ตอนที่ 73 ชีวิตของคนทำงานเยี่ยงวัวควายก็เป็นชีวิตเหมือนกัน

ซ่งสืออานที่ขึ้นมาบนรถแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาวางของขวัญที่แฟนคลับให้มาลงบนเบาะข้างตัวอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันไปถามหลินฟาน "หลินฟาน ทีเซอร์รายการวาไรตี้นี้ปล่อยออกมาตอนไหนเหรอ ทำไมทุกคนถึงรู้ว่าผมกลับมาวันนี้ล่ะ"

หลินฟานชะงักไปครู่หนึ่ง หันกลับมาจากที่นั่งข้างคนขับด้วยสีหน้างุนงงยิ่งกว่า "พี่ครับ นี่มันถ่ายทอดสดทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตเลยนะ ทุกคนก็เลยรู้ว่าพี่จะกลับมาวันนี้น่ะสิครับ"

ซ่งสืออานแข็งทื่อไปทันที เขาค่อย ๆ เอี้ยวคอกลับไป เสียงคอดังกร๊อบแกร๊บราวกับขึ้นสนิม "อะไรนะ ถ่ายทอดสด!!"

รายการวาไรตี้บ้านไหนเขาทำเป็นแบบถ่ายทอดสดกันบ้างวะเนี่ย! เขาว่าอยู่แล้วเชียวว่าทำไมทุกคนถึงรู้ว่าเขาบาดเจ็บ แถมยังรู้เรื่องเสือจากัวร์อีก

ก่อนหน้านี้เขายังนึกว่าผู้กำกับตัดต่อทีเซอร์ได้เร็ว ที่ไหนได้ กลายเป็นว่าคนทั้งอินเทอร์เน็ตนั่งมุงดูเขามาตลอดห้าวันเต็ม ๆ

พอนึกย้อนไปถึงเรื่องที่ทำลงไปตลอดหลายวันมานี้ ตอนเข้าห้องน้ำคงปิดกล้องไปแล้วใช่ไหม... คงปิดแล้วแหละเนอะ...

แผ่นหลังที่เกร็งตรงมาตลอดทั้งเช้าในที่สุดก็ยอมจำนน เขาทิ้งศีรษะกระแทกกับกระจกรถดังโป๊ก หน้าผากแนบชิดกับกระจกเย็นเฉียบ แววตาเหม่อลอยจับจ้องทิวทัศน์ริมถนนนอกหน้าต่างที่กำลังถอยหลังอย่างรวดเร็ว

จบกัน ภาพลักษณ์ของเขา คาแร็กเตอร์นักแสดงมาดนิ่งสุขุมที่อุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก คงต้องถูกคนหัวเราะเยาะไปตลอดชีวิตแล้ว

หลินฟานมองการกระทำต่อเนื่องพวกนี้ของพี่ชายผ่านกระจกมองหลังด้วยความสงสัยเต็มหัว

แต่เขาก็ยังคงรายงานเรื่องงานอย่างทำหน้าที่เต็มเปี่ยม "พี่ครับ ถ่ายทอดสดรายการวาไรตี้ครั้งนี้ยอดฟอลเพิ่มขึ้นมาตั้งสองล้านกว่าคนแน่ะ แถมยังดังเปรี้ยงในต่างประเทศอีกระลอกด้วย บริษัทเปิดบัญชี IG ให้พี่แล้ว ห้าวันยอดฟอลพุ่งไปแปดแสน ถือว่าได้ผลตอบรับที่ดีมากเลยครับ"

ซ่งสืออานไม่อยากเผชิญหน้ากับความจริง

พอกลับถึงวิลล่า เขาก็ทิ้งตัวลงนอนทันที ดึงผ้าห่มคลุมโปง ตัดขาดจากข้อมูลข่าวสารภายนอกทุกอย่างโดยสิ้นเชิง

ตลอดสองวันเต็ม ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

จี้ซูเหยาโทรหาในวันแรกก็ไม่รับ วันที่สองมากดกริ่งก็ไม่มีคนตอบ พอไปขอดูกล้องวงจรปิดจากนิติบุคคลก็พบว่าตั้งแต่กลับมาจากสนามบิน เจ้าตัวก็ไม่เคยก้าวเท้าออกจากบ้านเลย

ในหัวของเขาผุดข่าวดังในสังคมขึ้นมาสารพัด ดาราเสียชีวิตกะทันหัน ศิลปินอยู่คนเดียวเกิดอุบัติเหตุแล้วไม่มีใครพบ

เขาจึงพาช่างสะเดาะกลอนมาถึงหน้าประตูทันที รหัสผ่านเปลี่ยนไปก็ไม่ยอมบอก ช่างสะเดาะกลอนเลยต้องใช้สว่านไฟฟ้าพังแม่กุญแจเข้าไป

ซ่งสืออานกำลังหลับสบายอยู่ในห้องนอน จู่ ๆ พื้นห้องก็สั่นสะเทือนขึ้นมา แถบที่ราบแบบนี้แผ่นดินไหวได้ด้วยเหรอ บ้าไปแล้ว!

เขาสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ วิ่งเท้าเปล่าพุ่งพรวดออกจากห้องนอนทันที สายรัดเสื้อคลุมนอนยังผูกไม่เรียบร้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าและหัวไหล่เป็นวงกว้าง สองเท้าเปลือยเปล่าย่ำลงบนบันไดดังตึง ๆ ๆ ขณะวิ่งลงไปชั้นล่าง

พอวิ่งลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นคุณลุงแปลกหน้านั่งยอง ๆ เก็บเครื่องมืออยู่ที่โถงทางเข้า โดยมีจี้ซูเหยาหน้าดำทะมึนยืนอยู่ข้าง ๆ

ซ่งสืออานดึงคอเสื้อคลุมนอนที่ร่นลงมาขึ้น มองลูกบิดประตูที่ถูกงัดหลุดออกมาทั้งยวงด้วยสีหน้างุนงง "พี่เหยา นี่มันเรื่องอะไรกันครับ"

จี้ซูเหยาทำหน้าขรึม น้ำเสียงคล้ายเค้นรอดไรฟันออกมา "ยังอยู่อีกเหรอ... อยู่ดีแต่โทรศัพท์ไม่รับ ข้อความไม่ตอบ นายรู้ไหมว่าเมื่อวานฉันยืนกดกริ่งอยู่หน้าประตูนี้ตั้งนานแค่ไหน"

ซ่งสืออานเกาผมที่ยุ่งเหยิงจากการนอน รู้สึกเกรงใจอยู่นิดหน่อย "คือว่า... ผมหลับไปน่ะครับ ขอโทษด้วยนะครับพี่เหยา"

ใบหน้าที่สุขุมเยือกเย็นอยู่เป็นนิจของจี้ซูเหยา ปรากฏรอยร้าวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเป็นครั้งแรก

มุมปากของเขากระตุกไปวูบหนึ่ง "คนปกติบ้านไหนเขานอนทีสองวันติดกันวะ!"

ซ่งสืออานหดคอลง รู้สึกน้อยใจอยู่นิด ๆ ก็คนมันเหนื่อยนี่นา รู้สึกว่านอนเท่าไรก็นอนไม่พอสักที

จี้ซูเหยากวาดสายตามองสำรวจเขารอบหนึ่งตั้งแต่หัวจดเท้า เมื่อแน่ใจว่าสภาพจิตใจยังดีอยู่ ไม่ได้แขนขาดขาขาดแต่ประการใด

พอสายตาเหลือบไปเห็นสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยของเขา ก็รีบเบือนสายตาหนีทันที "อยู่บ้านก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ตัวเองด้วย"

ซ่งสืออานก้มลงมองเสื้อคลุมนอนยับยู่ยี่ของตัวเอง พลางงอนิ้วเท้าเข้าหากัน "อ๋อ ครับ"

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็เริ่มรื้อค้นหาของในตู้เย็น

ประตูตู้เย็นเปิดกว้าง ตัวเขาเกือบจะมุดเข้าไปข้างในเกินครึ่ง จี้ซูเหยายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องครัว "นายทำอะไรอยู่น่ะ"

ซ่งสืออานโผล่หัวออกมาจากตู้เย็น ในมือถือไข่ไก่ไว้สองฟอง "หาข้าวกินสิครับ คนเราไม่กินข้าวจะเอาแรงที่ไหน มื้อเดียวไม่กินก็หิวไส้กิ่วแล้ว"

จี้ซูเหยาจนปัญญา ดาราคนนี้ดูแลยากจริง ๆ เขายื่นถุงในมือส่งไปให้ "ซื้อมาให้แล้ว นายกินเถอะ"

ซ่งสืออานรับถุงมาแล้วชะโงกหน้าดูข้างใน เป็นซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่เขาชอบกิน แถมยังมีข้าวสวยกล่องใหญ่มาให้อีกหนึ่งกล่อง

เขาเงยหน้ามองจี้ซูเหยาด้วยความซาบซึ้งใจ แม้พี่เหยาจะหน้าดำคร่ำเครียดเหมือนก้นหม้อ ปากก็ร้ายไม่ยอมใคร แต่ก็ยังอุตส่าห์จำได้ว่าต้องซื้อของกินมาให้เขา ยอดผู้จัดการเบอร์หนึ่งของโลกชัด ๆ!

เขานั่งขัดสมาธิบนโซฟา เปิดกล่องแล้วเริ่มโซ้ยแหลก

พอยามที่ซ่งสืออานกินไปได้พอสมควรแล้ว จี้ซูเหยาก็หยิบปึกเอกสารออกมาจากกระเป๋าเอกสารแล้วเลื่อนมาตรงหน้าเขา

ซ่งสืออานคาบซี่โครงหมูไว้ในปากพลางเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ไม่ใช่หรอกมั้ง เขาเพิ่งกลับมาก็ต้องทำงานเลยเหรอ เพิ่งจะตะเกียกตะกายออกมาจากป่าฝนแท้ ๆ รอยแผลบนหน้ายังไม่ทันหายดีเลยด้วยซ้ำ

จี้ซูเหยาเอ่ยขึ้น "กระแสตอบรับการไลฟ์ครั้งนี้ดีมาก แถมยังช่วยกระตุ้นโครงการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในประเทศขึ้นมาอีกระลอก ทางการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมจิงตูอยากให้นายช่วยโปรโมตหน่อย โดยให้รับตำแหน่งเป็นทูตส่งเสริมการท่องเที่ยวของเมือง"

ซ่งสืออานเกือบจะสำลักซี่โครงหมูคำนั้นตาย

เขากระดกน้ำตามไปอึกใหญ่แล้วตบอกตัวเองแรง ๆ สองที เสียงแหบพร่าจนเพี้ยน "มันจะดีเหรอพี่ ดาราระดับผมเนี่ยนะไปเป็นทูตการท่องเที่ยว จะไม่โดนคนด่าเปิงเอาเหรอครับ"

จี้ซูเหยาเลิกคิ้ว "ถือเป็นเรื่องดีนี่ สำหรับอนาคตของนายมีแต่ได้กับได้ไม่มีเสีย เที่ยวฟรี หาแรงบันดาลใจ แถมได้กินของอร่อย มันไม่ดีตรงไหน"

พอซ่งสืออานได้ยินว่ามีของกินของดื่มแถมยังเพิ่มชื่อเสียงได้อีก ดีขนาดนี้มีหรือจะไม่เอา เขารีบพยักหน้าตกลงทันที

จี้ซูเหยาเห็นเขาตอบรับอย่างรวดเร็วก็ถอนหายใจโล่งอก "ถ้านายไม่มีปัญหาก็ตามนี้ เดี๋ยวฉันจะตอบกลับทางนั้นไป การถ่ายทำอาจจะต้องรออีกสักพัก แล้วก็ยังมีบทละครอีกสองสามเรื่องที่รอนายอ่านอยู่นะ"

หัวใจที่เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ของซ่งสืออานตายสนิทในที่สุด ชีวิตของวัวงานก็เป็นชีวิตคนเหมือนกันนะ...

ยังไม่ทันจะฟื้นตัวจากผลกระทบของป่าฝน เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเขาก็ถูกจี้ซูเหยาจับแพ็กยัดใส่รถตู้ ส่งตรงไปยังกองถ่ายละคร "ผู้สังเกตการณ์ที่มองไม่เห็น" ทันที

ผู้กำกับยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูกองถ่าย วินาทีที่เห็นซ่งสืออานก้าวลงมาจากรถ รอยย่นบนใบหน้าก็แย้มยิ้มบานเป็นดอกไม้ "สืออาน ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงของนายสักที!"

เขาสนใจชายหนุ่มคนนี้มาตั้งแต่ตอนที่ซ่งสืออานเพิ่งเข้าวงการใหม่ ๆ ตอนนั้นยังเคยเปรยกับคนในวงการด้วยกันว่า เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อกินข้าวหม้อการแสดงโดยแท้

คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้จะได้ตัวมาจริง ๆ ถึงจะเป็นแค่บทสมทบ แต่เขาก็พอใจมากแล้ว

ซ่งสืออานรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยกับความกระตือรือร้นของผู้กำกับ เขาเดินตามทีมงานเข้าไปในห้องแต่งหน้า

ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน ก็เห็นชายที่มีเคราแพะกระจุกเล็ก ๆ ตรงคางกำลังจัดแปรงแต่งหน้าอยู่

ทำไมคนคนนี้ถึงดูคุ้นตาขนาดนี้ เขาหรี่ตามองพิจารณาดูดี ๆ นี่มันช่างแต่งหน้าไว้เคราแพะที่เคยแต่งหน้าให้เขาตอนถ่ายเรื่อง "บัลลังก์จักรพรรดิ" ไม่ใช่เหรอ

ช่างแต่งหน้าหันหน้ากลับมา ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน "เจอกันอีกแล้วนะครับอาจารย์ซ่ง"

ซ่งสืออานก็ทักทายกลับอย่างมีมารยาท "เจอกันอีกแล้วครับช่างหลี่"

หลี่เฟิงกดตัวเขาลงนั่งบนเก้าอี้แต่งหน้า "ผมเป็นช่างแต่งหน้าประจำกองถ่ายนี้เลยนะ มา ๆๆ ผมเพิ่งไปอบรมอัปสกิลกลับมาพอดี นายมาได้จังหวะเป๊ะเลย"