากได้แผลถลอกภายนอกมานิดหน่อย กับทั้งเหนื่อยทั้งหิวมากแล้ว ทุกอย่างก็ยังถือว่าโอเคดี

กระทั่งช่วงค่ำของวันที่ห้า ซึ่งช้ากว่ากำหนดไปสองวัน ในที่สุดเขาก็เดินทะลุป่าโกงกางผืนสุดท้าย และมองเห็นบ้านไม้รวมถึงกองไฟที่ตั้งอยู่ริมชายฝั่ง

ที่จุดสิ้นสุดมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังจัดปาร์ตี้รอบกองไฟกันอยู่ก่อนแล้ว ทีมงานและเหล่านักสำรวจที่มาถึงก่อนต่างนั่งล้อมรอบกองไฟ พอเห็นเขาเดินเปียกโชกมาจากทิศทางริมแม่น้ำ ทุกคนก็ลุกขึ้นยืนปรบมือและส่งเสียงโห่ร้องต้อนรับ

นี่เป็นครั้งแรกเช่นกันที่ผู้ชมได้เห็นใบหน้าของซ่งสืออานตรง ๆ อย่างชัดเจน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ชุดแท็กติคอลบนร่างถูกกิ่งไม้และโขดหินเกี่ยวจนขาดไปหลายจุด บนใบหน้ามีรอยขีดข่วนเล็ก ๆ อยู่สองสามรอย

เนื้อผ้าที่เปียกชุ่มแนบสนิทไปกับช่วงเอวและหน้าท้อง แสงจากกองไฟสาดกระทบจากด้านข้าง เผยให้เห็นเส้นสายกล้ามเนื้อรำไรภายใต้ผืนผ้าที่เปียกชื้น

หยดน้ำไหลรินลงตามรอยขาดตรงขอบแขนเสื้อ ร่างทั้งร่างยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟและรัตติกาล แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ความงามอันดุดันแบบดิบเถื่อนที่ผ่านการกรำศึกกลางป่าฝนมาอย่างโชกโชน

คอมเมนต์บนหน้าจอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเลื่อนไหลรัวอย่างบ้าคลั่ง

"ที่แท้หลายวันมานี้มีนางฟ้าหน้าตาแบบนี้มาเอาชีวิตรอดกลางป่าเหรอเนี่ย รู้งี้บอกกันแต่แรกสิ กดติดตามแล้ว!"

"ชาวเน็ตต่างชาติสำรวมกันหน่อยนะ อานอานของพวกเราขี้อายมาก!"

"ตอนแรกกะว่าจะสงสารแท้ ๆ แต่ดันห้ามใจไม่ให้ซี้ดปากไม่ได้ทำไงดี!"

"ในที่สุดก็จบสักที! อานอานกลับไปพักรักษาตัวดี ๆ นะ ไปตรวจร่างกายแบบจัดเต็มที่โรงพยาบาลก่อนเลย!"

ทุกคนต่างพากันกรูเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น คนนี้ตบไหล่ คนนั้นยื่นเนื้อย่างให้

ซ่งสืออานได้รับคำเชิญให้นั่งลงข้างกองไฟ และได้กินอาหารมื้อแรกจริง ๆ จัง ๆ ในรอบหลายวันนี้

ตอนที่กัดปลาย่างเข้าไปคำแรก เขาแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา มันหอมอร่อยเกินไปแล้ว เขาอยากกลับบ้าน

พอรายการวาไรตี้จบลง เขาก็กดฟอลโลว์เว็บ D แลกกันกับบรรดาผู้เชี่ยวชาญระดับท็อปอีกหลายคน

หลินฟานมารอรับเขาที่สนามบิน วินาทีที่เห็นซ่งสืออานเดินออกมาจากช่องทางออก ขอบตาก็พลันแดงก่ำ พุ่งเข้าไปกอดเต็มรักทันที "พี่! หลายวันนี้ผมไม่กล้าข่มตานอนสักวันเลย! สัมผัสรอบนี้รอบเดียวพอแล้วนะ คราวหน้าพวกเราไม่ไปแล้ว ถ้าชอบจริง ๆ ละก็ไปหาอะไรที่อันตรายน้อยกว่านี้เล่นเถอะ!"

ซ่งสืออานตบหลังเขาเบา ๆ แล้วเอ่ยอย่างหมดเรี่ยวแรง "หลินฟาน ฉันไม่ได้ชอบจริง ๆ นะ นายมองจากตรงไหนถึงคิดว่าฉันชอบเนี่ย"

พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูก็พบว่ามีข้อความเด้งเข้ามาเต็มไปหมด

ฉือสวินส่งลิงก์มามากกว่ายี่สิบลิงก์ ทั้งหมดเป็นคลิปอัดหน้าจอฉากเด็ด ๆ ของเขาในไลฟ์สตรีม

เจียงเหย่ส่งข้อความเสียงความยาวหกสิบวินาทีมาสิบกว่าข้อความ พอกดฟังข้อความแรกก็ได้ยินเขาตะโกนมาจากฝั่งนั้นว่า "นายโดนเสือดาวจ้องเล่นงานอยู่ นายรู้ตัวบ้างไหมเนี่ย"

ซ่งสืออานนั่งอยู่บนรถระหว่างเดินทาง คอยตอบกลับทีละข้อความ และโพสต์ลงเวยป๋อด้วยว่า "ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!"

แฟนคลับพากันแห่เข้ามาคอมเมนต์ในชั่วพริบตา

"อานอานของฉันในที่สุดก็กลับมาแล้ว! ไปโรงพยาบาลมารึยัง แผลบนหน้าทำแผลแล้วใช่ไหม?"

"แผลอะไรเหรอ? ฉันพลาดอะไรไปเนี่ย?"

"เมนต์บนแกเป็นแฟนคลับปลอมปะเนี่ย อานอานไปอัดรายการวาไรตี้ที่ต่างประเทศเกือบสัปดาห์แล้ว ขนาดฉันไม่แตะเน็ตมาตั้งหลายวันยังรู้เลย!"

ซ่งสืออานมองดูข้อความของทุกคนพลางรู้สึกอบอุ่นในใจ

พอกดเปิดวีแชต นอกจากจะถูกกลุ่มของกินกับกลุ่มห้องเรียนส่งข้อความมารัว ๆ แบบถล่มทลายแล้ว

หลินฟานก็ได้ส่งข้อความไปรายงานความปลอดภัยกับแม่ซ่งทุกวันตามที่เขากำชับไว้ โดยบอกว่าเขากำลังถ่ายทำแบบปิดอยู่ในกองถ่าย ไม่สะดวกรับสาย

ไม่กล้าให้พวกเขารู้ว่าตัวเองไปร่วมรายการวาไรตี้นี้ ไม่อย่างนั้นคงได้ตกใจแทบช็อกแน่

กว่าจะกลับมาถึงในประเทศได้ พอก้าวลงจากเครื่องบินก็เห็นแฟนคลับชูป้ายไฟที่มีชื่อเขาอยู่ด้านนอกทางออก

ซ่งสืออานชะงักไปครู่หนึ่ง เขามีแฟนคลับมารอรับที่สนามบินด้วยเหรอเนี่ย?

หลินฟานตื่นเต้นกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด ในที่สุดพี่ของเขาก็มีคนมารอรับที่สนามบินแล้ว

นี่หมายความว่าอะไร หมายความว่าระดับความดังของพี่เขากำลังพุ่งสูงขึ้นไงล่ะ!

เดิมทีซ่งสืออานตั้งใจจะแอบย่องหนีไปข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบ ทว่ากลับถูกแฟนคลับตาไวเหลือบมาเห็นเข้าพอดี

ฝูงชนพากันกรูกันเข้ามาในพริบตา "กรี๊ดดด อานอาน! ในที่สุดก็ได้เจอเธอแล้ว!"

ซ่งสืออานถูกล้อมอยู่ตรงกลาง เขารับของขวัญและการ์ดอวยพรที่ทุกคนยื่นให้ พลางเอ่ยขอบคุณทีละคน

พอขอบคุณไปได้สักพัก หลินฟานก็เขย่งเท้าชะเง้อมองออกไปด้านนอก เห็นว่าคนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ จึงรีบขยับเข้ามากระซิบ "พี่ พวกเราไปกันเถอะ คนชักจะเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว"

ซ่งสืออานเงยหน้าขึ้นมอง การมาเบียดเสียดกันตรงนี้ไม่ดีแน่ จึงยกของขวัญในมือขึ้นโบกให้ทุกคน "ขอบคุณที่มารอรับผมนะครับ พอดีผมมีธุระต้องขอตัวก่อน ไว้เจอกันใหม่นะ!"

พูดจบก็ลากกระเป๋าเดินทางเปิดโหมดสับขาใส่เกียร์หมาทันที

แอดมินบ้านไซต์เพิ่งกดถ่ายภาพด้านหน้าไปได้ไม่กี่รูป กำลังก้มหน้าก้มตาเลื่อนดูหน้าจอเพื่อชื่นชมภาพหล่อสะท้านฟ้าของอานอาน พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็เห็นเพียงแผ่นหลังที่กำลังวิ่งโกยแน่บ จึงรีบแบกกล้องเลนส์ยักษ์วิ่งตามไปทันที

ก่อนที่เขาจะขึ้นรถก็ได้กดชัตเตอร์รัว ๆ อีกสองสามรูป พอถ่ายเสร็จก็เอามือยันเข่าหอบแฮก

การจะเป็นแอดมินบ้านไซต์ของอานอานนี่ต้องออกกำลังกายแบบเอาเป็นเอาตายจริง ๆ กลับไปต้องไปสมัครฟิตเนสเดี๋ยวนี้เลย!!!